Start » Proeflezen » [kort verhaal] Proeflezen - Feedback Schrijfstyle

[kort verhaal] Proeflezen - Feedback Schrijfstyle

Door: MiniMe
Op: 23 mei 2019

Hoi Iedereen.
Ik hoop dat iemand mijn tekst wil proeflezen.
Ik heb sterke maar rechtvaardige feedback nodig.
Ik probeer te ontdekken welke schrijfvorm het meest
wordt gewaardeerd en welke vorm het lekkerst weg leest.
Ik ben pas sinds kort begonnen met schijven en mijn eerste verhaal
moet een kort verhaal zijn.
Kunnen jullie kijken welke schrijfvorm het best is en willen terug
geven waarom dat zo is?
Dankjewel.
MiniMe

Fragment: 

#Vorm 1.

1920.
Het is het jaar dat ik achttien werd.
Ook het jaar dat ik het huis uitvluchten;
Mijn alcoholistische vader was, als hij gedronken
had, een gewelddadig man.
Het was een zwoele zomeravond in Juni.
Mijn vader kwam voor de zoveelste keer op mijn
moeder en mij af.
Alleen dit keer liet ik het niet meer toe.
Die avond brak ik zijn neus en was het voor
mij tijd om het huis te verlaten.

Meedogenloos, dat is het woord dat mijn leven
domineert.
Als je opgroeit in een gezin waar geweld en angst
het leven beheerst, dan wordt je vanzelf meedogenloos.
Althans zo was het bij mij.
Vanbinnen was ik koud en keihard.
Liefde en zorgzaamheid waren termen die in mijn gevoelsleven
nauwelijks nog voorkwamen.

#Vorm 2.

Meedogenloosheid, Ongevoeligheid, koel.
Dat zijn de woorden die mij definiëren.
Niet alleen mijzelf, ook de keuzes die ik in mij
leven heb gemaakt, stonden in het teken van deze eigenschap.
Ik ben altijd keihard en ongevoelig geweest.
Dat kon ook niet anders met een alcoholistische en
gewelddadige vader.
Iedere avond sloeg hij mijn moeder en mij het huis door.
Het was 1920 dat ik 18 werd en het niet meer langer van
hem nam.
De blik van mijn moeder, waarin te lezen viel dat ze
enerzijds verstijfd was van angst.
Anderzijds werd ze verscheurt door schuldgevoel omdat
ze mij niet kon beschermen.
In de klappen die ik uitdeelde aan mijn vader, zat
al mijn pijn en verdriet van een leven lang.
Mijn jeugd zat vol met angst en geweld, en het bevroor
me van binnen.
Ik was koud en keihard geworden, meedogenloos.
Mijn hele leven, nu terugkijkend, heeft altijd in het
teken gestaan van die factoren.

Ik vond het altijd grappig hoe mensen tegen me op
moesten kijken, letterlijk.
Met een lengte van bijna 2 meter, steeg ik bijna boven iedereen
uit.
Het was een tijd waarin mensen in de westerse wereld de voorkeur
hadden voor blond, toch was ik tevreden met mijn zwarte haarkleur.
Meestal had ik dat netjes kort geknipt en in een scheiding gekamd.
Mijn slungelige postuur verried dat ik een al net zo slungelig
gezicht had; slank en ovaal.
Kenmerkend waren mijn wat flaporen en arendsneus; Toch bracht dat
mijn gelaat niet uit balans.
Mijn al net zo puntige kin stak licht naar voren.
Blauw en grijs kleurde mijn ogen, deze leken dieper te liggen dan dat
daadwerkelijk zo was.
Het gevolg was dat ik altijd grote wallen leek te hebben en oververmoeid
was.
Het enige dat niet overeenkwam met de rest van mijn gezicht waren
dikke rossige wenkbrauwen.
Ik vond dat niet bij me passen dus was dát het enige dat ik kunstmatig aan mezelf
veranderde, door ze gelijk aan mijn haar, zwart te verven.
Om er netjes en gelikt uit te zien was ik altijd strak in het pak.
Daarbij droeg ik glimmende lakschoenen en een bijpassende stropdas.
Ik dacht dat men mij altijd op deze manier hadden gezien.
Niets was minder waar.

#Vorm 3.

Meedogenloosheid, Ongevoeligheid, koel.
Dat zijn de woorden die mij definiëren.
Niet alleen maakt het wie ik in mijn leven ben geweest,
óók alle keuzes die ik ooit heb gemaakt, stonden in het teken van
deze eigenschappen.
Ik ben altijd keihard en ongevoelig geweest.
Dat kon ook niet anders met een alcoholistische en
gewelddadige vader.
Iedere avond sloeg hij mijn moeder en mij het huis door.
Het was 1920 dat ik 18 werd en het niet meer langer van
hem nam.
De blik van mijn moeder, waarin te lezen viel dat ze
enerzijds verstijfd was van angst.
Anderzijds werd ze verscheurt door schuldgevoel omdat
ze mij niet kon beschermen.
In de klappen die ik uitdeelde aan mijn vader, zat
al mijn pijn en verdriet van een leven lang.
Mijn jeugd zat vol met angst en geweld, en het bevroor
me van binnen.
Ik was koud en keihard geworden, meedogenloos.
Mijn hele leven, nu terugkijkend, heeft altijd in het
teken gestaan van die factoren.

Met mijn 2 meter, stak ik boven hem uit.
Ik was dan wel een dun en slungelig mannetje, ik had voor
het eerst echt door dat ik in het voordeel was.
Strak in het pak, zwarte lakschoenen, een stropdas en in een
scheiding gekamd, zwart haar, lieten wel lijken dat ik
een onschuldige jongeman was; Dit keer liet ik niet
meer over mij heen lopen.
Mijn diep liggende blauw grijze ogen stonden fel van woede.
Hoe hij altijd naar me had gekeken; In zijn ogen was
ik een sukkeltje, vanwege mijn flaporen, arendsneus en mijn
dikke rossige wenkbrauwen.

Reacties

janpmeijers
Laatst aanwezig: 7 uren 40 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 5952

MiniMe,

'schrijfstyle' is een merkwaardige samenstelling. Het is schrijfstijl; in het Engels writing style.

'Ook het jaar dat ik het huis uitvluchten;' -uitvluchtte
'Juni' - juni
'2 meter' - twee meter

De drie vormen zijn alle vertellingen, waarbij de ik rechtstreeks vertelt. Probeer eens een vorm waarbij de ik de dingen beleeft.

