Start » Proeflezen » [kort verhaal] Een Laatste Biertje

[kort verhaal] Een Laatste Biertje

Door: IL. Marticus
Op: 14 oktober 2018

Opnieuw liever reacties omtrent het totaalplaatje, hoe je het verhaal vind etc.
Het taaltechnische hoeft niet per se aangezien dat iets is dat ik later pas aan wil werken indien ik wat meer ervaring heb.

Fragment: 

In de lounge van het hostel was het behoorlijk druk.

Heel wat mensen van over heel de wereld waren er hun avond aan het doorbrengen met een drankje, een hapje, sommigen in gezelschap en anderen dan weer niet.

Een van die mensen die er alleen zaten was Eliot.

Al ruim de hele avond was hij bier aan het drinken, Beckx, tot zijn grootse spijt aangezien het erop leek dat dat de enige drinkbare pils was die hij kon krijgen in het Londense hostel en probeerde hij wat te dichten wat niet echt een succes was.

Er was niets degelijks dat hij op papier kreeg, laat staan dat hij echt zin of inspiratie had.

Het liefst van al wou hij zoals de meeste gasten in de lounge in gezelschap zijn van iemand.

Maar sociale contacten maken was Eliot alles behalve goed in.

Vrienden had hij amper, wat de voornaamste reden was waarom hij alleen op citytrip naar Londen was gegaan en de vele koppels en vrouwen die er zaten hem deden verlangen naar liefde of op zijn minst gezelschap.

Vaak probeerde hij oogcontact te maken maar werd telkens genegeerd of de meisjes stapten verder met een ongemakkelijke glimlach op hun gezicht omdat hij hen aandacht gaf.

Per keer dat hij zijn biertje leeg had ging Eliot naar buiten om een sigaret te gaan roken en ging dan opnieuw naar binnen, bestelde een nieuw biertje en keek eens rond om te zien of er geen nieuwe mensen zaten, in de hoop dat er iemand alleen zat en wou oogcontact maken met hem.

Nadat hij zijn vierde biertje had besteld zag hij in zijn rechter ooghoek iemand dichter naar hem toe komen, een bejaard vrouwtje met een wandelstok en een grote tas in haar linker hand.

“Excuseer me, jonge heer” sprak ze hem aan

“Stoort het als ik erbij kom zitten? Er is namelijk niet zoveel plaats meer.”

“Nee hoor, helemaal niet. Doet u maar.”

Het vrouwtje nam plaats en nam uit haar grote zwarte tas een pakje zilverpapier waar een stuk gebakken kip en wat rauwe groenten inzaten en begon die rustig te verorberen.

Hij stond niet bepaald te springen omdat van iedereen in de lounge het uitgerekend het oude vrouwtje was die bij hem kwam zitten.

Toch was hij blij dat hij wat gezelschap had.

Ze glimlachte eens lief naar hem toen ze oogcontact maakte maar Eliot wist niet goed wat hij moest doen.

Hij wou sowieso iets zeggen tegen haar omdat hij zich daar uit beleefdheid verplicht toe voelde maar doordat het vrouwtje aan het eten was en verder geen contactleek te zoeken wist hij niet echt hoe of wat.

“Excuseer me, mevrouw, hebt u soms misschien een thema voor me?”

“Een thema? Voor?”

Eliot stelde de vraag voor hij het zelf wist.

“Voor te dichten. Ik heb nam…”

“Oh, ik ben niet zo voor poëzie. Ik vind dat nogal egocentrisch en een vrij melige en voor de hand liggende vorm van kunst.”

Haar scherpe mening had hij niet zien aankomen.

“Ah ok, nu ja… toch bedankt alleszins.”

“Waarom bedank je me als ik je niet eens heb geholpen?”

“Wel, ik… ja gewoon… ik…”

Het mevrouwtje glimlachte en nam nog een hap van haar kip.

Eliot wist niet echt wat hij moest terug zeggen op haar reactie.

“Waarom ben je eigenlijk het dichten en niet zoals andere jonge mensen een stapje in de wereld aan het zetten? “

“Hm… gewoon, niet echt een aanleiding voor. Ik dicht gewoon graag en ja, het nachtleven zegt mij niet zoveel. Ik ben nooit een echte uitgaander geweest, eerder een ‘einzelganger’.”

“Iemand met teveel zelfmedelijden dus.”

Zei ze ongeremd terwijl ze smakelijk aan het verder eten was.

Toen ze zag dat hij niet gezet was met haar grove mening keek ze hem met een verwonderde blik aan.

“Wat? Is het dan niet zo dat je jezelf uniek voelt?”

