Start » Proeflezen » [kort verhaal] Loslaten

[kort verhaal] Loslaten

Door: Luce Dee
Op: 14 december 2017

Ik ben slecht in het stellen van specifieke vragen, maar ik lees graag jullie specifieke advies over dit tekstje.
Oh wacht, ik heb toch een vraag! Begrijp je op het eind waar dit over gaat of is dit veel te vaag?

Fragment: 

Ik dacht altijd dat sterven gewoon een kwestie van loslaten was. Dat is het deels. Het is vooral doorzetten. Volharden in het laten gaan. Het was zoals die nachten waarin ik roerloos vocht tegen de gedachten. Ik keek naar hoe jij sliep en ik verlangde naar de ochtend, wanneer ik jou weer zou horen lachen.
Het was de mooiste lach die ik ooit heb gehoord.
Ik had meer verwacht van doodgaan. Mijn leven dat als een film voorbij flitst. Een tunnel. Het licht. Dat ik uit mijn lichaam zou treden en mijn omhulsel van bovenaf zou aanschouwen. Maar niets van dat alles.
Plots bevond ik me in deze warme, vochtige donkerte. Ik weet niet hoe ik hier terecht ben gekomen, en ik weet niet hoe ik hier weg kan.
Dat mijn lichaam veranderd is begreep ik al snel. Ik zie hier geen steek, dus trachtte ik op de tast mijn omgeving te verkennen. Mijn arm ver uitsteken ging niet, en toen ik mijn andere hand probeerde te grijpen kon ik er nauwelijks aan. Ik merkte dat mijn vingers waren verdwenen, er rest alleen nog een stomp. In het midden van mijn buik bevindt zich een uitstulping die verder reikt dan ik voelen kan. Mijn hoofd voelt zwaar. Mijn ogen openen is onmogelijk, net als mijn mond.
Ik hoorde ineens haar stem. Ze zong een prachtig lied. Ik spartelde met mijn korte ledematen door het water om naar haar op zoek te gaan, maar er kwam geen beweging in. Ik begreep dat ik vast zat, en nog meer dat zij niet bij mij in deze ruimte was, haar stem klonk veel te ver. Ik zat binnen en zij buiten.
Ze zei dat ik haar klein schatje was, haar grote geluk. Dat had nog nooit iemand tegen mij gezegd. Of dat denk ik toch.
Ik hou nu al ontzettend veel van haar ondanks dat ik niet weet wie zij is. Ik wil bij haar zijn. Alsof ze mijn gedachten kan horen zegt ze: 'Mama kan niet wachten om jou te ontmoeten.'
Een warme gloed schuift over mijn nieuwe wereld. Het voelt fijn. Ik voel me geborgen. Zo gelukkig ben ik nooit geweest, al weet ik dat niet zeker, het verleden begint te vervagen.
Wie was ik? Wat was mijn naam?
Ze lacht.
Het is de mooiste lach die ik ooit heb gehoord.

Reacties

Yrret
Laatst aanwezig: 2 dagen 13 uren geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 5249
Luce Dee schreef:

Ik ben slecht in het stellen van specifieke vragen, maar ik lees graag jullie specifieke advies over dit tekstje.

Dat is inderdaad moeilijk. Maar om te voorkomen dat ik [maar ook wij] ontsporen in de feedback kan je een aantal vragen overnemen van andere topic-starters. Veel gerichte vragen helpen jou beter dan zomaar los uit het handje.

Luce Dee schreef:

Oh wacht, ik heb toch een vraag! Begrijp je op het eind waar dit over gaat of is dit veel te vaag?

Ik denk dat het een embryo is.

Jouw volgorde 'moet' dan wel kloppen. Is dat ook zo?

Een embryo in week 9 klopt met; "Ik merkte dat mijn vingers waren verdwenen, er rest alleen nog een stomp." Wat hier vreemd aan is - is dat de vingers verdwenen zijn. Die moeten dan nog komen.

Hier denk ik een ogenblik dat je van een oudere embryo naar een jongere embryo gaat.

