Start » Proeflezen » [kort verhaal] "insert name"

[kort verhaal] "insert name"

Door: Dolan
Op: 14 september 2014

Wat vinden jullie? Leest het goed? Gaat het allemaal wat vlot in elkaar over? Ik weet dat het geheel wss een beetje vreemd/vaag aanvoelt voor jullie, maar het gaat uiteindelijk echt wel ergens naartoe! Prikkelt het jullie interesse?

Fragment: 

Wij dalen neer op de aarde en zien nog net hoe de zon langzaam wegkwijnt achter een dikke streep in de verte. Wij dalen neer op de aarde en weten dat het een koude nacht wordt, want ook wij bibberen in onze lichte klederdracht. Wij dalen neer op de aarde en zien naarmate de tijd vordert steeds meer van de wereld onder ons, maar ook steeds minder. Wij dalen neer op de aarde, wetende dat we altijd terug naar boven kunnen, en daaruit halen wij de moed om ieder detail in ons op te nemen, en dus niets onbelicht te laten. Ook dat wat pijn doet aan onze hemelse harten, vinden wij mooi.

De man die wij als eerste zien is weinig speciaal. Hij is oud en lelijk, met een dikke pukkel op zijn onderlip, en een veel te klein brilletje op zijn rode neus gedrukt. Hij spreekt onzin tegen zijn vrienden, en blijkt uiteindelijk niets meer dan een boer op pensioen te zijn. Een boer op pensioen. Wij moeten hartelijk lachen om deze man.
Toch volgen we hem, en zien hoe hij dronken door de straten van een triest stadje waggelt, om dan plots tot stilstand te komen voor een vervallen huis zonder ramen. Hij draait een verroeste sleutel in een verroest slot, en verdwijnt naar binnen. Wij zijn uitermate teleurgesteld. Wij hadden graag een mes in een donker steegje gezien, of bloed op de trappen van een marmeren kerk.

Wij vermannen ons en en gaan ergens anders heen. Wij vliegen vele kilometers, door wolken en regen, sneeuw en zonneschijn, en belanden uiteindelijk in de achtertuin van een wulpse blondine. Wij zien hoe zij een man het hof maakt, en genieten van het tafereel dat zich voor onze ogen ontplooit. Lang kijken wij, en onze Heilige Eed bestaat even niet meer.
De volgende man die ons opvalt woont onder een brug, en vraagt geld aan toevallige passanten. Wij veroordelen deze man niet, en strijken over onze blonde lokken, en aanschouwen voldaan hoe eventjes later blinkend goud uit de hemel klatert. Wij hebben de oplossing voor een groot probleem gevonden, en staan dus terug op het rechte pad.
Dan volgt er een periode waarin wij niemand zien, enkel de natuur, en dan vooral haar donkerblauwe oceanen en heldere stranden. Wij vinden dit wel aangenaam, maar besluiten toch om gauw weer de mens op te zoeken, want die amuseert ons zo veel meer.

Tussen het reizen door praten wij nauwelijks, want we hebben elkaar niets te vertellen. De tijd gaat verder, de boom groeit, evenals het kind, en de vrucht rijpt, maar wij staan altijd stil. Onze levens zijn nog steeds precies hetzelfde als tien, of zelfs honderd jaar geleden. Alles dat ons is overkomen voor de Heilige Eed zijn wij vergeten, en nu is ons leven niet langer een eenvoudige aaneenschakeling van gebeurtenissen, maar een eeuwige waas van heerlijke rechtvaardigheid, die de aardse cyclus van de mensen, voor wie uren en minuten en seconden zo belangrijk schijnen te zijn, met gemak overstijgt. Dit kunnen wij accepteren.
Tussen het reizen door praten wij nauwelijks, want onze lippen schuiven als raspen over elkaar bij elk woord. Onze tanden zijn haast allemaal weggenomen, onze oren bestaan gewoon niet meer, en onze blonde lokken strelen een verrotte schedel. De gezichten die wij dragen zijn geruïneerd, expressieloos; spreken doet pijn.
Onze ogen werken wel uitstekend. Wij hebben deze zelf uitgekozen, en onze lege oogkassen ingeduwd, en nu zien wij als roofvogels naar beneden, dag en nacht. Zelfs van helemaal bovenaan kunnen wij de mensheid in al haar glorie aanschouwen. Elke keer opnieuw verheugen wij ons om wat we zien, want dat wat we zien, veranderd steeds weer, en daaruit halen wij troost.