Je gebruikt soms zware woorden:

Citaat:

al mijn pijn en verdriet van een leven lang.
Mijn jeugd zat vol met angst en geweld, en het bevroor
me van binnen.

pijn/verdriet/angst/geweld en dan nog een beeldspraak (bevroor), dat alles zegt weinig als je niets toont.
hier ook:

Citaat:

enerzijds verstijfd was van angst.
Anderzijds werd ze verscheurt (verscheurd) door schuldgevoel omdat
ze mij niet kon beschermen.

Probeer de scène te schrijven waarin de ommekeer plaatsvindt en de ik zich tegen de vader keert.
Laat, bijvoorbeeld, daarbij eerst de vader zien in al zijn gewelddadigheid.

let ook op je zinsbouw (en werkwoordstijden):
'Niet alleen maakt het wie ik in mijn leven ben geweest' - bedoel je wat er staat? (ik vermoed: 'niet alleen maakt het wie ik ben.')

In het laatste stukje van vorm drie kom je het dichtst bij een scene. Daar zit de beleving. Let ook op het consequent gebruik van het ik-perspectief, dit: 'Mijn diep liggende blauw grijze ogen stonden fel van woede.' is eerder een waarneming van buitenaf.

Experimenteer rustig verder. Algemene tip: concentreer je op de beleving van de ik en wees zuinig met de grote woorden.

succes.

MiniMe
Laatst aanwezig: 7 weken 1 dag geleden
Sinds: 15 Mei 2019
Berichten: 12

@janpmeijers
Dankjewel - ik waardeer je feedback - ik ga er mee aan de slag

Diana Silver
Laatst aanwezig: 8 uren 48 min geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4936

Dag Minime,

Wat heb je zelf in de drie versies anders willen doen? Waar zit 'm volgens jou het verschil in?

En wat wil je voor gevoel/indruk wekken met deze scène? Hoe wil je dat de uiteindelijke versie overkomt?

Waar waren we gebleven?

MiniMe
Laatst aanwezig: 7 weken 1 dag geleden
Sinds: 15 Mei 2019
Berichten: 12

Hoi Iedereen.
Ik heb geluisterd naar de Feedback en heb het mee genomen in het schrijven.
Athans - de gedeelte dat ik begreep.

Daarom post ik hier twee versies, allebei in een andere tijd geschreven.
Ik hoop dat jullie me nog meer feedback kunnen geven.

##[ 1 ]##
Koud, Emotieloos, Afstandelijk.
Meedogenloos, Verhard, Harteloos.
Het zijn eigenschappen die het diepst
zijn verankerd in mijn ziel.
Het zijn producten die tijdens mijn nare
jeugd, in mijn wezen, zijn gevormd.
Nu in mijn vijfenzeventigste levensjaar,
terugkijkend, zie ik wat voor invloed die
eigenschappen op mijn leven hebben gehad.

Het jaar negentienhonderd twintig, een vroege
zwoele vrijdagavond in juli.
Mijn alcoholistische vader komt eind van
de middag thuis van zijn werk in de
steenkoolmijnen.
Moeder begeeft zich meteen naar de keuken
omdat vader meestal humeurig is na
thuiskomst van zijn baan.
Ze weet dat iedere (in zijn ogen) verkeerd
gesproken woord of beweging, zijn
humeur doet omslaan naar pure razernij.
Als hij na het werk met rust wordt gelaten,
dan trekt hij zich terug in de woonkamer,
neemt plaats in de leren fauteuil naast de
radio en drinkt een borrel.
De ironie ligt in het feit dat mijn vader op
dat moment nog de beste humeur heeft.
Gewoonlijk heeft mijn moeder rond een uur
of zes het eten klaar en roept mijn vader aan
tafel.
Gebruikelijk is in ons gezin dat mijn vader
alleen eet; moeder verlaat dan de keuken en
doet dan huishoudelijke klusjes elders in
huis.
Ma heeft me altijd gewaarschuwd om vader
niet te storen tijdens zijn maaltijd, en dat
het beter was om niet te dicht bij hem in de
buurt te komen.
Eigenlijk geldt dat advies altijd.
Hoe later op de avond, des te beter is het
om uit zijn buurt te blijven.
Na het diner gaat mijn vader terug naar de
woonkamer en steekt een dikke sigaar aan.
Luisterend naar de radio drinkt hij
borrel na borrel.
Tot het moment dat mijn pa een kwade dronk
over zich heen krijgt.
Het is iets dat iedere avond gebeurd en
waarvoor mijn moeder en ik erg huiverig
zijn.
Mijn ouweheer is een gewelddadig man.
Als Vader dronken is, vind hij altijd wel
íets waardoor hij woedend wordt en wat
hem aanzet tot geweld.

##[ 2 ]##
Koud, Emotieloos, Afstandelijk.
Meedogenloos, Verhard, Harteloos.
Het zijn eigenschappen die het diepst
zijn verankerd in mijn ziel.
Het zijn producten die tijdens mijn nare
jeugd, in mijn wezen, zijn gevormd.
Nu in mijn vijfenzeventigste levensjaar,
terugkijkend, zie ik wat voor invloed die
eigenschappen op mijn leven hebben gehad.

Terug naar het jaar dat ik achttien werdt.
Het jaar negentienhonderd twintig, een vroege
zwoele vrijdagavond in juli.
Mijn alcoholistische vader kwam eind van
de middag thuis van zijn werk in de
steenkoolmijnen.
Moeder begaf zich dan meteen naar de
keuken omdat vader meestal humeurig is na
thuiskomst van zijn baan.
Ze wist dat iedere (in zijn ogen) verkeerd
gesproken woord of beweging, zijn
humeur kon doen omslaan naar razernij.
Als hij na het werk met rust werd gelaten,
dan trok hij zich terug in de woonkamer,
nam plaats in de leren fauteuil naast de
radio en nam een borrel.
De ironie ligt in het feit dat mijn vader op
dat moment nog zijn beste humeur had.
Gewoonlijk had mijn moeder rond een uur
of zes het eten klaar en riep mijn vader aan
tafel.
Gebruikelijk was in ons gezin dat mijn vader
alleen at; moeder verliet dan de keuken en
deed dan huishoudelijke klusjes elders in
huis.
Ma heeft me altijd gewaarschuwd om vader
niet te storen tijdens zijn maaltijd, en dat
het beter was om niet te dicht bij hem in de
buurt te komen.
Eigenlijk goldt dat advies altijd.
Hoe later op de avond, des te beter was het
om uit zijn buurt te blijven.
Na het diner ging mijn vader terug naar de
woonkamer en stak een dikke sigaar aan.
Luisterend naar de radio dronk hij
borrel na borrel.
Tot het moment dat mijn pa een kwade dronk
over zich heen kreeg.
Het was iets dat iedere avond gebeurde en
waarvoor mijn moeder en ik erg huiverig
waren.
Mijn ouweheer was een gewelddadig man.
Als Vader dronken was, vond hij altijd wel
íets waardoor hij woedend werdt en wat
hem aanzette tot geweld.

