Start » Proeflezen » [Literaire Thriller] White Rose

[Literaire Thriller] White Rose

Door: whiterose
Op: 12 september 2012

Beste lezers / collega's wink

Ik ben een beginnende schrijver...
Wat ik hieronder heb geplaatst is ook dan echt mijn eerste stuk ooit geschreven.
Ik heb geprobeerd een proloog en een klein deel van het begin van het 1ste hoofdstuk te plaatsen, zodat jullie misschien mij bruikbare tips kunnen geven of op / aanmerkingen op mijn 'schrijfstijl'.

Ik hoop dat jullie mij tips kunnen geven en oprechte reacties waar ik wat mee kan gaan doen!

Alvast bedankt!

R.A.

Fragment: 

Proloog

Nacht...
Dat was het eerste wat Kacey dacht toen ze wakker werd.
Het is nog nacht... Hoe laat zou het zijn?
Ze wilde haar ogen open doen maar het leek wel of er een grote steen op gelegd was, zo zwaar voelde het.
Na enkele minuten besefte Kacey dat ze niet lekker thuis in haar eigen bed lag, maar ergens op een betonnen vloer...

Waar ben ik in hemelsnaam! Ben ik vanavond zo doorgezakt dat ik gewoon maar ergens ben gaan liggen?! Wacht... even helder nadenken...

Ik ben wat gaan drinken met Trevor, we hebben samen een taxi naar huis gepakt... daar ben ik uitgestapt... en toen... leeg... niets.
Kacey probeerde langzaam haar ogen te openen, maar kwam er al snel achter dat dat weinig zin zou hebben, er was een soort doek om haar ogen heen gewikkeld.

Wat is er toch gebeurd? Ben ik ontvoerd ofzo? Maar waarom?
Vraag na vraag flitste door Kacey's hoofd heen, alleen helaas wisten haar hersenen er geen antwoord op te geven.

OK, kalm blijven en even helder nadenken, zei Kacey tegen zichzelf in gedachten.
Ze was ergens buiten of in een huis wat niet goed geïsoleerd was, gezien ze de kou langs haar benen voelde.
Haar handen waren achter haar rug vastgebonden, maar ze voelde dat de grond van steen of beton was.
En er hing een vreemde geur... een bekende vreemde geur, maar ze kon het zo niet thuisbrengen.

Een geluid... voetstappen... slepende voetstappen alsof iemand te moe was om te lopen.
Ze kwamen haar kant op... waar ben ik in hemelsnaam! Wie heeft dit met me gedaan?!

Ze hoorde een zware adem, steeds dichterbij komen. Toen stopte de voetstappen.

Ze zag niets, maar ze voelde dat de persoon naast haar stond.

Toen na een paar stille seconden hoorde Kacey fluisterend in haar oor; “De witte roos, dat is wat je wilde, dat is wat je nu gaat krijgen...”.
Kacey kreeg het gevoel of haar luchtpijp dicht geschroeid werd...
Dit kan gewoon niet waar zijn... ineens wist Kacey wat er gebeurd was, en ineens wist ze ook wie er naast haar zat...

Laat het alsjeblieft niet waar zijn, smeekte Kacey...

____

1

April, de maand waarin bloemenwinkels weer van kunnen profiteren.
Mensen komen weer in de voorjaar sfeer en willen graag weer wat kleur in de huiskamer...

Kacey Wilson was onderweg, op haar bakfiets, naar haar winkel aan de andere kant van Portland.
Ver was het niet, en zeker op een frisse ochtend als deze dinsdag vond Kacey het al helemaal geen straf.
Ze was net 3 jaar geleden in Portland gaan wonen. Ze had een leuk appartement aan de rand van het dorp. Tot drie jaar geleden had ze in Haverhill gewoond, tussen Manchester en Boxton in.
Kacey had van kinds af aan al een bloemenzaak willen openen. Het liefst in Haverhill zelf.
Maar toen ze 4 jaar geleden al haar diploma's behaald had wat ze nodig had, bleek al snel dat een zaak openen in Haverhill, ook gelijk betekende dat je failliet zou gaan.
Na wat nachten overdenken had Kacey toen toch besloten haar spullen te pakken en naar Portland te verhuizen. Daar was een mooi pand leeg komen te staan wat een ideale plek was voor haar winkel. Inmiddels na 3 jaar was haar zaak, Blooming Flowers, al aardig bekend geworden in Portland, en maakte ze ieder jaar nog een mooie winst.

