Start » Proeflezen » [kort verhaal] gedachten van een suïcidaal meisje

[kort verhaal] gedachten van een suïcidaal meisje

Door: Roossie
Op: 18 maart 2018

Ik zal graag willen weten of de gedachten zoals ik ze heb omschreven duidelijk er voor sommige mensen herkenbaar opgevat kunnen worden. Zijn er dingen die te vaag of onduidelijk zijn, of dat ik op sommige punten de dingen juist te duidelijk of te "hard" verwoord heb.

Ik zal graag willen weten of jullie aan het denken zet, dit onderwerp blijft, spijtig genoeg, nog steeds een taboe.

Laat met name jullie mening weten en of er nog iets aan het stuk opvalt.

Ook wil ik nog wel eens een spellingfout maken dus als dit gemeld wordt zal ik dit ook waarderen.

Fragment: 

Ik blijf me maar afvragen of mensen het ooit zullen gaan begrijpen, probeer steeds opnieuw de juiste woorden te vinden maar besef me dan dat het ze waarschijnlijk niet aanstaat, ze willen het niet gaan begrijpen. Verstop me in de badkamer bang voor wat ik misschien zal doen, uiteindelijk eindig ik altijd weer met het dragen lange mouwen. Zullen ze het ooit gaan begrijpen? Maar ik ben gewoon in de war. Blaas het uit, het is niets nieuws, laat maar. Langzaam wordt mijn wereld zwart en wit en niemand lijkt het door te hebben totdat ik ervoor uitkomt. Dan noemen ze me gek dus vecht ik tegen mezelf in stilte. Niemand lijkt het op te merken als ik weer eens down ben, tenzij ik bloedt, ook al zijn de ergste wonden degene die je niet kan zien.

Het begint met het staren naar een lege pagina, een knipperende cursor. Het liefst zal ik de dagen doorkomen zonder een enkel woord te zeggen. Sommigen zeggen dat het absurd is, alsof ik zweef langs een stroom van onuitgesproken woorden. Maar ik besteed mijn tijd al zo lang aan vragen stellen, als dit niet goed is, betekent dit dat ik gefaald heb? Zullen mijn melodieën ooit waarheid blijken, zullen mijn metaforen diep genoeg zijn, zal ik mezelf ooit overtreffen. Ik wordt steeds kleiner en het wordt moeilijker en moeilijker om groot te blijven, en als ik val. Val ik erger dan ooit tevoren.

Ik begin dit een ook beetje in de war, writers-block bestaat niet, het is geen woord dat ik moet gebruiken, het zit namelijk allemaal in mijn gedachten. Een duivel die ik zal moeten vinden, maar soms, eigenlijk altijd, is het zo moeilijk te vinden. Ik laat het bloed weer stromen en voel het door mijn aderen gaan. Ik ben het beu om op de dag te wachten, dat moed mijn gedachtens zal gaan inhalen, voor iemand om te zeggen dat het prima is. Nadat ik mijn hele leven lang bang geweest ben is het tijd voor mij om dapper te zijn, om een bos te omarmen dat is zo donker en onbekend is. Omdat geen één groot avonturier een verhard pad heeft om te over te dwalen.

Ik wil gewoon “okey” zijn, ik wil ‘s nachts gewoon slapen. Maar ik ben mijn eigen beste vriend en ik moet mezelf steeds opnieuw aan herinneren dat ik beter voor haar zal moeten zorgen. Omdat uiteindelijk zij de enige is die altijd bij me zal blijven. Maar wat als mensen zich wat meer zouden kunnen bekommeren om de overactieve geest van iemand die nu nog een sprankje hoop heeft en de giftige gedachten van een perfectionist. Maar ik wil geen last zijn.

Soms vergeet ik het gevoel van de tinteling van elke zenuw. Ik heb tranen van pijn en brandwonden van lust gecreëerd. Ik heb een bos, een veilige plek voor mezelf, gemaakt en anderen hebben het gevonden. Sommigen proberen te vernietigen en anderen voeden de grond.

Bemest mijn geest maar met van die kwade melodieën en metaforen. Een tovenaar van tijd neemt je wel mee terug naar de nacht van toen, waarbij je alles overwoog. Op een dag zul je je realiseren dat gedachten zwaar zijn, bedoel nu niet dat je instabiel bent, maar alleen dat je al klaar bent om aardig “hallo” te zeggen, om je aan te geven bij iemand die je nooit gekend hebt

Alles wat mij niet omlegt, laat me hopen dat ik dood was en het gat in mijn ziel wordt alleen maar groter en groter. Ik kan geen stilte meer aan want het blijft me achtervolgen. Er is een stem in mijn hoofd die blijft herhalen dat ik beter af ben als ik er niet meer was, ik wil opgeven en heb alles gegeven maar het blijven zingen van een vrolijk liedje doet me alleen denken dat ik gelukkig ben. Ik zal willen dat mensen me zouden kunnen helpen maar als een carrousel blijf ik rondjes maken. Door het alsmaar harder luisteren naar dat gelukkige liedje maar vergeet ik het niet. Maak me ‘s nachts niet wakker, laat me liever dromen want de nachtmerries in mijn hoofd zijn al erg genoeg. Ik hoopte echt dat je me kon helpen, maar dat is niet zo. Dus ik blijf maar dat vrolijke liedje spelen en doen alsof het goed gaat.

