Lid sinds

10 jaar 8 maanden

Rol

[fantasyroman] De Kronieken van Fabulaqua - H1

Hey allemaal, Ik ben druk bezig met het schrijven en herschrijven van mijn fantasyverhaal De kronieken van Fabulaqua. Bij het herschrijven heb ik het plot uitgebreid en enigszins veranderd waardoor ik nu een heel nieuw eerste hoofdstuk heb geschreven (voor de mensen die het andere eerste hoofdstuk hebben gelezen en zich afvragen wat daarmee is gebeurd; dat is nu hoofdstuk twee geworden). Tevens ben ik aan het experimenteren met show don't tell. Ik heb het ongetwijfeld nog niet helemaal onder de knie ;) maar ik wil graag van jullie weten of de show don't tell in dit stukje mooi/ functioneel is en of de spanning er niet onder te lijden heeft. Verder zou ik heel graag willen weten of dit stukje uitnodigt tot verder lezen en of het als begin van een verhaal spannend genoeg is. Andere op- en aanmerkingen zijn altijd welkom. Edit: herschreven versie bij #16

Fragment

Er was iets mis. Aquaria rende tussen de zuilenrijen van de Neptunustempel. Diep binnenin het heiligdom klonk het geluid van schreeuwende vrouwen. Het lawaai leek bij de Bron vandaan te komen. Aquaria kwam net de bocht om toen een straal Rauwe Magie vlak langs haar hoofd schoot en in de muur sloeg. 'Donder en bliksem!', vloekte ze terwijl ze een duikvlucht richting de grond maakte om niet bedolven te worden onder de lawine van marmeren stenen die met een oorverdovend lawaai naar beneden stortten. Een paarse gloed bedekte de brokstukken en pulseerde eromheen. De Rauwe Magie vervormde de stenen tot een nieuwe wand die de gang afsloot waar Aquaria net vandaan was gekomen. 'Wat is hier in Neptunusnaam aan de hand.', mompelde Aquaria terwijl ze met grote ogen naar het schouwspel staarde. Ze krabbelde vlug omhoog. Met een bonzend hart en trillende vingers liep ze op de muur af. Voorzichtig stak ze haar hand uit en raakte het marmer aan... Er gebeurde niets. Het was gewoon een solide, enigszins scheve wand. Aquaria haalde haar schouders op en vervolgde haar weg naar de Bron. Later zou ze zich wel druk maken over het feit dat er een muur midden in een van de gangen stond, nu moest ze er eerst achter zien te komen waarom de Rauwe Magie ongecontroleerd door de tempel schoot! Ze kwam slippend tot stilstand bij de ingang van de Bronkamer. Binnen was het een waar pandemonium. De kamer zag eruit alsof er een gevecht had plaatsgevonden. Overal lagen stukken steen en onthoofde standbeelden. Een deel van het plafond was ingestort en de bloemen en schelpen die normaal op het altaar lagen, vormden nu vertrapte hoopjes op de grond. Zes priesteressen hielden hun handen uitgestrekt en zongen een ingewikkelde spreuk. Aquaria vermoedde dat de bezwering een schild moest vormen om de fontein die stralen Rauwe Magie in de rondte spoot. Zes andere priesteressen schreeuwden door elkaar en probeerden bij een levenloze vorm op de vloer naast de fontein te komen. Hoe dichter ze bij de Bron in de buurt kwamen, hoe meer Rauwe Magie eruit kwam. In eerste instantie drong het niet echt tot Aquaria door wat er aan de hand was. Normaal gesproken, was de fontein rustig en werd de Rauwe Magiestroom geregeld door de Drietand van Neptunus. Het duurde enkele seconden voordat het haar opviel dat de Drietand miste. De paniek sloeg ineens in volle heftigheid toe. Waar was haar moeder! Vol afgrijzen vloog haar blik terug naar de vorm op de grond. Ze herkende de spelden van de tunica. 'Mam!' Zonder na te denken, rende Aquaria naar voren. Ze merkte niet eens dat de priesteressen haar probeerden tegen te houden. Het lukte haar om haar moeder onder de oksels beet te pakken en bij de Bron vandaan te trekken. Doordat ze zo gericht was op het redden van haar moeder was ze de wilde Rauwe Magie vergeten. Aquaria werd vol op haar borst geraakt. De straal wierp haar door de lucht heen. Ze vloog terug door de ingang en smakte met een misselijkmakende klap tegen een muur aan. De lucht werd uit haar longen geperst waardoor de wereld even zwart voor haar ogen werd. Moeizaam opende Aquaria haar ogen. Haar hoofd bonsde alsof iemand er met een hamer op ramde. In haar borst voelde ze rare bewegingen, alsof er iets binnenin haar bewoog. Met grote ogen keek ze naar de huid die boven haar blouse uitkwam. Onder de oppervlakte rimpelden regenboogkleurige golfjes. Wat was er met haar aan de hand?! Voorzichtig tastte ze met haar vingers naar de rimpelingen. Zodra ze deze aanraakte, golfden ze weg. Een prettige tinteling achterlatend. Langzaam krabbelde ze overeind. Behalve haar pijnlijke hoofd en de Rauwe Magie die zich in haar lichaam bevond, leek ze niets bezeerd te hebben. Zodra ze rechtop stond, zakten de rimpelingen van haar borst naar haar buik. Daar bleef de magie rustig liggen. Het voelde alsof er vlinders zachtjes met hun vleugels flapperden vanbinnen. Niet echt onprettig maar wel vreemd. Ze richtte haar aandacht weer op de Bronkamer. Elf priesteressen hielden nu het schild om de fontein omhoog terwijl de laatste priesteres haar moeder verzorgde. Aquaria zette een kleine stap naar voren onderwijl klemde ze haar kiezen op elkaar en balde haar handen tot vuisten alsof ze verwachtte dat de magie in haar lichaam zou ontploffen bij een onverwachte beweging. Behalve een schommelend gevoel van deinend water in haar buik gebeurde er echter niets. Ze slaakte een zucht en liep snel naar haar moeder toe.

