Start » Proeflezen » [roman] AMY MAY Bloedband fragment (Danae Smeets)

[roman] AMY MAY Bloedband fragment (Danae Smeets)

Door: AMYMAY
Op: 27 juli 2018

Beste lezers,

ik ben 19 jaar en helemaal gek van thriller- en detectiveboeken. Door een opdracht op school ben ik een verhaal begonnen dat ik nu aan het uitbreiden ben tot een boek, maar ik ben erg onzeker over mijn schrijfstijl.
Schrijf ik kinderachtig? Is het prettig om te lezen? Zijn de gebeurtenissen, net als de personages, spannend en interessant?

Ik ben erg nieuwsgierig naar jullie mening! (en misschien ook wel een beetje zenuwachtig :-) )

Danae Smeets

(Mocht iemand interesse hebben in de eerste 20 hoofdstukken van het verhaal; AMY MAY Bloedband is gratis te lezen op sweek)

Dit is waar het boek over gaat:
Amy, Anneli en Estelle hebben een hechte familieband en zijn elkaars hartsvriendinnen, maar dat verandert als Tom, de echtgenoot van Anneli, zijn intrede doet. Hij drijft de drie vrouwen tot hun uitersten, totdat Toms lichaam in een kadavervrachtwagen tussen een stel dode vaarzen wordt aangetroffen. Zijn lijk is doorzeefd met kogelgaten en zijn hart is chirurgisch verwijderd. De politie wijst al snel Amy als hoofdverdachte aan, omdat ze met haar baan als forensisch patholoog over de kennis en middelen beschikt om een perfecte moord te plegen. Maar is Amy wel zo schuldig als ze lijkt? Er is immers ook een seriemoordenaar met een ziekelijke interesse voor organen actief en hij heeft zijn oog ook op Amy laten vallen.

Fragment: 

‘’Weg hier,’’ was het enige wat ze nog kon denken. Vluchtig keek ze over de baan om het gezin te lokaliseren en hen te ontwijken, maar haar zicht was onscherp en zweverig. Als een opgejaagd hert strompelde ze van het ijs af om haar tas te pakken en te vertrekken. Ze klikte de plastic beschermers om de schaatsijzers, raapte haar schoenen van de grond en propte ze in de sporttas. Toen ze zich met de tas op haar schouder omdraaide, stond hij recht voor haar neus.
‘’Hoe gaat het met je kinderen, Amy?’’
Zijn stem was als een steek in haar zij en zijn gezicht stond op haar netvlies gebrand als een vlek waarvoor ze blind zou willen zijn. Ze vluchtte van zijn provocatie door een andere uitgang te kiezen. Amy keek niet om, maakte geen gebaar, maar liep zwijgend weg. Toen ze eenmaal de hal uit was, veranderde haar tempo in dat van een snelwandelaar. Ze doorkruiste de ondergrondse gangen op weg naar de toiletten, terwijl ze haar ademhaling probeerde te regelen, maar het leek buiten haar vermogen om de hyperventilatie tegen te houden. Ze blies de lucht uit haar longen steeds sneller en krachtiger uit, waardoor het koolstofdioxidegehalte in haar bloed daalde. Amy’s bloedvaten vernauwden en de toevoer tot haar hersenen nam af. Links en rechts tikte ze de muren aan voor ondersteuning, haar zicht was nu immers zo wazig dat ze op routine de weg moest vinden. Een tinteling verspreidde zich rond haar lippen. Haar snelle pas veranderde in een ware sprint.
Tegen de tijd dat ze de deur had opengetrapt en het slot had dichtgedraaid, was de hyperventilatie zo hevig dat ze zwart zag. Ze ritste het strakke schaatspak open en trok de mouwen uit. Zittend op de wc-deksel vond ze steun aan de wanden van de hokjes naast haar. Ze had geen controle meer over haar benen, ze waren veranderd in twee loodzware massa’s drilpudding. Haar ribben werden bij elke ademhaling meer zichtbaar doordat ze steeds dieper ging inademen. De plastic muren leken haar te verdrukken, terwijl ze wanhopig zocht naar adem. De spieren rond haar luchtpijp en bronchiën verkrampten zich zo hevig dat ze gekeeld werd door haar eigen lijf. Haar adem hortte en stootte, waardoor het voelde alsof iemand haar strot dichtkneep. Bij de volgende diepe inademing vouwden haar longen zich open als een ballon, waarna ze verschrompelden en opnieuw gevuld werden. De hartkloppingen veranderden in steken en ze voelde dat haar lichaam zich klaarmaakte om flauw te vallen. Haar autonome zenuwstelsel zou er hoe dan ook voor zorgen dat er weer zuurstof in haar hersenen kwam, maar Amy wilde zich niet door haar eigen emoties van de kaart laten vegen. Ze moest de controle weer krijgen, anders verloor ze binnen nu en een paar momenten haar bewustzijn.
‘’Vergeet zijn stem, vergeet zijn gezicht, vergeet zijn handen,’’ herhaalde ze in gedachte. De zuurstof raakte op.
‘’Kom op, Amy!’’ Het duizelde in haar hoofd, als een blik vol rollende knikkers. Ze kon hem nu eenmaal niet vergeten. De herinneringen van het gevecht rolden in haar gedachten voorbij. Opnieuw zag ze de grassprieten met vochtdruppeltjes die door de straatlantaarn verlicht werden, net als het groene bierflesje dat sprankelend binnen handbereik lag. Toen Amy haar ogen opende, was ze besmeurd met bloed. Tussen haar vingers zat het flesje geklemd, alleen was de bodem kapotgeslagen en dropen er dikke, rode druppels langs de scherpe randen op de grond.
Een moment later werd ze wakker op de tegels van het toilethokje. Ze zag de dode insecten in de lamp boven haar en keek naar haar handen. Er was geen bloed, geen bierflesje. Langzaam krabbelde ze omhoog en ging zitten. Een kleine traan ontsnapte en gleed glinsterend over haar lijkbleke wang. Toen de druppel op haar bovenbeen viel, barstte ze in geluidloos snikken uit. Het was veertien jaar geleden en nog steeds speelden haar hersenen het af als een levensechte film.
‘’Over een tijdje is dit niets meer dan een vage herinnering,’’ had de medewerker van slachtofferhulp destijds gezegd, maar Amy herinnerde zich de gebeurtenissen van toen beter dan de maaltijd van gisteren.
Ze nam een slok water en schraapte haar keel.
‘’Verdriet gaat net zo snel als het komt,’’ plantte ze zich kil in haar hoofd, ‘’en het verdringen werkt het beste.’’

Lees Schrijven Magazine

THEMA: Week van het Schrijven | Overzicht schrijfcursussen

  • Kritiek geven en ontvangen: o zo moeilijk!
  • Ellen Deckwitz: zo word je een geweldige dichter
  • Schrijftips van Bert wagendorp (Ventoux)
  • Talent pools bij uitgeverijen: hoe kom je erbij?
  • Leer liedjesschrijven van Jan Rot
  • Hoe voorkom je fouten in perspectief?
  • Scenarioschrijven: zo geef je een personage vorm
  • Wat romanschrijvers van speechschrijvers kunnen leren (en vice versa)
  • Hoe vorm je familieverhalen om tot een roman?

Nog geen abonnee? Meld je aan vóór maandag 21 juli 16:00 u., dan krijg je dit nummer thuis!

MELD JE AAN
Lees Schrijven Magazine

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Meld je aan vóór maandag 16:00 u.!

Word abonnee