Nu vliegen wij over een grote stad, prachtig in het avondlicht, vol leven en lust, weelderig op alle vlakken, maar ook vol van hebzucht en haat, en rijkelijk bekleed met een stinkend laagje dat door sommigen hybris wordt genoemd, door anderen gewoon hoogmoed. De grootste zonde, weten wij, is de zonde die niet rechtstreeks door ons kan worden waargenomen, en die zich dus in het geheim kan voeden op kwade gedachten. Hebzucht komt altijd wel tot uiting, haat ook, maar hybris niet, of toch bijna niet, en dat maakt het tot de gevaarlijkste van de drie, met voorsprong. Dat is een objectief feit, niet geheel en al voortkomend uit onze liefde voor de Heilige Eed.

Reacties

Diana Silver
Laatst aanwezig: 2 uren 25 min geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4936

Eerst even een vraag: is dit het begin van het verhaal, of het begin van een verhaallijn? Hoe moet ik dit stuk plaatsen?

Waar waren we gebleven?

Dolan
Laatst aanwezig: 3 jaren 9 weken geleden
Sinds: 20 Aug 2014
Berichten: 17

Het beslaat pagina 1 en 2 van het verhaal, en is dus inderdaad het begin, maar het geheel gaat niet enkel over deze "wezens". De focus zal ook liggen op een specifiek iemand die zij waarnemen.

Wat vind je ervan? smile

Diana Silver
Laatst aanwezig: 2 uren 25 min geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4936

Ik heb het nu gelezen, en ik weet niet wat ik ermee moet. Het zweeft allerlei kanten op zonder dat ik als lezer weet wat jij me probeert te zeggen over je engelen. Dus, vertel me even gewoon zo: wat wil je zeggen over je engelen? Wat wil je dat de lezer, na het lezen van dit stuk, geleerd heeft? Of welke vraag wil je in de lezer oproepen?

Waar waren we gebleven?

Dolan
Laatst aanwezig: 3 jaren 9 weken geleden
Sinds: 20 Aug 2014
Berichten: 17

Het stuk (dat eigenlijk nog eventjes doorgaat) dient als introductie tot wat ze zijn. Hun primaire eigenschappen zijn het niet kennen van verandering, hun afschuw van het begrip tijd, en hun onmiskenbare superioriteitsgevoel. Later gaan zij in contact komen met iemand die door omstandigheden een nogal uitgebreide evolutie doorgaat, een gewone mens eigenlijk die lijdt onder een groot verlies. Hij verandert om de haverklap, omdat hij niet weet hoe om te gaan met zijn problemen.

Zie het als een botsing van 2 werelden.

Diana Silver
Laatst aanwezig: 2 uren 25 min geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4936

Right, dit is de beeldvorming die ik had tijdens het lezen:

Citaat:

Ook dat wat pijn doet aan onze hemelse harten, vinden wij mooi.

Hieruit spreekt goedheid.

Citaat:

Wij moeten hartelijk lachen om deze man.

Maar dit spreekt het tegen. Ze voelen zich beter dan mensen, ze lijken mij cynisch.

Citaat:

Wij zijn uitermate teleurgesteld. Wij hadden graag een mes in een donker steegje gezien, of bloed op de trappen van een marmeren kerk.

En kwaadwillend.

Citaat:

Lang kijken wij, en onze Heilige Eed bestaat even niet meer.

Tikkeltje hypocriet.

Citaat:

Wij veroordelen deze man niet, en strijken over onze blonde lokken, en aanschouwen voldaan hoe eventjes later blinkend goud uit de hemel klatert.

Maar ze doen soms goede dingen. (Goed van het kaliber dat vijfjarigen het kunnen bedenken.) Het is me ook totaal niet duidelijk waarom ze die eerste man dood wilden en deze man geld geven. Welk onderscheid maken ze?