Imke83
Laatst aanwezig: 5 dagen 18 uren geleden
Sinds: 20 Apr 2016
Berichten: 59

Het valt me op dat je je beschrijvingen meteen weer veralgemeniseerd, ondanks dat je de suggestie wekt de lezer mee te nemen naar een dag in juli in 1920. In plaats van een specifieke gebeurtenis te laten zien, en uit je verhaal te laten blijken dat dit niet iets nieuws is in het gezin, vertel je vanaf een afstand hoe het er gebruikelijk aan toe gaat in dat huis.
Neem bijvoorbeeld dit:

"Moeder begaf zich dan meteen naar de
keuken omdat vader meestal humeurig is na
thuiskomst van zijn baan.
Ze wist dat iedere (in zijn ogen) verkeerd
gesproken woord of beweging, zijn
humeur kon doen omslaan naar razernij.
Als hij na het werk met rust werd gelaten,
dan trok hij zich terug in de woonkamer,
nam plaats in de leren fauteuil naast de
radio en nam een borrel."

Dit is niet een omschrijving van 12 juli 1920, dit had ook 25 mei, 19 april, 4 juni kunnen zijn.
Het gaat niet over een specifiek moment dat je de lezer samen met de hp laat beleven. De hp vertelt hoe het er standaard aan toe ging thuis, de lezer kijkt vanaf een afstand toe.
Probeer de lezer mee te nemen in het verhaal, laat zien wat er specifiek gebeurt. Hoe ziet 'humeurig' er uit? Wat zegt hij dan? Wat doet hij?
Als je dit lastig vindt kan je eventueel op google zoeken naar "show don't tell," daar kan je veel praktische handvatten vinden die je laten zien hoe je een fragment als dat van jou actiever laat zien.

Leuk om te zien dat je er zo mee bezig bent! Als bepaalde zaken in de adviezen je niet helder zijn, vraag gerust om verduidelijking. We zijn hier allemaal om te leren, toch? wink

MiniMe
Laatst aanwezig: 7 weken 1 dag geleden
Sinds: 15 Mei 2019
Berichten: 12

Hoi @Imke83.

Dankjewel voor de Feedback.
Volgens mij begrijp ik wat je bedoelt.
Ik ga je feedback mee nemen in het schrijven.

MiniMe
Laatst aanwezig: 7 weken 1 dag geleden
Sinds: 15 Mei 2019
Berichten: 12

Hoi Iedereen.
En aan @Imke83.
Om te kijken of ik je feedback goed begrijp heb ik onderstaand geschreven.
Ik hoop dat ik het zo geschreven heb op een manier dat laat zien dat ik je feedback
begrijp.
Ik hoor graag nog meer feedback.
Iemand met een andere mening hoor ik ook graag.
Groetjes.

# Scene 1.

Ik verstop me in de kast onder de trap.
Ik verschuil me voor mijn dronken en gewelddadige vader.
"Godverdomme! Het is weer zo ver!" vloekt mijn vader vanuit
de woonkamer.
Bonk! Bonk! Bonk! Ik hoor hoe hij zich stampvoetend naar de keuken begeeft.
"Hoe vaak moet ik het nog zeggen, mens! Hou dat onderkruipsel aan de lijn!"
Klets! De klap die mijn moeder krijgt was luid hoorbaar tot in
de kast.
"Houd dat rotjoch uit de woonkamer! Is dat al teveel gevraagd?!"
"Alsjeblieft Luke! Ik zweer dat het jong niet binnen is geweest. Ik heb hem de
hele dag bij me gehad!" hoor ik mijn moeder jammerend uitbrengen.
Klets! Opnieuw incasseert de arme vrouw een klap.
Nu klonk mijn pa helemaal furieus: "Wil je zeggen dat ik lieg, mens?!
Hij heeft met de radio gekloot. Dat gaat niet vanzelf! Die snotneus heeft er
aan gezeten! Ik zal hem afleren met zijn poten aan mijn radio te zitten!"
Het vooruitzicht aan het pak slaag dat ik van mijn ouweheer zal gaan krijgen doet
angst vanuit mijn buik, mijn keel in kruipen.

# Scene 2.

Imke83
Laatst aanwezig: 5 dagen 18 uren geleden
Sinds: 20 Apr 2016
Berichten: 59

@Minime, dit is inderdaad wat ik bedoelde, heel goed! Je laat nu daadwerkelijk zien wat er gebeurt.

Paar kleine puntjes:
Je begint de eerste twee zinnen met "Ik...", dat is niet zo mooi.
Daarnaast ben je niet helemaal consequent in de tijdsvorm die je gebruikt. Je gebruikt de tegenwoordige tijd, maar twee keer glipt er per ongeluk een woordje verleden tijd tussen..

"De klap die mijn moeder krijgt was luid hoorbaar tot in de kast." -> de klap IS hoorbaar
"Nu klonk mijn pa helemaal furieus" -> Nu KLINKT mijn pa

MiniMe
Laatst aanwezig: 7 weken 1 dag geleden
Sinds: 15 Mei 2019
Berichten: 12

@Iedereen , @Imke83
Hoi Iedereen.
Nog een paar Vraagjes.
Feedback Welkom.

In plaats van dat ik elke keer de hele tekst post, zal ik gerichtere
vragen stellen.

Ik denk dat ik begrijp wat je bedoelt met het inconsequent gebruik van de tijdsvorm.
Ik zal daar beter op letten: Óf in de verleden tijd, Óf in de tegenwoordige tijd - Niet door elkaar.
Dit vindt ik nog wel erg moeilijk, dus ik zal er regelmatig op controleren.

Dan het gebruik van "Ik..." in het verhaal.
Ik wilde graag mijn verhaal schrijven vanuit de "Ik"-vorm.
Alsof ik het zelf ben die het mee maakt en vanuit mijn eigen perspectief.
Ik heb gemerkt dat ik het heel erg moeilijk vindt om "Ik..." aan het begin van een
zin te vermijden - en al helemaal elders verder in de zin.
Hier heb ik echt nog wat te leren.

Dan heb ik nog een aanvullende vraag:
In de eerste aantal scenes betreft het vaak mijn moeder en vader.
Ik merk dat ik het woord "Mijn..." erg vaak gebruik om mijn Vader en
Moeder aan te duiden.
Is het niet verkeerd om zo vaak het woord "Mijn..." voorbij te laten komen?
Wanneer wordt een bepaald woord voor de lezer saai en vervelend, niet te vergeten:
Rommelig.

