Start » Proeflezen » [kort verhaal] Kaart lezen

[kort verhaal] Kaart lezen

Door: Josse Beudeker
Op: 23 april 2018

Een kort verhaal over de liefde.

Logische opbouw?
Duidelijk conflict?
Taal technisch in orde?

Fragment: 

Donker overwint het van licht. Een ruimte gevuld met collega’s probeert het ze zo lastig mogelijk te maken om een uitgang te vinden. The Escaperoom is de naam van de ruimte, donkerheid, vervelende kasten, onoplosbare puzzels en geïrriteerde werknemers zijn de inhoud.

“Waar is die klote uitweg nou?’’

‘’He, wat zijn dit?’’

‘’Dat zijn mijn borsten.’’

Hij had nog nooit zo snel aan de borsten van een medemens mogen zitten.

De tijd zit erop. De deur gaat open. Het licht valt de kamer binnen en verklapt direct de contouren van haar gezicht. Deze prachtige vorm geeft zijn hart een knuffel. Haren gekleurd door de zon, de bruine stipjes op haar wangen geven haar een speels uiterlijk. Als je er met een potloodje langs zou gaan, verscheen er een sterrenbeeld.

‘’Hoi, nu ik je toch heb aangeraakt, zin om met mij mee uit te gaan?’’

“Ik ben blij dat we er uit zijn. Ook al zie ik er niet uit.”

Twee paar lippen krullen van mondhoek naar mondhoek, alsof er een golf langs deint.

‘’Ik bedoel, wil je in je vrije tijd met mij zijn. Wellicht kunnen we samen naar wat mensen kijken, terwijl we wat eten dat voor ons gemaakt wordt in ons lijf stoppen. En wanneer we dan naar die mensen kijken, daar oordelen over vormen, ons beter of minder voelen, misschien kunnen we dan ook wel wat voor elkaar gaan voelen.. Zoiets zeg maar.

Euh, lijkt dat je wat.?’

Zijn adem zit hoger dan dat van een heliumballon. Zijn huid heeft gezwommen in een bak met rode schoolverf.

“Toen je per ongeluk op mij viel, had ik al besloten om met je mee te gaan. Ik denk dat het je ogen zijn. Ze fonkelden als fietsverlichtingen. Ik kon allang al richting de uitgang gaan, maar koos voor het isolement. Ik ben Jara, trouwens, je nieuwe baas.’’

‘’Door die kijkers van jou heb je mij bevrijdt. Wij vrouwen vallen allemaal op de beschermende reddende man, ook al zeggen we vaak van niet, we willen allemaal uit de hoge toren bevrijdt worden.’’

Ze liggen op bed, naakt, twee lichamen onder het zoute water, nog lang niet van plan de slaap te vatten.

De werknemer kijkt naar buiten, de baas rookt een Marlboro Menthol. Net zoals de lichamen zijn de ramen ook nat, de regendruppels glijden speels naar beneden.

Er staat een jazz lijst van spotify aan. Hij kijkt niet naar de regendruppels, maar naar de plekken waar zich nog geen water bevindt.

‘’Heb ik je nu met mijn toren bevrijdt?’’

Een glimlach zorgt ervoor dat het spleetje tussen haar tanden zichtbaar wordt. Hij wil daar zijn fiets parkeren en de sleutel in de gracht gooien.

“Je hebt een dappere poging gedaan, maar ik vrees dat ik net nog een zetje nodig heb.”

Ze kruipt boven op hem. Haar gezicht op de voorgrond van zijn gezichtsveld. Nat van de inspanning. De regendruppels vullen het raam, haar zweetdruppels de lege plekken in zijn hart.

Een verzameling van mensen staat in een witte ruimte. Familie, en geliefden. Alles is zichtbaar, behalve het zonlicht, dat geabsorbeerd wordt door de witheid van de kamer. Het ruikt er naar een bedrijfsuitje van een tandartspraktijk.

Er komt een naambordje de kamer binnengelopen. De jas is moeilijk te zien. Er gaat een mond op een neer. Een verzameling van woorden komt als een mistbank zijn kant opgedreven.

´Ze heeft een bijzondere strijdlustigheid, jouw geliefde. Echter moet ik ook realistisch zijn, haar kracht gaat haar niet beter maken, daarvoor heeft de ziekte al te veel macht gekregen, strijden heeft geen zin meer, acceptatie is nu nog het enige.”

De werknemer kijkt haar aan. Op het prikbord achter haar witte bed hangt een schatkaart met verbande hoekjes. Zijn ogen zijn bedekt met verdriet. Ochtenddauw van de ziel.

