Start » Proeflezen » [kort verhaal] Eigen keuze

[kort verhaal] Eigen keuze

Door: anoniem76
Op: 23 oktober 2017

Willen jullie weten hoe het afloopt
Zit het goed in elkaar , of zijn er nog dingen te verbeteren.
Kan je Felix begrijpen als hij zegt dat hij een eind aan zijn leven wil maken op zijn eigen manier...

Fragment: 

De man kwam met zijn zware ouderwetse rolstoel de bar binnenrijden. Hij hijgde alsof hij kilometers gelopen had. Zijn gezicht was rood van inspanning en dikke aders klopten in zijn nek. Na een paar minuten waarin hij alleen maar voor zich uit staarde en diep adem haalde, bestelde hij een flesje bronwater. Op het moment dat John het voor hem neerzette keek hij omhoog en hun ogen ontmoette elkaar. 'Ga even zitten,' vroeg de man op een vriendelijke toon. 'Het is rustig nu, dus ik houd je niet van je werk.'
John keek om zich heen en kon niet anders dan erkennen dat op dat ogenblik de man met de rolstoel zijn enige klant was.'Wat verdient het nu, werken in deze tent?'
John glimlachte.'Ik ben student. Dit is een bijbaantje.'
De man knikte begrijpend en nam een flinke slok van zijn bronwater. 'Je hebt mijn vraag niet beantwoord.'
'Netto ongeveer 8 euro per uur,' antwoordde John langzaam. Misschien zag de man dat John zich afvroeg welke kant het gesprek opging, want hij legde zijn handen plat op tafel en rechtte zijn rug. 'Ik geef je de gelegenheid €50.000 te verdienen. Op een eerlijke manier.'
John keek hem verbijsterd aan. 'Ik moet weer aan het werk.'
Hij schoof zijn stoel naar achteren, maar de man legde een klauwachtige hand op zijn pols om hem tegen te houden. John zag de lange, gele nagels en hij voelde een koude rilling van angst. 'U bent gek!' riep hij uit. 'Ik ga niemand vermoorden en ik wil ook niets met seks te maken hebben.'
'Luister vijf minuten,' siste de man. 'Begrijp goed wat ik zeg. Ik geef je de kans om op een makkelijke manier een flink bedrag te verdienen.'
Hij trok zijn hand terug. 'Dit lijf wordt verteerd door kanker, jongen. Hier komen met de rolstoel kost mij een hele dag energie. Ik heb je hulp nodig.'
Aarzelend ging John weer zitten. Hij keek de man aan. Twee donkere levenloze ogen stonden in een hol gezicht. De lippen vertrokken in een smalle bloedeloze grijns. 'Volgens de doktoren heb ik nog een maand te leven. Hooguit.'
Hij onderbrak even om een slok water te drinken. 'De pijn,' zei hij langzaam, 'die ik elke dag voel, is me te veel geworden. Het maakt me kapot en doet me verlangen naar de dood.'
'Dat vind ik heel erg voor u, maar ik begrijp nog steeds niet wat ik daarmee te maken heb.'
'Ik moet het aan jou vragen, want de vrouw waar ik mijn leven mee deelde heeft me in de steek gelaten. Kennelijk kon ze niet leven met mijn kanker.'
Die laatste woorden spuugde hij er bijna uit en John zag de woede in zijn ogen. 'Maar ik kon haar niet tegenhouden, op een dag was ze weg met de helft van mijn geld.'
Hij slikte een brok in zijn keel weg en wreef stevig over zijn gezicht. 'Maar goed, ken je de Kennedy Toren?'
Verbaasd over de plotselinge wending die het gesprek nam, knikte John. Iedereen die in de stad woonde kende de toren. Een gigantisch gebouw met winkels op de begane grond en daarop twintig verdiepingen appartementen. Als John zich goed herinnerde was de toren ongeveer honderdtien meter hoog.
'Die toren heeft een plat dak' zei de man grijnzend. Hij keek John aan op een manier alsof die al begreep waar hij naartoe wilde. 'Als je het doet krijg je nu twintig duizend euro. De rest krijg je op het dak.'
John kwam zo snel overeind dat zijn stoel achterover viel. 'Dat is een gestoord plan.'
De man deed alsof hij het niet hoorde. Hij barstte in lachen uit. 'Denk je eens in wat de politie denkt als ze mij verpletterd op de grond zien liggen met mijn rolstoel boven op mij. Al mijn botten gebroken. Succes verzekerd.' Hij trok een zakdoek uit zijn zak en snoot luidruchtig zijn neus.' Ze zullen hun hoofd er over breken hoe ik in godsnaam met mijn rolstoel boven op het dak ben gekomen.'
Opeens werd hij weer serieus en hij keek John scherp aan.'En daar kom jij in het verhaal.'
Hij duwde zijn rolstoel achteruit en trok een kaartje uit zijn binnenzak. 'Mijn naam is Felix ten Dam. Hier staat mijn adres op en de dag en tijd waarop ik je verwacht. Je moet zelf een busje regelen en de sleutel om op het dak te komen, maar daar krijg je €50.000 voor.'

