Start » Proeflezen » [kort verhaal] Machteloos deel 2

[kort verhaal] Machteloos deel 2

Door: anoniem76
Op: 25 februari 2018

Dit is de eerste scene van het verhaal en ook meteen de kapstok
waar het hele verhaal aan is opgehangen.

Zit er genoeg vaart in het begin. Maakt het je nieuwsgierig naar de
rest van het verhaal.
Is het compact geschreven.
Verder is alle feedback welkom

Fragment: 

1

Rochester New York november 2014

Charlie had er spijt van dat ze haar muts en handschoenen niet had meegenomen. Vanochtend scheen de zon en was er geen wolkje aan de lucht geweest toen ze naar school fietste. Nu trokken dikke grijze wolken zich samen en waaide er een gure oostenwind. Haar vingers waren blauw van de kou en haar lange haar wapperde voor haar gezicht. Af en toe viel er een spatje regen en ze was nog lang niet thuis. Diep gebogen over het stuur van haar fiets trapte ze zo hard ze kon tegen de wind in. Verderop werd de weg iets smaller en ging ze een stukje door het bos. Daarna was het nog een kleine vijf minuten voordat ze thuis was. De gedachte aan haar lekkere warme bed gaf haar de kracht om flink door te trappen.
Zo meteen had ze even de beschutting van het stukje bos voordat ze op de lange kale weg kwam waar ze de volle tegenwind kreeg.

Ze hoorde de auto niet die op volle snelheid aan kwam rijden. Charlie hield haar stuur even met een hand los om één hand in een jaszak te kunnen stoppen.
Haar fiets maakte een slinger en opeens voelde ze zich gevangen in het felle licht van koplampen. Tegelijk hoorde ze het zware geluid van de auto achter haar. Snel pakte ze het stuur met twee handen vast. Charlie draaide haar hoofd en werd verblind door de lichtbundels. Haar ogen sperden zich wijd open en haar mond opende zich in een schreeuw toen ze de grille steeds dichterbij zag komen.
Ze gaf een ruk aan het stuur in de hoop een aanrijding te vermijden maar het was tevergeefs. Charlie belandde een aantal meters verderop met een enorme smak op het koude wegdek. Met een verschrikkelijk gekraak van ijzer belandde de fiets onder de auto. Het enigste geluid wat de doodse stilte verbrak was het piepende draaien van het achterwiel wat nog overeind stond en het tikken van een afkoelende motor.
Twee portieren zwaaiden open.' Je hebt iemand aangereden, 'huilde een vrouw met overslaande stem.'Mijn God, wat heb je gedaan.'
'Help me die fiets er onderuit te krijgen.'
De vrouw stond in shock midden op de weg, keek hem aan.
' Je moet een ambulance bellen, en de politie. Je hebt een kind aangereden.'
'Kom verdomme helpen met die fiets,' snauwde de man.' Voordat er iemand komt.'
Met een forse ruk lukte het ze de fiets, of wat er van over was onder de auto vandaan te krijgen. Achteloos gooide hij die in de berm. Snel keek hij nog om zich heen en zag de tas van Charlie een paar meter verderop liggen.
'Misschien leeft ze nog, 'zei de vrouw, die over Charlie heen stond gebogen.
Hij kwam er aan rennen met de tas in zijn hand en duwde haar naar de auto.
'Start hem vast, ik kijk wel even.'
Ruwe handen draaiden Charlie op haar rug en legde een paar vingers in haar hals.
Ze lag in een plas van bloed en angstvallig waakte hij ervoor er niet in te staan.
Hij opende haar ogen en staarde naar de levenloze pupillen van Charlie. Uit haar neus liep een straaltje bloed.
Snel rende hij terug en kroop achter het stuur.' Hartstikke dood. We kunnen niets meer voor haar doen.'
Ze begon hysterisch te huilen en sloeg tegen zijn schouder. Zijn vuist schoot uit en raakte haar vol op haar kin. Ze viel opzij en raakte met haar hoofd het raam.
' Luister goed, stom wijf. Ik zorg dat we deze auto kwijt raken en als jij je mond houdt, komt niemand er achter. Begrijp je dat?'
Hij liet zijn woorden even tot haar doordringen, pakte haar kin en draaide haar hoofd naar hem toe.' Okay?'
Huilend knikte ze.' Sla me niet meer.'
De man gromde tevreden.'Het was een ongeluk, hoor je. Een ongeluk.'
Hij draaide om de fiets heen, reed langs Charlie heen en scheurde weg op volle snelheid.

Er stonden drie politie auto's in de berm geparkeerd. Twee van de Highway Patrol en een van de gemeentelijke politie. Een agent had een laken over Charlie heen gelegd.
Gelijk hadden ze de plaats delict afgezet en een paar agenten schenen met hun zaklampen over de weg, op zoek naar sporen. Een sirene kondigde de komst aan van de ambulance.
' Doorrijden na aanrijding,' zei de vrouwelijke sheriff met vlammende ogen van woede.' Probeer er achter te komen wat voor auto het is geweest.'

Reacties

Diana Silver
Laatst aanwezig: 1 uur 35 min geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4936

- Is het compact geschreven?

Nee. Tien regels over een alledaags fietstochtje is niet compact te noemen. Ik zou 't schrappen, die eerste alinea. Meteen beginnen waar het verhaal begint: de aanrijding.

Ik vind dat er goed geschreven details zitten in de beschrijvign van de aanrijding. Vooral het afstandelijke "Charlie belandde een aantal meters verderop met een enorme smak op het koude wegdek" vond ik raak.

Er staan echter ook wat dingen die ik minder treffend vond. Ik zou als ik jou was ook hier bondiger schrijven. Om een aantal zinnen eruit te lichten:
Benoem geen dingen die niet nodig zijn om te benoemen.

