Start » Proeflezen » [kort verhaal] Het eeuwige

[kort verhaal] Het eeuwige

Door: Luce Dee
Op: 27 november 2017

Ik schrijf graag, maar ik ben niet ervaren. Daarom graag feedback op dit korte stukje.
- Vind je het fijn om te lezen?
- Zou je hierna meer willen lezen?
- Wat kan beter? Tips?

Fragment: 

Ik voelde de gure wind door mijn witte broekkousen slaan. Ik werd de koude gewaar tot op mijn kruis wat me af en toe deed twijfelen of ik wel een rok droeg. Om de paar minuten keek ik naar beneden en steeds was hij er nog: de donkerblauwe plooirok tot net boven mijn knieën. Misschien had mama gelijk gehad toen ze zei dat ik beter een broek kon dragen met dit weer. Maar die ochtend had ik besloten niet meer naar het advies van mijn moeder te luisteren. Het werd tijd dat ik mijn eigen keuzes maakte. Ik liep die ochtend om zeven uur en drie minuten elf jaar rond op deze wereldbol en dat vond ik de ideale gelegenheid om los te komen van mijn moeder. Ik besefte dat het niet eenvoudig zou worden; niet per se voor mij om haar los te laten, maar voor haar om mij te laten gaan. Mijn moeder zag tenslotte overal gevaar in. In het onveilige verkeer, in foute tv-programma’s, in onbeschaafde boeken, in te perfecte Barbies, in iedere man die te dichtbij kwam.
Ik had evenals besloten dat ik Rachid een kans moest geven. Ik liep nu al sinds het tweede leerjaar als een trouwe hond achter Seppe aan, maar het enige wat hij me gaf waren madeliefjes met zulke korte steeltjes dat ik ze amper vasthouden kon en schouderklopjes bij wiskunde – wat hij altijd net iets te hard deed.
Het was nochtans veelbelovend begonnen. Ik had gehuild toen juf Marjan geroepen had dat ik in het derde leerjaar echt wel de tafels van vermenigvuldiging moest kennen, want dat ik anders grote problemen zou krijgen in de toekomst. Ik vermoedde het al even en nu werd het bevestigd door juf Marjan; er zou niets van me terechtkomen. Terwijl iedereen in stilte naar me staarde was Seppe rechtgestaan van zijn stoel en naar me toegekomen om me te knuffelen. Hij rook naar mandarijnen – zijn lievelingsfruit, zo leerde ik later. Ik vroeg hem de volgende dag via een briefje of hij mijn vriendje wou zijn, er had tenslotte nooit iemand zoiets liefs voor mij gedaan, en hij schreef: “Ja, ik wiel dat.” Ik stelde vast dat hij evenveel assistentie kon gebruiken bij spelling als ik ondersteuning kon gebruiken bij wiskunde. Ik overliep elke ochtend het dictee met hem tot hij het kende, hij leerde me rekenen zonder op mijn vingers te tellen. We hadden elkaar vele jaren perfect aangevuld. Maar ik was niet meer tevreden over mijn wederhelft. Ik wou meer. Het was tijd om hem in te ruilen.
Ik was helemaal vooraan in de rij gaan staan. Ik had me omgedraaid en de rij achter me vliegensvlug gescand met mijn ogen. Donker haar, een smalle neus en fonkelogen, dat was hij. Hij stond als voorlaatste in de rij, achter hem stond Rafael te neuspeuteren. Ik glimlachte naar hem, hij keek me eerst verbaasd aan en glimlachte tenslotte terug. Daarna had ik hem een handkus geblazen en hij had aarzelend hetzelfde gedaan. Seppe had vanuit het midden van de rij alles gadegeslagen. Zijn mond stond immer op een kier, wat me de laatste tijd enorm was gaan tegenstaan, maar nu stond het zo wijd open dat ik kon zien dat hij die ochtend smeerkaas had gegeten – zijn tong was namelijk bedekt met een fijne witte laag. Na al die jaren wist ik dat hij ’s ochtends smeerkaas of choco at, afhankelijk van waar hij zin in had, en dat hij zijn tanden poetste voor het eten, niet erna. Ik was tevreden. Missie geslaagd. Zo eenvoudig kon het zijn. Dat heet dan gelukkig zijn, zong ik in mijn hoofd, een deur die plots open gaat. Mama zong het regelmatig als ze in een goede bui was. Ik keek dan naar mijn zingende en bij wijlen ook dansende moeder en ik vroeg me af of zij echt gelukkig was. Of ik het wel echt was. Of je gelukkig kon zijn zonder het te weten en of je ongelukkig kon zijn zonder het te weten. Of je beiden tegelijk kon zijn. En of het toeval was of niet dat mijn moeder alleen maar dit lied zong en aldus in een goede bui was als mijn vader niet thuis was.
Rachid en ik beloofden elkaar eeuwige liefde en trouw door middel van het uitwisselen van een elastieken ring en een vluchtige kus. Het was de eerste en tevens de laatste geweest.
Het jaar nadien veranderden we beiden van school. Ik vernam nooit meer iets van hem. Elkaar het eeuwige beloven is gedoemd te mislukken.

