Lid sinds

9 jaar 3 maanden

Rol

[kort verhaal] de nieuwe elfenkoning deel 2

Hallo, Ik moet dinsdag (voor school met cijfer) een kort verhaal geschreven hebben van circa 1000 woorden (10% marge) maar ik heb nu ongeveer 1600 woorden. Ik hoop dat jullie het een leuk verhaal vinden! Willen jullie hier specifiek op letten? - Is het een goed geschreven kort verhaal? - Is het goed geschreven? - Is de zinsconstructie goed? - Is alles duidelijk? - Is het spannend genoeg? - Wat kan er beter? Alvast bedankt, Lex

Fragment

Ik zuchtte. Wat moest ik doen? Alle elfen vertellen dat mijn vader dood was en dat er een ramp aan zat te kopen of het te verzwijgen. Ik dacht aan wat Kick gisteren tegen mij zei: Als de andere elfen het te weten komen gaat het helemaal fout, dus zeg ik maar niks. Verdrietig keek ik naar mijn levenloze vader. Zijn ogen waren dicht en zijn handen rustte op z’n buik. Waarschijnlijk neergeschoten in z’n slaap met een kruisboog. Hoe durven ze? In zijn hand zat nog een briefje verstopt. Hij hield het briefje stevig vast, alsof zijn leven ervan afhang. Ik pakte he briefje uit z’n hand. Het was verfrommeld en stevig dichtgevouwen. Ik vouwde de brief voorzicht open en las de brief. Nu je 18 jaar bent wil ik je iets geven voor later om te vechten. Het zit in mijn onderste bureaula met een slot. De code is 1313. Als je dat invult gaat het open en zie je het. Ik vind dat je met je 18 jarige leeftijd daar oud genoeg voor bent. Bewaar dit briefje goed voor jouw zoon om het briefje hem ook te geven op zijn 18de . Oké, dacht ik, dit wordt me toch allemaal even te veel. De angstmaan, mijn vermoorde vader en dit briefje. Ik gehoorzaamde de brief en liep naar de onderste bureaula en vulde de code in. Nadat ik de la opende lag daar een mantel en een mooi gouden zwaard met een gegrafeerde tekst; de elfenkoning. Langzaam begon me iets te dagen. Kick was de elfenkoning, dat wist ik al, maar na je 18de word je de opvolger en krijg je de mantel en zwaard. Dit wilde hij mij op mijn 18de geven, maar hij is vermoord. Dus ben ik nu de elfenkoning. Ik pakte de mantel en deed hem om en pakte het zwaard. Jezus, wat was die licht. ‘Kick!’ schreeuwde Helina die bonsde op de houten deur. ‘Een noodgeval Cyclopen vallen Forga aan. Ze zijn met zoveel! Zonder wat te zeggen liep ik naar de deur en haalde het slot eraf en deed de deur open. Helina keek me verbaasd aan. ‘Vermoord,’ was het enige wat ik zei. Helina leek het te begrijpen want ze rende de kamer geschrokken binnen. Ik