Start » Proeflezen » [kort verhaal] Metamorfose (deel 2/einde)

[kort verhaal] Metamorfose (deel 2/einde)

Door: Shibito
Op: 1 september 2018

Dit is het laatste stuk van Metamorfose. De titel wil ik wellicht nog een keer aanpassen, al heb ik nog geen pakkend alternatief kunnen bedenken.

Ben benieuwd of het verhaal boeiend blijft en of het einde goed past. Happy writing!

Fragment: 

En ik kroop naar de voordeur, terwijl de pijn alsmaar erger werd.

“Winston?” riep Tara. Waar is hij nou toch? dacht ik. Winston was niet in bed toen ik wakker werd. Waar kon hij nou zijn? Het hele huis had ik doorzocht, maar hij was nergens te bekennen. In de woonkamer zag ik de voordeur open staan. Ik rende naar buiten. Mijn auto was weg! Waarom was hij zomaar weg gereden? Ik rende naar binnen om Jim te bellen. Jim arriveerde in een klein half uurtje met zijn auto. Samen reden wij rondjes, in de hoop mijn auto te zien. Na een uur rijden hadden we nog niets gevonden.
“Wacht even, misschien is hij naar het bos gereden? Daar zijn we nog niet geweest en hij is daar graag” zei ik.
“Goed idee, gaan we daar heen.” Bij de rand van het bos was het raak. Daar stond mijn auto. We stapten uit en liepen het bos in, al roepend om Winston, maar geen reactie. Na een half uur ronddwalen kwamen we op een grote open grasvlakte, midden in het bos. “Hè, dat is raar” zei Jim. “Ik kom hier wel eens picknicken, maar nu staat er een gigantische populier in het veld.”
“Ja, nu je het zegt, er stonden hier überhaupt geen bomen.” Na een korte pauze vervolgden wij onze zoektocht. Uitgeput kwamen we aan bij de auto’s, zonder resultaat. We reden allebei apart naar mijn huis om de politie in te lichten.

Enkele dagen later was Winston nog niet terecht. Mijn mobiel ging af, het was dokter Moelens. Met tranen in mijn ogen vernam ik dat Winston een tumor in zijn hoofd had. Die zat er al een langere tijd, het was een wonder dat hij nog leefde, had Moelens gezegd. Zou hij nu nog in leven zijn? dacht ik. Ik vertelde Moelens niks over de verdwijning van Winston. Hij wenste mij sterkte met alles en ik hing op.
“Het blijft een mooie picknick-plek hè?” zei Jim.
“Dat zeker. Het is de eerste keer dat we hier weer zijn, sinds.. nou ja, je weet wel.” Weemoedig keek ik naar de populier, die twee jaar geleden uit het niets was verschenen. Ik was gelukkig met mijn nieuwe liefde, schuldig voelde ik me al lang niet meer. Ook al was het soms nog zwaar. Zou zo graag weten waar zijn lichaam was. Een normale begrafenis was toch wel het minste wat Winston verdiende.

Jim kuste mij zacht. Ik sloot mijn ogen. Achter mij hoorde ik een harde krak. Ik opende mijn ogen en schreeuwde: “Jim!” Het was te laat. Nog voor hij kon reageren viel de populier boven op Jim. Ik viel op mijn knieën naast hem, er stroomde bloed uit zijn neus en oren. Ik voelde zijn pols, maar hij ademde niet meer. Ik huilde en schreeuwde minutenlang. Een harde wind kwam opzetten en blies door de bladeren van de omgevallen boom. Er dwarrelde iets op mijn schouder. Ik haalde het er af en zag dat het een stukje van Winston’s rode spijkerbroek was. Ik kneep het fijn in mijn handen en huilde... tot ik niet meer kon.

Reacties

Diana Silver
Laatst aanwezig: 4 uren 6 min geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4936

Je wisselt van ik-persoon, klopt dat? In het vorige fragment was het Winston, nu is het Tara. Dat werkt niet erg goed op deze manier.

“Winston?” riep Tara. Waar is hij nou toch? dacht ik.

Er zijn andere manieren om dit te doen, die de overgang vloeiender maken dan dit.

