Start » Proeflezen » [kort verhaal] VERVOLG De man die drie keer sterven moest

[kort verhaal] VERVOLG De man die drie keer sterven moest

Door: Ramses
Op: 5 juni 2019

Het vervolg op het vorige stuk, opnieuw hoor ik graag welke zinnen te 'blokkig' zijn.

Fragment: 

Ondertussen was de koffie aan het koken. Eigenlijk was deze aan het overkoken, maar dat kon zij niet zien. Hij gilde binnensmonds toen hij de pot van het vuur haalde, en goot zo snel mogelijk de kopjes vol alvorens het helleding onceremonieel in de wasbak te keilen. Op slag herinnerde hij zich waarom hij de ovenwant zo dichtbij op de tafel gelegd had.
“Voor ik het vergeet, hoe drinkt u graag uw koffie?” vroeg hij, zoekend in de lade naar een stel theelepels.
“Zwart, graag. Zoals mijn hart.” Ze glimlachte op een manier die ze zelf waarschijnlijk sensueel vond. In zijn ogen leek het alsof ze stiekem chocolade-ijs aan het eten was. Het maakte hem hongerig. Hongerig naar ijs, welteverstaan, niet naar vrouwen in korte rokken die zijn flat binnenvielen.
“Is dat zo? Ik heb mijn koffie graag zoals mijn gesprekken met vrouwen, met veel zoetigheid, zonder bittere nasmaak, en nadien is mijn gezicht niet doorweekt.”
De vrouw knikte langzaam, voor ze het kopje in zijn hand overnam en een slok nam. Ze fronste en verslikte zich van genot in de voortreffelijke koffie, en zette het kopje snel neer op de salontafel.
In de stilte die volgde veegde hij onopvallend de kruimels van zijn voetzolen, en vroeg zich af hoe lang geleden het was dat hij hier de vloer nog had schoongemaakt.
Uiteindelijk hoestte ze hevig, elk spoor van gemaquilleerde glimlach verdween, en een professionele kilheid smeerde zich over haar gezicht uit.
“Ik wil het snel, heer Ineluki. Snel, gruwelijk liefst, maar vooral ver van mij verwijderd, en u bent zo ver van mij verwijderd als maar kan zijn, als u me begrijpt.”
Hij knikte aarzelend. Haar serieuze toon was als een slag in zijn gezicht. Een slappe slag wel, maar eentje waar hij wakker van werd. Hij maakte een mentale nota deze vrouw op te zoeken en haar voordeur te bekogelen met feces.
Ze raapte haar hoed weer op en wees naar de tafel.
“Hier is mijn kaartje. Op de achterkant staat het bedrag. Hopelijk stemt dit u tevreden.”
Ze stopte halverwege het fatsoeneren van haar hoed omdat ze besefte dat haar anonimiteit een kortere levensduur zou hebben dan gehoopt. Het kaartje las: ‘Adreana Paradis, boetiek Concorde (ook retouchewerk)’, wat hem halfhartig deed gniffelen. Het bedrag op de achterkant deed hem weer zwijgen. Het stemde hem zeer tevreden. Hij knikte dan ook langzaam.
“In de map zit een standaard éénzesde voorschot.”
Ze wandelde weg zonder om te kijken of op reactie te wachten.

Het volgende zit vlak voor het einde van het verhaal, maar het rondde het Paradis-hoofdstuk af.

“Ik lees dat ze een kogel in zijn hoofd gevonden hebben.“
Vrouwe ‘Zwarthart’ Paradis haalde haar ogen niet van de krant af terwijl ze sprak. Ramses keek dan maar in het kopje slappe thee dat hij gekregen had. Om redenen die hem te boven gingen wou ze niet afspreken in de winkel, maar op het terras van het theesalon aan de overkant.
“Eens hij op de grond lag, schoot ikzelf even, met zijn wapen. Je kan niet zeker genoeg zijn.“
“Ook vonden ze sporen van wurging rond zijn nek.“
“Inderdaad, blijkbaar moet hij met zijn sjaal ergens zijn blijven haken.“
“Zijn buik lag helemaal open, darmen overal.“
“Ja, van die hoogte, wat verwacht men dan.“
“Zijn hart was aangevreten.”
“De ratten en de honden zijn altijd het snelst bij vers vlees.”
Ze vouwde de krant neer op de tafel tussen hen in.
“Heeft hij gesmeekt?“
“Waarachtig. De geur van urine hing doorheen het gebouw.“
“Was hij in tranen?“
“Er kwam vocht uit zijn ogen.“
Dit leek haar goedgezind te stemmen. Een onaantrekkelijke glimlach verscheen. Ramses ontweek deze en bestudeerde wat pluis op zijn jaskraag.
“Heer Ineluki, ik ben tevreden over uw werk. Hierin vindt u uw betaling.“ Ze tikte op de leren tas die ze bij zich had.
“Is het de bedoeling dat ik de tas leegmaak en teruggeef, of mag ik die houden?“
“Ik zou die liever terug willen, als u dat goed vindt. Ik ben eraan gehecht.“
“Ik moet zeggen, ik heb niets meegebracht. Ik...ik zal alles in mijn jaszakken moeten steken.“
“Inderdaad.“ zei ze onverschillig.
Hij begon langzaam zijn loon over te halen, inwendig zeer tevreden over het gewicht, wetende dat die tevredenheid na een aantal straten en een tweetal trappen enigszins zou slinken.
“Wel, heer Ineluki. Het was fijn zaken met u te doen. Ik zal u niet houden van de rest van uw dag.“
Ze wees naar de straat met haar wenkbrauwen.
“Dank u, vrouwe Paradis, ik zal mijn best doen uw naam te vergeten en trachten zoveel mogelijk te genieten van mijn dag."

Reacties

Menno Marrenga
Laatst aanwezig: 1 week 4 dagen geleden
Sinds: 27 Okt 2013
Berichten: 675

"Welke zinnen te "blokkig" zijn" > dat hangt af van hoe lang jij, en vooral de lezer, deze stijl volhoudt. In een kort fragment werkt het goed, maar misschien in moet je wat afwisselen, een stukje rustiger taal om bij te komen na die spetterende ouverture, voorafgaand aan een even sputterende climax vlak voor het applaus.

Als je mijn eenpersoons-oordeel wilt weten, stuur me dan de volledige tekst, ik zal die met plezier lezen - hoop ik. Gebruiksaanwijzing: bemuisklik mijn naam en daana 'contact'.

Lees Schrijven Magazine
  • Leer schrijven als Stephen King
  • Alles wat een schrijver moet weten over uitgeverijen
  • Schrijftips van Sander Kollaard (Stadium IV)
  • Wat verdien je aan een boek?
  • Crashcourse publiciteit & promotie
  • De schrijfdip en wat je ertegen kunt doen

Dit nummer niet missen, maar nog geen abonnee? Neem vóór 23 september 16:00 u. een abonnement!

MELD JE AAN
Lees Schrijven Magazine!

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Meld je aan vóór 23 september!

Topaanbieding