Start » Proeflezen » [kort verhaal] Metamorfose

[kort verhaal] Metamorfose

Door: Shibito
Op: 28 augustus 2018

Hoi beste mede schrijvers! Na een lange tijd niet te hebben geschreven door ziekte, heb ik mijn hobby weer opgepikt. Dit korte verhaal is al af en dit stukje is ongeveer de eerste helft. Ben met name benieuwd of het verdere interesse wekt of juist niet. Of de conversaties goed en natuurlijk overkomen (dat vind ik soms nog lastig) Alle kritiek is welkom. De titel twijfel ik nog over.

Fragment: 

Het was eind september en nog prachtig zomers weer. Elke keer als ik naar het bos ging, vlak bij ons huis aan de rand van de stad Hademer, was ik helemaal in mijn element. Zeker nu, samen met Tara. Genieten van kleine dingen, dat vond ik belangrijk. Ik had een voorliefde voor bomen; vooral de Populier en de Douglasspar had ik in mijn hart gesloten. De Douglasboom stond er prachtig bij. Ik staarde ernaar en prees mezelf gelukkig. Prachtig hoe de stralen van de avondzon, als versnipperd papier tussen de bladeren en takken schenen. “Wat een prachtige reus hè?” zei ik. Tara kroop tegen mij aan op ‘ons’ bankje. “Ja, het is een.. boom ja. Je weet dat ik er zelf niet zoveel om geef. Maar wel gezellig hoor met jou.” Ze streelde over mijn linkerwang. Ik kneep mijn ogen stevig dicht en greep naar mijn voorhoofd.
“Alweer hoofdpijn?” vroeg Tara.
“Ja, steken en kloppen, de pijnstillers helpen niet.”
“Maandag ga je naar de dokter, eigenwijsje. Je hebt er al dagen last van.”
“Is goed liefje, ik bel maandag.”

De volgende ochtend stond ik vroeg op en voelde een pijnscheut door mijn knieën schieten. Ik voelde eraan, ze waren dik en leken wel van steen. Dat kon er ook nog wel bij. Straks kwam mijn beste maat Jim Noorderveer langs. We hadden vorige week afgesproken om vandaag samen de stad in te gaan. Ik stapte uit bed om mezelf aan te kleden. De pijn in mijn knieën trok door mijn benen heen en ik beet op mijn hand om Tara niet wakker te maken. Lopen was te pijnlijk, dat werd geen winkelen vandaag. Ik kleedde me aan en wankelde de slaapkamer uit om Jim te bellen en alles uit te leggen.
“Dat is klote” zei Jim. “Maar misschien is het leuk als ik vanmiddag kom lunchen?”
“Is goed, gezellig. Tot zo.”
“Top, tot zo!” Ik nam plaats op de bank om op Tara te wachten. Koffie komt straks wel, dacht ik.
Ik werd wakker op de bank, Tara had de tafel al feestelijk gedekt. “Goedemorgen lieverd, ik dacht, laat je maar even slapen. Het bed ligt wel fijner hoor” zei ze lachend.
“Ja, ik was vroeg wakker, maar kennelijk niet genoeg geslapen. Ik zie drie borden op tafel, hoe wist je dat Jim kwam?”
“Hij belde net, of hij nog wat mee moest nemen. Maar jullie gingen toch winkelen?”
“Klopt, maar mijn knieën doen erg pijn.” Tara hurkte en voelde aan mijn knieën. “Jezus Winston, dit is niet goed. Ik bel meteen dokter Moelens. Ik breng je wel met de auto. Jim wacht maar even.”
“Nee joh, het gaat wel, morgenochtend ga ik meteen.”
“Nee, nu.” Haar blik was genoeg om niet langer tegen haar in te gaan. Ze gaf mijn mobiel aan om Jim te bellen. Zelf belde ze Moelens.
“We kunnen over een uur terecht. Dus we kunnen nog lunchen, kwam Jim nog?”
“Ja, hij wou ook mee naar Moelens.”
“Lekker hoor” zei Jim. Hij gaf een kus op haar wang. “Ik kan wel merken dat de tafel gedekt is door fijne vrouwenhandjes” zei hij lachend. “Of niet Winston?”
“Ja. Grappig.” Jim trok een bedenkelijk gezicht en pakte een broodje. “Eet smakelijk” zei Jim. Wij wenste hem hetzelfde en begonnen met eten. Na het eten kuste Jim weer haar wang. “Het was super lekker. Jij weet wel wat lekker is.” Jim lachte. Ik had niet veel gezegd tijdens het eten. De pijn leidde teveel af. Bovendien stoorde ik mij aan Jim met zijn geslijm. Dit deed hij wel vaker, maar normaal kon ik er wel tegen. Jim stond op en schoof zijn stoel aan, de uitslover.

“De uitslag van de hersenscan krijgt u over drie dagen, meneer Borgman” zei Moelens. “Het lijkt me ook verstandig om een röntgenfoto van uw knieën te maken, maar dat moet in het ziekenhuis. Wij hebben hier geen röntgenafdeling.”
“Prima.” Jim en Tara begeleidde mij naar de auto, ik liep steeds moeilijker. Tara reed en Jim zat op de achterbank. “Het valt vast mee” zei Jim. “En Tara zorgt goed voor je, dat kan ze wel, hè Tara?” Tara lachte naar Jim via de achteruitkijkspiegel. Ik zuchtte en stilzwijgend reden we naar huis.