Citaat:

Wij hebben de oplossing voor een groot probleem gevonden

En zijn ook nog eens naïef.

Snap je mijn punt? Ik neem aan dat je met elk nieuw beeld iets wil zeggen, maar dat wat je ermee zegt zwenkt van links naar rechts en uiteindelijk weet ik niet wat ik van de engelen moet denken.

Citaat:

het niet kennen van verandering (...) en hun onmiskenbare superioriteitsgevoel

Hier moet je nog aan schaven, lijkt me. Als dit de dingen zijn die je duidelijk wil maken, moeten alle beelden die kant op wijzen. Dat doen ze nu niet. Iets als superioriteitsgevoel moet ook weerklinken in de toon van het verhaal: neerbuigend, bijtend, dat soort dingen.

Citaat:

hun afschuw van het begrip tijd

Tijd zit wat dat betreft beter verwerkt in je stuk. Afschuw had ik er niet echt uitgehaald, maar ik heb toch wel het idee dat ik een duidelijk beeld heb van wat tijd voor deze wezens zal betekenen.

Waar waren we gebleven?

Dolan
Laatst aanwezig: 3 jaren 9 weken geleden
Sinds: 20 Aug 2014
Berichten: 17

Bedankt voor je analyse Diana smile

Het is mss inderdaad wat te veel dingen door elkaar gedraaid, waardoor de belangrijkste eigenschappen niet helemaal naar buiten komen.

Mijn redenering is dat ze eigenlijk een beetje klootzakjes zijn (cynisch, voyeuristisch) maar zichzelf toch "engelen" dopen, en daarin dus heel hypocriet zijn. Door geld aan de arme man te geven proberen ze hun geweten op een goedkope manier te sussen.

Je moet ze niet sympathiek vinden. Zij genieten van andermans pijn.

Diana Silver
Laatst aanwezig: 2 uren 25 min geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4936

Je zou misschien de lezer mee kunnen laten kijken met hun gedachten. Of met de gedachten van één van hen. Dat brengt het verhaal dichterbij en maakt alles ook duidelijker. Je maakt het jezelf vrij moeilijk door zo afstandelijk te schrijven.

Waar waren we gebleven?

ach
Laatst aanwezig: 2 jaren 12 weken geleden
Sinds: 12 Jan 2014
Berichten: 46

Leg dit schrijfsel eens een maandje in de lade. Herlees het dan. Je zal meteen merken waar het fout loopt.
Nu komt het nogal onaf over. Stop niet want het bevat wel degelijk potentieel!

Succes,
Ach

ElisabethP
Laatst aanwezig: 2 jaren 17 weken geleden
Sinds: 24 Jun 2014
Berichten: 3

Dit is voor mij een stuk met heel veel potentieel. Het nodigt zeker uit om verder te lezen en als ik dit stuk lees, zie ik de act gewoon voor me. Alles leest heel vlot.

Citaat : Dan volgt er een periode waarin wij niemand zien, enkel de natuur, en dan vooral haar donkerblauwe oceanen en heldere stranden. Wij vinden dit wel aangenaam, maar besluiten toch om gauw weer de mens op te zoeken, want die amuseert ons zo veel meer.

Dit deeltje breekt echter het ritme dat zo heerlijk leest. Ik zou de zin anders formuleren en korter maken. Zoiets in de vorm van de eerste alinea.

Dolan
Laatst aanwezig: 3 jaren 9 weken geleden
Sinds: 20 Aug 2014
Berichten: 17

Bedankt Elisabeth voor je feedback! Momenteel hard aan het werk om al jullie tips toe te passen smile

Lees Schrijven Magazine
  • Leer schrijven als Stephen King
  • Alles wat een schrijver moet weten over uitgeverijen
  • Schrijftips van Sander Kollaard (Stadium IV)
  • Wat verdien je aan een boek?
  • Crashcourse publiciteit & promotie
  • De schrijfdip en wat je ertegen kunt doen

Dit nummer niet missen, maar nog geen abonnee? Neem vóór 23 september 16:00 u. een abonnement!

MELD JE AAN
Lees Schrijven Magazine

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Meld je aan vóór 23 september!

Word abonnee