Lid sinds

9 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hej, Mooi stukje! Ik heb het met plezier gelezen! Ik heb nog geen enkel van je vorige stukjes gelezen, maar ga ze zeker eens opzoeken nu! Ik denk dat ik niet echt de geschikte persoon ben om iets over 'show don't tell' te zeggen, maar naar mijn gevoel las het fragment prettig. Het fragment zat vol met actie en heeft me zeker nieuwsgierig gemaakt. Het eerste deel las wel vlotter dan het tweede. Er worden vrij veel nieuwe dingen naar de lezer geworpen op korte tijd, maar door hun duidelijke benaming zoals: de Bron of Rauwe Magie, kan de lezer er zich wel een beeld bij vormen. Verder heb ik nog enkele andere opmerkingen: In het begin van het verhaal rent Aquaria door de gangen. Ze is dus gehaast. Maar dan zeg je: 'Aquaria haalde haar schouders op en vervolgde haar weg naar de Bron.' Wat eerder nonchalant is. Ik krijg meer het gevoel dat ze hier al sloffend haar tocht verder zet. Maar dan is ze weer gehaast: 'Ze kwam slippend tot stilstand bij de ingang van de Bronkamer. ' Dus mss kan je zeggen dat ze gehaast haar weg vervolgde ofzo. Dan denk ik dat het beter is een vraagteken te zetten bij deze zin: 'Waar was haar moeder!' 'Ze richtte haar aandacht weer op de Bronkamer. Elf priesteressen hielden nu het schild om de fontein omhoog terwijl de laatste priesteres haar moeder verzorgde.' Ik denk hier niet dat haar aandacht eerst op de priesteressen zal gericht zijn, na wat ze heeft meegemaakt en ik vind 11 hier ook een beetje overbodig. Ik zou er eerder dit van maken: 'Mijn moeder lag nog op de koude vloer, een priesteres over haar gebogen, de anderen hielden het schild rond de fontein omhoog.' Ik vind hier 'rond de fontein' ook beter dan 'om de fontein' omdat er anders 'om ... omhoog' staat. 'Voorzichtig tastte ze met haar vingers naar de rimpelingen.' Ik denk dat het hier beter is om te zeggen: 'Voorzichtig reikte ze ...' Tasten gebruik je meer als je niet precies weet waar de rimpelingen zich bevinden denk ik, maar Aquaria ziet ze duidelijk zitten. Dan in je laatste stukje gebruik je twee keer 'zodra' vrij dicht achter elkaar. Ik zou één van de twee vervangen. Bv van deze zin: 'Zodra ze rechtop stond, zakten de rimpelingen van haar borst naar haar buik.' zou ik dit maken: 'Ze rechtte zich en zag de rimpelingen langzaam van haar borst naar haar buik zakken.' Je zegt ook vlak na deze zin dat de magie rustig blijft liggen, maar direct daarna zeg je dat de magie beweegt als vlinders die zachtjes met hun vleugels flapperen. Dus de magie blijft niet echt rustig liggen. Mss kan je beter zeggen dat de magie is afgezwakt ofzoiets. Bij de volgende zin vind ik dat je onderwijl maar hebt gebruikt om geen 2 keer 'en' te gebruiken, maar ik vind hem zo niet echt lekker lopen: 'Aquaria zette een kleine stap naar voren onderwijl klemde ze haar kiezen op elkaar en balde haar handen tot vuisten alsof ze verwachtte dat de magie in haar lichaam zou ontploffen bij een onverwachte beweging. ' Ik denk dat je deze zin mss beter in 2 kan knippen. Dan als laatste opmerking: 'Behalve een schommelend gevoel van deinend water in haar buik gebeurde er echter niets.' Hier mag je schommelend weglaten, want anders zeg je twee keer dat het water schommelt/deint. Bij deze zin: 'De straal wierp haar door de lucht heen.' Mag je 'heen' weglaten Hoop dat je wat met mijn commentaar kan! En nog succes met je boek!