Reacties

Yrret
Laatst aanwezig: 2 dagen 16 uren geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 5836
wilfredbreda schreef:

Zit het goed in elkaar , of zijn er nog dingen te verbeteren.

Misschien een heel klein dingetje.

Een veilige maatstaf om te kunnen berekenen hoe hoog een appartementen-gebouw is - is om met ongeveer 3.5 tot 4 meter per appartement te rekenen.

Ik ken jouw Kennedytoren niet, maar 110 meter is gevoelsmatig ietwat te hoog. Is dit wel of niet van belang? Dat mag je zelf beslissen, natuurlijk. Maar als je een feit kan controleren - dan denk ik dat het zinvol is dat te doen.

wilfredbreda schreef:

Iedereen die in de stad woonde kende de toren. Een gigantisch gebouw met winkels op de begane grond en daarop twintig verdiepingen appartementen. Als John zich goed herinnerde was de toren ongeveer honderdtien meter hoog.

Op Wiki is over een Kennedytoren informatie te vinden. Ik kan geen info vinden dat het appartementen zijn, wel dat het kantoren zijn. Of zijn we niet in Eindhoven?

Wiki schreef:

De Kennedytoren staat in Eindhoven, en is voltooid in 2003. De functie van het gebouw dient als kantoren, en het telt 21 verdiepingen, en is 83 meter hoog.

wilfredbreda schreef:

'Ik geef je de gelegenheid €50.000 te verdienen.
[...]
'Als je het doet krijg je nu twintig duizend euro.
[...]
Je moet zelf een busje regelen en de sleutel om op het dak te komen, maar daar krijg je €50.000 voor.'

vijftigduizend euro
twintigduizend euro
vijftigduizend euro

of

€ 50.000,- [spatie tussen € en 5]
€ 20.000,-
€ 50.000,-

of

50 duizend euro
20 duizend euro
50 duizend euro

Er zullen nog een aantal manieren zijn - mijn voorkeur gaat uit naar eenheid - niet verschillende manieren door elkaar heen.

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

De professionel...
Laatst aanwezig: 1 jaar 26 weken geleden
Sinds: 17 Nov 2017
Berichten: 2

Het geheel roept op een clichématige wijze een aantal beelden op die in andere teksten beter en aangrijpender zijn uitgewerkt.
-"dikke aders klopten in zijn nek"
-"een klauwachtige hand op zijn pols"
-"John zag de lange, gele nagels"
-"siste de man"
(Zoek hiervoor andere omschrijvingen/woorden/beelden. www.synoniemen.net kan daar voor een deel in helpen.)

De overgang tussen de opgeroepen beelden en de tekstuele conclusies van bepaalde beelden zijn zeer abrupt.
-"U bent gek!' riep hij uit. 'Ik ga niemand vermoorden en ik wil ook niets met seks te maken hebben." (Hier begrijp ik wel waar je naartoe wilt, maar de relatie met het voorgaande houdt weinig steek. De overgang vloeit niet of verrast niet.)

Zorg steeds voor een komma tussen op elkaar volgende werkwoorden. Dat vergemakkelijkt de leesbaarheid en dus ook de verstaanbaarheid.
"voor hem neerzette_keek hij omhoog"
"mijn leven mee deelde_heeft me"

Werk je beelden ook beter uit en verwoordt ze op een correcte manier.
"Een gigantisch gebouw met winkels op de begane grond en daarop twintig verdiepingen appartementen."
(Niet alleen is dit houterig geschreven, het roept ook geen overtuigend beeld op.)

Op het einde ga je zeer snel en maak je bovendien een inhoudelijke fout.
"Hij keek John aan op een manier alsof die al begreep waar hij naartoe wilde."
(Dit roept de verwachting op dat John juist niet begreep waar hij naartoe wilde. Terwijl iets verderop de reactie van John te kennen geeft dat hij het wel wist. Dit is verwarrend)

Met het einde dat zeer snel gaat, bedoel ik dat je beelden en verwachtingen creëert die je niet inlost en bovendien ervan uit gaat dat de lezer alle feiten volgens jouw opvatting interpreteert.
"Die toren heeft een plat dak"
(Deze ene zin zou John moeten doen begrijpen dat de man zelfmoord wil plegen. Een beetje mager en niet vanzelfsprekend.)

