Start » Proeflezen » [gedicht] De laatste stad

[gedicht] De laatste stad

Door: Frans Tolsma
Op: 26 november 2018

Is het gedicht duidelijk of is het te vaag? Kun je merken dat het geënt is op het gedicht van Gerrit Achterberg; voorbij de laatste stad?

Fragment: 

Ontwakend uit een diepe slaap,
Nam hij zich voor op weg te gaan,
Vanwaar hij kwam, dat wist hij niet,
Verdwaald misschien in een vergeten waan?

Hij was zijn ziel kwijt en zijn geest,
Alleen zijn lichaam leefde nog,
En voorwaarts moest hij, geen respijt,
Met stilstaan raakte hij alles kwijt.

Hij liep door steden en door leegten,
Stoffige vlakten doorkruiste hij,
Vooruit, vooruit, vooruit, zo dacht hij,
Vooruit, dat was de weg naar huis.

De weg naar huis, daar ging het om,
Die weg zou hij weer zien,
Vol goede moed stapte hij voort,
Vandaag wellicht, misschien.

Naar huis en haard, dat wilde hij,
Naar dingen van weleer,
Naar levende herinnering,
Aan tijden van weleer.

Zo kwam hij op een harde weg,
Die lang was en voornaam,
Nog even, dacht hij welgemoed,
Dan is mijn weg gegaan.

Hij neuriede een liedje,
De zon scheen overal,
De bomen stonden langs de weg,
Ze waren zonder tal.

De weg werd breder en hij zag,
Een pakhuis langs de stroom,
Het donkere water vloeide voort,
Heel lusteloos en loom.

Een zwijgend schip lag op de stroom,
Roerloos, een silhouet,
Van donkergrijze tinten,
Met trossen vastgezet.

Er kwamen huizen langs de straat,
En mensen, meende hij,
Ze liepen met gebogen hoofd,
Verkleumd, zag hij opzij.

De ramen waren niet verlicht,
Er was geen mens op straat,
Maar, dacht hij, zomaar welgemoed,
Het werd ook al wat laat.

Zo liep hij verder, straat na straat,
Op pleinen kwam hij uit,
Waar straten zich vertakten,
De goede ging naar huis.

Daar stond een loods met kale ramen,
Was dat niet het station?
De trein, die moest hij nemen,
Op weg naar het station!

Het perron was leeg en uitgestrekt,
Aan beide kanten rails,
Als zwarte strepen in het grind,
Er was geen zuchtje wind.

Dan maar te voet, zijn rug was recht,
Zijn tred was snel en fier,
Er was geen mens die tot hem zei,
Ach, blijf toch liever hier.

De straat slierde naar benee,
En kwam uit op een pad,
Een richtingwijzer gaf hem aan,
Het was het goede pad.

Zo ging hij verder, weltevree,
Het pad voerde naar huis,
De autoweg die langs hem liep,
Was niet meer dan wat geruis.

Rechtdoor, rechtdoor, rechtdoor,
Riep hij, met ogen als van vuur,
Mijn weg leidt naar mijn toevluchtsoord,
En is van korte duur.

Het pad hield op, een weiland kwam,
Daarachter lag de stad,
Geen nood, dacht hij, dan toch de trein,
En liep het pad weer af.

De huizen waren kronkelig,
De hemel vermiljoen,
Een spinnenweb van stegen,
Een labyrint van doem.

Was er geen vriend in deze stad?
Hij kende er wel een,
Maar straat na straat weerhield hem,
Was hij misschien alleen?

De straat verdween toen hij verscheen,
Een nieuwe straat verdween,
En toen besefte hij stilaan,
De stad liet hem niet gaan.

Reacties

Adelbert
Laatst aanwezig: 1 week 2 dagen geleden
Sinds: 26 Nov 2015
Berichten: 54

Hallo Frans,

Ik heb geprobeerd het gedicht op verschillende manieren te interpreteren.

Dat het geënt is op het gedicht van Gerrit Achterberg; voorbij de laatste stad, dat kan ik er niet meteen uithalen. Het gedicht nodigt mij wel uit om telkens weer opnieuw te lezen. (Zou het dit, zou het dat…?)

Maar als je dan toch een vergelijking met Achterbergs poëzie in het algemeen zou willen maken; dat heeft vaak iets mysterieus en is daarom m.i. ook noch duidelijk, noch vaag.

Frans Tolsma
Laatst aanwezig: 4 uren 43 min geleden
Sinds: 22 Nov 2018
Berichten: 8

Dank je. Het gedicht heette eerst "voorbij de laatste stad", ontleend aan Gerrit Achterberg. Ik heb het veranderd in die zin dat de stad hem niet laat gaan. Hij probeert het keer op keer maar het lukt hem niet. De stad heeft hem als het ware gevangen genomen. Dat lijkt wel wat op Achterberg. Mijns inziens hield de taal hem gevangen. Uit zo'n gevangenis ontsnap je maar op 1 manier.

Kapharna
Laatst aanwezig: 15 uren 25 min geleden
Sinds: 14 Nov 2018
Berichten: 2

Hallo,

Ik heb zelf nauwelijks gedichten geschreven, maar ik dacht dat het wel leuk is om ook het perspectief van een niet-dichter te zien smile

Omdat er veel lidwoorden gebruikt worden en er makkelijke tal wordt gebruikt, lees ik dit als een kind dat op zoek is naar een thuis. De makkelijke taal zorgt voor een avontuurlijke leesstijl waar je erg snel door leest. Al met al een kinderlijke reis in een volwassen geest.

Geen idee of je hier wat aan hebt maar vond het wel leuk

Groetjes,

Joshua

Hoihoi,

Joshua, 22 jaar en kom uit Leeuwarden. Werkend aan het tot leven brengen van een eigen wereld.

Frans Tolsma
Laatst aanwezig: 4 uren 43 min geleden
Sinds: 22 Nov 2018
Berichten: 8

Hallo,

een kinderlijke reis in een volwassen geest, dat is een opmerkelijke gedachte. Ik ben pas bezig met het schrijven van gedichten en hoop wat van anderen te leren. Bedankt voor de reactie.

mvg

Frans Tolsma

Schrijven

Iedere week het beste van Schrijven Online in je inbox? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief. Boordevol nieuws, tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!
MIs het komende nummer van Schrijven Magazine niet!

THEMA: Schrijf die familieroman!

  • 9 tips om jouw familieverhaal tot een succes te maken
  • Researchen voor een familieverhaal, hoe doe je dat?
  • 'Het begint met pure fascinatie' - succesvolle non-fictie-schrijvers over hun werkwijze
  • Elke Geurts schreef een roman over haar scheiding
  • Hoe schep je sfeer in verhalen?
  • Schrijf jij de nieuwe Game of thrones?
  • Rosita Steenbeek: 'Tijdens het wandelen vallen dingen op hun plek'
  • Essentieel in het schrijfproces: keuzes maken 
  • Hoe schrijf je een scenario?

Dit nummer ligt omstreeks 14 december in de winkel.

WORD ABONNEE