Start » Proeflezen » [kort verhaal] Moeder en dochter

[kort verhaal] Moeder en dochter

Door: Luce Dee
Op: 5 december 2017

Ik ben erg zoekende naar mijn eigen schrijfstijl. Ik probeer dus wat uit en ik hoor graag jullie mening. Is dit "goed" geschreven? Ben je benieuwd hoe het verder gaat of denk je: oef, dit hebben we weer gehad. Shoot!

Fragment: 

Mijn dochter zal me de eerste zes jaren van haar leven adoreren en nadien zal de genegenheid gestaag bergafwaarts gaan. Rond haar vijftiende zal het een dieptepunt bereiken, en nadien zal het een heen-en-weer getrek worden tussen intens houden van en diepgewortelde irritatie. Het is een combinatie die iedere langdurige relatie uiteindelijk bezit, lijkt het wel.
De gezwollen voeten liggen op het wit-blauwe dekbed. Ze smeken om aandacht, ik kan niet anders dan naar ze kijken. Ik kan niet anders dan me afvragen van wie die voeten zijn.
Mijn lichaam is mijn lichaam niet meer. Het tengere gestel met een gave huid daar strak overheen getrokken heeft plaatsgemaakt voor iets gewelfds, zachts, geschondens. Een vrouwenlichaam heeft het meisjeslichaam verdreven.
De kenmerken die ik voordien bij vrouwen zag, vooral in de zomer wanneer huid getoond mocht worden, die ik lichtjes misselijkmakend vond, zie ik nu terug op mijn eigen lichaam. De ronde, bleke bovenbenen die elkaar permanent raken, de grote borsten die rusten op een nog grotere buik, de slechtgeschoren oksels die geen diepte kennen maar bollen, de onderkin waar een fijn laagje glinsterend zweet overheen ligt. Dat ben ik nu. En het meest verwonderlijke aan dit alles is dat het me geen moer kan schelen. Mijn lichaam maakt een kind, ik sta het toe zich te misdragen.
Het is middag en ik lig op bed. Niemand lijkt dat vreemd te vinden eens je zwanger bent. Het is prachtig weer, ik zou me op het terras kunnen zetten. Maar in plaats daarvan verschans ik me in mijn slaapkamer, de enige plek waar ze niet durft binnenkomen. Soms hoor ik haar voetstappen in de gang, eerst snel en vastberaden, daarna trager en aarzelend. Wanneer ze de deur van de slaapkamer nadert sterft het geluid uit. Het maakt soms plaats voor mijn naam die ze stil en vragend uitspreekt, soms komt er niets. Af en toe legt ze haar hand zachtjes op de deur, wachtend tot ik hem open.
Ik wil rust, maar zij wil helpen. We praten er niet over want we praten over niets. Het enige wat ze elke ochtend zegt is dat ze zich nog herinnert hoe het bij haar ging, dat die dikke buik in de weg zat, dat het huis maar niet proper geraakte, dat er niemand was die haar wou helpen, dat zij altijd alles alleen moest doen. Uiteindelijk draait het altijd om haar. Ik duw haar zachtjes weg met mijn zwijgzaamheid, met mijn verstoppertje spelen, zij volbrengt haar eigen uitgedokterde missie zonder woorden. Ze begrijpt het niet of ze wil het niet begrijpen. Twee mensen in één huis die met de lippen stijf op elkaar hun eigen koppige spel spelen. Had ik zelf niet deelgenomen aan dit absurde wedijveren, had ik het prima materiaal voor een roman gevonden. Een tragikomedie.
Het huis wordt gevuld met de geluiden die mijn poetsende moeder maakt. Het uitwringen van de dweil, het razen van de stofzuiger, het piepen van de raamwisser, het hele repertoire van Marco Borsato geneuried. Het doet me denken aan mijn kindertijd. Het was het geluid dat bij de dag hoorde, net zoals het krachtige snurken van mijn vader bij de nacht hoorde.
Iris schopt tegen mijn ribben.
'Je doet me pijn, Irisje,' fluister ik. De naam klinkt nog niet als haar naam en ik betwijfel of het ooit als haar naam zal klinken.
'Julie,' hoor ik mijn moeder plots roepen. 'Julie!' Ik hoor gestommel op de gang.
Overeind veren is geen optie meer met mijn logge lijf, dus ik rol van bed. Mijn vlezige voeten raken de vloer en ik duw me zuchtend recht.
Ze staat plots hijgend in de slaapkamer. Op haar vooruitstekende kin vormt zich een rivier van kwijl.
Ik voel afkeer. Iris zal het ook voelen. Ik begin onbedaarlijk te huilen en mijn moeder staat voor me een naam die niet bij me hoort te gillen.
Over twee à drie decennia zal ditzelfde tafereel zich herhalen. Ik een naam roepend, mijn dochter haar dikke buik vasthoudend, tranen die over haar wangen rollen.
Ik kijk naar mijn roepende moeder. Ik neem een besluit. Er is een manier om het patroon te stoppen. Ik moet het doen. Ik moet.