Kacey was een sociale en goedlachse vrouw. Net tweeëndertig geworden. Was wat volslank van figuur, maar ze was er tevreden mee. Door haar licht bruine krullen en de groene opvallende grote ogen, kon ze de klanten zonder dat ze het zelf wist al inpakken.
Ze zette haar fiets bij het rek op het plein, en liep door het park heen naar haar winkel.
Deed de deur van het slot en liet het bordje 'gesloten' nog even hangen, het is nog vroeg, dacht ze.
Eerst een bak koffie, dan kan ik er dalijk weer goed tegen aan, zei Kacey in zichzelf.
Terwijl het koffieapparaat zijn werk deed bekeek Kacey even haar mail om te zien of er nog bestellingen waren voor vandaag. Er stond één bestelling in haar mail, een boeket voor maximaal vijftien euro voor iemand van de plaatselijk bank die vandaag haar laatste dag op het werk had.
Vijftien euro! Nou die zijn waarschijnlijk blij dat ze vertrekt als dat het cadeau is, dacht Kacey.

Reacties

Yrret
Laatst aanwezig: 2 uren 7 min geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 5932

Ik denk dat we in Maine, Massachusetts en/of New Hampshire USA zitten. Dan zijn US-dollars misschien beter dan Euro`s.
'dan kan ik er dalijk weer goed tegen aan' Ik zou het woord 'dadelijk' gebruiken.

Proloog.
maar ergens op een betonnen vloer...
maar ze voelde dat de grond van steen of beton was.
maar het leek wel of er een grote steen op gelegd was
maar ergens ben gaan liggen?!
maar kwam er al snel achter dat dat weinig zin zou hebben
Maar waarom?
maar ze kon het zo niet thuisbrengen.
maar ze voelde dat de persoon naast haar stond.

Voor mijn gevoel iets te vaak het woord 'maar' gebruikt.

1
Portland - Haverhill - Manchester en Boxton. Als je deze namen wil aanhouden is het misschien beter om eenmalig de staat erbij te vermelden. [als het inderdaad in de USA is]

De proloog is spannend. En dan... [dan wil ik snel verder lezen wat er aan de hand is]
Hoofdstuk 1.
Een bakfiets in Portland [Maine?] Leuk verzonnen. [hoe heuvelachtig is het daar? bv Hillside.]

Ik vind zo`n sprong van de proloog [spanning] naar hoofdstuk 1 [rust] wel mooi.

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

Xuchiejlala
Laatst aanwezig: 2 jaren 49 weken geleden
Sinds: 20 Jul 2010
Berichten: 751

Proloog

whiterose schreef:

Nacht...
Dat was het eerste wat Kacey dacht toen ze wakker werd.
Het is nog nacht... Hoe laat zou het zijn?

Waarom is 'het is vast nog nacht' het eerste waar ze aan denkt? Komt dat door die blinddoek die ze om heeft? Dan zou ik daar wel nog iets mee doen om wat duidelijker aan te geven waarom ze denkt dat het nacht is.

whiterose schreef:

Ze wilde haar ogen open doen maar het leek wel of er een grote steen op gelegd was, zo zwaar voelde het.

Ik zou zo zwaar voelde het schrappen, omdat 'het leek wel of er een grote steen op gelegd was' al aangeeft dat ze moeilijk haar ogen open kan doen. Een toevoeging van 'zo zwaar voelde het' is alsof je tegen de lezer zegt: Ik weet niet of je weet hoe zwaar een steen is, maar dat is dus heel zwaar, vooral als het op je ogen ligt, dan krijg je ze echt niet open!'.

whiterose schreef:

Na enkele minuten besefte Kacey dat ze niet lekker thuis in haar eigen bed lag, maar ergens op een betonnen vloer...