‘’Wat zie je eigenlijk in mij.?’’ vraagt de werkgever

‘’Ik zie mijn soelaas in jou, je bent mijn zuurstof.’’ antwoord hij.

‘’En jij? Wat zie jij?’

“Ik zie de eerste keer dat we elkaar ontmoetten. Dit staat op mijn ziel gebrand. Het was donker, niemand zag wat, maar wij zagen elkaar. Jij tekende op dat moment een schatkaart in mijn hart.”

Vandaag is de wereld een stukje armer geworden. Er is vanavond geen voetbal op tv. Vogels stoppen met vliegen en bomen weigeren verder te groeien. Vandaag nemen we afscheid van de grootste schat die de wereld kent. Een ongekende ongeëvenaarde diamant.

Ik deel één van onze vele avonturen. Althans, wanneer ik het droog hou...

deel 2 komt later.

Reacties

janpmeijers
Laatst aanwezig: 6 uren 39 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 5647

Josse Beudeker,

Logische opbouw?
niet helemaal omdat het perspectief bewust vaag is gehouden. Zowel de werknemer als baas Jara worden van buitenaf gezien en gevolgd. Daarbij is het lastig af te leiden wanneer er een andere gesprekspartner komt. Gebruik een witregel alleen voor de nieuwe spreker. Overweeg om toch vanuit 1 van de personages te schrijven.

Duidelijk conflict?
daarvoor vraag je teveel vd lezer, vind ik. De werknemer en baas ontmoeten elkaar in een escaperoom. Dat is al vreemd - want het komt over als een personeelsuitje, dan kennen ze elkaar toch. (Niemand gaat uit zichzelf naar zo'n attractie) Na een aantal witregels is de tijd verstreken en is er sprake van een terminale situatie(?) De sprong in tijd en ontwikkeling van het verhaal gaat te snel. De lezer (ik) heeft nog geen beeld vd personages, laat staan wat hun gebrek/verlangen is.

Taal technisch in orde?
niet helemaal: taaltechnisch. Een paar keer schrijf je 'bevrijdt' waar het bevrijd moet zijn. Zoek even op hoe je een dialoogzin noteert.
Er staan een paar mooie vondsten in:

Citaat:

de bruine stipjes op haar wangen geven haar een speels uiterlijk. Als je er met een potloodje langs zou gaan, verscheen er een sterrenbeeld.

(maak er sproetjes van)

Het verhaal is redelijk origineel qua inhoud. Schaaf aan de compositie.

Succes.

Josse Beudeker
Laatst aanwezig: 4 weken 3 dagen geleden
Sinds: 9 Mrt 2018
Berichten: 12

Het was een bedrijfsuitje, toen we elkaar beter leerde kennen. Daarvoor had ik je alleen nog ontmoet tijdens een zakelijk gesprek: de sollicitatie. Gesprekken met een duidelijk doel geven mij de zenuwen, maar jouw verschijning deed hier een enorme schep bovenop. Ik begrijp nog steeds niet waarom ik toen werd aangenomen. Tijdens het uitje stond het licht uit. Donker overwon het van licht. The Escape Room was gevuld met: het zwart van de nacht, vervelende kasten, onoplosbare puzzels en geïrriteerde werknemers. Niemand had het naar zijn zin. Niemand, behalve wij.

“Waar is die klote uitweg nou?” vroeg ik voordat ik viel. Na een onverwachte zachte landing vervolgde ik met: “Hé, wat zijn dit?”

“Dat zijn mijn borsten.” zei jij nonchalant.

Jouw stem herkende ik direct. Ik heb nog nooit zo snel aan de borsten van een medemens gezeten, laat staan van een nieuwe werkgever. Toen de tijd erop zat en de deur openging, viel het licht de kamer binnen en werden de contouren van jouw gezicht duidelijk gearceerd. Jouw prachtige vorm gaf mijn hart een knuffel. Jij droeg het leven als een spel.Haren gekleurd door de zon en de bruine sproetjes op je wangen gaven het jouw een speels uiterlijk. Als je er met een potloodje langs zou gaan, verscheen er een sterrenbeeld. Onze dialoog kreeg een vervolg: “Hoi, nu ik je toch heb aangeraakt, kun je toch net zo goed met mij uitgaan?”

“Ik ben blij dat we er uit zijn. Ook al zie ik er niet uit.”

Onze lippen krulden van mondhoek naar mondhoek, als golven die na een lange reis de kust bereiken.