Reacties

Diana Silver
Laatst aanwezig: 6 min 55 sec geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4604

Oef, deze elfjarige heeft een vocabulair van jewelste: gewaarworden, plooirok, deze wereldbol, gelegenheid... In alles hoor ik de stem van een volwassene doorklinken, waardoor het erg moeilijk wordt me in te leven in het kind dat aan het woord zou moeten zijn.

Kijk nou. Mijn kwajongensstreken en spookverschijnselen zijn in Amerika beland...

janpmeijers
Laatst aanwezig: 3 uren 56 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 5405

Luce Dee,

'Vind je het fijn om te lezen?'
nog niet helemaal.
'Wat kan beter? Tips?'
Zie de tip van Diana Silver over woordgebruik. Probeer daarnaast ook te formuleren vanuit de ik. Verplaats je, hoe ervaar je die gure wind:
'Ik voelde de gure wind door mijn witte broekkousen slaan' of:
'De gure wind sloeg door mijn witte broekkousen.'

'Ik werd de koude gewaar tot op mijn kruis wat me af en toe deed twijfelen of ik wel een rok droeg.'
De koude trok tot op mijn kruis, ik twijfelde (af en toe) of ik mijn rok droeg.
enz.

Loop je tekst eens op die manier na - dus alsof je het zelf bent.

succes

Mallory
Laatst aanwezig: 2 dagen 23 uren geleden
Sinds: 8 Okt 2017
Berichten: 32

Ik ben het met Diana Silver eens, ik denk niet dat een elfjarige al zo een uitgebreide woordenschat heeft. De tweede zin vind ik ook wat stroef.
Als je nu de 'moeilijk' woorden weglaat en schrijft zoals een elfjarige, zou het beter zijn.
Het stukje zelf vind ik wel leuk en interessant en geeft me zin om verder te lezen.

Luce Dee
Laatst aanwezig: 2 dagen 6 uren geleden
Sinds: 27 Nov 2017
Berichten: 12

Dank je voor de feedback!
De "moeilijke" woorden weglaten vind ik ergens jammer, het klinkt dan te "simpel" in mijn hoofd. Maar misschien is het gewoon niets voor mij om vanuit een kind te schrijven.

Diana Silver
Laatst aanwezig: 6 min 55 sec geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4604
Luce Dee schreef:

Maar misschien is het gewoon niets voor mij om vanuit een kind te schrijven.

Dat zou kunnen. Aan de andere kant kan een eenvoudige tekst net zo mooi zijn als zinnen vol moeilijke woorden. Misschien zelfs mooier. Eenvoud heeft zijn eigen soort kracht.

Kijk nou. Mijn kwajongensstreken en spookverschijnselen zijn in Amerika beland...

Darkvalley
Laatst aanwezig: 3 min 21 sec geleden
Sinds: 30 Apr 2015
Berichten: 832

- Vind je het fijn om te lezen?
Persoonlijk niet, het leest alsof een alwetende, oude verteller dit uit zijn / haar jeugd voorleest bij een knapperig haardvuur. Niet alsof het de beleving is van een kind.

- Zou je hierna meer willen lezen?
Nu niet, het leest als een kop en staart.

- Wat kan beter? Tips?
Wat de overige al aangeven, hou het simpel. Als een kind iets verteld, probeer de woorden te kiezen die een kind zou gebruiken. Dan kom je als lezer ook sneller in de wereld die je wil scheppen. Als je dat niet mooi vind, probeer geheel uit de derde persoon te schrijven. Dan is het minder erg om dure woorden te gebruiken voor een beleving uit de jeugd. Nu is het een mengelmoesje wat afleid van het verhaal.

