Start » Proeflezen » [kort verhaal] Evenwicht

[kort verhaal] Evenwicht

Door: kranzler
Op: 2 september 2019

1) boeit dit
2) is dit goed leesbaar
3) maakt het nieuwsgierig naar meer

Bedankt

Fragment: 

Evenwicht

Aylan Kurdi op zijn buik aangespoeld op het strand van Bodrum was het begin van het besef dat stervende mensen een gezicht hebben en niet alleen regels in het nieuws zijn die we voor kennisgeving aannemen. Bijna collectief ging er een golf van verontwaardiging door Europa en werd er door velen geëist dat regeringen iets zouden doen. Ik deelde die verontwaardiging niet. Niet omdat ik het niet erg vond maar omdat ik al sinds mijn 10e besef dat de wereld vol is van onrecht en dat er overal mensen en kinderen verhongeren en sterven omdat er geen eerlijke verdeling is van wat we met zijn allen op aarde mogen gebruiken. Het is geen eelt op mijn ziel en ook geen berusting want in het kleine stukje wereld dat ik kan beïnvloeden doe ik wel mijn best om onrecht geen kans te geven en sinds ik lang geleden in Dachau liep en daar de verhalen las die aan de muren hingen , weet ik dat mensen wreder kunnen zijn dan je je voor kan stellen. Ik ageer tegen de ego expansie drang van Jef Bezos en op congressen over digitalisering ben ik fel tegen mensen die zeggen dat “ die mensen blij moeten zijn dat ze tegen een minimum loon voor Amazon mogen werken “ en niet onder de brug hoeven te slapen. De kwaadheid die ik voel als mensen die in welvaart en vrijheid opgevoed en opgegroeid zijn denken dat ze dat aan zichzelf te danken hebben en een soort weldoeners zijn voor de minder bedeelde maakt mij woedend. De arrogantie van de elite was ook het begin van de Franse revolutie en de gele hesjes waar Macron geen goed antwoord op weet te vinden.
Vooroordelen zijn te makkelijke conclusies over moeilijke materie en in een wereld waar rijken steeds rijker worden en de kloof tussen rijk en arm groeit , groeien de vooroordelen exponentieel. Actie is reactie want onze hele wereld bestaat bij de gratie van evenwicht. Kleine schommelingen worden opgevangen maar naarmate de wereld meer uit balans raakt, worden schommelingen schokken en de schokken zo groot dat het evenwicht niet meer te herstellen valt . Waar op macro niveau de tweets van Trump de wereld steeds verder uit balans brengen , zijn er ook op micro niveau stille oorlogen gaande tussen bloedverwanten om het evenwicht te bewaren en in de nazomer van 2019 werd ik totaal onverwacht maar niet ongewild deelgenoot van zo n stille strijd..

1. Hoe het begon.

Het was broeierig warm in Antwerpen na de airco in het oude gedeelte van de Universiteit waar ik was geweest op een te praten over een gast optreden op de IT Governance opleiding van dat najaar. Ik voelde me een beetje als een idool uit mijn jeugd waar ik later wat minder positief over was gaan denken, Hubert Lampo. De man wiens liefde voor Antwerpen ik deel en de magie die ik voelde na mijn eerste bezoeken aan Antwerpen als kind terugvond in zijn boeken Terugkeer naar Atlantis en De komst van Joachim Stiller. Lampo en ik deelden nog een voorliefde. De voorliefde voor mooie wat ingetogen jongere vrouwen en ik mag me gelukkig prijzen dat het mij na mijn veertigste jaar regelmatig lukt om daar mooie en boeiende affaires mee te hebben waarvan velen Antwerpen als thuisbasis hebben. Mijn auto stond in de Meir Parking maar ik besloot nog niet naar huis te gaan maar de Minnebroederstraat in te lopen en daar te kijken of er een terras in de schaduw was waar wellicht een of meerdere studentes bezig waren met genieten van het leven. Het was rond half zeven toen ik de Keizerstraat uitliep en de Minnebroedersrui in en direct na de hoek op het terras van Gojo , een ethiopisch restaurant, een leuke jonge blonde vrouw alleen zag zitten met een glas rose voor haar. Ik besloot ook te gaan zitten op het verder lege terras , een tafeltje verder en ging wat schuin op de stoel zitten zodat ik langs haar de straat in kon kijken waar net een voor Antwerpen zo klassieke tram voorbij kwam. Ik knikte als begroeting en ze glimlachte terug en keek daarna weer op haar mobiele telefoon. Ze had redelijk lang blond haar, bruine ogen, een sympathiek gezicht en droeg een representatief jurkje en had een bruine tas naast haar op de stoel staan. Ik schatte haar midden twintig en te netjes gekleed voor een studente. Nadat de tram was opgetrokken en het geluid verstomde zei ze tegen me : “ als u iets wilt bestellen kunt u beter even naar binnen lopen “

