Start » Proeflezen » [kort verhaal] Toen de regen terugkeerde

[kort verhaal] Toen de regen terugkeerde

Door: Nylok
Op: 12 juni 2018

Beste proeflezers,

Dit is een fragment van een kort verhaal waar ik mee bezig ben. Ik hoop dat jullie me antwoord willen geven op de volgende vragen:

  • Leest het vlot?
  • Zijn de zinnen niet te langdradig of omslachtig?
  • Spreekt de stijl jullie aan?
  • Zou je verder willen lezen?

Het melden van spel- en/of grammaticale fouten is altijd welkom. Alvast bedankt voor jullie reacties! smile

Fragment: 

De aarde trilde opnieuw.
Het was een zwakke naschok, als een door de bliksem getroffen rund dat een laatste stuiptrekking deed. Nog één spastische beweging, en daarna een oorverdovende stilte, slechts opgevuld met het zachte geruis van het laatste stof dat op de grond neerdwarrelde.
Ajasza kreunde en draaide zich om, hoestend van het gruis dat haar longen vulde met iedere inademing. Haar hoofd dreunde, alsof de trommels die tot een paar minuten geleden de grote hal vulden met hun monotone ritme nooit waren opgehouden. Ondanks dat het volledig donker was wist ze dat ze op meerdere plekken bloedde. Haar linkerbeen was gevoelloos, en ze slaakte een scherpe kreet toen ze doorkreeg wat daar de oorzaak van was. Een reusachtige gouden klok was door de aardbeving losgekomen van het plafond en bovenop haar gevallen. Het feit dat ze nog leefde kwam alleen door het feit dat haar lichaam precies omsloten werd in de holle binnenkant. Op haar linkerbeen na.

Wanhopig wrikkend en schuddend probeerde ze het verbrijzelde lichaamsdeel onder het massieve metaal vandaan te krijgen, maar het ding gaf geen duimbreed mee. Net op het moment dat de moed haar in de schoenen zakte drong een tweede gedachte haar hoofd binnen. Niah. Het messcherpe beeld van het lachende gezicht van haar dochtertje gaf haar gebutste spieren een nieuwe impuls, waardoor de ze klok met een bovenmenselijke inspanning een paar duimen optilde. Met een katachtige reflex rolde ze zichzelf onder het dikke metaal door. De klok kwam met een galmende dreun op de grond terecht, wat een nieuwe stofwolk veroorzaakte die haar deed rochelen.

Nu de misselijkmakende pijn in haar been zijn intrede deed kwam ook langzaam het besef binnendruppelen van wat er precies gebeurd was. Het was een feest zoals iedere andere dag, er was harde muziek, er waren dansers, er was wijn… veel wijn. Een massa naakte, zwetende lichamen die meedeinde op het ritme van de trommels. Geschreeuw. Lofuitingen aan Hem, hun Leider, die dit allemaal mogelijk maakte. Meer wijn. Klamme handen die haar betastten, het gelukzalige gevoel dat dat teweegbracht. Lust, onverzadigbaarheid. En toen, ineens, het gerommel in de aarde. Duisternis.

