Lid sinds

13 jaar 1 maand

Rol

[kort verhaal] Crisis op zaal

Ik ben bezig met losse verhaaltjes over het ziekenhuisleven. Vooralsnog gericht op de verpleegafdeling. Dit stukje gaat over een instabiele patiënt die in een reanimatiesetting geraakt is. Dit wordt niet beschreven. Ik heb ervoor gekozen om de situatie erna te beschrijven. Het is voor mij een paar jaar geleden dat ik voor het laatst iets geschreven heb, dus ben benieuwd naar feedback. Wat ik wil weten: - is het pakkend? - snapt iemand van buiten het ziekenhuis dit of spreekt dit totaal niet aan? - Feedback in z'n algemeenheid.

Fragment

Het is even over drieën in de middag. De verpleegkundige komt terug op de vierpersoons zaal van de verpleegafdeling. Haar ogen gaan van rechts naar links over de zaal. Ze laat de ravage op zich inwerken die haar ogen gadeslaan. Patiënten liggen er niet. Het is net een stilleven van versteende chaos. Alsof ze vanuit de normale realiteit met een stap onder de deurpost door in een post-apocalyptische wereld stapt. De veldslag reeds geleverd. Ze begint met het oprapen van alle losse verpakkingen en gebruikte materialen. Beden rechtzetten en karren terugrijden. Tot slot nog even wat bloedspetters opdweilen. Haar hartslag is inmiddels genormaliseerd en slaat niet meer zowat de adamsappel uit haar keel. De laatste tremoren verdwijnen uit haar lichaam als ze de patiënten weer terughaalt van het dagverplijf. De drie patiënten komen terug alsof er niks gebeurd is. ‘Hoe is het met Arie?’ vraagt een overbuurman vrij laconiek. Ondanks dat de verpleegkundige haar lichaam weer onder controle heeft straalt ze niet de gewenste rust uit. Haar ogen staan te gejaagd. Het liefste zou ze nu al haar emoties eruit gooien. Vertellen wat een chaos het was, schreeuwende artsen, hollende verpleegkundigen met spuiten en vloeistoffen. Haar hysterische hartmassage vol adrenaline. Maar in plaats daarvan spreekt ze beheerst, maar met een kleine overslag in haar stem: ‘Meneer is overgeplaatst naar een andere afdeling.’ Hier zal de overbuurman het mee moeten doen. Ze stapt de volgende zaal op die tevens onder haar verantwoordelijkheid valt van haar dienst. Hier lijkt de storm van de zaal ernaast totaal aan de mensen voorbijgegaan. Deze deurpost gepasseerd komt ze weer in de normale wereld die ook weer absurd lijkt, gezien de gebeurtenis zojuist. Het voelt misplaatst en zelfverloochenend om ‘leuk’ te doen. Er is bijna een patient overleden en vervolgens vraagt iemand of zijn visite ook een kopje koffie mag. Een volstrekt misplaatste en irrelevante vraag. Is dat nu werkelijk alles waar je aan kan denken? Ja hoor. Ik red zojuist een leven, maar ga nu lekker koffie serveren voor familie, want zij weten niet beter. En dat klopt. Gevangen in eigen emoties doet ze wat haar gevraagd wordt. [...]