Reacties

janpmeijers
Laatst aanwezig: 14 uren 30 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 5982

kranzler,

1) boeit dit
Nee, het eerste stuk is een standaard betoog over onrecht. Het tweede stuk is een langdradige en naar mijn smaak clichématige inleiding. Ga in 1 of 2 zinnen naar dat terras, beschrijf de vrouw met 1 detail (laat de clichés over het uiterlijk echt weg) mijn voorkeur gaat uit naar: 'te netjes gekleed voor een studente' - en door naar die tram.
2) is dit goed leesbaar
op zich wel, let wel op je interpunctie. Geen spatie voor een komma.
3) maakt het nieuwsgierig naar meer
nee

succes

Renske53
Laatst aanwezig: 1 dag 3 uren geleden
Sinds: 5 Aug 2019
Berichten: 143

1) boeit dit
Door de erg lange zinnen (vind ik) raak je me kwijt waardoor ik ook niet in het verhaal kom. Dat heeft als effect dat het me niet boeit. Dat ligt dus niet zo zeer aan wat je zegt, maar hoe je het zegt. Ook is het niet echt 'spannend', het is niet 'fris'.

2) is dit goed leesbaar
Ik vind het door de lange zinnen en het soms missen van een komma etc. niet lekker lezen.

3) maakt het nieuwsgierig naar meer
Niet echt maar zoals ik bij 1 zei: voor mij ligt het niet zo zeer aan wat je zegt, maar hoe je zegt. Korter geformuleerd zou het mij misschien wel nieuwsgierig maken.

“Well, maybe it started that way. As a dream, but doesn’t everything? Those buildings. These lights. This whole city. Somebody had to dream about it first.”

eppicninjabunny
Laatst aanwezig: 2 uren 55 sec geleden
Sinds: 19 Jun 2017
Berichten: 79

"1) Boeit dit"
Allereerst is dit natuurlijk geen vraag, want er staat immers geen vraagteken achter. Dit brengt me ook direct op het eerste punt van kritiek. Je vergeet nog wel eens leestekens. En zolang als je zinnen zijn in je stuk, zo kort en bijna ongeïnteresseerd klinkt je vraag over je stuk. "Nodigt dit uit tot verder lezen?" klinkt al een stuk gemotiveerder als "Boeit dit". Maar dat even terzijde.

Om direct al je vragen te beantwoorden: Voor mij zitten er te veel lange zinnen in die door hun lengte en regelmatige ontbreking van leestekens bijna onleesbaar zijn. De eerste zin klopt volgens mij al niet ("Aylan Kurdi op zijn buik aangespoeld op het strand") en ik haak door de lengte eigenlijk al direct af. Ook is het betoog ietswat standaard, er zijn hier al tientallen, zo niet honderden stukken van geschreven.
Daarnaast gebruik je heel vaak "ik" om je zelf aan te duiden, terwijl dit helemaal niet hoeft.

Verder plaats je vaak een spatie tussen je leestekens, terwijl er alleen een spatie NA een leesteken moet komen, en niet ervoor.

Zelf denk ik dat het grootste probleem van dit stuk de cliché matigheid is. Het is weinig origineel en zelfs al zou je de eerder genoemde punten oplossen, het zal niet genoeg zijn om mensen verder uit te dagen om de rest van het verhaal te lezen.

Parttime schrijver, grafisch ontwerper en youtuber

Lees Schrijven Magazine
  • Schrijflessen van thrillerkoning Stephen King
  • Wanneer ben je klaar voor een uitgeverij?
  • Schrijftips van Sander Kollaard (Stadium IV)
  • Wat verdien je aan een boek?
  • Crashcourse publiciteit & promotie
  • Wat kun je doen tegen een schrijfdip?
  • Hoe voorkom je langdradige dialogen?

Dit nummer niet missen, maar nog geen abonnee? Neem vóór 23 september 16:00 u. een abonnement!

Introductiekorting!
Schrijfboek cadeau? Nu gratis bij een abonnement op Schrijven Magazine!

Neem een abonnement op Schrijven Magazine!

Maak je keuze!