Start » Proeflezen » [kort verhaal] Vragen

[kort verhaal] Vragen

Door: Henkie
Op: 9 september 2018

Hai,

Dit is een kort verhaaltje over de monsterlijke emotie wanhoop. Ik vraag mij vooral af, of het stukje je raakt of niet. En.. is het misschien herkenbaar?

Liefs Chrissie. (Ik heet stiekem helemaal geen Henkie!)

Fragment: 

Dan zoek het op bij het hogere, als het hier op aarde allemaal niet wil. Ik lig in bed. Mijn borstkas doet pijn, mijn hoofd bonkt, mijn hart tikt te snel zodat mijn haren uitvallen.
Waarom? zeurt het steeds door mij heen, waarom, waarom ben ik hier?
Moeder komt een kopje koffie brengen. Ik werk mij met waterige ogen overeind en neem het aan. 'Dank je wel.'
'Geen dank, lieverd.' Ze wil zich weer omdraaien, maar stokt als ik zeg: 'Waarom?'
'Sorry?'
'Waarom ben ik hier, mamma? Wat moet ik hier doen? Waarom moet ik zo lijden?'
In de schemer zie ik alleen haar bezorgde ogen oplichten. 'Ik weet het niet, lieverd,' zegt ze met gebroken stem. Ze loopt door, sluit de deur achter zich.
Wanhoop kruipt omhoog, mijn lichaam begint te schokken. Kun je deze pijn een naam geven? Is dít dan het leven; wanhoop, verlorenheid? Mijn uithalen gieren door mijn slaapkamer. Ik weet dat de buren er wakker van worden, en dat de bewoners van de andere rijtjeshuizen mij kunnen horen, zich zorgen zullen maken en wellicht de politie zullen bellen. (Dat brulde mijn vader mij gisteren tenminste toe, toen ik ook zo huilde.)
Wáárom? Ik werk mij in een foetushouding. Mijn tenen prikken.
Dus dit is het. Ik ben mislukt. Alles waaraan ik vol goede moed ben begonnen, is ogenblikkelijk vergaan zoals een sneeuwvlok die op je neus landt.
Het hogere... heeft dat een naam? Zou dat met jou willen praten als je make-uploos en met ongewassen haren en in je T-shirt met vlekken op bed ligt? Sommigen noemen het God, anderen noemen het de kosmos, of het universum, of de Bron. Ik vouw mijn handen samen en druk ze tegen mijn voorhoofd.
'God, help mij. Haal mij hier uit. Trek de pijn uit mijn ziel. Geef mij de antwoorden op mijn vragen.'
'Vergeet het verleden,' echoot een stem in mijn hoofd, 'vergeet je angsten. Word helder. Je bent overal tot in staat.'
'Waarom ben ik hier, waarom?'
Daar krijg ik geen antwoord op. Ik strek mijn benen.
Wanhoop, wanhoop, is die emotie noodzakelijk of verzin je hem zelf?

Reacties

Yrret
Laatst aanwezig: 3 uren 13 min geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 6048
Henkie schreef:

Dit is een kort verhaaltje over de monsterlijke emotie wanhoop.

De waardering van wanhoop - monsterlijk - klinkt behoorlijk heftig.

Henkie schreef:

Ik vraag mij vooral af, of het stukje je raakt of niet.

Ja, omdat ik denk dat de schrijver wanhopig is of wanhoop van dichtbij meemaakt.

Henkie schreef:

En.. is het misschien herkenbaar?

Ja, helaas wel, maar niet in deze mate.

Wat is wanhoop? Gewoon even een check of wij het over hetzelfde hebben.

Jean-Paul Sartre schreef:

"Het leven begint aan de andere kant van de wanhoop."

Jean-Paul Sartre = Existentialisme = verantwoordelijk zijn voor je eigen daden en je eigen lot.

Ik denk dat je wanhoop zelf verzint. Haal de wan weg - hoop en onderneem - actie.

Henkie schreef:

Ik weet dat de buren er wakker van worden, en dat de bewoners van de andere rijtjeshuizen mij kunnen horen, zich zorgen zullen maken en wellicht de politie zullen bellen. (Dat brulde mijn vader mij gisteren tenminste toe, toen ik ook zo huilde.)

Dit gedeelte is aan lichte kritiek = mogelijk feedback, onderhevig.

Schrappen is een oplossing.

Of ... op een andere manier. Geen ronde haakjes! De rol van een niet begrijpende vader mag duidelijk aanwezig zijn.

"Je maakt de buren wakker!" brulde mijn vader gisteren, toen ik ook zo huilde. "Straks bellen ze de politie."

Het verschil tussen de moeder en de vader is om wanhopig van te worden.

Mooi verhaaltje, Chrissie.

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

Henkie
Laatst aanwezig: 6 weken 5 dagen geleden
Sinds: 1 Aug 2016
Berichten: 215
Yrret][quote=Henkie schreef:

Ik denk dat je wanhoop zelf verzint. Haal de wan weg - hoop en onderneem - actie.

Dank je wel, Yrret, voor je mooie reactie. En goed dat je - voor jezelf - antwoord geeft op de grote vraag uit dit stukje. Dat was mijn bedoeling.
Je hebt gelijk over dat stukje van de vader; maar dit stukje hoeft voor mij niet technisch perfect in elkaar te zitten, zie het als een vingerverfschilderij van een peuter.

Chrissie de Jager

Riny
Laatst aanwezig: 2 uren 44 min geleden
Sinds: 16 Apr 2013
Berichten: 4687

'Waarom ben ik hier, waarom?'

Tja, als Henkie niet Chrissie is, of Chrissie is Henkie niet, dan raak je toch in de war? of althans wordt het moeilijk om iets duidelijk te kunnen zien.

Maak dat voor Henkie-Chrissie eerst duidelijk, denk ik dan.

Je verhaal deed me wel wat; zeker dat geen antwoord krijgen …; heel bekend.

Sterkte blauwvlinder, wink

Henkie
Laatst aanwezig: 6 weken 5 dagen geleden
Sinds: 1 Aug 2016
Berichten: 215

De naam Henkie was een grapje van mijn zus, dat ik nooit leuk heb gevonden.
Dank je wel Riny, soms moet je het gewoon even van je af schrijven.

Chrissie de Jager

Schrijven

Iedere week het beste van Schrijven Online in je inbox? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief. Boordevol nieuws, tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!
  • THEMA Kan schrijven je leven redden?
  • Hoe beschrijf je emoties?
  • Zo vind je een uitgever die bij je past
  • Zo belangrijk zijn de eerste 10 pagina's
  • Schrijftips van Anne-Gine Goemans
  • Schrijftechniek: vertellen en vertonen
  • Taaltips: taal en logica

Dit nummer verschijnt omstreeks 6 december oktober. Nog geen abonnee? Meld je aan vóór maandag 25 november 16:00 uur, dan krijg je dit nummer thuis!

Introductiekorting!