Met een scherp gekraak brak een deel van de zijmuur van de zaal af waardoor het vuurrode licht van buiten de hal vulde. De aanblik van het tafereel dat plots zichtbaar werd deed Ajasza’s maag omdraaien. De vloer van de danszaal, honderden meters lang, was nagenoeg volledig bedekt met de levenloze lichamen van de andere feestgangers. Slechts op enkele plekken was nog een glimp van het bloedrode marmer zichtbaar, de rest werd opgevuld door naakte lichamen in tientallen verschillende tinten huidskleur. Ik ben de enige overlever, schoot het door haar heen. Meteen was er weer de panische angst van het moederinstinct die boven kwam drijven. Ondanks haar onbruikbare been schoof ze in beweging. Haar eigen naakte lijf, nog altijd glad van de olie die ze bij binnenkomst in de danszaal over zichzelf had uitgesmeerd, gleed soepel over dat van een fors geschapen spierbundel die nu levenloos uit zijn ogen staarde. Normaal zou ze lust voelen, nu was er enkel walging en radeloosheid. Her en der passeerde ze groepjes opeengestapelde lijken, sommigen besmeurd met elkaars bloed of uitwerpselen. Stukken van het plafond ter grootte van forse keien lagen overal, en een blik naar boven deed vermoeden dat een volgende schok nog veel meer vallend puin zou veroorzaken. Ze moest hier zo snel mogelijk weg, maar de pijn in haar been werd met de minuut ondraaglijker. De uitgang van de danszaal was nog ver weg. Ze zou het niet redden. Luid schreeuwend van pijn en verdriet liet ze zich op haar rug vallen, daarbij de naam van haar dochter scanderend. “Red haar”, mompelde ze tenslotte, als in een wanhopig gebed.
“Hij zal je niet horen”, zei een opvallend vaste stem naast haar.
Geschrokken veerde ze overeind en bedekte ze zichzelf met haar armen. Aan de zijkant van de danszaal stond een man die ze daarvoor niet had gezien. Hij leunde nonchalant tegen een van de zuilen en wierp haar een ernstige blik toe. In tegenstelling tot de rest van de feestganger was hij gekleed en droeg hij een dieprood gewaad, bedekt met de bekende witgele symbolen. Had hij daar de hele tijd al gestaan? Waarschijnlijk was hij met een Sprong binnengekomen. Dat moest wel. Ze voelde haar angst en spanning wegzakken. Nu één van Zijn dienaren er was, zou alles goedkomen.

Reacties

janpmeijers
Laatst aanwezig: 29 min 38 sec geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 6060

Nylok,

•Leest het vlot?
nog niet
•Zijn de zinnen niet te langdradig of omslachtig?
ze zijn wel te omslachtig (niet allemaal)
•Spreekt de stijl jullie aan?
nog niet
•Zou je verder willen lezen?
nog niet

wat voorbeelden:

Citaat:

De aarde trilde opnieuw.
Het was een zwakke naschok, als een door de bliksem getroffen rund dat een laatste stuiptrekking deed.

Het idee van beeldspraak is een associatie maken/oproepen. Met het beschreven beeld wordt dan iets anders bedoeld dan er staat. In jouw opening trilt de aarde, er is een naschok. Het beeld van een rund dat zijn laatste stuiptrekking heeft, valt wat mij betreft in het niet bij de aarde die trilt. De beeldspraak zwakt daarmee de eerst zin af en vertraagt de tekst. Houd het eenvoudig. 'De aarde trilde opnieuw, een zware naschok.' ( en gelijk door naar je personage)

Citaat:

een oorverdovende stilte, slechts opgevuld met het zachte geruis

Het is dus niet stil. Besteed een zin aan dat geruis.

Citaat:

ze slaakte een scherpe kreet toen ze doorkreeg wat daar de oorzaak van was. Een reusachtige gouden klok was door de aardbeving losgekomen van het plafond en bovenop haar gevallen.

Schrap die uitleg (wat daar de oorzaak van was) en beschrijf gelijk die oorzaak:
Ze slaakte een scherpe kreet toen ze doorkreeg dat een reusachtige gouden klok enz.

Citaat:

Het feit dat ze nog leefde kwam alleen door het feit dat haar lichaam precies omsloten werd in de holle binnenkant.

Het feit kan beide keren weg en de uitleg ook. De lezer weet toch dat ze nog leeft. ‘Ze lag in de holle binnenkant op haar linkerbeen na’ is genoeg.
Loop zo je zinnen eens langs. Beperk je steeds tot wat er gebeurt. Geef de lezer zo min mogelijk toelichting. Dat maakt je tekst vlotter en duwt je lezer verder de tekst in.

succes.

Nylok
Laatst aanwezig: 1 jaar 6 weken geleden
Sinds: 28 Feb 2018
Berichten: 46

Goeie tips Jan, bedankt!

Schrijven

Iedere week het beste van Schrijven Online in je inbox? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief. Boordevol nieuws, tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!
  • THEMA Kan schrijven je leven redden?
  • Hoe beschrijf je emoties?
  • Zo vind je een uitgever die bij je past
  • Zo belangrijk zijn de eerste 10 pagina's
  • Schrijftips van Anne-Gine Goemans
  • Schrijftechniek: vertellen en vertonen
  • Taaltips: taal en logica

Dit nummer verschijnt omstreeks 6 december oktober. Nog geen abonnee? Meld je aan vóór maandag 25 november 16:00 uur, dan krijg je dit nummer thuis!

Introductiekorting!