Reacties

Ostinato
Laatst aanwezig: 12 uren 23 min geleden
Sinds: 12 Jan 2013
Berichten: 1575

Ik vind dit heel goed geschreven. Beklemmend, onontkoombaar, onheilspellend einde. Ja ik wil wel weten hoe het verder gaat. Die 'rivier van kwijl' op die vooruitstekende kin vind ik too much. Het woordje 'nadien' in de eerste alinea doet wat archaïsch aan (ben je Vlaams?).

Ontdekker van de Lekkerkerkerkerkerkerkerker.
Echter niet de enige.

Luce Dee
Laatst aanwezig: 11 weken 3 dagen geleden
Sinds: 27 Nov 2017
Berichten: 14

Dank je Ostinato. Ik was al aan het twijfelen over die rivier van kwijl... big grin
Ik ben inderdaad Vlaamse.

janpmeijers
Laatst aanwezig: 3 uren 31 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 5627

Luce dee

Het is redelijk geschreven - ik kom er nog niet helemaal in vanwege de schrijfstijl.
paar voorbeelden:

Citaat:

Mijn lichaam is mijn lichaam niet meer.

dat blijkt wel uit dat fragment - laat die conclusie aan de lezer. Schrijf niet op wat de lezer zelf bedenkt.

Citaat:

Het huis wordt gevuld met de geluiden die mijn poetsende moeder maakt.

Dat is een uitleg. Vervolgens ga je die geluiden benoemen, laat het daarbij. Schrap dus de uitleg vooraf.

Overbodige woorden:

Citaat:

'Julie,' hoor ik mijn moeder plots roepen. 'Julie!' Ik hoor gestommel op de gang.

'Julie,' roept mijn moeder. 'Julie!' Gestommel op de gang.

Als je vanuit de ik schrijf - en dat doe je, kun je meestal ik hoor/zie/voel/ruik enz. weglaten. De waarneming zelf volstaat (verplaats je in de ik).

nogmaals schrijven wat de lezer al weet:

Citaat:

Overeind veren is geen optie meer met mijn logge lijf, dus ik rol van bed.

- Ik rol van het bed. (want dat is het)
Je hebt al een alinea besteed aan het logge lijf. De lezer ziet het eerder voor zich als je niet herhaalt, vertrouw daarop.

succes.

www.janpmeijers.nl
Nieuwe roman: Ladders van schuim. klik hier

Luce Dee
Laatst aanwezig: 11 weken 3 dagen geleden
Sinds: 27 Nov 2017
Berichten: 14

Dank je Janpmeijers, ik neem je tips mee.

