Lid sinds

8 jaar 9 maanden

Rol

[kort verhaal] Lezen? Mij niet gezien

Onderstaande verhaal is één van de eerste twee die ik aan anderen heb laten lezen. Deze was voor de wedstrijd van SLAS die hier op de site aangekondigd was. Er werden geen rapporten gegeven en inmiddels heb ik bericht gekregen dat ik niet bij de laatste drie verhalen zit. Nu ik dan toch eindelijk anderen heb laten lezen, ben ik toch wel heel benieuwd hoe het valt. Mijn vraag is algemeen: Leest het goed? Is mijn stijl prettig? Wat valt er te verbeteren? NB. het is voor mij onbegrijpelijk dat ik het verhaal wel vijftig keer heb gelezen voor het insturen en nu ik het nog eens doorlas nog steeds foutjes vond ... (hoe voorkom je die 'gemakzucht' bij het checken van je eigen tekst?)

Fragment

Lezen? Mij niet gezien…! Ik was totaal verrast door het antwoord dat ik kreeg op mijn vraag hoeveel boeken hij gemiddeld per maand las. Geen? We zaten samen aan zijn bureau waar het meeste van zijn schrijfwerk plaatsvond, midden tussen de papieren vol met aantekeningen en printjes met informatie van internet. Een georganiseerde chaos was de beste omschrijving. Ik had me goed voorbereid op het interview en zijn antwoord dat hij geen boeken las, bracht mij van de wijs. Korneel de Klerk, schrijver van een uiterst succesvolle serie romans en vaste columnist in één van de grootste landelijke kranten, stond bekend om zijn verbazingwekkende gretigheid waarmee hij grote hoeveelheden boeken verslond. De schrijver die minstens eens per maand op televisie te zien was, variërend van plat vermaak tot diepgravende interviews over de betekenis van zijn werk. Van zijn romans waren in totaal meer dan achthonderdduizend exemplaren verkocht en daarmee behoorde hij nu al tot één van de meest succesvolle schrijvers ooit. ‘Maar, maar…Heeft u niet eerder in interviews verteld dat u niets liever doet dan nieuwe mensen leren kennen? In uw eigen boeken of in boeken die anderen hebben geschreven?’ ‘Oh zeker, dat is correct.’ ‘En zijn niet de mooiste reizen te maken in de eigen gedachten? Verbleken de mooiste plekken op aarde niet bij de fantastisch omgevingen die in het hoofd kunnen ontstaan bij het lezen van een boek? Uzelf hebt eerder aangegeven dat de echte wereld te klein lijkt te zijn geworden voor de mensheid, dat we elkaar overal dwars zitten en daardoor in onderling conflict komen. Maar dat de fictieve wereld oneindig groot is, en de mensheid elkaar daar nooit in de weg kan zitten.’ ‘U bent goed voorbereid,’ lachte de schrijver. ‘En ik ben nog steeds diezelfde mening toegedaan.’ ‘U hebt eerder verteld dat uw liefde voor schrijven én lezen komt doordat het pure communicatie is, dat het zichzelf beperkt tot de essentie en alle balast achterwege laat.’ ‘Ja, dat klopt ook. Als schrijver hou je sterk rekening met de zaken die van belang zijn. Het heeft te maken met de moeite die het kost om te schrijven, maar zeker ook de moeite die het kost om te lezen. Teveel moeite voor de lezer zorgt ervoor dat ze afhaken.’ Ik besefte me dat dit interview rampzalig leek te worden en dat het feit dat ik uit balans was gebracht er voor had gezorgd dat vooral ikzelf aan het woord was. ‘Terugkomend op mijn eerste vraag, waarom zegt u zojuist dat u geen boeken leest? Terwijl algemeen bekend is dat u juist erg veel leest. En de stapels boeken hier in de kamer zijn daar, volgens mij, ook een bewijs van.’ ‘Lezen is het opnemen en verwerken van geschreven teksten. Letters vormen woorden, woorden vormen zinnen, zinnen vormen alinea’s en hoofdstukken. Zinnen worden gelezen, boeken niet.’ ‘Wat bedoelt u precies? Een boek lees je toch?’ ‘Lezen? Mij niet gezien…! Een boek beleef je.’

Lid sinds

9 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Een boek lees je, een roman beleef je. De oorspronkelijke vraag van de interviewer is: hoeveel romans leest u? Vervolgens verwart de interviewer romans met boeken, terwijl de schrijver bij de les blijft. Zo interpreteer ik de anekdote. Het stuk is verder goed geschreven.