MiniMe
Laatst aanwezig: 7 weken 1 dag geleden
Sinds: 15 Mei 2019
Berichten: 12

#Zie Vorige Post.

MiniMe
Laatst aanwezig: 7 weken 1 dag geleden
Sinds: 15 Mei 2019
Berichten: 12

Hoi Iedereen!:
Ik heb alle feedback die ik de laatste tijd op
internet heb gekregen (Op verschillende Media) en
heb dat toegepast op mijn schrijven.
Nu pijl ik even snel of ik de goede richting in ga.
Alle Feedback is Welkom!: Wel graag uitgebreid geformuleerd
,goed uitgelegd en duidelijk beschreven.

Hier komt'ie:

# Scene 1.
"Godverdomme! Dat rotjong! Ik zal hem leren!" schreeuwt mijn vader boos vanuit de woonkamer.
Met een knal laat mijn moeder de lepel vallen waarmee ze aan het koken is.
Haar gezicht vertrekt en er verschijnen diepe zorgrimpels om haar mond.
Ze kijkt me bezorgd aan, ze wuift me met haar hand weg; een teken dat ik beter
afstand van haar kan nemen; een schuilplaats zoeken totdat de driftbui van
mijn vader over waait.
Mijn grijs blauwe ogen schieten paniekerig heen en weer.
Nee!, hij is weer dronken en heeft het op mij voorzien.
Wat heb ik verkeerd gedaan? Waar kan ik me verstoppen! De kast onder de trap?
Gestimuleerd door de adrenaline, schieten mijn gedachten razend snel door mijn hoofd.
De gangkast, daar kijkt hij nooit. Is dat de beste optie?
Een andere plek? Hij kent al mijn plekjes, in die kast heb ik me nog
nooit verstopt. Zoekt hij me daar wel is? Niet dat ik me kan herinneren, het is
de beste optie.
Zenuwachtig maak ik me uit de voeten, weg uit de keuken, de gang in.
Bang voor de agressie van mijn vader, schiet ik de kast in onder de trap.
Luid dreunen zijn voetstappen door het hele huis, stappen als van een stom dronken man.
Het is te merken dat hij dronken is door het schuifelen, dat een gevolg was van het
steeds bijna struikelen.
Het was hoorbaar tot in de ruimte waar ik ben.
Stampvoetend komt hij langs de kast.
Pa komt heigend aan in de keuken, daar waar mijn moeder ook is.
Luidkeels schreeuwt hij, vol woede, "Mens! Hoe maal moet ik nog zeggen dat je die snotneus
aan de lijn moet houden?!"
mijn vader grijpt een stapel borden van de aanrecht en smijt ze op de grond.
Een ogenblik verstijft mijn moeder.
In de hoop dat mijn vader waardeert wat hij ziet en wat afkoelt, laat ma zich nederig op de grond
vallen om de troep op te ruimen, zoals het een goede huisvrouw betaamt.
Het werkte echter averechts, "Sta op! Ik probeer je wat duidelijk te maken, vrouw!
Hij is wéér in de woonkamer geweest en heeft aan mijn radio gezeten!"
Klets!, de klap die mijn Ma krijgt, doet me in elkaar krimpen.
Schuldgevoel maar mijn moeder omdat ze klappen krijgt vanwege mij, en omdat
ik me veilig heb verstopt, doet een pijn en verdriet door me heen gaan die
ik bijna niet verdragen kan.
Zo ook bij de tweede en derde klap die ze, gedwongen, incasseert.
"Alsjeblieft Steven! Stop met slaan. Je doet me pijn!"
"Mooi!, hopelijk onthoud je dan een keer dat de woonkamer verboden
terrein is!, zowel voor jou als voor dat foutje van een zoon."
Klets! Wéér ontvangt mijn moeder een harde klap.
"Ik zweer dat het jong de hele dag bij me is geweest!" jammert mijn moeder; in haar
stem is een trilling te horen.
"Zeg je nou dat ik lieg, Luna?" schreeuwt Steven dreigend, "Stop met dat gejank, ik
heb je amper aangeraakt!, als ik klaar ben met jou, zal ik dat jong te grazen nemen!"
"Nee Steven! Alsjeblieft!, laat het één keer gaan, hij is jarig vandaag.", smeekt mijn moeder snotterend.
"Dat komt mooi uit, ik wil dat hij het ook niet meer vergeten!", mijn vader dendert, luid stampend, de keuken uit.
"Waar ben je snotneus!", roept Steven vanuit de gang, nog geen meter van me vandaan.
"Ik heb een verjaardagscadeautje voor je!"
Ik hoor mijn vader langzaam de trap op gaan, bij elke stap een harde bonk op het hout.

# Scene 2.
"Waar verstop je je, vuile rat!"
De trap waarop Steven naar boven gaat, kraakte intens onder zijn gewicht.
Vroeg of laat zal hij me vinden en hoe later, des te bozer hij is.
Moet ik mezelf nu gewoon bij hem aangeven, zodat hij minder boos
is en me minder slaat? Of blijf ik me hier verstoppen, waardoor
hij alleen kwader wordt.
En als hij me dan vindt weet ik niet hoe intens het pak slaag zal zijn.
In hoe verre ik zijn lijfstraf zal ondergaan.
Hij zal me vinden. Ontkomen aan dat pak slaag is onmogelijk; althans
in het verleden is me dat nog niet gelukt.
Aarzelend verlaat ik de trapkast, "hier ben ik pa, beneden in de gang!".
"De rat besluit uit zijn hol te komen.", lacht Steven sarcastisch, de toon klinkt
echter dreigend.
"Je bent weer de woonkamer in geweest, waar ik je verboden heb om te komen,
is het niet?", elk woord dat hij uitsprak, kwam langzaam en nadrukkelijk uit zijn mond.
Dreigend komt Steven op me af en bij iedere stap dat hij doet, balt hij zijn vuisten
en ontspant ze daarna weer.
Hoe dichter mijn vader bij me komt, hoe meer ik naar beneden op hem neer kijk.
"Je hebt ook aan mijn radio gezeten. Dat kan ik namelijk zien. Dacht je dat
ik niet zou ontdekken dat de radio frequentie is verzet? Ben je dan echt zo
dom als een smerige rat?"
De angst die in mijn keel klopt en die mijn maag doet omdraaien, had nu ook zijn
weg gevonden naar mijn evenwichtsorgaan; mijn wereld begint om me heen te draaien
en relativeren lukt niet meer.
"Pap, ik ben niet in de woonkamer geweest! Geloof me, die les heb ik al
lang geleden geleerd! Sla me alsjeblieft niet!", breng ik smekend uit, de angst
voor wat hij me aan gaat doen, overweldigd me bijna.
Draaierig zoek ik houvast aan de trapleuning.
"Je liegt!", schreeuwt Steven, zijn gezicht kleurde fel rood van
woede, "Ik zal die les er nogmaals bij je in rammen!"
Nog voordat ik kan reageren, voel ik een scherpe, brandende pijn op mijn
wang.
De kracht dat achter de klap zit doet me naar achter wankelen.
"Dit is je eigen schuld, snotneus! Je krijgt wat je verdient!"