Waar waren we gebleven?

Shibito
Laatst aanwezig: 49 weken 3 dagen geleden
Sinds: 20 Aug 2016
Berichten: 45
Diana Silver schreef:

Je wisselt van ik-persoon, klopt dat? In het vorige fragment was het Winston, nu is het Tara. Dat werkt niet erg goed op deze manier.

“Winston?” riep Tara. Waar is hij nou toch? dacht ik.

Er zijn andere manieren om dit te doen, die de overgang vloeiender maken dan dit.

Thanks voor je reactie. Klopt inderdaad, het leek me leuk om halverwege te wisselen naar Tara, om vanuit haar perspectief het verhaal voort te zetten, maar ook vanwege de verdwijning van Winston. Ik had het met hem kunnen voortzetten, maar dan had ik onvermijdelijk meer moeten vertellen over zijn tocht en transformatie en wou dit juist zo min mogelijk vertellen om niet het mysterie eruit te slopen. Als je meer suggesties/kritiek hebt, schroom je niet smile

Diana Silver
Laatst aanwezig: 4 uren 6 min geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4936

Nou, ik zou, als ik een verhaal wilde schrijven waarin ik van vertelpersonage wissel, niet voor een ik-perspectief kiezen. Eerder voor het hij/zij-perpsectief. Dat maakt het logischer wanneer je van Winston naar Tara verspringt.

Waar waren we gebleven?

Shibito
Laatst aanwezig: 49 weken 3 dagen geleden
Sinds: 20 Aug 2016
Berichten: 45
Diana Silver schreef:

Nou, ik zou, als ik een verhaal wilde schrijven waarin ik van vertelpersonage wissel, niet voor een ik-perspectief kiezen. Eerder voor het hij/zij-perpsectief. Dat maakt het logischer wanneer je van Winston naar Tara verspringt.

Daar kan ik me wel in vinden ja, goede tip, bedankt! Eigenlijk altijd al in ik vorm geschreven, altijd fijn gevonden, maar ga het zeker eens proberen! Ondanks de wissel die jou niet lag, vond je het wel boeiend genoeg? Even benieuwd naar wink

Diana Silver
Laatst aanwezig: 4 uren 6 min geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4936

Ik heb 'm nog niet uitgelezen. Dit dingetje viel me in de eerste zin op, vandaar mijn korte post in #1 smile

Waar waren we gebleven?

Shibito
Laatst aanwezig: 49 weken 3 dagen geleden
Sinds: 20 Aug 2016
Berichten: 45
Diana Silver schreef:

Ik heb 'm nog niet uitgelezen. Dit dingetje viel me in de eerste zin op, vandaar mijn korte post in #1 smile

Oh zo, haha, geen probleem smile Waardeer het al dat je feedback geeft!

Diana Silver
Laatst aanwezig: 4 uren 6 min geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4936

Ik vind het zeker boeiend genoeg. Tof einde, vreemd mysterieus tegen zo'n nuchtere, burgerlijke achtergrond. Het wraak-aspect blijft wel een klein beetje eenzijdig en oppervlakkig.

Hieronder mijn kritische noten in volgorde dat ze in me opkwamen bij het lezen. Sorry als het een beetje chaotisch is, maar ik hoop dat je er wat mee kunt:

De eerste alinea voelt een beetje alsof ze haar hond kwijt is, in plaats van haar man.
Als ik mijn man kwijt was, zou ik niet direct rondjes gaan rijden. Winston is toch zeker een zelfstandig functionerend persoon. Het meest waarschijnlijk is dat hij straksjes terug is. Waarom belt ze Winstons mobiel niet? Of misschien kennissen naar wie hij kan zijn gegaan? Hoe dan ook, ik vind het een vreemde reflex om als iemand zoek is lukraak zelf ook van huis te gaan en rondjes gaan rijden zonder aanknopingspunt.
Stel jezelf in haar schoenen, wat zou jij in het echt doen?

Je maakt nog een onduidelijke vertelsprong:
Klopt het dat er tussen Hij wenste mij sterkte met alles en ik hing op. - en “Het blijft een mooie picknick-plek hè?” zei Jim." - twee jaar verstreken zijn? Als dat zo is, dan zou ik je aanraden om dat toch op zijn minst met een witregel aan te geven.