Josta-Mari
Laatst aanwezig: 13 weken 4 dagen geleden
Sinds: 12 Okt 2015
Berichten: 61

Dit is heel goed geschreven Luce Dee, je hebt een prachtige schrijfstijl. Houden zo.
Het is wel een 'vrouwenverhaal' denk ik, of misschien zelfs het begin van een 'vrouwenthriller'.
Als vrouw en moeder kan ik het eerste deel van het verhaal voor me zien en meebeleven. Het laatste stuk is zoals Ostinato verwoord, onheilspellend. Een mooie cliffhanger voor een vervolg smile

Elha
Laatst aanwezig: 1 week 5 dagen geleden
Sinds: 5 Okt 2015
Berichten: 34

Beste Luce,

Ik vind je verhaal mooi verwoord, het trok maar jn aandacht en ik wilde verder lezen.

Ik had moeite met de twee-na-laatste alinea: mijn moeder staat voor me een naam.... Die zin moest ik drie keer lezen voor ik hem begreep, en dat is jammer.

Ik werd benieuwd naar het vervolg.

Menno Marrenga
Laatst aanwezig: 1 week 2 dagen geleden
Sinds: 27 Okt 2013
Berichten: 578

Mooi verhaal.

Maar het duurde wel even voor ik er in kwam. Pas halverwege snapte ik de verhaallijn en toen moest ik opnieuw beginnen ... jammer. Misschien kan je het wat makkelijker voor de lezer maken.

Suggestie: maak eerder duidelijk dat de hoofdpersoon zwanger is. Omdat je eerste alinea een opgroeiend meisje beschrijft, nam ik bij eerste lezing aan dat gezwollen voeten, okselharen, dikke buik en wak vlees onvrede weergeeft met een ouder wordend lichaam. Want "De kenmerken die ik voordien bij vrouwen zag, vooral in de zomer wanneer huid getoond mocht worden, die ik lichtjes misselijkmakend vond, zie ik nu terug op mijn eigen lichaam." - dat gaat over middelbare-leeftijd dames in het zwembad, niet over zwangeren. En ervaart een zwangere vrouw haar zwangerschap echt zo negatief?

Suggestie: open je verhaal met een leitmotif, iets dat de lezer vanaf de eerste zin al in de sfeer brengt van de altoosdurende levenscyclus brengt. Zoiets als 'op het tafeltje naast mijn bed heeft moeder alvast het zilveren bekertje met geboortedata geplaatst: Jacoba Alida 29 maart 1897, Fransien 14 mei 1921, Mabel Gertrude 8 oktober 1945, Juliana op 4 januari 1972 - dat ben ik. Straks moet ik daar dus Iris onder gegraveerd worden. Welke datum? Volgende week al?'
Daarna je voorspelling van hoe Iris zich zal ontwikkelen - diwe is heel sterk maar overweeg die ook te vergelijken met hoe de hoofdpersoon zelf zich van haar moeder ontvreemdde om die levenscyclus in je verhaal te brengen.

Luce Dee
Laatst aanwezig: 11 weken 3 dagen geleden
Sinds: 27 Nov 2017
Berichten: 14

Allen bedankt voor de feedback.

Menno Marrenga schreef:

... Dat gaat over middelbare-leeftijd dames in het zwembad, niet over zwangeren. En ervaart een zwangere vrouw haar zwangerschap echt zo negatief?

Dat gaat niet over oudere dames, dat gaat over dames met een ander figuur dan dat van het hoofdpersonage. En als je zwanger bent verandert je lichaam immens, het is het jouwe plots niet meer. En ja, dat kan je als negatief ervaren.

Schrijven
  • 5 essentiële schrijftips van Jonas Jonasson (De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween)
  • Alles over het schrijven van een familieverhaal
  • Zo maak je tijd om te schrijven
  • Stoomcursus literaire non-fictie
  • Wat kunnen romanschrijvers leren van toneelschrijvers?
  • Niet de plot, maar het ritme is essentieel voor een goed verhaal
  • Suspense opbouwen? Doseer je informatie

Dit nummer niet missen, maar nog geen abonnee? Neem vóór maandag 23 juli 16:00 u. een abonnement!

WORD ABONNEE
Schrijven

Ontvang de gratis nieuwsbrief boordevol tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!