# Scene 3.
Nog voordat ik weer stevig op mijn benen sta, voel ik een tweede klap landen
op mijn rechteroog; Dit keer geen platte hand, het was een echte vuistslag.
Een voor mij nieuwe sensatie, verdrijft het gevoel van angst en paniek mijn
lichaam uit.
Daarvoor in de plaats, vult mijn lichaam zich met boosheid en strijdlust.
De rook in mijn hoofd trekt op en ik merk dat mijn gedachten weer helder zijn.
Mijn vader kijkt me kort niet begrijpend aan en deinst een klein beetje van me af.
Steven ziet hoe de houding en uitstraling van mij veranderd, op een manier dat
hem even onzeker maakt.
Al snel herstelt hij zich en komt nogmaals op me af, zijn vuist al opgeheven.
Mijn heldere geest stelt me in staat om te beseffen dat ik twee koppen groter
ben dan mijn vader.
Met mijn bijna twee meter kom ik ver boven Steven uit, al is hij zelf ook
niet de kleinste.
mijn vader heeft dan wel erg gespierde armen en joekels van handen door
het werk dat hij in de kolenmijnen doet, mijn magere armen en kleine handen
waren in staat een behoorlijke mep uitdelen.
Voor het eerst was ik me daar echt duidelijk bewust van.
Met een rustige, ijzige stem spreek ik mijn vader aan, "Pap, ik waarschuw je.
Ik laat me niet nog een keer door je slaan. Dit keer sla ik terug."
"Wie denk je wel niet dat je bent, snotneus? Denk je dat je bijdehand kan zijn?
Dat zal ik je meteen af leren!", vader loopt agressief op me af.
Zag ik het goed?; een twijfeling in zijn ogen?

Imke83
Laatst aanwezig: 5 dagen 18 uren geleden
Sinds: 20 Apr 2016
Berichten: 59

@Minime je hebt echt enorme stappen gezet in zo'n korte tijd!
Er zijn wel nog wat verbeterpuntjes, ik weet niet of je wil dat ik die allemaal benoem, of dat je liever algemene feedback krijgt.

De grote lijnen:
Waar je sowieso naar mag blijven kijken is de tijdsvorm die je gebruikt.Het is al sterk verbeterd, toch sluipen er her en der wat foutjes in. Bijvoorbeeld: "Het WAS hoorbaar tot in de ruimte waar ik ben."

Een ander punt waar je naar kan kijken is het perspectief. Je beschrijft alles vanuit de ogen van de hoofdpersoon. Een paar zaken kloppen daarbij niet. Voorbeeld: de hoofdpersoon zit in de kast verstopt, als je omschrijft wat de moeder doet. Dit kan de hp echter niet zien, en dus ook niet omschrijven. Wat je wel zou kunnen doen, is omschrijven wat de hp hoort, en ook wat hij daarbij denkt. Dus niet "een ogenblik verstijft mijn moeder," maar: "Even is het stil," bijvoorbeeld.

Wat me ook opviel: regelmatig plaats je een komma na een uitroepteken, en vervolg je de zin. Een uitroepteken sluit echter een zin af, dus daarna volgt een nieuwe zin met een hoofdletter.

Goed bezig hoor, ik zou zeggen ga zo door smile

MiniMe
Laatst aanwezig: 7 weken 1 dag geleden
Sinds: 15 Mei 2019
Berichten: 12

Hoi @Imke83 .
Dankjewel voor je Feedback - Ik heb weer wat werk te doen.
Hoe meer ik gewezen wordt op verbeter punten, hoe beter
ik kan leren schrijven: Dat is mijn uiteindelijke Doel.
Dus hoe meer Feedback, Hoe Beter.
Ik ga er mee aan de Slag.

janpmeijers
Laatst aanwezig: 7 uren 40 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 5952

MiniMe,

Je begin:

Citaat:

"Godverdomme! Dat rotjong! Ik zal hem leren!" schreeuwt mijn vader boos vanuit de woonkamer.
Met een knal laat mijn moeder de lepel vallen waarmee ze aan het koken is.
Haar gezicht vertrekt en er verschijnen diepe zorgrimpels om haar mond.
Ze kijkt me bezorgd aan, ze wuift me met haar hand weg; een teken dat ik beter
afstand van haar kan nemen; een schuilplaats zoeken totdat de driftbui van
mijn vader over waait.
Mijn grijs blauwe ogen schieten paniekerig heen en weer.

Als de schrijver dingen uitlegt/toelicht, zal de lezer verveeld raken. De schrijver is geen leraar.
Dat vader 'boos' is, is een uitleg - het blijkt echt uit wat hij roept.
Hetzelfde voor 'bezorgd', 'een teken dat ik enz', 'totdat de driftbui enz', 'paniekerig'.
Laat het zien, en laat het daarbij.

Dat de ik refereert aan 'mijn grijs blauwe ogen' is geen zin die past bij het ik-perspectief. Bovendien is het een actiescène, niet het moment in een verhaal om uiterlijkheden te benoemen.

'De knal' is een merkwaardige woordkeus bij de lepel. Bovendien klopt de volgorde niet: eerst het vallen, dan een geluid. Ook het koken met een lepel is wat vreemd. Zie het voor je, wat doet de moeder? Schrijf dat op, zorgvuldig geformuleerd.

succes.

MiniMe
Laatst aanwezig: 7 weken 1 dag geleden
Sinds: 15 Mei 2019
Berichten: 12

Hoi @janpmeijers .
Je Feedback klinkt heel logisch.
Nu ik het met die informatie terug lees, zie ik het zelf ook.
Het maakt het wel een stukje lastiger - wat laat ik weg in mijn verhaal,
wat heeft een toegevoegde waarde, Wat is al duidelijk zonder toelichting
en wat niet, enz.
Maar dat maakt het ook een stuk uitdagender.
Ik ga er mee aan het werk: Dankjewel.