Zelf vind ik wel dat je mooie zinnen maakt, alleen dan in de verkeerde context smile

- ik ben blij dat ik niet alles weet -

Luce Dee
Laatst aanwezig: 2 dagen 6 uren geleden
Sinds: 27 Nov 2017
Berichten: 12

Dank je Darkvalley, ik neem jouw tips (en die van iedereen die reageerde trouwens) mee. Binnenkort probeer ik wat nieuws.

Yrret
Laatst aanwezig: 2 dagen 13 uren geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 5249
Luce Dee schreef:

Binnenkort probeer ik wat nieuws.

Iets nieuws? Als je wil leren schrijven - mag het/dat [ook] van hetzelfde zijn.

Luce Dee schreef:

Ik voelde de gure wind door mijn witte broekkousen slaan.

De adviezen van Diana en Jan zijn altijd waardevol.

Die van mij niet. Wel anders - dat scheelt dan - toch!

Schrijfoefening 1 Van vt naar tt + ongekende varianten.

Ik voel de gure wind door mijn witte broekkousen slaan.
Ik voel de gure wind door mijn witte broekkousen trekken.
Ik voel kou doorheen mijn witte broekkousen.
Ik voel de waterkoude wind dwars door mijn witte broekkousen dringen.
De schijnbaar ondoordringbare vezels van mijn witte broekkousen zijn niet bestand tegen de voortdurende gure weerwindhaken.

Luce Dee schreef:

Ik werd de koude gewaar tot op mijn kruis wat me af en toe deed twijfelen of ik wel een rok droeg.

Ik word de koude gewaar tot op mijn kruis, wat me af en toe doet twijfelen of ik wel een rok draag.

Het gewaar worden van de koude = poëzie!
De twijfelachtige kruisgewaarwording of je een rok draagt = prietpraat!

Het mengen van deze twee gewaarwordingen vormt prutflutzinnen.

Luce Dee schreef:

Om de paar minuten keek ik naar beneden en steeds was hij er nog: de donkerblauwe plooirok tot net boven mijn knieën.

Om de paar minuten kijk ik naar beneden. Ze zijn er nog steeds. De donkerblauwe plooirok en mijn knieën.

Luce Dee schreef:

Misschien had mama gelijk gehad toen ze zei dat ik beter een broek kon dragen met dit weer.

Mama heeft gelijk, een broek is beter.

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

Menno Marrenga
Laatst aanwezig: 5 dagen 19 uren geleden
Sinds: 27 Okt 2013
Berichten: 525

Je wilt de ervaring van een kind beschrijven maar niet in kindertaal.
Dat lijkt me een goed idee. Want het voorstel van DianaSilver(#1) de vocabulaire te versimpelen is wel goed maar niet voldoende: volwassenentaal in simpele woorden levert Hemingway op, geen kindertaal. Kindertaal heeft niet alleen een andere vocabulaire, maar vooral andere onderwerpen. Zo vermoed ik dat een elfjarig meisje niet zo vergelijkend jongens in de rij zou staan bemonsteren, en constateren dat ze elkaar aanvullen - ze zal eerder een snel oordeel hebben over Seppe's vieze tanden.
Maar weinig schrijvers slagen er in om kinderen te laten spreken zonder te vervallen in Jip&Janneke-taal.

Maar in jouw verhaal is de hoofdpersoon niet het kind zelf, maar de volwassene die in verleden tijd over jeugdervaringen schrijft. Dat is een goede keus, maar je zit een beetje tussen de twee in. Maak explicieter dat je een volwassene bent die terugblikt.

Advies: lees eens 'A drive in the country' en vooral 'a sense of reality' van Graham Greene. Ik oordeel dat hij een van de weinigen is die het genre terugblik op kinderjaren goed beheerst. Misschien geeft het je wat ideeen.

Schrijftips

 Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Word vóór maandag 22 januari 16.00 u...

Speciale aanbieding
Lees hier hoe het werkt!

en krijg zelf een cadeau!

Lees hier hoe het werkt!
Memoire schrijven

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Word vóór maandag 22 januari 16.00 u. abonnee!...

Speciale actie
Word abonnee van Schrijven Magazine

Mis het komend nummer van Schrijven Magazine niet, word vóór maandag 22 januari 16.00 u....

Superaanbieding!