Start » Proeflezen » [Fictie] Het Bloemenmeisje

[Fictie] Het Bloemenmeisje

Door: SheilaW96
Op: 17 maart 2018

Hallo iedereen,

Graag toon ik jullie een fragment van het verhaal 'Het Bloemenmeisje'.

Als genre heb ik het 'Fictie' genoemd omdat het verhaal in eerste instantie pure fantasie is en omdat ik zelf twijfel binnen welk genre dit verhaal hoort.

De proloog is eigenlijk het einde van het verhaal daarom dat ik de werkelijke naam van Het Bloemenmeisje bewust niet vermeld in het fragment. Vanaf hoofdstuk 1 gaan we eigenlijk terug in de tijd en eveneens naar het werkelijke begin van het verhaal.

Wat ik me afvraag:

* Lees het vlot?
* Nodigt het uit om verder te lezen?
* Is het geloofwaardig? / komt het realistisch over?
* Feedback is altijd welkom.

Alvast bedankt en veel leesplezier.

Fragment: 

(Ukkel, september 2014 - Het commissariaat)

“Alex! Verdomme Alex!”

Het enige wat ik nog vaag kan horen voordat ik bijna het bewustzijn verlies. De pijn die ik voel is ondragelijk maar weerhoud me niet om al mijn kracht dat me nog rest uit mijn lijf te halen en te vechten om wakker te blijven. Wat gebeurt er toch met me? Net op het moment wanneer ik de case die mezelf bijna het leven kostte voor gesloten kan aangeven, volgt er een nieuwe klap. Hoe onzeker en bang ik ook mocht zijn, de moordenaar die me op de hielen zat kreeg me niet klein. Een hevige kramp in de hartstreek doet me echter de das om en slaagt erin om me op de knieën te krijgen. Een hartinfarct maakt zijn opwachting. Ondanks de hoogste paniek die er momenteel in de verhoorkamer heerst door de agenten die wanhopig om hulp lijken te zoeken om mijn leven te kunnen redden, weet ik toch rustig te blijven. Verwonderlijk, zeker na de gebeurtenissen die de laatste weken hebben plaats gevonden.

Hoe is het toch zover kunnen komen? Niet dat dat nog een raadsel voor me is. Ik weet wat er gebeurd is of toch bijna. Van wat er de laatste twaalf jaar gebeurd is, heb ik geen weet maar wat ik wel weet is dat het vreselijk moet geweest zijn. Het had nooit mogen gebeuren. Vanaf het begin had ik het moeten weten dat zoiets kon gebeuren.
Een hoogbegaafd kind met een uitmuntend geheugen vergeet niet snel.
Zeker niet als het kind dan nog eens al die jaren dagelijks geconfronteerd wordt met de feiten die zich hebben afgespeeld. Het hoogbegaafde kind is een monster geworden. Het kind dat op zoek was naar gerechtigheid en zint op wraak. Bijna was het haar gelukt maar gelukkig konden we haar net op tijd tegen houden voordat ze haar volgende en zo haar zevende slachtoffer kon maken.
Het kind is haar ouders kwijtgeraakt door een voor ieders levens verwoestend verkeersongeval. Gerechtigheid kon niet geschieden en dat werd haar motief.
Het motief dat de veroorzaker van het ongeluk nooit werd veroordeeld maar vrijgesproken door hoogstwaarschijnlijk een tussenkomst van de duivel dat ook wel geld wordt genoemd. Niemand die haar het gevoel kon geven dat ze er waren. Weg gehaald bij en in de steek gelaten door de enige persoon die ze nog kon vertrouwen. Ik had haar nooit mogen loslaten. Nooit had ik het mogen toelaten dat ze in handen zou komen van mijn collega die niets liever had dan dat ze zo snel mogelijk in dat tehuis terecht zou komen. Het is mijn schuld.
Ik heb van dat kind een monster gemaakt. Het monster dat ook mij nu liever dood ziet dan dat ik nog een dag langer leef. Nu krijgt ze dan toch haar zin.

Het vechten en de zoektocht om toch bij bewustzijn te kunnen blijven valt me zwaar. Met moeite kan ik nog mijn ogen openhouden maar nog steeds tracht ik om zoals altijd aandachtig te luisteren naar de omgeving waarin ik me bevind.

“Govaerts. Sally Govaerts wordt momenteel naar het ziekenhuis overgebracht.”