MiniMe
Laatst aanwezig: 7 weken 1 dag geleden
Sinds: 15 Mei 2019
Berichten: 12

Hoi.
Misschien heb ik het helemaal verkeerd begrepen: Graag hoor ik dat dan.
Ik vindt het wel heel erg moeilijk, en voor mijn gevoel wordt het verhaal een heel stuk minder mooi.
Maargoed, misschien moet ik nog wennen en het onder controle krijgen.
Leren hoe ik het verhaal als nog boeiend en mooi kan opschrijven.
Dat zal tijd kosten, maar ik doe mijn best.

# Scene 1.
"Godverdomme! Dat rotjong! Ik zal hem leren!" schreeuwt mijn vader vanuit de woonkamer.
Mijn moeder en ik staan in de keuken het eten te bereiden.
De houten lepel waarmee ze de soep door roert, laat ze vallen uit haar hand.
Vluchtig kijk ik haar aan, haar gezicht vertrekt en er verschijnen diepe zorgrimpels
om haar mond.
Ze kijkt me aan en wuift me met haar hand weg.
"zoek een schuilplaats.", zegt mam geluidloos.
Nee! Pa is weer dronken en heeft het op mij voorzien.
Wat heb ik verkeerd gedaan? Waar kan ik me verstoppen? In de kast onder de trap?
En mama dan? Als hij mij niet kan vinden, zal zij de volle laag krijgen.
Gestimuleerd door de adrenaline, schieten mijn gedachten razend snel door mijn hoofd.
Wat moet ik doen? Ik ben bang.
Mijn moeder kijkt me aan en wuift me nogmaals weg.
De gangkast, daar kijkt hij nooit. Is dat de beste optie?
Een andere plek? Hij kent al mijn plekjes, in die kast heb ik me nog
nooit verstopt. Zoekt hij me daar wel is? Niet dat ik me kan herinneren, het is
de beste optie.
Snel maak ik me uit de voeten en schiet de kast in onder de trap.
Luid dreunen de voetstappen van mijn vader door het hele huis.
Stampvoetend hoor ik hem door de gang heen komen, als ook langs de kast waarin
ik me heb verstopt.
Mijn vader stormt de keuken in, "Waar is dat jong!", hijgt hij.
Snel zet ik de kastdeur op een klein kiertje, er doorheen kan ik door de gang, recht de
keuken in kijken.
Mijn vader gaat recht voor mijn moeder staan.
Luidkeels schreeuwt hij, "Mens! Hoe vaak moet ik nog zeggen dat je die snotneus
aan de lijn moet houden?"
Mijn vader grijpt een stapel borden van de aanrecht en smijt ze op de grond.
Een ogenblik verstijft mijn moeder, al snel daarna herpakt ze zich.
Ze begint meteen met opruimen.
Kom op Mam, je gaat zijn troep toch niet opruimen? Je bent zijn slaaf niet.

Diana Silver
Laatst aanwezig: 8 uren 48 min geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4936

Dag Minime,

Ik vond

"Met een knal laat mijn moeder de lepel vallen waarmee ze aan het koken is"

ook mooier.

Jan heeft wel gelijk dat 'met een knal' wat gekunsteld is. Misschien helpt het hier om een woord te vinden dat 'met een knal laten vallen' in één keer neerzet.

Kletteren?

De lepel die mij moeder in de hand had klettert op de grond - ?

Waar waren we gebleven?

MiniMe
Laatst aanwezig: 7 weken 1 dag geleden
Sinds: 15 Mei 2019
Berichten: 12

Hoi.
Hoe ziet dit er uit?

# Scene 1.
"Godverdomme! Dat rotjong! Ik zal hem leren!" schreeuwt mijn vader vanuit de woonkamer.
Nee, pap is weer dronken en heeft het op mij voorzien. Wat heb ik verkeerd gedaan?
Vluchtig werp ik een blik op mijn moeder.
De lepel waarmee ze aan het koken is en de soep doorroert, kletterde op de grond.
Haar gezicht zie ik vertrekken en er verschijnen diepe zorgrimpels om haar mond.
Ze beantwoordt mijn blik en wuift me met haar hand weg, haast geluidloos zegt
ze: "Vlucht! Zoek een schuilplek. Zorg dat hij je niet kan vinden."
Ma ziet dat ik er tegenin wil gaan en vervolgt snel: "Ik red me wel, ga nou maar!"
Waar kan ik me verstoppen! Onder mijn bed? In mijn klerenkast?
Nee, hij kent alle plaatsen in mijn kamer. In bad, achter het douchegordijn?
Ook daar zal hij me vinden. De kast in de gang onder de trap?
Gestimuleerd door de adrenaline, draaien mijn hersenen op volle toeren.
Ja, Daar kijkt hij nooit. Ik heb me daar nog nooit verstopt.
Volgens mij weet hij niet eens dat die ruimte bestaat.
Is dat de beste optie? Een andere plek? Een andere plek kan ik
niet bedenken, hij kent al mijn plekjes. Zal hij me daar zoeken?
Volgens mij niet, het is de beste optie.
Snel maak ik me uit de voeten, weg uit de keuken, de gang in.
Weg voor de agressie van mijn vader, schiet ik in de gangkast.
Luid dreunen zijn voetstappen door het hele huis, stappen als van een
stom dronken man.

# Scene 2.
Het is te merken dat hij ladderzat is, door het schuifelen en het steeds bijna
struikelen over zijn eigen voeten.
Zelfs in de ruimte waar ik nu verstopt zit, met de deur gesloten, lijkt het alsof
hij hier binnen aan het denderen is.
Stampvoetend hoor ik geloop, door de gang en langs de kast.
Hijgend hoor ik pa tot stilstand komen in de keuken.
De kastdeur zet ik open op een klein kiertje, zodat ik door de gang, de
keuken in kan kijken.
Mijn vader staat vlak voor mijn moeder.
Luidkeels schreeuwt hij, "Mens! Hoe veel keer moet ik nog zeggen dat je
die snotneus aan de lijn moet houden?!"
mijn vader grijpt een stapel borden van het aanrecht en smijt ze op de vloer.
Een ogenblik verstijft mijn moeder en kijkt ze naar haar voeten.
Dan laat ze zich nederig op de grond vallen en begint de scherven van de grond
op te ruimen, zo als het een goede huisvrouw betaamt.
Het werkt averechts: "Sta op! Ik probeer je wat duidelijk te maken, vrouw! Dat
joch is wéér in de woonkamer geweest en heeft aan mijn radio gezeten!"
Mijn vader heft zijn hand op en geeft mijn moeder een klap in haar gezicht; Klets!
Het geluid dat ik hoor, doet me in elkaar krimpen.
Een diep schuldgevoel overspoelt me; Dat geweld was voor mij bedoelt. Nu ik veilig
verstopt zit, krijgt mama alles over haar heen. Ik wilde dat ik niet zo laf was.
Dat gevoel groeit bij de tweede en derde klap die ma incasseert.
"Alsjeblieft Steven! Stop met slaan. Je doet me pijn!"
"Mooi! Hopelijk onthoud je dan een keer dat de woonkamer verboden
terrein is! Zowel voor jou als voor dat foutje van een zoon."
Klets! Wéér ontvangt mijn moeder een klap.
"Ik zweer dat het jong de hele dag bij mij is geweest!" jammert mijn
moeder met een beverige stem.
"Zeg je nou dat ik lieg, Luna?" schreeuwt Steven dreigend: "Stop met dat gejank, ik
heb je amper aangeraakt! Als ik klaar ben met jou, zal ik dat jong te grazen nemen!"
"Nee Steven! Alsjeblieft, laat het één keer gaan, hij is jarig vandaag.", smeekt mijn moeder snotterend.
"Dat komt mooi uit, ik wil dat hij het ook nooit meer vergeet!"
Mijn vader dendert, luid stampend, de keuken uit.
"Waar ben je snotneus!", hoor ik pa roepen vanuit de gang, hij is nog geen meter van me vandaan.
"Ik heb een verjaardagscadeautje voor je!"
Langzaam gaat hij de trap op, bij elke stap een harde dreun op het hout.