rende zo snel mijn benen me kon dragen naar buiten. Het was niet moeilijk om te weten waar de cyclopen waren. Je zag waarschijnlijk van kilometers afstand dat hier een moordpartij gaande was Huizen stonden in brand, er lagen dode elfen op de bebloede straten, cyclopen renden met kruisbogen en zwaarden achter de nog levende elfen. De elfen probeerde te vluchten wetend dat ze ten dode waren opgeschreven. Dit hield mij er niet van om weg te lopen. Ik liep naar een cycloop die achter zo’n tien elfen aanzat. Ik gooide een steen vol tegen z’n kop aan. De cycloop keek mij verbaasd aan en staakte de volgpartij op de elfen. ‘Kom dan als je durft,’ zei ik zo stoer mogelijk. De cycloop leek even te twijfelen maar hij richtte de kruisboog op mij. Ik liep behendig en snel naar de cycloop en stak het zwaard in zijn voet. De cycloop greep naar zijn voet en liet de kruisboog vallen. Kermend van de pijn hinkelde hij met z’n voet omhoog. Zonder te twijfelen liep ik naar de kruisboog en schoot een pijl recht in zijn hart. ‘Dat is je verdiende loon.’ Ik nam zijn kruisboog mee en schoot nog even 4 andere cyclopen neer. Langzamerhand waren er nog maar een paar elfen over, maar gelukkig waren er ook minder cyclopen. ‘Auw!’ kermde ik van de pijn. Er stak een pijl in me rug. Snel trok ik de pijl eruit en schoot op mijn beurt in pijl recht in het hoofd van de cycloop die mij net beschoot. Ik keek om mij heen. Daar! Daar was de laatste cycloop en elf. De cycloop was enorm en waarschijnlijk de baas van de groep. Op de grond lag een babyelf te huilen.‘Ah,’ begon de cycloop. ‘Daar hebben we de zoon van Kick. Zo te zien even dapper en zelfverzekerd. Je lijkt wel op je vader. Je zou wel geschrokken zijn van de dood van je vader.’ De cycloop lachte schamper. ‘Ik ben Gorah, baas van de cyclopen. Kijk maar naar mijn zwaard.’ Het zwaard was eigenlijk een kopie van mijn zwaard, alleen was mijn zwart goud en die van Gorah zwart en bij die van hem stond; de Cycloopkoning. ‘Om een lang verhaal kort te houden, geniet maar van je laatste secondes als elfenkoning.’Ik dacht even niet snel genoeg na en werd in mijn arm gestoken. Ik kon wel schreeuwen van de pijn, wat een pij. Alsof een vrachtwagen over mijn arm reed. ‘Haha,’ lachte Gorah zacht. ‘Gewoon niet toegeven dat je pijn hebt.’ Gorah lachte door en ik wist dat het nu mijn kans was en waarschijnlijk ook de laatste. Ik stak hem recht door de keel. ‘Nu praat je wel anders,’ zei ik alleen. Gorah zakte in elkaar en zei vlak voor hij zou sterven.