Lid sinds

10 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hey angel! Even wat commentaartjes!
Er was iets mis. Aquaria rende tussen de zuilenrijen van de Neptunustempel. Diep binnenin het heiligdom klonk het geluid van schreeuwende vrouwen. Het lawaai leek bij de Bron vandaan te komen. Aquaria kwam net de bocht om toen een straal Rauwe Magie vlak langs haar hoofd schoot en in de muur sloeg. 'Donder en bliksem!', vloekte ze terwijl ze een duikvlucht richting de grond maakte om niet bedolven te worden onder de lawine van marmeren stenen die met een oorverdovend lawaai naar beneden stortten. Een paarse gloed bedekte de brokstukken en pulseerde eromheen. De Rauwe Magie vervormde de stenen tot een nieuwe wand die de gang afsloot waar Aquaria net vandaan was gekomen.
De 'Er was iets mis' is een heel duidelijke tell, die vervolgens wordt geshowd door de schreeuwende vrouwen. Als je iets meer inzoomt op hoe verontrustend het geschreeuw klinkt, dan kun je dat eerste zinnetje achterwege laten en beginnen met 'Aquaria rende'. De donder en bliksem maakte een grinnikje bij me los... Ik vind het een rare vloek en ken het persoonlijk vooral van het voetbalveld, waar christelijke voetballers te politiek/religieus correct zijn om godverdomme te zeggen en daarom maar wat anders roepen haha. Naast die zuiver persoonlijke connotatie vind ik het ook geen logische vloek. Je zegt zoiets eerder als je boos bent, niet als je je net wezenloos bent geschrokken. En het is zeker niet iets wat je doet vóórdat je in een reflex wegduikt. Dan is totale verbazing meer op zijn plek denk ik. Daar hoort een andere uitroep bij op een ander moment, me dunkt. Welke dan wel? Zoek dat maar even uit :) Moet Rauwe Magie steeds met hoofdletters? En vervormt het de stenen ook, als in eerst vierkant en nu rond of zoiets? Of vormt het puin zich tot een nieuwe wand?
'Wat is hier in Neptunusnaam aan de hand.', mompelde Aquaria terwijl ze met grote ogen naar het schouwspel staarde. Ze krabbelde vlug omhoog. Met een bonzend hart en trillende vingers liep ze op de muur af. Voorzichtig stak ze haar hand uit en raakte het marmer aan... Er gebeurde niets. Het was gewoon een solide, enigszins scheve wand. Aquaria haalde haar schouders op en vervolgde haar weg naar de Bron. Later zou ze zich wel druk maken over het feit dat er een muur midden in een van de gangen stond, nu moest ze er eerst achter zien te komen waarom de Rauwe Magie ongecontroleerd door de tempel schoot!
De mompel kan hier dus wel, misschien meer een gedachte dan een mompel, want ze is alleen, maar dit past beter dan de vorige uitspraak/uitroep. Maar dan komt het ophalen van de schouders... Dat lijkt alle verbazing/angst/haast van tafel te vegen in één enkele "whatever"-actie. Bedenk je maar eens wanneer jij je schouders ophaalt. Misschien kun je haar uit haar verbazing laten schrikken door een schreeuw, waardoor ze ineens weer weet waar ze mee bezig was. Dat is logischer dan denken: "Whatever, dat zoek ik zo wel even uit", want zo komt het nu op mij over.
Ze kwam slippend tot stilstand bij de ingang van de Bronkamer. Binnen was het een waar pandemonium. De kamer zag eruit alsof er een gevecht had plaatsgevonden. Overal lagen stukken steen en onthoofde standbeelden. Een deel van het plafond was ingestort en de bloemen en schelpen die normaal op het altaar lagen, vormden nu vertrapte hoopjes op de grond. Zes priesteressen hielden hun handen uitgestrekt en zongen een ingewikkelde spreuk. Aquaria vermoedde dat de bezwering een schild moest vormen om de fontein die stralen Rauwe Magie in de rondte spoot. Zes andere priesteressen schreeuwden door elkaar en probeerden bij een levenloze vorm op de vloer naast de fontein te komen. Hoe dichter ze bij de Bron in de buurt kwamen, hoe meer Rauwe Magie eruit kwam.
Slippend tot stilstand komen, misschien moet je de haast eerst weer even terugbrengen in haar pas. Weg vervolgen -> slippend tot stilstand komen. Het is niet heel erg, maar het schuurt een heel klein beetje. De levenloze vorm doet me stoppen en nadenken. Ik vind het een rare manier om een lichaam te omschrijven. Misschien hoef je dat mysterie helemaal niet in te brengen en kun je meteen zeggen dat het een lichaam is. Het schrikmoment dat het haar moeder is blijft zo toch wel behouden. De fontein reageert dus op de priesteressen? Alsof de magie zich bedreigd voelt, zeg maar?
In eerste instantie drong het niet echt tot Aquaria door wat er aan de hand was. Normaal gesproken, was de fontein rustig en werd de Rauwe Magiestroom geregeld door de Drietand van Neptunus. Het duurde enkele seconden voordat het haar opviel dat de Drietand miste. De paniek sloeg ineens in volle heftigheid toe. Waar was haar moeder! Vol afgrijzen vloog haar blik terug naar de vorm op de grond. Ze herkende de spelden van de tunica. 'Mam!'