Lid sinds

11 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ha, ik vroeg me al af of je eens iets op proeflezen ging posten. Dapper! :) A propos, ik vind de gedachte die je uitwerkt leuk, maar het verhaal gaat voor mijn gevoel langzaam, vooral doordat je zaken herhaalt. 'Ik was totaal verrast door het antwoord dat ik kreeg' - 'zijn antwoord dat hij geen boeken las, bracht mij van de wijs' - 'het feit dat ik uit balans was gebracht...' 'schrijver van een uiterst succesvolle serie romans' - '...behoorde hij nu al tot één van de meest succesvolle schrijvers ooit' 'stond bekend om zijn verbazingwekkende gretigheid waarmee hij grote hoeveelheden boeken verslond' - 'terwijl algemeen bekend is dat u juist erg veel leest' Het kan veel spitser als je herhalingen voorkomt. Als ik even heel kritisch ga doen, kan ik nog wat aanmerken op de opbouw. Na de eerste alinea is er één vraag gerezen: hoe kan de schrijver bekend staan om het lezen van grote hoeveelheden boeken, en dan toch beweren dat hij geen boeken leest? Dat is de vraag. Ik heb deze vraag als lezer al direct zelf bedacht, maar de ik-persoon stelt hem niet: hij draait er eerst 20 regels lang omheen (omdat jij als schrijver nog een aantal bespiegelingen wil etaleren en de climax van het stuk wil uitstellen) voordat hij uiteindeklijk toch aankomt op het punt waar ik meteen al was. Als excuus hiervoor geef je op dat hij erg van de wijs gebracht is. Dat verklaart het, maar daarmee wordt het verhaal niet bepaald scherper. Ik heb dus een hele tekst lang te maken met een warrig hoofdpersonage dat te zeer van de wijs is om tot de kern van het verhaal door te dringen! Enfin, ik stel het harder dan het is. Maar hierin zou je nog winst kunnen boeken. Personages, vooral hoofdpersonages, zijn op hun interessants wanneer ze helder en doortastend handelen. Taalfouten eruit halen is voor iedereen een rotklus. Kijk hier even, daar staat een hoop: http://www.schrijvenonline.org/forum/het-schrijfp…

Lid sinds

8 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dank jullie beiden voor de terugkoppeling. De auteur plaagt inderdaad de interviewer door met de woorden boek en verhaal (Roman) te spelen. Ik zal op de herhalingen gaan letten. Ik denk dat ik die neiging vaker heb. Als ik nu terugdenk, heb ik ergens ver weg ook de neging gehad om bij de maximaal aantal woorden voor de wedstrijd te komen. Nu ik dat besef, herken ik het voor waar ik nu mee bezig ben. Toch wel verhelderend dat ik zo kwantitatief ingesteld ben. (Ik ga eens bekijken of dat in mijn werk ook zo is) Ik zit nog wel met de opmerking over hoofdpersonages die helder en doortastend handelen. Hoe kan je dan een personage neerzetten die onzeker is?

Lid sinds

11 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Awel, ze hoeven zeker niet altijd doortastend te zijn. Maar bij wijze van vuistregels zijn doortastende personages in veel situaties prettig om over te lezen. Om onzekere personages neer te zetten moet je als schrijver meer moeite doen om op andere manieren de lezer erbij te houden. Inleving is daartoe een goede mogelijkheid. Als je zorgt dat je lezer meeleeft met de onzekerheid, kan een onzeker personage net zo intrigerend zijn als een zelfverzerkerde (of zelfs intrigerender). Om op jouw stuk terug te komen: ik vond de onzekerheid van dit personage niet zo goed uitgewerkt, vooral omdat het excuus me te veel de hand van de schrijver (jij, dus) laat zien. Je wilde jouw thema op een leuke manier naar voren brengen en dát is de reden dat de ik-persoon niet doortastend handelt - het excuus van verwarring is een te dun laagje vernis om dat feit te verdoezelen. Dus werk zijn onzekerheid beter uit. Is deze meneer De Klerk zijn grote held, waar hij altijd tegenop gekeken heeft en durft hij dáárom geen grote bek op te zetten? Of maak het spelletje dat De Klerk met hem speelt subtieler: laat hem een antwoord geven dat net iets minder overduidelijk incorrect is op het eerste gezicht.