Lid sinds

9 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
jascha, 'is het pakkend?' ik vind van niet. Het is wat rommelig en het hoofdpersonage komt weinig realistisch over. Mede omdat je vooral over haar schrijft. '- snapt iemand van buiten het ziekenhuis dit of spreekt dit totaal niet aan?' Ik snap het wel. - Feedback in z'n algemeenheid. Let op je stijl en wijze van formuleren: 'Het is even over drieën in de middag.' - waarom die tijdsaanduiding?
Haar ogen gaan van rechts naar links over de zaal. Ze laat de ravage op zich inwerken die haar ogen gadeslaan.
Het zijn niet haar ogen, wel haar blik. Het gadeslaan is een herhaling. Compact: Haar blik gaat van rechts naar links over de zaal. Ze laat de ravage op zich inwerken. Meer compact: Ze kijkt de zaal rond en laat de ravage op zich inwerken.
Het is net een stilleven van versteende chaos.
Het is zo, denk ik, niet 'net'. 'versteende'? Niet letterlijk neem ik aan.
in een post-apocalyptische wereld stapt. De veldslag reeds geleverd.
apocalyps - einde vd wereld; post - erna. Dat de veldslag reeds is geleverd is duidelijk. Ik zou die 2e zin schrappen.
Ze begint met het oprapen van alle losse verpakkingen en gebruikte materialen.
dat begin is maar heel even - het gaat om de handelingen, beschrijf die: Ze raapt losse verpakkingen en gebruikte materialen op.
Haar hysterische hartmassage vol adrenaline.
wat bedoel je met deze zin? Pas in de laatste alinea krijgt het personage een eigen stem - probeer dat vast te houden en steeds vanuit haar te schrijven. succes

Lid sinds

13 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Dankje Janpmeijers. Duidelijke feedback. Je geeft aan dat de HP niet goed naar voren komt. Ook door 'haar'. Wat bedoel je precies? Heb je een andere richting voor me? De tijdsaanduiding is om aan te geven dat het rond een einde van de dagdienst gaat. Het kan ook 's avonds of 's nachts zijn. In dit geval is dat relevant. Je kan ook middag zeggen. Dat 'gadeslaan' is inderdaad dubbel. Dit haal ik eruit.
Het is zo, denk ik, niet 'net'. 'versteende'? Niet letterlijk neem ik aan.
Nee, ik had deze al gewijzigd, kwam niet op het goede woord.
Dat de veldslag reeds is geleverd is duidelijk. Ik zou die 2e zin schrappen.
Ik doel hiermee eigenlijk op het feit dat het net gebeurd is. Ik kan er ook van maken dat het nog narookt, figuurlijk uiteraard. Ze begint met opruimen. Dat vind ik een lastige. Ook al begint het maar even. Het begint te regenen is ook zo'n term. Ze begint ergens mee. 'Haar hysterische hartmassage vol adrenaline'. Deze kan ik wel iets uitbreiden. Ze zit zelf vol adrenaline en is in die flow aan het reanimeren. Ik zal nog eens kijken hoe ik de persoon in kwestie wat meer tot leven kan brengen. Of deze al eerder in het verhaal een gezicht krijgt. (tot leven brengen is tevens een leuke term bij reanimatie :) ). Ik heb ook niet echt aandacht gelegd op het geven van karakter aan de HP. Maar daar ga ik naar kijken!

Lid sinds

13 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Mijn opzet is uiteenlopende onderwerpen kort verhalend weer te geven. Het gaat een beetje om de verpleegkundige als functie en niet persoonlijk met echte of fictieve namen. Zo komt deze persoon niet in elk verhaal terug maar gaat het om soorten interactie met de patiënt. Die wil ik ook zoveel mogelijk benoemen als patiënt. Beetje poëtisch als 'hij' en 'zij'. Of dit werkt weet ik niet. Misschien is het beter om wel namen te geven en personaliseren. Gezien de lengte van het verhaaltje wil ik daar alleen niet teveel over uitwijden.

Lid sinds

13 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid
  • Moderator
Het voordeel van een naam is dat de lezer het personage gemakkelijker voor zich kan zien; ze wordt dan meer 'mens'. Daarnaast voorkomt het dat je perspectief gaat zwalken:
Ja hoor. Ik red zojuist een leven, maar ga nu lekker koffie serveren voor familie, want zij weten niet beter. En dat klopt.
De verpleegkundige als functie en niet persoonlijk, zoals je schrijft, wordt hier ineens een ik die reflecteert, een kleine innerlijke - persoonlijke - monoloog houdt, terwijl de verpleegkundige en ze van afstand beschouwd worden (door wie?)

Lid sinds

13 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Goeie therese. Zo kan je het ook bekijken. Ik zal eens kijken hoe ik haar op een of andere manier toch kan introduceren en een naam geven. Dankje.