Waarom pas naar enkele minuten? Hoe weet ze dat het een betonnen vloer is? Ik zou haar met haar hand over de vloer laten gaan en dit mededelen aan de lezer. Dan krijg je al meer dan gevoel van 'meebeleven' met de hoofdpersoon.
Na enkele minuten besefte Kacey dat ze niet lekker thuis in haar eigen bed lag --> Deze zin geeft me het gevoel van: 'Let op, ze legt niet lekker thuis in bed, maar ergens anders.' Het zou wat minder betuttelend overkomen als je zou beschrijven dat ze die vloer voelde en liet denken dat ze deze niet herkende, dat het besef tot haar kwam dat ze niet lekker in haar eigen bedje lag.
Dat zou je dan kunnen aanvullen met:

whiterose schreef:

Waar ben ik in hemelsnaam! Ben ik vanavond zo doorgezakt dat ik gewoon maar ergens ben gaan liggen?!

Gedachten komen wel een beetje melodramatisch over.

whiterose schreef:

Kacey probeerde langzaam haar ogen te openen, maar kwam er al snel achter dat dat weinig zin zou hebben, er was een soort doek om haar ogen heen gewikkeld.

Waarom voelde ze dit net dan niet, toen het leek alsof er een steen op haar ogen zat? Waarom voelde ze toen niet aan haar hoofd? Dan zou de paniek veel sneller hebben toegeslagen.

whiterose schreef:

Wat is er toch gebeurd? Ben ik ontvoerd ofzo? Maar waarom?
Vraag na vraag flitste door Kacey's hoofd heen, alleen helaas wisten haar hersenen er geen antwoord op te geven.

Vind het wel een luchtige reactie voor een situatie waarin toch wel veel paniek zou heersen. Of gebeuren dit soort dingen vaker bij haar, als in 'grapje'?

whiterose schreef:

OK, kalm blijven en even helder nadenken, zei Kacey tegen zichzelf in gedachten.

Ik heb niet het idee dat ze niet kalm meer was.

whiterose schreef:

Ze was ergens buiten of in een huis wat niet goed geïsoleerd was, gezien ze de kou langs haar benen voelde.

Waarom niet gewoon: 'ze voelde de kou langs haar benen strijken'? Dan houdt je de spanning erin over waar ze zit.

whiterose schreef:

Haar handen waren achter haar rug vastgebonden, maar ze voelde dat de grond van steen of beton was.
En er hing een vreemde geur... een bekende vreemde geur, maar ze kon het zo niet thuisbrengen.

Waarom voelde ze die handboeien net niet toen ze over de grond voelde? Of deed ze dat met haar voeten? Je merkt meteen toch wel, dat als je je handen wilt bewegen, dat ze vast zitten?
Die vreemde geur merk je dan toch ook meteen? Daar zou ik meteen in het begin al op inspelen, dan kun je de paniek wat meer grond geven.

whiterose schreef:

Een geluid... voetstappen... slepende voetstappen alsof iemand te moe was om te lopen.
Ze kwamen haar kant op... waar ben ik in hemelsnaam! Wie heeft dit met me gedaan?!

Ik vind die gedachten op het laatst ook weer melodramatisch. Misschien komt dit door de uitroeptekens. Ik zou eerder vanuit handelingen laten zien dat ze bang is. Dat ze snel nog wat met die handboeien rommelt, dat ze verstijft al die voetstappen stoppen, iets in die richting.

whiterose schreef:

Ze hoorde een zware adem, steeds dichterbij komen. Toen stopte de voetstappen.
Ze zag niets, maar ze voelde dat de persoon naast haar stond.

We weten al dat ze niets ziet. Hoe voelt ze dan dat de persoon naast haar staat? Voelt ze de adem?

whiterose schreef:

Toen na een paar stille seconden hoorde Kacey fluisterend in haar oor; “De witte roos, dat is wat je wilde, dat is wat je nu gaat krijgen...”.
Kacey kreeg het gevoel of haar luchtpijp dicht geschroeid werd...