Lid sinds

9 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
- Is het een goed geschreven kort verhaal? Dat heb ik al uitgelegd bij deel 1. - Is het goed geschreven? Jawel alleen ik ergerde me eraan dat je sommige letters vergat. - Is de zinsconstructie goed? Jawel. - Is alles duidelijk? Ja ik heb deel 1 ook gelezen dus snap ik het wel. - Is het spannend genoeg? Jawel alleen de vecht scene kwam me nogal bekend voor en ik had het anders beschreven maar dat ligt aan mij namelijk: 'Auw!' er schoot een pijnscheut door mijn rug, ik draaide mijn hoofd met een ruk om en zag dat er een pijl met zwarte veren uit mijn rug stak, langs de wond sijpelde bloed wat al snel mijn rug doorweekte. Het lijkt mij namelijk dat je een pijl in je rug misschien niet overleefd. - Wat kan er beter? Dat typte ik hierboven, maar dat is maar een suggestie je hoeft er niets mee te doen. Voor de rest mooi stukje.

Lid sinds

9 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
2e versie: -Is deze beter? Verdrietig keek ik naar mijn levenloze vader. Zijn ogen waren dicht en zijn handen rustte op z’n buik. Hoe durven ze mijn vader te vermoorden? In zijn hand zat nog een briefje verstopt. Hij hield het briefje stevig vast, alsof zijn leven ervan afhing. Ik pakte he briefje uit z’n hand. Ik vouwde de brief voorzicht open en las de brief. Nu je 18 jaar bent wil ik je iets geven voor later om te vechten. Het zit in mijn onderste bureaula met een slot. De code is 1313. Geef jouw zoon ook deze brief De angstmaan, mijn vermoorde vader en dit briefje. Ik liep naar de onderste bureaula en vulde de code in. Nadat ik de la opende lag daar een mantel en een mooi gouden zwaard met een gegrafeerde tekst; de elfenkoning. Langzaam begon me iets te dagen. Kick was de elfenkoning, dat wist ik al, maar na je 18de word je de opvolger en krijg je de mantel en zwaard. Dit wilde hij mij op mijn 18de geven, maar hij is vermoord. Dus ben ik nu de elfenkoning. Ik pakte de mantel en deed hem om en pakte het zwaard. ‘Kick!’ schreeuwde Helina die bonsde op de houten deur. ‘Een noodgeval Cyclopen vallen Forga aan. Ze zijn met zoveel!’ Helina keek me verbaasd aan toen ik naar buitenkwam. ‘Vermoord,’ was het enige wat ik zei. Ik rende zo snel mijn benen me kon dragen naar buiten. Huizen stonden in brand, er lagen dode elfen op de bebloede straten, cyclopen renden met kruisbogen en zwaarden achter de nog levende elfen. De elfen probeerde te vluchten wetend dat ze ten dode waren opgeschreven. Ik liep naar een cycloop die achter zo’n tien elfen aanzat. Ik gooide een steen vol tegen z’n kop aan. ‘Kom dan als je durft,’ zei ik zo stoer mogelijk. De cycloop richtte de kruisboog op mij. Ik liep behendig en snel naar de cycloop en stak het zwaard in zijn voet. De cycloop greep naar zijn voet en liet de kruisboog vallen. Zonder te twijfelen rende ik naar de kruisboog en schoot een pijl recht in zijn hart. ‘Dat is je verdiende loon.’ Ik nam zijn kruisboog mee en schoot nog even 4 andere cyclopen neer. ‘Auw!’ kermde ik ineens van de pijn. Er stak een pijl in me rug. Snel trok ik de pijl eruit en schoot op mijn beurt de pijl recht in het hoofd van de cycloop die mij net beschoot. Daar! Daar was de laatste cycloop. ‘Ah,’ begon de cycloop. ‘Daar hebben we de zoon van Kick. Je lijkt wel op je vader.’ De cycloop lachte schamper. ‘Ik ben Gorah, baas van de cyclopen. Kijk maar naar mijn zwaard.’ Het zwaard was eigenlijk een kopie van mijn zwaard, alleen was mijn zwart goud en die van Gorah zwart en bij die van hem stond; de Cycloopkoning. ‘Geniet maar van je laatste secondes als elfenkoning.’ De cycloop stak me in mijn arm. Ik kon wel schreeuwen van de pijn. ‘Haha,’ lachte Gorah zacht. ‘Gewoon niet toegeven dat je pijn hebt.’ Gorah lachte door en ik wist dat het nu mijn kans was en waarschijnlijk ook de laatste. Ik stak hem recht door de keel. Gorah zakte in elkaar en zei vlak voor hij zou sterven. ‘Ik kom terug en hoe..’ ‘Dat zullen we nog wel zien……..’ Zoals je kan zien heb ik het erg ingekort :)

Lid sinds

13 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid
  • Moderator
Probleem: Ik heb volgensmij zo'n 50 woorden teveel om het verhaal af te maken, zou ik die in een reactie kunnen plaatsen?
Je kunt beter proberen, vijftig woorden uit je verhaal te halen - dus je verhaal indikken, met verwijdering van vijftig woorden.

Lid sinds

9 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hey. Ik vind de tweede versie wel beter dan de eerste alleen kan je snel en behendig te gelijk zijn? Ik weet het niet. Ik vind het laatste gevecht nogal snel, en zou je als iemand je wou steken met een zwaard die slag niet proberen te pareren? Dat dacht ik op het laatst en waarom stak de cycloop hem niet meteen in zijn hart, als hij hem toch zomaar kon steken.