“Ik bedoel,” ging ik verder, wil je in je vrije tijd met mij zijn? Wellicht kunnen we samen naar wat mensen kijken, terwijl we eten in ons lijf stoppen. En wanneer we dan naar die mensen kijken, daar oordelen over vormen, ons beter of minder voelen, misschien kunnen we dan ook wel wat voor elkaar gaan voelen… Zoiets zeg maar. Euh... lijkt het je wat?”

Mijn adem zat hoog, mijn huid werd rood, alsof het een duik genomen had in een bak met rode schoolverf. Dit was duidelijk een gesprek met een doel. Jij werd mijn bestemming.

“Toen je ‘per ongeluk’ op mij viel, had ik al besloten om met je mee te gaan. Ik denk dat het je ogen zijn. Ze fonkelden als fietsverlichtingen. Ik kon allang richting de uitgang gaan, maar koos voor het isolement. Door die kijkers van jouw heb je mij bevrijd. Wij vrouwen vallen allemaal op de beschermende reddende man, ook al zeggen we vaak van niet, we willen uit de hoge toren bevrijd worden.’’

Later die avond liggen we op bed, naakt. Twee lichamen onder het zoute water, nog lang niet van plan de slaap te vatten. Ik als werknemer, jij als mijn kersverse nieuwe baas. De setting van de kamer is voor mijn geest, nu nog steeds, even helder als water in een doorzichtig glas. Ik keek naar buiten, jij rookte een Marlboro Menthol, waarvan je de rook bewust een andere kant opblies. Een jazz lijst van spotify op de achtergrond. De poster met allemaal groente, pakken pannenkoekenbeslag op het aanrecht. Net zoals onze lichamen waren de ramen ook nat, de regendruppels sijpelde één voor één naar beneden.Ik keek naar de plekken op het raam waar het droog was. Ik gluurde via die droogte de nacht in.

“Heb ik je nu met mijn toren bevrijd?” Het ijs gebroken. Mijn doel behaald.

Met een glimlach werd het spleetje tussen jouw tanden zichtbaar. Op dat moment wilde ik daar mijn fiets voor altijd parkeren; op slot zetten, en de sleutel via het keukenraam de nacht in smijten. Ik was gelukkig, ik voelde mij sinds jaren weer compleet. Ik had een hekel aan rokende mensen, maar jij kwam er mee weg. Het maakte mij niks uit. Ik wilde je met al je gebreken.

“Je hebt een dappere poging gedaan, maar ik vrees dat ik net nog een zetje nodig heb.”

Je sigaret ging uit en je kroop weer bovenop. Jouw gezicht op de voorgrond van mijn gezichtsveld, nat van de inspanning. De regendruppels vulden de rest van het raam, jouw zweetdruppels de lege plekken in mijn hart.

Hierna volgde een periode van kinderlijke verliefdheid.Een rollercoaster van emoties. Vergelijkbaar met spanning op een verjaardag van vroeger. Toen die ene oom nog moest komen met het mooiste cadeau. Dan was je voor alles dankbaar maar toch bezig met die racebaan, van die ene oom. Jij bent voor mij dat geschenk. Wat ik ook deed, met vrienden uitgaan, naar de bioscoop, ik had jou in mijn achterhoofd, jij de kers op mijn taart.

Ik weet nog dat jij jarig was en ik echt mijn best deed. Dat was aan het begin, net na die ene nacht, toen alles nog voelde als zweven. Mijn verliefdheid werkte aanstekelijk, sommige vrienden werden het ook. Aan het begin, toen er nog moeite gedaan werd voor cadeaus en de achterafbetalingen van Bol.com ons nog onbekend waren.

Op die dag stond ik in de bosjes. Volgeladen met verwachtingen. Het waren de bosjes, tegenover het kantoor, tegenover jouw fiets. Op het zadel, lag mijn creatie: een schatkaart. De hoekjes had ik verbrand; zo deden we dat vroeger; zo deed ik dat die dag. Ik gluurde naar jou. Jij had niks door. Ik voelde mij als een schat zoekende piraat die allang wist waar zijn buit te vinden was, maar om dit te vieren er een spelletje van maakte.

De kaart bracht jou naar een pannenkoekenrestaurant. Er waren opdrachten. De laatste - plaatsnemen aan tafel - voerde je ook goed uit. Ik kwam daarna het zaakje binnenlopen en klapte in mijn handen. De muziek begon, jij draaide je om en ik overhandigde je een roos. ´
“Het was de meest rode roos die ik kon vinden. Deze roos, werd door de andere rozen zelfs Roos genoemd”, zei ik je. Jouw ogen werden vochtig. Tranen van vreugde liepen jouw wangen over. Ik wilde ze opvangen, ze gebruiken, om de roos vochtig te houden.