Drong het niet door? Het lijkt me duidelijk dat het niet meteen volstrekt duidelijk is, maar dit komt op mij nogal dommig over. Het moet donders goed doordringen dat het een grote chaos is! Wel kun je haar verontrust laten zoeken naar de oorzaak. Als je dat doet komt ze meer over als een pienter meisje. Het moedermoment komt wat gehaast over en een beetje uit de lucht vallen. De lezer weet niet dat de moeder er had moeten zijn. Kun je haar eerder in het fragment niet laten zoeken naar haar moeder, als in: misschien weet zij wat er aan de hand is? Dan komt die paniek logischer over. En de ogen worden dan (zie eerdere tip) op het lichaam gericht, wat logischer is dan: "Hey, waar is mijn moeder... Even naar die vorm op de grond kijken!" (natuurlijk wat lacherig neergezet, maar je snapt me hopelijk).
Zonder na te denken, rende Aquaria naar voren. Ze merkte niet eens dat de priesteressen haar probeerden tegen te houden. Het lukte haar om haar moeder onder de oksels beet te pakken en bij de Bron vandaan te trekken. Doordat ze zo gericht was op het redden van haar moeder was ze de wilde Rauwe Magie vergeten. Aquaria werd vol op haar borst geraakt. De straal wierp haar door de lucht heen. Ze vloog terug door de ingang en smakte met een misselijkmakende klap tegen een muur aan. De lucht werd uit haar longen geperst waardoor de wereld even zwart voor haar ogen werd.
Perspectief dingetje... Leven en denken we met Aquaria mee? Kunnen wij dan weten wat zij NIET merkt? Doordenkertje, ik ben er zelf niet uit. Daarbij vertel je in een paar zinnen twee keer dat ze zonder na te denken iets doet. Dat is 1x teveel denk ik. Al stoort het niet heel erg. Dan even de kracht van die Rauwe Magie... Die is dus niet constant levensgevaarlijk? Want eerder is er een marmeren muur neergebeukt, maar daarna overleeft zij een volle knal op haar borst.
Moeizaam opende Aquaria haar ogen. Haar hoofd bonsde alsof iemand er met een hamer op ramde. In haar borst voelde ze rare bewegingen, alsof er iets binnenin haar bewoog. Met grote ogen keek ze naar de huid die boven haar blouse uitkwam. Onder de oppervlakte rimpelden regenboogkleurige golfjes. Wat was er met haar aan de hand?!
Kun je de kleuren zien onder je huidoppervlak?
Voorzichtig tastte ze met haar vingers naar de rimpelingen. Zodra ze deze aanraakte, golfden ze weg. Een prettige tinteling achterlatend. Langzaam krabbelde ze overeind. Behalve haar pijnlijke hoofd en de Rauwe Magie die zich in haar lichaam bevond, leek ze niets bezeerd te hebben. Zodra ze rechtop stond, zakten de rimpelingen van haar borst naar haar buik. Daar bleef de magie rustig liggen. Het voelde alsof er vlinders zachtjes met hun vleugels flapperden vanbinnen. Niet echt onprettig maar wel vreemd.
"...golfden ze weg en lieten een prettige tinteling achter."... Achterlatend is niet mooi, vind ik. Daarbij lijkt ze te WETEN dat de rimpelingen Rauwe Magie zijn, terwijl ze net nog dacht: "Wat is dit?" en in diezelfde zin lijkt het alsof dat onderdeel is van de pijn die ze voelt, terwijl de tintelingen net prettig waren. Dit stukje zou meer boeien als ze niet weet dat het Rauwe Magie is denk ik...
Ze richtte haar aandacht weer op de Bronkamer. Elf priesteressen hielden nu het schild om de fontein omhoog terwijl de laatste priesteres haar moeder verzorgde. Aquaria zette een kleine stap naar voren onderwijl klemde ze haar kiezen op elkaar en balde haar handen tot vuisten alsof ze verwachtte dat de magie in haar lichaam zou ontploffen bij een onverwachte beweging. Behalve een schommelend gevoel van deinend water in haar buik gebeurde er echter niets. Ze slaakte een zucht en liep snel naar haar moeder toe.
Dikgedrukte vind ik een heel rare zin. Kijk er nog eens naar. Misschien iets als: Aquaria zette voorzichtig een stap naar voren. Ze klemde haar kiezen op elkaar en balde haar handen tot vuisten, alsof ze verwachtte dat bij een onverwachte beweging de magie in haar lichaam zou ontploffen. En daarna is ze wel heel snel gerustgesteld eigenlijk. Één voorzichtig stapje en: "Okay, ik ben veilig". ---------------------------------------------- De scene op zich is spannend genoeg als begin voor een verhaal. Je introduceert bepaalde elementen aan de hand van één persoon. Positief, want dat voorkomt verwarring bij de lezer met alle rare, magische gebeurtenissen die plaatsvinden. Show/tell is iets waar ik zelf ook mee worstel. Soms heb ik het hierboven aangestipt, maar ik acht mezelf niet volledig bevoegd om jou ermee om de oren te slaan :) Nou ja, ik hoop dat je er wat mee kunt aanvangen!