Ik zou de beletseltekens weglaten. Die heb je niet nodig om spanning op te bouwen. De spanning komt voort uit de context zelf.

whiterose schreef:

Dit kan gewoon niet waar zijn... ineens wist Kacey wat er gebeurd was, en ineens wist ze ook wie er naast haar zat...

Hier ook weer die beletseltekens.
Ik mis een brug tussen de herkenning van de stem en de conclusie dat ze ineens weet wie het is en wat er gebeurd is.
Ze hoort die stem: is het een man of vrouw? Herkent ze de stem? Misschien ruikt ze iets aan de adem, ik zeg maar wat, maar er moet wel een brug geslagen worden tussen de twee, anders heb ik zoiets van: 'Hoe weet ze dat nou weer zo plotseling?'
Als ze de stem herkende, dan is dat alweer wat logischer.

whiterose schreef:

Laat het alsjeblieft niet waar zijn, smeekte Kacey...

Beletseltekens.
We weten dat het Kasey is die dit denkt, dus op zich hoe je dat er niet bij te vermelden. Dat smeekte komt wel vreemd over --> Haar gedachten smeken ergens om?

whiterose
Laatst aanwezig: 6 jaren 44 weken geleden
Sinds: 12 Sep 2012
Berichten: 2

@ Yrret, dank voor je reactie! Daar kan ik zeker wat mee!

@ Xuchiejlala, ook dank voor jou reactie! Tis wel veel wink maar als ik alles zo door lees zit er wel veel in wat ik kan begrijpen. Het zijn mijn eerste zinnen op papier ( in de vorm van een verhaal wink ) dus ik wil er graag in leren!
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
whiterose schreef:
Dit kan gewoon niet waar zijn... ineens wist Kacey wat er gebeurd was, en ineens wist ze ook wie er naast haar zat...

Hier ook weer die beletseltekens.
Ik mis een brug tussen de herkenning van de stem en de conclusie dat ze ineens weet wie het is en wat er gebeurd is.
Ze hoort die stem: is het een man of vrouw? Herkent ze de stem? Misschien ruikt ze iets aan de adem, ik zeg maar wat, maar er moet wel een brug geslagen worden tussen de twee, anders heb ik zoiets van: 'Hoe weet ze dat nou weer zo plotseling?'
Als ze de stem herkende, dan is dat alweer wat logischer.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ik dacht juist bij dit stuk dat het spannend zou zijn omdat er niet bij te benoemen, omdat het een proloog is. Ik had het idee, dat als je dat wel (meer) uitlegt in het verhaal zelf, eenmaal bij dat punt gekomen, het ook interesse zou oproepen om verder te lezen. Maar nogmaals, het is mijn eerste keer wink
Ik ben nog maagd wink)

Je bent de auteur van je eigen leven, alleen jij schrijft het einde....

Xuchiejlala
Laatst aanwezig: 2 jaren 49 weken geleden
Sinds: 20 Jul 2010
Berichten: 751
whiterose schreef:

@ Yrret, dank voor je reactie! Daar kan ik zeker wat mee!

@ Xuchiejlala, ook dank voor jou reactie! Tis wel veel wink maar als ik alles zo door lees zit er wel veel in wat ik kan begrijpen. Het zijn mijn eerste zinnen op papier ( in de vorm van een verhaal wink ) dus ik wil er graag in leren!
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
whiterose schreef:
Dit kan gewoon niet waar zijn... ineens wist Kacey wat er gebeurd was, en ineens wist ze ook wie er naast haar zat...