Was het leven maar een droom, niets meer dan een droom. Dan wil ik gewoon glimlachen in mijn slaap, wachtend op leuke nachtmerries. Niemand hoort het geschreeuw, dus zwaai later maar als ik voorbij zweef.

Reacties

PeterFD
Laatst aanwezig: 39 weken 5 dagen geleden
Sinds: 20 Mei 2014
Berichten: 1649

Roossie: je durft met dit onderwerp

ik denk dat bijna iedereen wel eens, ooit of vaak gedachten heeft over de dood, en de manier waarop je de dood ontmoet, maar er zelden over praat of schrijft

je schrijft heel veel lange zinnen en die zijn mij niet allemaal even duidelijk, ik denk omdat je er soms teveel omheen draait wat je eigenlijk wilt zeggen

zeg het maar als het anders ligt, maar mijn indruk is dat het allemaal nog te dichtbij is
om een kort verhaal te kunnen schrijven over dit onderwerp, en dat zit er zeker in!, dan is het beter als je een stapje achteruit kunt doen om terug te kijken

ik ben geen coach, maar ik las je verhaal en werd erdoor gegrepen, moest reageren

blijf schrijven, het forum wekelijkse autobiografische schrijfopdracht is bij mij favoriet, omdat ik er veel van mijzelf op kwijt kan

Peter

Peter Fiedeldij Dop, informatieve teksten, verhalen, historische streekromans
redacteur FES Magazine en Elsevier Senioren Nieuwsbrief

pampanda
Laatst aanwezig: 1 jaar 21 weken geleden
Sinds: 18 Feb 2018
Berichten: 4

Inderdaad wat lange zinnen, maar goed uitgesproken en juiste woordkeuze.

Suma
Laatst aanwezig: 2 dagen 7 uren geleden
Sinds: 6 Sep 2007
Berichten: 3628

Het is duidelijk wat je zegt, maar je zegt iets vaker dubbelop met andere woorden. Ik hoop voor je dat je ooit uit deze nachtmerrie wakker wordt en ziet dat er ook mooie kanten van het leven bestaan. Zo ver ben je duidelijk nog niet, maar als je echt wilt, kan het toch wel komen. hard werken, dat wel.
Verder vallen me nogal veel vervoegingsfouten op, zeker in het beginstuk. In de ik-vorm, alleen de stam gebruiken zonder t erachteraan. 'tenzij ik bloedt ...' ik bloed dus als voorbeeld.
Nog een veel gemaakte fout: '... maar besef me ... ' Het is óf ik realiseer me, óf ik besef. Niet beide bij elkaar trekken. Veel succes met alles.

Geef woorden aan gedachten.

FrankJacobs
Laatst aanwezig: 10 weken 4 dagen geleden
Sinds: 12 Mrt 2018
Berichten: 18

Heeft zeker kwaliteiten, maar je probeert misschien iets té geforceerd een literaire saus er overheen te gieten. De zinnen mogen m.i. wel wat concreter, korter en to the point. Verder nogal wat slordigheids- en taalfoutjes en wat verkeerde interpunctie hier en daar, maar dat is hierboven al genoemd. Stofkam er doorheen en succes!

Schrijfgraag72
Laatst aanwezig: 1 jaar 32 weken geleden
Sinds: 2 Jun 2017
Berichten: 130

Moedig om over zo'n onderwerp te schrijven. Ik ben het eens met de andere reacties. Teveel woorden terwijl het korter en concreter meer kracht krijgt. Schrappen en het wordt beter. Succes.

  • THEMA Kan schrijven je leven redden?
  • Hoe beschrijf je emoties?
  • Zo vind je een uitgever die bij je past
  • Zo belangrijk zijn de eerste 10 pagina's
  • Schrijftips van Anne-Gine Goemans
  • Schrijftechniek: vertellen en vertonen
  • Taaltips: taal en logica

Dit nummer verschijnt omstreeks 6 december oktober. Nog geen abonnee? Meld je aan vóór maandag 25 november 16:00 uur, dan krijg je dit nummer thuis!

Introductiekorting!
Schrijven

Iedere week het beste van Schrijven Online in je inbox? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief. Boordevol nieuws, tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!