Lid sinds

9 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Haha volle vaart vooruit! Wat ben je toch een lekkere wervelwind! Er is iets mis en daar gaan we. Yrret noemt mij een TGV ik noem jou mijn heerlijke Gouden Twix. Maar je mag niet mee: ik stuur daar de mannen mee weg. Jij mag hier altijd blijven! Ik vind het een mooi stuk vol avontuur en vaart. voor mijn idee nog teveel tell al zie ik dat je het echt probeert. Ik zie de scene voor me en als het een film was ging ik er meteen naar toe. Maar lieve engel van me: het is een boek. Laat me ff wennen aan de mooie Aquaria. laat me haar ff zien en ruiken. Laat haar gewoon wat ronddraaien in die wereld van je voordat ze in volle vaart er vandoor gaat. laat me zien wat die rauwe magie is in een ruststand voordat ik erachteraan ga jagen. Je weet dat de hero's journey mijn nieuwe bijbel aan het worden is en stap 1 is: laat de wereld zien. laat de hoofdfiguur iets doen waarbij je al wel als lezer ziet dat er iets niet goed is of mist in het leven van de hp. Geef hem tekortkomingen die hij tijdens zijn reis goed gaat maken. In je hoofdstuk 2 ontmoet ze al de andere hp en gaan ze op reis. Laat haar wereld zien en laat de chaos dan losbarsten. Je denkt volgens mij nu teveel dat je hp in beweging moet zijn en iets moet doen voordat het interessant wordt. Maar dat is een misvatting. Ik wil lezen wie ze is en of ik me met haar kan vereenzelvigen of juist niet. Vind ik de wereld mooi of is er oorlog. Ik wil het allemaal weten zonder dat je het me vertelt. Laat het me zien. ik weet dat je het kunt. Je wereld is te mooi om doorheen te sjeesen.

Lid sinds

11 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik ben zeker benieuwd naar meer. Er zijn wel wat stukjes die je nog wat meer kunt uitdiepen. Nu ga je er wat vlug over, naar mijn mening. Het lawaai leek bij de Bron vandaan te komen. > is dit essentieel om te vermelden? de bron ligt in een bronkamer van een tempel, en spuwt water door middel van een fontein, of enkel stralen rauwe magie? Waarom eigenlijk 'rauwe' magie? ik lees ook over 'wilde' rauwe magie? Aquaria kwam net de bocht om toen > essentieel? 'Donder en bliksem!', > vanwaar die ',', je gebruikt immers al een '!' 'Wat is hier in Neptunusnaam aan de hand.', >' ...,' mompelde naar de Bron. > essentieel? over het feit dat er een muur midden in een van de gangen stond, > essentieel? Overal lagen stukken steen en onthoofde standbeelden. > zou ik plaatsen na 'Een deel van het plafond was ingestort ...' in de buurt > essentieel? In eerste instantie drong het niet echt tot Aquaria door wat er aan de hand was. > kan je bijvoorbeeld omvormen tot ..., dacht ze > om alles wat meer actief te beleven vanuit het HP Waar was haar moeder! > ! of bedoel je eigenlijk ? Ze merkte niet eens dat de priesteressen haar probeerden tegen te houden. > misschien meer actief vertellen wat de priesteressen doen om haar tegen te houden, of verwoorden hoe dit tegenhouden aanvoelt haar moeder was ze de wilde Rauwe Magie vergeten. > haar moeder, was Aquaria werd vol op haar borst geraakt. > ik mis ergens een schreeuw of zo De lucht werd uit haar longen geperst waardoor de wereld even zwart voor haar ogen werd. > meer actiever: ze voelde hoe ..., ze zag ... golfden ze weg. Een prettige tinteling > golfden ze weg, een prettige Aquaria zette een kleine stap naar voren onderwijl klemde ze haar kiezen op elkaar en balde haar handen tot vuisten alsof ze verwachtte dat de magie in haar lichaam zou ontploffen bij een onverwachte beweging. > zelf zou ik de informatie over verschillende zinnen verspreiden > naar voren, onderwijl