Lid sinds

9 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
laatste versie: Verdrietig keek ik naar mijn levenloze vader. Zijn ogen waren dicht en zijn handen rustte op z’n buik. Hoe durven ze mijn vader te vermoorden? In zijn hand zat een briefje verstopt. Hij hield het briefje stevig vast, alsof zijn leven ervan afhing. Ik pakte het briefje uit z’n hand en vouwde het voorzichtig open. “Nu je 18 jaar bent wil ik je iets geven voor later om te vechten. Het zit in mijn onderste bureaula met een slot. De code is 1313. Geef jouw zoon ook deze brief,” las ik in de brief. Ik liep naar het bureau en vulde de code in. De la sprong open en daar zag ik een mantel en een mooi gouden zwaard met een gegrafeerde tekst. “De Elfenkoning.” Er begon me iets te dagen. Kick was de elfenkoning. Dat wist ik al. Blijkbaar wordt je Elfenkoning als de zoon van de huidige Elfenkoning 18 word en dan krijg je dus de mantel en zwaard. Dit briefje wilde hij mij op mijn 18de geven. Maar hij is vermoord. Dus ben ik nu op mijn 12de al de Elfenkoning. Ik pakte de mantel en deed hem om en pakte het zwaard. ‘Kick!’ schreeuwde Helina die hard op de deur bonsde. ‘Cyclopen vallen Forga aan. Ze zijn met velen!’ Helina keek me verbaasd aan toen ik naar buitenkwam. ‘Vermoord…’ was het enige wat ik zei. Ik rende zo snel mijn benen me konden dragen naar buiten. Geschokt keek ik om me heen. Huizen stonden in brand, er lagen dode elfen op de bebloede straten, cyclopen renden met kruisbogen en zwaarden achter de nog levende elfen aan. Ze probeerden te vluchten wetend dat ze ten dode opgeschreven waren. Ik liep naar een cycloop die op elfen schoot. Ik gooide een steen tegen zijn kop aan. ‘Kom dan! En vecht met mij, als je durft,’ zei ik zo stoer mogelijk. De cycloop richtte de kruisboog op mij, maar ik rende behendig en snel naar de cycloop en stak mijn zwaard in zijn voet. De cycloop greep naar zijn voet en liet zijn kruisboog vallen. Ik rende naar de kruisboog en schoot een pijl recht door zijn hart. ‘Dat is je verdiende loon!’ Ik nam zijn kruisboog mee en schoot nog even 4 andere cyclopen neer. ‘Auw!’ kermde ik ineens van de pijn. Snel keek ik achterom. Er stak een pijl met zwarte veren in mijn rug. Bloed stroomde uit mijn wond. Vlug trok ik de pijl eruit en schoot op mijn beurt de pijl recht in het hoofd van de cycloop die mij net beschoten had. Er was nog maar een cycloop over. ‘Ah,’ begon de cycloop. ‘Daar hebben we de zoon van Kick. Je lijkt wel op je vader.’ De cycloop lachte schamper. ‘Ik ben Gorah, koning van de cyclopen. Kijk maar naar mijn zwaard.’ Het zwaard was eigenlijk een kopie van mijn zwaard, alleen was die van mij goud en die van Gorah zwart. Bij die van hem stond; de Cyclopenkoning. ‘Geniet maar van je laatste secondes als elfenkoning.’ Gorah stak me recht in mijn arm. Mijn arm bloedde hevig en ik kon wel schreeuwen van de pijn. ‘Haha,’ lachte Gorah hard. ‘Gewoon niet toegeven dat je pijn hebt.’ Gorah lachte nog harder en ik wist dat het nu mijn laatste kans was. Ik stak hem recht door de keel. Gorah zakte in elkaar en zei vlak voor hij zou sterven. ‘Wij komen terug en hoe..’ ‘Dat zullen we nog wel zien...’ Is deze nog beter als de andere versies?