# Scene 3.
"Waar verstop je je, vuile rat!"
De trap waarop Steven naar boven gaat, kraakt intens onder zijn gewicht.
Vroeg of laat zal hij me vinden en hoe later, des te bozer hij is.
Moet ik mezelf nu gewoon bij hem aangeven, zodat hij minder boos
is? Zal hij me dan minder slaan? Of blijf ik me hier verstoppen? Grote kans
dat hij dan alleen maar bozer wordt. Als hij me dan vindt weet ik niet hoe
intens het pak slaag, zal zijn. In hoe verre ik zijn lijfstraf zal ondergaan.
Hij zal me vinden. Ontkomen aan dat pak slaag, is onmogelijk; Althans, in
het verleden is me dat nog niet gelukt.
Behoedzaam verlaat ik de trapkast: "Hier ben ik pa, beneden in de gang!"
"De rat besluit uit zijn hol te komen.", Lacht Steven sarcastisch.
Met dreigende toon vervolgt hij: "Je bent weer de woonkamer in geweest, waar
ik je verboden heb om te komen, is het niet?"
Elk woord dat hij uitsprak, kwam langzaam en nadrukkelijk uit zijn mond.
Nog dreigender komt mijn vader op me af, bij iedere stap dat hij doet, balt
hij zijn vuisten en ontspant ze daarna weer.
Hoe dichter mijn vader bij me komt, hoe meer ik naar beneden op hem neer kijk.
"Je hebt ook aan mijn radio gezeten. Dat kan ik namelijk zien. Dacht je dat
ik niet zou ontdekken dat de radio frequentie is verzet? Ben je dan echt zo
dom als een smerige rat?"
De angst die in mijn keel klopt en die mijn maag doet omdraaien, heeft nu ook zijn
weg gevonden naar mijn evenwichtsorgaan; mijn wereld begint om me heen te draaien
en relativeren lukt niet meer.
"Pap, ik ben niet in de woonkamer geweest! Geloof me, die les heb ik al
lang geleden geleerd! Sla me alsjeblieft niet!", breng ik smekend uit, de angst
voor wat hij me aan gaat doen, overweldigd me bijna.
Draaierig zoek ik houvast aan de trapleuning.
"Je liegt!", schreeuwt Steven, zijn gezicht kleurt fel rood: "Ik zal die les er
nogmaals bij je in rammen!"
Nog voordat ik kan reageren, voel ik een scherpe, brandende pijn op mijn
wang.
De kracht dat achter de klap zit doet me naar achter wankelen.
"Dit is je eigen schuld, snotneus! Je krijgt wat je verdient!"

# Scene 4.
Nog voordat ik weer stevig op mijn benen sta, voel ik een tweede klap landen
op mijn rechteroog; Dit keer geen platte hand, het was een echte vuistslag.
Een voor mij nieuwe sensatie, verdrijft het gevoel van angst en paniek mijn
lichaam uit.
Daarvoor in de plaats, vult mijn lichaam zich met boosheid en strijdlust.
De rook in mijn hoofd trekt op en ik merk dat mijn gedachten weer helder zijn.
Mijn vader kijkt me kort niet begrijpend aan en deinst een klein beetje van me af.
Mijn houding en uitstraling veranderd, op een manier dat mijn vader even onzeker maakt.
Al snel herstelt hij zich en komt nogmaals op me af, zijn vuist al opgeheven.
Mijn heldere geest stelt me in staat om te beseffen dat ik twee koppen groter
ben dan hem.
Met mijn bijna twee meter kom ik ver boven pa uit, al is hij zelf ook
niet de kleinste.
Mijn vader heeft dan wel erg gespierde armen en joekels van handen, door
het werk dat hij in de kolenmijnen doet, mijn magere armen en kleine handen
waren in staat een behoorlijke mep uit te delen.
Voor het eerst was ik me daar echt duidelijk bewust van.
Met een rustige, ijzige stem, spreek ik mijn vader aan: "Pap, ik waarschuw je.
Ik laat me niet nog een keer door je slaan. Dit keer sla ik terug."
"Wie denk je wel niet dat je bent, snotneus? Denk je dat je bijdehand kan zijn?
Dat zal ik je meteen af leren!"
Mijn vader loopt agressief op me af.
Zag ik het goed?; een twijfeling in zijn ogen?