Lid sinds

10 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik prijs me gelukkig met zulke doorwinterde proeflezers als jullie :) . @ Mimac: dank je voor je complimenten en altijd leuk om te horen dat het je zo geboeid heeft dat je de andere stukjes ook opzoekt :). Jij en Rudez hebben helemaal gelijk wat betreft de haast vs de nonchalance, die was er even ongemerkt ingeslopen haha zal het meteen aanpakken. De rest van je commentaar zal ik ook meenemen bij het herschrijven want je hebt me een aantal goede vervangingen gegeven voor zinnen die inderdaad nog niet helemaal 100% waren, dank daarvoor. @ Rudez: wauw wat een uitgebreide reactie met ontzettend veel goede opmerkingen!!! Om alles even op een rij bij langs te gaan: 1 Die allereerste zin is inderdaad in tell. Dit had ik gedaan om de lezer meteen duidelijk te maken dat ze in een actiescène vallen maar zoals je al zei kan dat inderdaad ook door de ogen van Aquaria zelf. 2 Die donder en bliksem zijn daar inderdaad niet op hun plaats zie ik nu dankzij je uitleg (hoewel je er gelukkig wel om moest grinniken ;)) 3 Rauwe Magie moet wel met hoofdletters want het is de benaming van het volk voor een bepaalde magie soort maar je hebt gelijk wat betreft die vervorming. Soms heb je iets in je hoofd wat heel logisch klinkt maar op papier voor een ander dus niet zo logisch blijkt te zijn ;) . 4 Deze had Mimac er ook al uitgehaald en jullie hebben helemaal gelijk. Ik zal de haast eerst terugbrengen en de nonchalance achterwege laten. 5 Ik zal de levenloze vorm in een lichaam veranderen, zie nu pas dat het er inderdaad een beetje raar staat. 6 Hmm daar heb ik niet helemaal bij stilgestaan dat het nu lijkt alsof de magie reageert op de priesteressen dat wordt even een nadenkertje 7 Ik wil zeker niet dat Aquaria dom overkomt dus ik laat haar op zoek gaan naar de oorzaak, goeie tip! 8 Shit het moedermoment is best wel belangrijk dus het moet zeker niet te gehaast overkomen. Rust, rust, rust. Een moeilijke opgave voor dit TGVtje 8 dat perspectief dingetje is best wel een goede. Ik denk dat je gelijk hebt; als zij het niet merkt, kan de lezer het ook niet merken. Dan laat ik een van de priesteressen haar wel bij de arm pakken of zoiets. 9 De kracht van de Rauwe Magie is voor mensen inderdaad dodelijk maar omdat Aquaria niet volledig menselijk is (sirenebloed) overleeft zij de confrontatie met de straal wel. Die magie in haar gaat echter voor nog de nodige problemen zorgen dus helemaal ongedeerd komt ze er niet uit hoor maar dat kon je aan de hand van dit stukje nog niet weten natuurlijk ;) 10 euh ja volgens mij wel, je ziet het blauwgroen van je aders toch ook onder je huidoppervlak (of heb ik dat alleen?) 11 heb je helemaal gelijk in, ik zal haar nog even laten gissen naar wat die rimpelingen zijn! 12 klopt helemaal is inderdaad een rare zin nu ik 'm teruglees die wordt vervangen 13 gerustgesteld is ze nog niet helemaal verderop in het hoofdstuk wordt ze onderzocht door een genezeres die haar verder geruststelt maar ze maakt zich hier meer zorgen om haar moeder dan zichzelf. Zal proberen dit iets duidelijker te maken want ik merk dat dit nog niet helemaal overkomt. Dan als antwoord op je vraag of ik er iets mee aan kan vangen: Zekersteweten!!! @ Nienke: Ik zal op jouw reactie zo nog even reageren, moet nu even plaats maken achter de computer voor een ongeduldig gezinslid haha

Lid sinds

10 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Oké weer helemaal terug. @ Nienke: gelukkig mag ik blijven dan kunnen we elkaar nog even verder helpen ;). Ik weet het ik wil te veel en te snel haha ik ben geen diesel ik ben eerder een ferrari (of zijn die langzamer dan de Gouden Twix?) :p. Ik zal speciaal voor jou iets meer van de mooie Aquaria en het prachtige Ammariënsa erin stoppen. Hoewel ik denk dat ik het begin toch vol actie wil houden... dan bouw ik daarna een rust momentje in op het schip. @ Wolfke: mijn computer heeft kuren waardoor jouw reactie onzichtbaar was maar nu zie ik 'm helemaal :). Bedankt voor je reactie! Ik weet het van die haast. Ik las laatst een boek over het schrijven van bovennatuurlijke verhalen en daar noemde de schrijver de term breakneck-pace, ik geloof dat ik daar een beetje (boel) last van heb. Ik moet er echt aan werken om rust in te bouwen. Ik zal ook even reageren op de punten die je aanstipte: 1 Ja omdat ze zo weet waar ze naartoe moet (de tempel is nogal groot namelijk) 2 De Rauwe Magie is de natuurlijke vorm van magie wanneer ze nog niet geoogst en opgeslagen is, de vermelding is dus essentieel. 3 niet per se noodzakelijk maar zo weet de lezer dat ze nog steeds in beweging is. 4 je plaatst iets wat hardop gezegd wordt toch tussen aanhalingstekens met daarachter een komma voor de zei? 5 zelfde als hierboven 6 nee die kan inderdaad wel weg, goed opgemerkt! 7 twijfelgeval daar ga ik nog even over nadenken 8 ga het direct uitproberen die zinsdeel wisseling, kijken hoe het uitpakt :) 9 ga ik ook uitproberen! 10 ja dat uitroepteken moet inderdaad een vraagteken worden (die had Mimac er ook al uitgefilterd dus ben blij dat jullie zo kritisch hebben gelezen, mij was het totaal niet opgevallen) 11 ja die had Rudez er ook al uitgehaald, ga er meteen mee bezig 12 over die komma heb ik mijn twijfels zal er even goed naar kijken 13 klopt die moet er inderdaad in, scherp opgemerkt 14 deze neem ik ook mee 15 zou het niet storen als dit één zin is met een komma in plaats van twee aparte zinnen? 16 helemaal gelijk, die had Rudez er ook al uitgehaald. Bedankt voor de op- en aanmerkingen die gaan zeker van pas komen bij het herschrijven!!!