Thuis aangekomen vertrok Jim met zijn auto. Ik was doodmoe en besloot vroeg naar bed te gaan. Tara ondersteunde mij tot aan het bed. “Welterusten lieverd, ik kruip er straks ook bij.”
“Welterusten schat. Tot morgen.”
Midden in de nacht werd ik wakker. Meteen drukte ik mijn rechterhand op mijn mond en schreeuwde erin. Ik sloeg de dekens van mij af en kroop over de grond naar de woonkamer. Mijn gekerm probeerde ik zo goed mogelijk te dempen. Ik zag in de spiegel waar ik langs kroop, dat er iets goed mis was. Iets wat geen enkel gezond verstand kon bevatten. Ik moet hier weg, dacht ik. Dit mag niemand zien, ook Tara niet.

Reacties

Diana Silver
Laatst aanwezig: 1 uur 15 min geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4936
Shibito schreef:

De titel twijfel ik nog over.

Onder deze titel ga je direct de competitie aan met Kafka. Dat is dapper. Het maakt je verhaal helaas wel erg voorspelbaar. Maar als je een andere titel had gekozen, dan was wat er op het eind van dit fragment gebeurt weliswaar verrassender, maar ik zou er ook totaal niet in mee zijn gegaan, misschien.

Waar waren we gebleven?

Shibito
Laatst aanwezig: 49 weken 5 dagen geleden
Sinds: 20 Aug 2016
Berichten: 45
Diana Silver schreef:
Shibito schreef:

De titel twijfel ik nog over.

Onder deze titel ga je direct de competitie aan met Kafka. Dat is dapper. Het maakt je verhaal helaas wel erg voorspelbaar. Maar als je een andere titel had gekozen, dan was wat er op het eind van dit fragment gebeurt weliswaar verrassender, maar ik zou er ook totaal niet in mee zijn gegaan, misschien.

Bedankt voor je reactie. De naam Kafka zegt me wel iets, maar ken zijn werk niet. Waarschijnlijk moet ik me nu diep schamen wink Sowieso heb ik nooit de intentie om een competitie aan te gaan met een schrijver. Wil zoveel mogelijk een eigen stijl ontwikkelen, ook al is dat lastig nog. Ik dacht al dat de titel een te groot deel zou verklappen, wellicht toch maar een andere bedenken. Verder wel uit nieuwsgierigheid, waardoor ging je er wellicht niet in mee ? Wel fijn dat je aangeeft dat het je doet denken aan een bekende schrijver, want dit probeer ik juist zoveel mogelijk te voorkomen.

Diana Silver
Laatst aanwezig: 1 uur 15 min geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4936
Franz Kafka schreef:

Toen Gregor Samska op een morgen uit een onrustige droom ontwaakte, ontdekte hij dat hij in zijn bed in een monsterachtig ongedierte was veranderd.

wink

Waar waren we gebleven?

Shibito
Laatst aanwezig: 49 weken 5 dagen geleden
Sinds: 20 Aug 2016
Berichten: 45

Aha, begrijpelijk die vergelijking. Al is het wel zo dat ik in het tweede deel nergens zo specifiek vertel hoe of wat smile

Sandida
Laatst aanwezig: 11 weken 2 dagen geleden
Sinds: 27 Aug 2017
Berichten: 22

Ik vind het einde wel verrassend. Ik moest er echt over nadenken!
Sommige zinnen zou ik net anders opschrijven, ik ben bijvoorbeeld echt allergisch voor; “hij wou”. Daar zou ik “hij wilde” van maken.
Ik ben benieuwd naar het vervolg!

Shibito
Laatst aanwezig: 49 weken 5 dagen geleden
Sinds: 20 Aug 2016
Berichten: 45
Sandida schreef:

Ik vind het einde wel verrassend. Ik moest er echt over nadenken!
Sommige zinnen zou ik net anders opschrijven, ik ben bijvoorbeeld echt allergisch voor; “hij wou”. Daar zou ik “hij wilde” van maken.
Ik ben benieuwd naar het vervolg!

Bedankt voor je reactie. Ja, ik let er zoveel mogelijk op. op wou/wilde etc. Hier koos ik voor wou, omdat ik het gevoel had dat dit meer als spreektaal overkomt. Tenminste, ik zeg eigenlijk ook altijd 'ik wou', lol smile Leuk dat je nieuwsgierig bent, zal wanneer het kan tweede deel posten.

Lees Schrijven Magazine
  • Leer schrijven als Stephen King
  • Alles wat een schrijver moet weten over uitgeverijen
  • Schrijftips van Sander Kollaard (Stadium IV)
  • Wat verdien je aan een boek?
  • Crashcourse publiciteit & promotie
  • De schrijfdip en wat je ertegen kunt doen

Dit nummer niet missen, maar nog geen abonnee? Neem vóór 23 september 16:00 u. een abonnement!

MELD JE AAN
Lees Schrijven Magazine

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Meld je aan vóór 23 september!

Word abonnee