Sally, het slachtoffer waarbij ik haar dood kon voorkomen door het monster te snel af te zijn, ligt in het ziekenhuis. Een poging tot zelfmoord.
Ik had het kunnen weten. Ik had kunnen weten dat ze niet met de schuldgevoelens kon blijven leven. Van de jongvolwassen en iets te zelfzekere vrouw, bleef er niet veel meer over. Nu alleen ik nog en dan is het lijstje compleet. Een nieuwe hevige kramp geeft het gevoel van een verschroeid hart tot de grootte van een rozijn. Een tweede infarct en dat op minder dan vijf minuten.
Het is haar echt gelukt en dat door mijn eigen schuld. Ik heb van het kind een monster gemaakt.

Het monster dat zich schuil wist te houden onder de simpelste naam maar evenals een breinbreker van formaat. Zo simpel dat het kon zijn geweest en zo moeilijk dat het werd gemaakt. Het monster dat zichzelf benoemde tot het meisje van de gele rozen.
Het Bloemenmeisje.

Reacties

Mender Marinus
Laatst aanwezig: 15 weken 9 uren geleden
Sinds: 4 Jan 2016
Berichten: 224

Hoi SheilaW96,

* Lees het vlot?

Ik vrees van niet. De lezer zit voortdurend in het hoofd van de HP, waarvan we (te) laat te weten komen dat ze Sally Govaerts heet. Sally beschrijft veel, maar we komen niets over haar te weten. Wie is ze?

* Nodigt het uit om verder te lezen?

Is voor mij vaak dezelfde vraag. Volgens mij wil je een thriller schrijven, dan is tempo wel een dingetje. Pas ook op voor herhalingen:

'Ik weet wat er gebeurd is of toch bijna. Van wat er de laatste twaalf jaar gebeurd is, heb ik geen weet maar wat ik wel weet is dat het vreselijk moet geweest zijn. Het had nooit mogen gebeuren. Vanaf het begin had ik het moeten weten dat zoiets kon gebeuren.'

* Is het geloofwaardig? / komt het realistisch over?

Een ontspoord meisje, een ander, die haar gevormd heeft en haar probeert te stoppen. Ja, prima.

* Feedback is altijd welkom.

Daar ging ik vanuit.

Ik hoop dat je hier wat aan hebt,

Mender Marinus

Het leven is nu eenmaal niet in een oneliner te vatten.

SheilaW96
Laatst aanwezig: 8 weken 2 dagen geleden
Sinds: 24 Feb 2018
Berichten: 14
Mender Marinus schreef:

Hoi SheilaW96,

* Lees het vlot?

Ik vrees van niet. De lezer zit voortdurend in het hoofd van de HP, waarvan we (te) laat te weten komen dat ze Sally Govaerts heet. Sally beschrijft veel, maar we komen niets over haar te weten. Wie is ze?

* Nodigt het uit om verder te lezen?

Is voor mij vaak dezelfde vraag. Volgens mij wil je een thriller schrijven, dan is tempo wel een dingetje. Pas ook op voor herhalingen:

'Ik weet wat er gebeurd is of toch bijna. Van wat er de laatste twaalf jaar gebeurd is, heb ik geen weet maar wat ik wel weet is dat het vreselijk moet geweest zijn. Het had nooit mogen gebeuren. Vanaf het begin had ik het moeten weten dat zoiets kon gebeuren.'

* Is het geloofwaardig? / komt het realistisch over?

Een ontspoord meisje, een ander, die haar gevormd heeft en haar probeert te stoppen. Ja, prima.

* Feedback is altijd welkom.

Daar ging ik vanuit.

Ik hoop dat je hier wat aan hebt,

Mender Marinus

Beste Mender Marinus,

Bedankt voor je reactie!

Ik begrijp wel wat je bedoelt maar even voor de duidelijkheid, dit fragment wordt vanuit het HP Alex geschreven niet die van Sally.

Zoals je vast wel gelezen hebt in de uitleg bovenaan is de proloog eigenlijk een soort einde van het verhaal. Vanaf na de proloog gaan we terug in de tijd en wordt alles verteld.

Sally is een personage die later in het verhaal zal opduiken als een soort kennis van 'Het Bloemenmeisje' die door het het verleden van het 'ontspoorde meisje' medeverantwoordelijk wordt gesteld voor de gruwelijke kindertijd die zij heeft moeten doorstaan.
(TIP: Verkeersongeval, dood van haar ouders, de onterechte vrijspraak van de dader, het weeshuis, etc... Dit komt natuurlijk later in het verhaal.)