Lid sinds

9 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid
Hoi Angelray, Leuk een keer een stuk van je te lezen. De eerlijkheid gebied te zeggen dat ik, als absolute fantasy-analfabeet, behoorlijk omvergeblazen wordt door de hoeveelheid fantasy die me om de oren vliegt. Aquaria-zuilenrijen-Neptunustempel-het heiligdom-de Bron-Rauwe Magie-Donder en bliksem!-marmeren stenen-paarse gloed-pulseerde-in Neptunusnaam-... etc. Onwillekeurig moest ik meteen denken aan de discussie die laatst op SOL over fantasy werd gevoerd... Ik begrijp de neiging in 'actie' te willen beginnen, maar voor mij is hiermee de overdosis fantasy echt too much. Misschien zou je in een adempauze kunnen invallen om juist terug te blikken op de actie. Dan heb je een rustiger punt om alvast voor te masseren. Stel dat je begint met je tweede alinea: 'Moeizaam opende Aquaria haar ogen... etc' Dan kun je de bron en de rauwe magie vast een noemen zonder dat de stralen je om de oren vliegen :) Voor mij is 'show don't tell' relatief nieuw, maar ik ben er door gefascineerd. Dus als je hier specifiek naar vraagt, begin ik heel kritisch je eerste fragment te lezen:
Er was iets mis. Aquaria rende tussen de zuilenrijen van de Neptunustempel. Diep binnenin het heiligdom klonk het geluid van schreeuwende vrouwen. Het lawaai leek bij de Bron vandaan te komen.
Tell.Tell.Tell.Tell. Je eerste vier zinnen zijn 'Tell' (als ik me niet vergis) De openingenzin vind ik wel meteen prikkelend, maar daarna wil ik meer voelen en beleven. Ik probeer eens iets (let ik ben er ook nog nieuw mee) Waar kwam die schreeuw vandaan? De Bron? Hoever was dat nog? Zelfs met deze snelheid leek geen einde aan de zuilenrij te komen. Aquaria vroeg zich af of Neptunus zich geen kleinere tempel had kunnen laten aanmeten, terwijl het geluid van schreeuwende vrouwen nu toch eindelijk dichterbij leek te komen. Ondanks dat ik wel benieuwd ben wat er nu allemaal precies gebeurd, is de actie mij voor het begin van een verhaal te veel. Het voelt als de climax van een spannende film, wat maakt dat ik bang ben dat wat gaat komen nog extremer gaat worden en dat is voor mij te veel. Maar ik ben dan ook helemaal niks gewend wat fantasy betreft. :)

Lid sinds

9 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Eerst en vooral wil ik even zeggen dat ik hier nieuw ben en mijn mening maar mijn mening is :) Ik zal al eens proberen mijn gevoel te geven over het eerste stukje, kwestie van er wat in te komen . Algemeen zou ik dit stuk 2 keer zo lang maken en iets meer vertellen over Aquaria, misschien een kleine flash back of iets wat haar doet terugdenken zodat je iets meer te weten komt. Voor het overige zitten er leuke stukken tussen die mij wel nieuwsgierig maken naar meer. [Er was iets mis. Aquaria rende tussen de zuilenrijen van de Neptunustempel. Diep binnenin het heiligdom klonk het geluid van schreeuwende vrouwen. Het lawaai leek bij de Bron vandaan te komen. Aquaria kwam net de bocht om toen een straal Rauwe Magie vlak langs haar hoofd schoot en in de muur sloeg. 'Donder en bliksem!', vloekte ze terwijl ze een duikvlucht richting de grond maakte om niet bedolven te worden onder de lawine van marmeren stenen die met een oorverdovend lawaai naar beneden stortten. Een paarse gloed bedekte de brokstukken en pulseerde eromheen. De Rauwe Magie vervormde de stenen tot een nieuwe wand die de gang afsloot waar Aquaria net vandaan was gekomen.] Ik moest wel even de eerste zinnen 2 keer lezen. Veel woorden in hoofdletters wat bij mij al direct de vraag oproept of deze belangrijk gaan worden in het verhaal. Aquaria, Neptunes,Bron is veel 'water' in 2 zinnen :). wat ik een beetje in heel het stuk mis is iets meer info over Aquaria zelf. Buiten dat ze grote ogen kan trekken, blijkbaar een diep decollete heeft ( :) ) en haar moeder 'mam' noemt , wat me automatisch doet denken dat ze niet ouder is dan 20 (waarom weet ik niet, ik stel ze nu zo voor in mijn hoofd). Het lawaai leek bij de Bron vandaan te komen => lawaai mag hier volgens mij weg. 'Het leek wel van bij de Bron te komen' klinkt in mijn oren iets levendiger. De Rauwe Magie sloeg in de muur => ik zou dit iets meer beschrijven.Als het marmeren brokstukken kan maken waar je onder bedolven geraakt dan moet het een ongelofelijke knal zijn, zeker als hij onverwacht komt. Ze deed een duikvlucht naar de grond om niet onder het puin te belanden => mijn eerste reactie was dat ze dan onder het puin zou belanden . 'naar de grond' duiken klinkt niet ver. ik zou eerder 'een duikvlucht naar opzij' gebruiken. De Rauwe Magie vervormde de stenen tot een nieuwe wand die de gang afsloot waar Aquaria net vandaan was gekomen. Is het nodig dit te vermelden. Of is het nodig om te laten zien wat de Magie kan ?