“Euhm, dat van dat zelfmedelijden, daar ben ik het toch niet echt mee eens…”

“Je denkt van jezelf dat je een uitzondering bent omdat je niet goed bent in contact maken met andere mensen. Daarom omgeef je je niet graag op plekken waar contact maken prioritair is en stop je je weg in een vorm van expressie waar je denkt dingen voor te moeten kunnen voelen dat mensen die niet sociaal incapabel zijn volgens jou niet kunnen. “

“Wacht even…” Begon Eliot te lachen.
“Ik voel me niet meer dan een ander persoon en heb dat ook nooit gezegd. Ook snap ik niet waarom je die dingen allemaal zegt want het enige wat ik vroeg was een thema om over te dichten.”

Reacties

janpmeijers
Laatst aanwezig: 42 min 28 sec geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 5954

Il Marticus,
het gegeven is leuk - het zo gewenste gezelschap fileert Eliot.
je uitwerking is heel traag. Het eigenlijke verhaal is de dialoog tussen Eliot en de vrouw. De 1e helft van het verhaal is een aanloop en die is echt te lang. Feitelijk is dit de setting: Eliot bezat zich in de drukke lounge van een hotel. Hij verlangt naar gezelschap. Verdere uitleg is niet nodig, de lezer heeft een beeld. Laat hem naar buiten gaan om te roken, bij binnenkomst zoekt hij weer naar contact - en daar is de vrouw met het eten. Houd dat eten er wel in, het intrigeert. Start vanaf dat moment de dialoog en leg het niet uit.

succes.

Yrret
Laatst aanwezig: 6 uren 42 min geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 5967
IL. Marticus schreef:

In de lounge van het hostel was het behoorlijk druk.

Hostel? Geen hotel?

IL. Marticus schreef:

Heel wat mensen van over heel de wereld waren er hun avond aan het doorbrengen met een drankje, een hapje, sommigen in gezelschap en anderen dan weer niet.

Als ik dit probeer te vertalen, dan denk ik dat het aantal [sommigen] mensen die niet in gezelschap zijn van/met anderen - en dus alleen zijn - in de meerderheid zijn. Klopt dat?

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

IL. Marticus
Laatst aanwezig: 44 weken 6 dagen geleden
Sinds: 8 Jun 2018
Berichten: 5
Yrret schreef:
IL. Marticus schreef:

In de lounge van het hostel was het behoorlijk druk.

Hostel? Geen hotel?

IL. Marticus schreef:

Heel wat mensen van over heel de wereld waren er hun avond aan het doorbrengen met een drankje, een hapje, sommigen in gezelschap en anderen dan weer niet.

Als ik dit probeer te vertalen, dan denk ik dat het aantal [sommigen] mensen die niet in gezelschap zijn van/met anderen - en dus alleen zijn - in de meerderheid zijn. Klopt dat?

Niet noodzakelijk.
Het verwijst een beetje naar het feit dat het niet onmogelijk was om met iemand te kunnen contact maken die ook alleen zat over het algemeen.

IL. Marticus
Laatst aanwezig: 44 weken 6 dagen geleden
Sinds: 8 Jun 2018
Berichten: 5
janpmeijers schreef:

Il Marticus,
het gegeven is leuk - het zo gewenste gezelschap fileert Eliot.
je uitwerking is heel traag. Het eigenlijke verhaal is de dialoog tussen Eliot en de vrouw. De 1e helft van het verhaal is een aanloop en die is echt te lang. Feitelijk is dit de setting: Eliot bezat zich in de drukke lounge van een hotel. Hij verlangt naar gezelschap. Verdere uitleg is niet nodig, de lezer heeft een beeld. Laat hem naar buiten gaan om te roken, bij binnenkomst zoekt hij weer naar contact - en daar is de vrouw met het eten. Houd dat eten er wel in, het intrigeert. Start vanaf dat moment de dialoog en leg het niet uit.

succes.

Ok, dank je van harte voor de reactie en tips.
Ze geven inzicht in waar ik rekening moet mee houden naar de lezers.

Lees Schrijven Magazine
  • Leer schrijven als Stephen King
  • Alles wat een schrijver moet weten over uitgeverijen
  • Schrijftips van Sander Kollaard (Stadium IV)
  • Wat verdien je aan een boek?
  • Crashcourse publiciteit & promotie
  • De schrijfdip en wat je ertegen kunt doen

Dit nummer niet missen, maar nog geen abonnee? Neem vóór 23 september 16:00 u. een abonnement!

MELD JE AAN
Lees Schrijven Magazine

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Meld je aan vóór 23 september!

Word abonnee