Misschien moet ik inderdaad een beetje rekening houden met dat ik niet te vaak in herhaling treed. Als ik een boek lees, heb ik soms ook moeite om verder te gaan omdat er een paar keer hetzelfde wordt verteld.

Bij deze nogmaals bedankt voor je reactie!

Sheila

'leeghoofd'
Laatst aanwezig: 1 jaar 7 weken geleden
Sinds: 14 Nov 2016
Berichten: 328

@Mender, je bent toch verkeerd in je bedenking. In dit fragment, proloog die eind verhaal is voor Sheila, is hp een ik persoon, inspecteur/rechercheur die twee infarcten krijgt. Sally G. Is een slachtoffer van het monster, zo zie ik het. Als ik ook verkeerd ben, schort er iets aan je schrijfwijze Sheila. De lezer moet juist kunnen interpreteren.

Sheila, je kan er iets heel heftigs van maken, ik vind je thema doordringend, maar bij een thriller moet je er vaart inhouden. Herhalingen vermijden, zaken bondiger houden. Probeer naar de kern van een zin te gaan. Ik neem als voorbeeld
De pijn die ik voel is ondragelijk maar weerhoud me niet om al mijn kracht dat me nog rest uit mijn lijf te halen en te vechten om wakker te blijven.

De pijn die ik voel is ondragelijk maar weerhoudt me er niet van om te vechten om wakker te blijven. Inhoudelijk identiek, me dunkt.

Vreemde constructies. Hier
Net op het moment wanneer ik de case die mezelf bijna het leven kostte voor gesloten kan aangeven, volgt er een nieuwe klap.

Wanhopige agenten zoeken hulp. Een telefoontje naar een ziekenhuis doet wonderen.

Succes

It's not that I'm afraid to die, I just don't want to be there when it happens. (W. Allen)

Mender Marinus
Laatst aanwezig: 15 weken 9 uren geleden
Sinds: 4 Jan 2016
Berichten: 224

@Sheila, Leeghoofd,

Het klopt, ik heb het verkeerd gelezen. Een slap excuus, maar achteraf gezien denk ik dat het komt door de witregel tussen de eerste twee zinnen.

Vriendelijks,

Mender Marinus

Het leven is nu eenmaal niet in een oneliner te vatten.

SheilaW96
Laatst aanwezig: 8 weken 2 dagen geleden
Sinds: 24 Feb 2018
Berichten: 14
'leeghoofd' schreef:

@Mender, je bent toch verkeerd in je bedenking. In dit fragment, proloog die eind verhaal is voor Sheila, is hp een ik persoon, inspecteur/rechercheur die twee infarcten krijgt. Sally G. Is een slachtoffer van het monster, zo zie ik het. Als ik ook verkeerd ben, schort er iets aan je schrijfwijze Sheila. De lezer moet juist kunnen interpreteren.

Sheila, je kan er iets heel heftigs van maken, ik vind je thema doordringend, maar bij een thriller moet je er vaart inhouden. Herhalingen vermijden, zaken bondiger houden. Probeer naar de kern van een zin te gaan. Ik neem als voorbeeld
De pijn die ik voel is ondragelijk maar weerhoud me niet om al mijn kracht dat me nog rest uit mijn lijf te halen en te vechten om wakker te blijven.

De pijn die ik voel is ondragelijk maar weerhoudt me er niet van om te vechten om wakker te blijven. Inhoudelijk identiek, me dunkt.

Vreemde constructies. Hier
Net op het moment wanneer ik de case die mezelf bijna het leven kostte voor gesloten kan aangeven, volgt er een nieuwe klap.

Wanhopige agenten zoeken hulp. Een telefoontje naar een ziekenhuis doet wonderen.

Succes

@Leeghoofd, Ik zal er rekening mee proberen te houden. Alvast bedankt voor je reactie!

Lees Schrijven Magazine
  • Leer schrijven als Stephen King
  • Alles wat een schrijver moet weten over uitgeverijen
  • Schrijftips van Sander Kollaard (Stadium IV)
  • Wat verdien je aan een boek?
  • Crashcourse publiciteit & promotie
  • De schrijfdip en wat je ertegen kunt doen

Dit nummer niet missen, maar nog geen abonnee? Neem vóór 23 september 16:00 u. een abonnement!

MELD JE AAN
Lees Schrijven Magazine

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Meld je aan vóór 23 september!

Word abonnee