Hier ook weer die beletseltekens.
Ik mis een brug tussen de herkenning van de stem en de conclusie dat ze ineens weet wie het is en wat er gebeurd is.
Ze hoort die stem: is het een man of vrouw? Herkent ze de stem? Misschien ruikt ze iets aan de adem, ik zeg maar wat, maar er moet wel een brug geslagen worden tussen de twee, anders heb ik zoiets van: 'Hoe weet ze dat nou weer zo plotseling?'
Als ze de stem herkende, dan is dat alweer wat logischer.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ik dacht juist bij dit stuk dat het spannend zou zijn omdat er niet bij te benoemen, omdat het een proloog is. Ik had het idee, dat als je dat wel (meer) uitlegt in het verhaal zelf, eenmaal bij dat punt gekomen, het ook interesse zou oproepen om verder te lezen. Maar nogmaals, het is mijn eerste keer wink
Ik ben nog maagd wink)

Ik kan aardig uitgebreid zijn, ja stick out tongue
Het gaat niet om het benoemen van: 'Het was de stem van Mark!', maar om het 'Ze herkende de stem'. Het gaat slechts om die herkenning die als stimulus dient voor de reactie die ze geeft . Ik mis de aanleiding tot herkenning, de aanleiding tot die bewustwording dat ze weet wie het is en daardoor wat er is gebeurd.
Je hebt wel een reactie gegeven op wat er gezegd werd: de luchtpijp die dicht geschroeid werd, maar daaruit maak ik niet op dat ze hem/haar herkent. Dit kan ook een reactie van angst zijn. Hierdoor is: Dit kan gewoon niet waar zijn... ineens wist Kacey wat er gebeurd was, en ineens wist ze ook wie er naast haar zat... voor mij een onlogisch gevolg.

Pehamo
Laatst aanwezig: 2 jaren 18 weken geleden
Sinds: 28 Jun 2007
Berichten: 634

Hoi, ik vind het allemaal wat warrig lezen,
eerst die afgrijselijke totale angst die je opbouwt.
Je leeft al helemaal mee naar wat er voor vreselijks gaat gebeuren.
Patsboem, zijn we terug in het gewone dagelijkse leven en is er nog niets aan de hand.

Ik zou de 3 stukjes omdraaien, ( is maar een ideetje hoor.

-Eerst, Kacey is een vrolijek goedlache vrouw...-
Dan de maand april.
-Dan de paniek over wakker worden op een ijskoude betonnen vloer.

Hoe weet je dat het een betonnen vloer is?
Dat voel je echt wel hoor, brrr.

Trouwens, je doet ook weer mee met die zogenaamde moderne manier van aparte Buitenlandse namen.
voor mij leest Kasey niet prettig.
Nu kan het ook geen Mien of Truus zijn, dat snap ik ook wel.
Maar er is vast wel een spannende Nederlandse naam.

succes met verder schrijven!

Voor de steeds dikker wordende schrijver,
STEVIA, nieuw plantaardig zoetpoeder,
al 3 kilo kwijt!!!

Tja
Laatst aanwezig: 3 dagen 16 uren geleden
Sinds: 4 Mei 2009
Berichten: 14122

Ik heb de reacties ook gelezen en ben het overal mee eens. Vooral de puntjes werken storend. Heel af en toe gebruiken.
Het verhaal is enigszins verwarrend, maar je hebt al opmerkingen genoeg gekregen. Succes.

Waar je ook bent, 'Ik zal je vinden'.

Schrijven

Iedere week het beste van Schrijven Online in je inbox? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief. Boordevol nieuws, tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!
Lees Schrijven Magazine

THEMA: Week van het Schrijven | Overzicht schrijfcursussen

  • Kritiek geven en ontvangen: o zo moeilijk!
  • Ellen Deckwitz: zo word je een geweldige dichter
  • Schrijftips van Bert wagendorp (Ventoux)
  • Talent pools bij uitgeverijen: hoe kom je erbij?
  • Leer liedjesschrijven van Jan Rot
  • Hoe voorkom je fouten in perspectief?
  • Scenarioschrijven: zo geef je een personage vorm
  • Wat romanschrijvers van speechschrijvers kunnen leren (en vice versa)
  • Hoe vorm je familieverhalen om tot een roman?

Verkrijgbaar vanaf 2 augustus.

MELD JE AAN