Ik vind de omschrijving van haar reactie op Jims ongeval Ik viel op mijn knieën (...) en schreeuwde minutenlang - te gratuit. Het komt over alsof je je niet erg hebt ingeleefd, en je genoegen hebt genomen met een aantal goedkope-roman-zinnetjes die dramatische reacies van personages in zulke situaties beschrijven.
Leef je in. Speel de scène zelf uit. Denk je in dat je rustig zit te picknicken en je partner wordt door een boomtak geveld. Mijn tip hier is dezelfde als hierboven over Winstons verdwijning: wees accurater, specifieker. Schrijf vanuit Tara's gevoelswereld.

- en zag dat het een stukje van Winston’s rode spijkerbroek was - Hier hinkel je wat te snel overheen. Een stukje rode spijkerstof moet flink verkleurd zijn in twee jaar, hoe herkent ze het in één oogopslag? Hoe kan ze het überhaupt met zo veel zekerheid stellen?

Het huilen op het eind vind ik niet passen. Misschien zou je de laatste zin kunnen schrappen. De suggestie dat Winston de populier is, is toch zeker de clou van je verhaal? Eindig daarmee. Dat Tara dan nog een potje zit te huilen voegt niks toe. Laat dat open. Laat de lezer zelf bedenken wat dit met Tara doet. Ik denk dat dat zal werken in dit verhaal.

En tot slot: Om het verhaal rond te maken, waarom haal je de Douglasspar niet uit de opening, en hou je het bij de populier? Wordt de ontknoping daar niet des te helderder van?

Waar waren we gebleven?

Shibito
Laatst aanwezig: 49 weken 3 dagen geleden
Sinds: 20 Aug 2016
Berichten: 45
Diana Silver schreef:

Ik vind het zeker boeiend genoeg. Tof einde, vreemd mysterieus tegen zo'n nuchtere, burgerlijke achtergrond. Het wraak-aspect blijft wel een klein beetje eenzijdig en oppervlakkig.

Hieronder mijn kritische noten in volgorde dat ze in me opkwamen bij het lezen. Sorry als het een beetje chaotisch is, maar ik hoop dat je er wat mee kunt:

De eerste alinea voelt een beetje alsof ze haar hond kwijt is, in plaats van haar man.
Als ik mijn man kwijt was, zou ik niet direct rondjes gaan rijden. Winston is toch zeker een zelfstandig functionerend persoon. Het meest waarschijnlijk is dat hij straksjes terug is. Waarom belt ze Winstons mobiel niet? Of misschien kennissen naar wie hij kan zijn gegaan? Hoe dan ook, ik vind het een vreemde reflex om als iemand zoek is lukraak zelf ook van huis te gaan en rondjes gaan rijden zonder aanknopingspunt.
Stel jezelf in haar schoenen, wat zou jij in het echt doen?

Je maakt nog een onduidelijke vertelsprong:
Klopt het dat er tussen Hij wenste mij sterkte met alles en ik hing op. - en “Het blijft een mooie picknick-plek hè?” zei Jim." - twee jaar verstreken zijn? Als dat zo is, dan zou ik je aanraden om dat toch op zijn minst met een witregel aan te geven.

Ik vind de omschrijving van haar reactie op Jims ongeval Ik viel op mijn knieën (...) en schreeuwde minutenlang - te gratuit. Het komt over alsof je je niet erg hebt ingeleefd, en je genoegen hebt genomen met een aantal goedkope-roman-zinnetjes die dramatische reacies van personages in zulke situaties beschrijven.
Leef je in. Speel de scène zelf uit. Denk je in dat je rustig zit te picknicken en je partner wordt door een boomtak geveld. Mijn tip hier is dezelfde als hierboven over Winstons verdwijning: wees accurater, specifieker. Schrijf vanuit Tara's gevoelswereld.