Ze hoorde de auto niet die op volle snelheid aan kwam rijden.
Ze gaf een ruk aan het stuur in de hoop een aanrijding te vermijden maar het was tevergeefs.

Probeer ook om niet één element tweemaal te gebruiken, zoals die koplampen:

opeens voelde ze zich gevangen in het felle licht van koplampen. + Charlie draaide haar hoofd en werd verblind door de lichtbundels.

En natuurlijk: vermijd clichés:

Haar ogen sperden zich wijd open en haar mond opende zich in een schreeuw

Vertel de dingen in de volgorde waarop ze gebeuren, niet andersom:

Charlie hield haar stuur even met een hand los om één hand in een jaszak te kunnen stoppen. Ze hoorde de auto niet aankomen.

En een ander punt: wees niet overbodig volledig. Lezers gaan uit van continuïteit: dat het volgende het vorige opvolgt op de meest logische manier. Daar mag jij vanuit gaan, daarom kun je schrappen in overmatig volledige sequenties zoals deze:

Charlie hield haar stuur even met een hand los om één hand in een jaszak te kunnen stoppen. - Snel pakte ze het stuur met twee handen vast.

Ik had als lezer al lang zelf ingevuld dat ze haar handen weer op het stuur heeft terwijl de scène zich verder ontvouwt. En zelfs al had ik dat niet: het is een onbelangrijke kwestie waar haar handen precies zijn.

Hier zie ik ongeveer dezelfde drang naar onnodige volledigheid:

Charlie draaide haar hoofd en werd verblind...

Ja, ja, eerst zag ze de auto niet, dus zal ze haar hoofd moeten draaien voordat ze hem wel kan zien. Maar de handeling van je hoofd draaien is zo triviaal, dat het benoemen overbodig is. Als je me enkel vertelt dat ze nu opeens verblind wordt, vul ik zelf wel in dat ze kennelijk haar hoofd heeft gedraaid.

Dus vertrouw je lezer iets meer. Laat de exactheid een beetje los. Daar krijgt het fragment meer vaart door, denk ik.

Waar waren we gebleven?

anoniem76
Laatst aanwezig: 1 jaar 22 weken geleden
Sinds: 25 Jul 2010
Berichten: 160

De aangepaste versie..bedankt voor je reactie, Diana Silver.

Op het laatste moment hoorde ze de auto achter haar die op volle snelheid kwam aanrijden. Charlie hield het stuur stevig vast en draaide haar hoofd om.
Ze maakte een slinger en opeens voelde ze zich gevangen in het felle licht van de koplampen.
In doodsangst gaf ze een ruk aan het stuur in de hoop een aanrijding te vermijden maar het was tevergeefs. Charlie belandde een aantal meters verderop met een enorme smak op het koude wegdek. Met een verschrikkelijk gekraak van ijzer belandde de fiets onder de auto. Het enigste geluid wat de doodse stilte verbrak was het piepende draaien van het achterwiel wat nog overeind stond en het tikken van een afkoelende motor.
Twee portieren zwaaiden open.' Je hebt iemand aangereden, 'huilde een vrouw met overslaande stem.'Mijn God, wat heb je gedaan.'
'Help me die fiets er onderuit te krijgen.'
De vrouw stond in shock midden op de weg, keek hem aan.
' Je moet een ambulance bellen, en de politie. Je hebt een kind aangereden.'
'Kom verdomme helpen met die fiets,' snauwde de man.' Voordat er iemand komt.'
Met een forse ruk lukte het ze de fiets, of wat er van over was onder de auto vandaan te krijgen. Achteloos gooide hij die in de berm. Snel keek hij nog om zich heen en zag de tas van Charlie een paar meter verderop liggen.
'Misschien leeft ze nog, 'zei de vrouw, die over Charlie heen stond gebogen.
Hij kwam er aan rennen met de tas in zijn hand en duwde haar naar de auto.
'Start hem vast, ik kijk wel even.'
Ruwe handen draaiden Charlie op haar rug en legde een paar vingers in haar hals.
Ze lag in een plas van bloed en angstvallig waakte hij ervoor er niet in te staan.
Hij opende haar ogen en staarde naar de levenloze pupillen van Charlie. Uit haar neus liep een straaltje bloed.
Snel rende hij terug en kroop achter het stuur.' Hartstikke dood. We kunnen niets meer voor haar doen.'
Ze begon hysterisch te huilen en sloeg tegen zijn schouder. Zijn vuist schoot uit en raakte haar vol op haar kin. Haar hoofd sloeg opzij alsof het los op haar nek zat. Met een klap raakte ze het raam.
' Luister goed, stom wijf. Ik zorg dat we deze auto kwijt raken en als jij je mond houdt, komt niemand er achter. Begrijp je dat?'
Hij liet zijn woorden even tot haar doordringen, pakte haar kin en draaide haar hoofd naar hem toe.' Okay?'
Huilend knikte ze.' Sla me niet meer.'
De man gromde tevreden.' Het was een ongeluk,hoor je. Een ongeluk.'
Hij draaide om de fiets heen, reed langs Charlie heen en scheurde weg op volle snelheid.

Lees Schrijven Magazine
  • Leer schrijven als Stephen King
  • Alles wat een schrijver moet weten over uitgeverijen
  • Schrijftips van Sander Kollaard (Stadium IV)
  • Wat verdien je aan een boek?
  • Crashcourse publiciteit & promotie
  • De schrijfdip en wat je ertegen kunt doen

Dit nummer niet missen, maar nog geen abonnee? Neem vóór 23 september 16:00 u. een abonnement!

MELD JE AAN
Lees Schrijven Magazine

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Meld je aan vóór 23 september!

Word abonnee!