# Scene 5.
Pa komt op me af, zijn hand boven zijn hoofd opgeheven.
Voordat hij kan slaan, haal ik zelf uit.
Mijn vuist land hard op zijn neus.
Wankelend struikelt mijn vader naar achter en beland op de vloer.
"Al die keren pa dat je me pijn hebt gedaan. Je hebt mijn jeugd
verpest! Elke dag ben ik bang geweest. Maar dat houd nu op!"
Mijn vader staat op, uit zijn neus loopt een stroompje bloed.
Als een gestoorde barst hij in lachen uit.
"Het was je eigen schuld, knul. Je riep het over jezelf af.
Als je vanaf het begin had geluisterd en je les had geleerd, had
ik je gewoon met rust gelaten. Maar je bleef doen wat ik je
verbood."
De geamuseerde blik van mijn vader doet me van binnen koken.
Mijn vader vervolgt: "Als je zo bang voor me bent, was je
al die keren uit de woonkamer gebleven. Daarbij, kinderen
horen bang voor hun vader te zijn, daardoor geven ze respect."
"Denk je dat pap? Denk je dat ik nu respect voor je heb?
Ik heb geen respect voor jou, ik haat je! Vanaf het eerste moment
dat ik kan herinneren, heb ik geleerd om uit die kamer te blijven.
Maar jij bent achterdochtig, je ziet dingen die er niet zijn.
Je vergeet dat je zelf met je dronken kop aan de radio hebt gezeten
en de volgende dag geef je mij de schuld. Zo gaat het al jaren.
Langzaam doe ik een aantal stappen naar mijn vader toe, opnieuw
zie ik een twijfeling in zijn gelaat.
"Je bent een net zo grote leugenaar als je moeder!" Schreeuwt pa.
De man springt op me af, voordat hij mij kan raken geef ik twee
snelle klappen, beiden komen ze terecht op zijn slaap.
Hij zakt op de vloer in elkaar en blijft roerloos liggen.
Hijgend blijf ik staan, mijn woede voel ik wegzakken.
Achter me hoor ik zacht gesnik, ik draai me om en zie mijn
moeder in de deuropening van de keuken staan.
Snel loop ik op haar af en omhels haar.
"Mam, ga met me mee, weg van hier. Laat die man niet langer
meer je leven verpesten, en je pijn doen. We vinden wel iets,
ik zoek een baan en zorg voor ons beide."

# Scene 6.
Bijna smekend vraag ik ma: "Alsjeblieft mama, ga met me mee. Verlaat dit
huis van geweld en verdriet."
"Sorry zoon, ik kan je vader zo niet achterlaten. Hij zal het nooit
redden zonder mij."
"Hoe kun je nog van die man houden, mam. Al die jaren dat hij jou heeft
geslagen en pijn heeft gedaan? Die vreselijke man verdient, jou niet."
Mijn moeder zucht diep, "Hij is niet altijd zo geweest, weet je. Je vader was
een lieve man, knap en netjes. Het komt door die rot oorlog dat heeft
hem veranderd. Op jou en mij na heeft hij niemand. Als ik hem verlaat dan
zakt hij in de afgrond. Ik kan hem niet achterlaten zoon."
"Kan ik je op geen enkele manier overhalen mam?", vraag ik zacht.
Een traan glijdt langzaam over haar wang.
"Ik begrijp dat je niet anders kan dan gaan, Duncan. Ik moet hier blijven om
voor je vader te zorgen. Hij heeft niemand anders. Til je vader naar bed, dan
maak ik een pakketje voor je."
Mijn vader til ik naar de slaapkamer en leg hem op bed.
Jij vreselijke man. Als je is, wist hoeveel ik jou haat. En alsnog heb ik een
stukje in mijn hart dat van jou houd. Nooit heb je aan mij laten merken dat
jij ook van mij houd. Het enige dat is blijven hangen, zijn alle lijfstraffen
die ik van jou heb gekregen.
"Hopelijk besef je ooit hoeveel geluk je met ma hebt. Alles wat je haar
ook aandoet, ze blijft aan je zijde."
Nooit zal ik worden zoals jij pa.
In de keuken staat ma op me te wachten, bij haar voeten staat een grote,
goed gevulde, weekendtas.
Mam geeft me een envelop met daarin een paar briefjes van honderd: "Hier
moet je het wel even mee redden."
Bij de keukendeur naar buiten geef ik mijn moeder een stevige knuffel.
"Ik hou van je mam."
"O lieve zoon, ik hou ook van jou.", zegt ma.
Ze houdt de deur voor me open, zo loop ik de vrije wereld in.

# Scene 7.

Yrret
Laatst aanwezig: 10 uren 11 min geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 5966

Topic 760 woorden
Herschrijf #4 668 woorden
Herschrijf #11 1247 woorden
Herschrijf #18 2076 woorden

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

Yrret
Laatst aanwezig: 10 uren 11 min geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 5966
MiniMe schreef:

Hoe dichter mijn vader bij me komt, hoe meer ik naar beneden op hem neer kijk.
[...]
Mijn heldere geest stelt me in staat om te beseffen dat ik twee koppen groter
ben dan hem.
Met mijn bijna twee meter kom ik ver boven pa uit, al is hij zelf ook
niet de kleinste.
Mijn vader heeft dan wel erg gespierde armen en joekels van handen, door
het werk dat hij in de kolenmijnen doet, mijn magere armen en kleine handen
waren in staat een behoorlijke mep uit te delen.

Klinkt niet geloofwaardig.

Als Duncan bijna twee meter lang is en Steven twee koppen kleiner - is Steven een klein kereltje.

Dus ... Duncan laat zijn moeder achter bij de 'losse joekels van handen'-vader?

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

Diana Silver
Laatst aanwezig: 8 uren 48 min geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4936

Hoi Minime,

Het is super om te zien hoeveel vooruitgang je boekt. In post nummer 19 vraag je echter iets te veel van je proeflezers. Het is een hele goede oefening die je jezelf stelt, om één scène op meerdere manieren te schrijven. Maar de evaluatie kun je ook zelf doen. Wat goed kan werken is om de verschillende stukken tekst eerst een tijdje weg te leggen - zeg, twee weken. En ze daarna met een frisse blik opnieuw te lezen. Zo krijg je wat afstand tussen jezelf en de tekst, en dan zul je zelf een betere inschatting kunnen maken van welke tekst het beste overkomt.

Misschien kun je ook het aantal verschillende versies beperken, tot drie bijvoorbeeld. Stel jezelf in elke versie een duidelijk doel: in versie één wil ik alles zo veel mogelijk door de gesproken dialoog duidelijk maken, in versie twee zo veel mogelijk omschrijven, in versie drie... Dan wordt het verschil duidelijker tussen de versies, en wordt het voor jezelf hopelijk duidelijker welke schrijfstijl welk effect heeft.

En mocht je echt uitgebreide feedback op elk stukje willen, plaats dan misschien een oproep op het forum, waarin je goed uitlegt wat je wilt doen, zodat mensen daarvoor kunnen intekenen. Ik denk dat dat redelijker is, want als open topic hier op proeflezen is het gewoon een beetje te veel gevraagd.

Waar waren we gebleven?

Lees Schrijven Magazine
  • Leer schrijven als Stephen King
  • Alles wat een schrijver moet weten over uitgeverijen
  • Schrijftips van Sander Kollaard (Stadium IV)
  • Wat verdien je aan een boek?
  • Crashcourse publiciteit & promotie
  • De schrijfdip en wat je ertegen kunt doen

Dit nummer niet missen, maar nog geen abonnee? Neem vóór 23 september 16:00 u. een abonnement!

MELD JE AAN
Lees Schrijven Magazine

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Meld je aan vóór 23 september!

Word abonnee!