De laatste twee alinea's zijn een amalgaam aan ideeën en beelden die niet met elkaar in overeenstemming te brengen zijn en die bovendien geen bevredigend einde breien aan je verhaal.
"Al mijn botten gebroken. Succes verzekerd"
(Waarom succes verzekerd? Welk succes?)

Tot slot vind ik de hele inhoud van je tekst weinig verrassend en spannend. Ik snap wel wat je wil te weeg brengen bij de lezer, maar daarvoor is je woordkeuze te clichématig en te simpel. Je laat ook te veel afhangen van gebruikte adjectieven. Je kan ook eigenschappen in je tekst ten toon brengen door korte zinnen tussen te voegen of door de eigenschap niet te noemen maar tot uiting te brengen door andere kenmerken te benoemen of te omschrijven. Bijvoorbeeld door in de eerste zin niet te schrijven dat de rolstoel zwaar en ouderwets is maar door het geluid en de vale kleur ervan te vermelden. Dit heeft dan tot gevolg dat de volgende zin niet vanzelfsprekend lijkt. "Hijgen" is een logisch gevolg van "de zware rolstoel" en geeft dan ook geen spanning tussen die twee zinnen. Door niet te stellen dat de rolstoel zwaar is, maar op een andere manier dit te verzinnebeelden, zal de lezer bij het "hijgen" terugkoppelen naar het voorgaande en dit pas dan volledig begrijpen. Dit zorgt ervoor dat de lezer je tekst zonder het te beseffen meermaals zal gelezen hebben op het einde. Nu leest die tekst als een onsamenhangende en teleurstellend geheel.

Tot zover mijn kritiek. Laat je erdoor niet afschrikken en blijf schrijven!

StephC
Laatst aanwezig: 1 jaar 22 weken geleden
Sinds: 17 Nov 2017
Berichten: 2

Zoals al eerder aangegeven is de tekst vrij verwarrend en kort door de bocht. Ik was bijvoorbeeld ook helemaal niet mee met het zelfmoordplan, enkel en alleen door de zin "die toren heeft een plat dak".
Ook de assumptie van een opdracht inzake moord of seks kwam te snel tot stand. Er werd namelijk al gezegd dat het geen illegale zaken zou betreffen.

De tekst mist voornamelijk diepgang. Ik had niet het gevoel dat ik in het verhaal werd getrokken. Het is duidelijk dat je zeer goed weet waar het verhaal naartoe gaat en wat er omgaat in de gedachten van de personages, maar dit komt niet passend tot uiting.

Geef de lezer meer informatie, meer woorden om mee te spelen en meer achtergrond. Zorg ervoor dat de lezer een concreet beeld en gevoel kan oproepen. Momenteel lieten het verhaal en de personages mij zeer onbewogen achter.

Je hebt hier wel een goed idee. Er is alleen nog werk aan de winkel inzake uitvoering.

Hopelijk kan je hiermee aan de slag! Veel succes!

anoniem76
Laatst aanwezig: 1 jaar 8 weken geleden
Sinds: 25 Jul 2010
Berichten: 160

Het manco van dit verhaal is dat het is opgesplitst in twee delen vanwege het max. aantal woorden. Daarom was de vraag ook; wil je weten hoe dit afloopt?
Welnu. Om iedereen tegemoet te komen, binnenkort deel twee.

  • Carry Slee onthult haar schrijfgeheimen
  • Waarom je niet moet wachten met je debuut
  • Schrijftips van John Boyne (De jongen in de gestreepte pyjama)
  • Wat verdient een schrijver aan een boek? (En hoe eerlijk is dat)
  • 9 (te) gekke manieren om inspiratie op te doen
  • Ontdek waarom je van je leven een schrijf-mijnenveld moet maken. 
  • Interview met Simone van der Vlugt
  • Tips door Bregje Hofstede en Saskia de Coster, ze schreven allebei boeken die uitblonken in originaliteit en kwaliteit. Hoe deden ze dat? 
  • We spraken Sabine van den Berg over haar carrière, prozawerk, de liefde voor het schrijven van gedichten en over studenten zonder talent
  • Uitblinken in Spoken Word en/of Performance Poetry?

Als je je aanmeldt vóór maandag 27 mei 16:00 u. krijg je dit nummer thuis!

MELD JE AAN
Schrijven

Iedere week het beste van Schrijven Online in je inbox? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief. Boordevol nieuws, tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!