“Ik plant deze roos in vruchtbare aarde, op een stuk land, welke op deze kaart te vinden is, zodat haar naam nog lang verder leeft en jij voor altijd mijn schat blijft.”

Deze woorden wilde ik die avond het liefst op mijn borst tatoeëren, alleen was ik daar toen- en ben ik dat nu nog - veel te smal voor. Dit omdat ik toen bang was, dat ik het op latere leeftijd misschien wel zou vergeten. Nu weet ik beter, deze tekst, gaat mij nooit verlaten. Onze buiken gevuld met warme pannenkoeken en rode wijn. Dronken tollend op bed. We hadden schaamteloze seks, Jij krast met je nagels een schatkaart op mijn rug. We kwamen samen tot een hoogtepunt. Uitgeput, zakten we verstrengeld als een zeemansknoop naar de bodem van de zee, om daar op het golvende zand in een diepe slaap te vallen. Meer van dit soort avonturen. Dagen met een gouden randje. We hebben toen de goudpot gevonden, wij tweeën; wij kwamen tot aan het einde van de regenboog, gelukkig, tevreden.Die dagen hebben mij de kracht gegeven, om na die dag, in die witte ruimte, er voor je te zijn. In die ruimte was alles zichtbaar, behalve het zonlicht, dat werd geabsorbeerd door de witheid van de kamer. Het rook er naar een afterparty voor tandartsen.Er kwam een naambordje de kamer binnengelopen. De jas was moeilijk te zien. Er ging een mond op een neer. Een verzameling van woorden kwam als een mistbank mijn kant opgedreven. Iets over: strijd, verspreiding, kansen, tumoren, roken? nee niet het roken, hersenen, acceptatie. Tussendoor, tranen, ongeloof en de opvallende stilte tussen de woorden van de arts. Daarna nog meer tranen, shock, heel veel alcohol en toch als een rode draad, aldoor aanwezig, onze liefde.
In een later stadium, ongeveer aan het einde, kijk ik je aan. Achter jou en het witte - ook al wit, waarom is alles in ziekenhuizen, tandartspraktijken, orthodontistische ruimtes, kortom plekken waar mensen niet graag komen, altijd wit? Die kleur is al zo betekenisloos, geef het op zijn minst nog een kleur, waardoor er niet nog meer kilte de situatie kan overnemen- bed een prikbord, de schatkaart met verbrande hoekjes hangt er. Mijn ogen zijn bedekt met verdriet. Ochtenddauw van de ziel.

‘’Wat zie je eigenlijk in mij.?’’ vraag je me, als geliefde en nog steeds als mijn baas.

‘’Ik zie mijn soelaas in jou, je bent mijn zuurstof.’’ antwoord ik. ‘’En jij? Wat zie jij?’

“Ik zie de eerste keer dat we elkaar ontmoetten. Dit staat op mijn ziel gebrand. Het was donker, niemand kon wat zien, maar wij zagen elkaar. Op dat moment was je mijn schat en nam je plaats in één van de kamers van mijn hart.”

Een grote groep mensen bevinden zich in een donkere ruimte. Veel familie en geliefden.

“Vandaag is de wereld een stukje armer geworden. Er is vanavond geen voetbal op tv. Vogels stoppen met vliegen en bomen weigeren verder te groeien. Vandaag nemen we afscheid van de grootste schat die de wereld kent. Een ongekende ongeëvenaarde diamant.”

Ik kijk naar je kist. Straks zinkt de schat van mijn leven richting de bodem van de zee.

De voordracht, met de hoekjes verbrand op de katheder. In plaats van cake eten ze pannenkoeken.

Stukjes tekst op: https://www.willemmeester.nl/

janpmeijers
Laatst aanwezig: 6 uren 39 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 5647

Josse beudeker,

'Logische opbouw?'
In deze herschrijf is de opbouw naar mijn smaak verbeterd.
'Duidelijk conflict?'
Nee, het is een verhaal over een liefde - en de afloop daarvan door een externe factor. Feitelijk is er geen conflict in verhaaltechnische zin. HP ondergaat en accepteert wat er gebeurt/is gebeurd. ''
'Taaltechnisch in orde?'
Redelijk, let op de interpunctie:

Citaat:

“Dat zijn mijn borsten.” zei jij nonchalant.

‘Dat zijn mijn borsten,’ zei jij nonchalant.
Uit het feit dat ze dat zegt blijkt al een nonchalance – waarom zou je dat vermelden?