Een embryo in week 12 klopt met; "Mijn ogen openen is onmogelijk, net als mijn mond."

Een embryo in week 25 klopt met; "Ik hoorde ineens haar stem."

Maar in wat voor situatie bevindt deze embryo zich dan? Naar de geboorte en het leven toe - of van het leven en opnieuw geboren worden? Een reïncarnatie van een embryo?

Kan dat? Ja maar ... zeker weten doe ik het niet. De denkwijze van Jozef Rulof is bijna onnavolgbaar - en dat zal zijn omdat ik twijfel waar die kennis vandaan komt. Van de vele dingen die ik niet weet heb ik de neiging om Jozef hier in te volgen. Voor een reïncarnatie is een ziel nodig - die ziel is al 'in wording' op het moment van conceptie.

Luce Dee schreef:

Ik dacht altijd dat sterven gewoon een kwestie van loslaten was. Dat is het deels. Het is vooral doorzetten. Volharden in het laten gaan. Het was zoals die nachten waarin ik roerloos vocht tegen de gedachten. Ik keek naar hoe jij sliep en ik verlangde naar de ochtend, wanneer ik jou weer zou horen lachen.
Het was de mooiste lach die ik ooit heb gehoord.

Uitermate knap bedacht.

Luce Dee schreef:

Wie was ik? Wat was mijn naam?
Ze lacht.
Het is de mooiste lach die ik ooit heb gehoord.

Perfecte herhaling.

Luce Dee, heb jij geschreven wat ik denk? Of ik het antwoord wil weten? Nee hoor, niet echt. Dit is het gevolg van - het niet gericht vragen om feedback. Of dat erg is? Nee hoor, uit het losse handje kan ik makkelijker buiten de box [buik] wiegen.

Heel mooi verhaaltje!

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

Luce Dee
Laatst aanwezig: 2 dagen 6 uren geleden
Sinds: 27 Nov 2017
Berichten: 12

Je hebt helemaal gelijk Yrret, ik wou een jonge embryo beschrijven, maar het was wel essentieel in het verhaal dat hij kon horen. Klopt in feite dus niet helemaal.
En ik zal oefenen op het stellen van gerichte vragen. Ik heb nog veel te leren.

Yrret
Laatst aanwezig: 2 dagen 13 uren geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 5249
Luce Dee schreef:

Ik heb nog veel te leren.

Het zijn wijze mensen die dit denken.

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

Marc schrijft
Laatst aanwezig: 1 week 4 dagen geleden
Sinds: 6 Okt 2017
Berichten: 6

Makkelijk is het niet, maar ik vind het intrigerend hoe je van sterven switcht naar geboren worden! Dat er biologisch gezien een aantal dingen niet kloppen, lijkt me wel op te lossen. Wat her en der schaven en je hebt een bijzonder origineel verhaal!

www.marccouwenbergh.nl
journalist en publicist met passie voor cultuur, kunst en geschiedenis

Luce Dee
Laatst aanwezig: 2 dagen 6 uren geleden
Sinds: 27 Nov 2017
Berichten: 12

Dank je Marc.
Dat biologische is inderdaad een dingetje. Ik vind dat de embryo moet kunnen horen, maar dan moet het al een oudere embryo zijn. En net dat klopt niet in mijn hoofd. (Maar dat kan volledig aan mij liggen.)

fvanothene@outl...
Laatst aanwezig: 1 uur 27 min geleden
Sinds: 15 Jan 2018
Berichten: 6

Je kunt je goed inleven en de gevoelens goed overbrengen. Mij pakt het en ik ben benieuwd wat je nog meer geschreven hebt.

Ferdi van Othene

Schrijftips

 Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Word vóór maandag 22 januari 16.00 u...

Speciale aanbieding
Ontknoping

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Word vóór maandag 22 januari 16.00 u....

Speciale aanbieding
Schrijven

 Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Word vóór maandag 22 januari 16.00 u...

Speciale aanbieding
Memoire schrijven

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Word vóór maandag 22 januari 16.00 u. abonnee!...

Speciale actie