- en zag dat het een stukje van Winston’s rode spijkerbroek was - Hier hinkel je wat te snel overheen. Een stukje rode spijkerstof moet flink verkleurd zijn in twee jaar, hoe herkent ze het in één oogopslag? Hoe kan ze het überhaupt met zo veel zekerheid stellen?

Het huilen op het eind vind ik niet passen. Misschien zou je de laatste zin kunnen schrappen. De suggestie dat Winston de populier is, is toch zeker de clou van je verhaal? Eindig daarmee. Dat Tara dan nog een potje zit te huilen voegt niks toe. Laat dat open. Laat de lezer zelf bedenken wat dit met Tara doet. Ik denk dat dat zal werken in dit verhaal.

En tot slot: Om het verhaal rond te maken, waarom haal je de Douglasspar niet uit de opening, en hou je het bij de populier? Wordt de ontknoping daar niet des te helderder van?

Hoi Diana,

Enorm bedankt voor de tijd die je hebt genomen en jouw heldere feedback! Zal ik zeker wat mee doen smile De vertelsprong was overigens een kwestie van vergeten extra enter te plaatsen na het plakken van de tekst op deze website, normaal behoort daar ook een enter te zitten inderdaad smile

Het vreemde vind ik altijd, dat als ik schrijf het schrijven automatisch gaat vaak, als vanzelf. Om deze reden nam ik altijd aan dat dit komt omdat ik vanuit mijn hart/gevoel schrijf, maar nu ik jouw feedback lees denk ik eigenlijk, ja dat kan inderdaad veel beter. Het opent weer de ogen zeg maar. Ach ja, schrijven blijft een leerproces natuurlijk dat nooit stopt denk ik maar smile Thanks!

Diana Silver
Laatst aanwezig: 4 uren 6 min geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4936
Shibito schreef:

als het schrijven automatisch gaat nam ik aan dat dit komt omdat ik vanuit mijn hart/gevoel schrijf
---
Nu ik feedback lees denk ik, dat kan beter.

Beide zijn tegelijkertijd waar. Houd altijd het hart waarmee je het schreef dichtbij smile

Waar waren we gebleven?

Sandida
Laatst aanwezig: 11 weken 5 uren geleden
Sinds: 27 Aug 2017
Berichten: 22

Ik kan me vinden in de kritieken van Diana.

Ik vond het einde ook zeker verrassend! Ik dacht bij het vorige stuk dat je schreef meer aan een dier dan een boom (ik denk omdat hij kroop).

Je kan je verhaal zeker nog verfijnen en aanpassen. Ik schrijf ook zoals jij; uit mijn hart en zonder te veel en te moeilijk na te denken. Nu las ik ergens: ‘schrijven is schrappen’. Dus eerst lekker los gaan en schrijven zonder teveel nadenken. Daarna een aantal keer teruglezen en verbeteren/schrappen.

Shibito
Laatst aanwezig: 49 weken 3 dagen geleden
Sinds: 20 Aug 2016
Berichten: 45
Sandida schreef:

Ik kan me vinden in de kritieken van Diana.

Ik vond het einde ook zeker verrassend! Ik dacht bij het vorige stuk dat je schreef meer aan een dier dan een boom (ik denk omdat hij kroop).

Je kan je verhaal zeker nog verfijnen en aanpassen. Ik schrijf ook zoals jij; uit mijn hart en zonder te veel en te moeilijk na te denken. Nu las ik ergens: ‘schrijven is schrappen’. Dus eerst lekker los gaan en schrijven zonder teveel nadenken. Daarna een aantal keer teruglezen en verbeteren/schrappen.

Hoi Sandida, jij ook bedankt voor je feedback!

Lees Schrijven Magazine
  • Leer schrijven als Stephen King
  • Alles wat een schrijver moet weten over uitgeverijen
  • Schrijftips van Sander Kollaard (Stadium IV)
  • Wat verdien je aan een boek?
  • Crashcourse publiciteit & promotie
  • De schrijfdip en wat je ertegen kunt doen

Dit nummer niet missen, maar nog geen abonnee? Neem vóór 23 september 16:00 u. een abonnement!

MELD JE AAN
Lees hier hoe het werkt!

en krijg zelf een cadeau!

Lees hier hoe het werkt!