Schaaf aan je stijl, je wijze van formuleren. En kijk goed naar al je beeldspraak, vooral de gemeenplaatsen, zie de voorbeelden. Vraag je steeds af of de beeldspraak iets toevoegt.

Citaat:

de contouren van jouw gezicht duidelijk gearceerd.

Arceren is juist schaduw/diepte geven, formuleer het zoals de ik het echt ziet. Vermijd ingewikkelde constructies.

Citaat:

Jouw prachtige vorm gaf mijn hart een knuffel.

Ik vind het een sullige zin.

Citaat:

Onze lippen krulden van mondhoek naar mondhoek, als golven die na een lange reis de kust bereiken.

De beeldspraak zwakt het beeld af. Besteed een zin aan de monden/lippen zoals die zijn.

Citaat:

De setting van de kamer is voor mijn geest, nu nog steeds, even helder als water in een doorzichtig glas.

Houd het compact met minder beeldspraak. (De kamer zie ik nog me, helder als een glas water)

Citaat:

de regendruppels sijpelde

sijpelden

Citaat:

... naar de plekken op het raam waar het droog was. Ik gluurde via die droogte de nacht in.

Droogte is hier niet het juiste woord. Formuler het anders.

Citaat:

Een rollercoaster van emoties.

Ik zou het schrappen. Het zegt niets.

Citaat:

[jij de kers op mijn taart.

idem

succes.

Josse Beudeker
Laatst aanwezig: 4 weken 3 dagen geleden
Sinds: 9 Mrt 2018
Berichten: 12

Dank voor je feedback.

Uit het feit dat ze dat zegt blijkt al een nonchalance – waarom zou je dat vermelden?

Ja je hebt gelijk. Ik voel soms de neiging er zoiets achter te plaatsen om duidelijk te maken wie in het verhaal aan het woord is.

Schaaf aan je stijl, je wijze van formuleren.

Hoe doe je zoiets?

grt

Stukjes tekst op: https://www.willemmeester.nl/

janpmeijers
Laatst aanwezig: 6 uren 39 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 5647

Josse Beudeker,
je vraagt:
'Schaaf aan je stijl, je wijze van formuleren.
Hoe doe je zoiets?'
Dat doe je zelf wink
Probeer je zinnen actief te houden. Vermijd de lijdende vorm. Zoveel mogelijk in onvoltooide tijd. Als je een hulpwerkwoord intikt, vraag je dan gelijk af of het anders kan.
- Je verhaal is door mij gelezen. Hetzelfde: ik las je verhaal (!)
Formuleer compact. Schrap overbodige woorden en uitleg. Zinnen met want, omdat, maar en dergelijke kunnen meestal anders geformuleerd worden.

Het was een bedrijfsuitje, toen we elkaar beter leerde kennen.
We leerden elkaar beter kennen tijdens een bedrijfsuitje.
Daarvoor had ik je alleen nog ontmoet tijdens een zakelijk gesprek: de sollicitatie.
Daarvoor ontmoette ik je tijdens mijn sollicitatie. / Onze eerste ontmoeting was tijdens mijn sollicitatie
Gesprekken met een duidelijk doel geven mij de zenuwen, maar jouw verschijning deed hier een enorme schep bovenop.
Ik krijg de zenuwen van een zakelijk gesprek en jouw verschijning deed er een schepje bovenop.

Loop al je zinnen na. Kan je hetzelfde zeggen/laten zien met minder woorden?

succes.

Josse Beudeker
Laatst aanwezig: 4 weken 3 dagen geleden
Sinds: 9 Mrt 2018
Berichten: 12

Bedankt Jaap!

Wordt vervolgd.

Stukjes tekst op: https://www.willemmeester.nl/

janpmeijers
Laatst aanwezig: 6 uren 39 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 5647

Graag gedaan Jasse wink

Schrijven
  • 5 essentiële schrijftips van Jonas Jonasson (De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween)
  • Alles over het schrijven van een familieverhaal
  • Zo maak je tijd om te schrijven
  • Stoomcursus literaire non-fictie
  • Wat kunnen romanschrijvers leren van toneelschrijvers?
  • Niet de plot, maar het ritme is essentieel voor een goed verhaal
  • Suspense opbouwen? Doseer je informatie

Dit nummer niet missen, maar nog geen abonnee? Neem vóór maandag 23 juli 16:00 u. een abonnement!

WORD ABONNEE
Schrijven

Ontvang de gratis nieuwsbrief boordevol tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!