Lid sinds

13 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Lees - en ik vertel je dit met aandrang - Het Bureau van J. J. Voskuil als je meer wil weten over de opbouw van dialogen. In mijn ogen is hij daarin de meester.

Lid sinds

10 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
@ Froukje: leuk dat je nu mijn schrijfstijl en verhaal ook eens hebt gezien haha. Door de commentaren hier merk ik dat ik toch beter rustiger kan beginnen zoals Nienke al aangaf. Ga het proberen ;). Wat betreft de tell heb je helemaal gelijk bij het begin daar zal ik ook eens naar gaan kijken. Vind je stukje over de kleiner aangemeten Neptunustempel trouwens erg geestig :D @ B.A. Janssens: alle meningen zijn welkom hoor, ik leer enorm veel hier op SOL van alle reacties (zowel positief als negatief). Wat betreft de kennismaking met Aquaria die zal ik erin gaan verwerken omdat de meesten van jullie dat schijnbaar wel op prijs stellen en dat mij weer de mogelijkheid geeft om even te pronken met het personage dat ik heb gecreëerd 8). Leuk trouwens dat je de leeftijd eruit kon halen aan de hand van dat ene woordje, ze is namelijk zeventien. De rest van je opmerkingen zijn zeer steekhoudend en ga ik zeker gebruiken bij het herschrijven. Bedankt! @ Wolfke: ik lees iedere dag en heb de opbouw van mijn dialogen toch echt uit boeken gehaald dus het komt voor mij een beetje als een verrassing dat ik schijnbaar iets niet goed doe. Zou je kunnen verduidelijken wat er dan precies aan schort want ik zie het echt niet. @ Thomach: ik heb de titel op mijn to read lijst gezet ;)

Lid sinds

11 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
'Donder en bliksem!', > komma wegdoen 'Wat is hier in Neptunusnaam aan de hand.', > komma wegdoen en punt vervangen door komma Ik vraag me af in welke boeken je dit ziet (?)

Lid sinds

10 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Heb gisternacht nog even onderzoek gedaan en je hebt helemaal gelijk was er echt heilig van overtuigd dat ik de manier waarop ik het deed ergens gezien had maar dat zal dan wel verbeelding zijn geweest. Bedankt dat je me erop gewezen hebt want dit heb ik dus door het hele ms fout gedaan. Top dat je het nog even wilde uitleggen!

Lid sinds

10 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hey allemaal, Ik heb geprobeerd om al jullie behulpzame kritiek te verwerken in de herschreven versie van het begin. Ik heb aan het begin nu iets meer rust ingebouwd en een kleine glimp van mijn wereld gegeven. Als jullie zo vriendelijk willen zijn om het nog een keer te lezen en te zeggen wat jullie ervan vinden, zou dat geweldig zijn :) .

Lid sinds

10 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Fragment Vanuit het kraaiennest keek Aquaria uit over het water dat zich mijlenver uitstrekte. Ze snoof de zilte geur van de zee op en volgde met een twinkeling in haar ogen de capriolen van de vier dolfijnen die met de Cuspis mee zwommen. Met haar handen op de reling en haar gezicht in de wind liet ze zich sussen door het ritme van de golven. Haar krullende, zwarte haar streelde zachtjes langs haar hals. Bij het zien van het kleine eiland dat steeds dichterbij kwam, verspreidde zich een grote glimlach over haar lippen die de kuiltjes in haar wangen tevoorschijn toverde. 'Valona,' verzuchtte ze. Ze kon vanaf hier de eeuwenoude olijfbomen zien wiegen in de wind. Achter die bomenrij bevond zich de grote, aan Neptunus gewijde tempel en daar weer achter strekte zich een naaldbomenwoud uit waarin zich een kamp vol krijgsvrouwen bevond. Het kamp waar ze vanaf haar zesde tot haar veertiende had getraind en gewoond wanneer ze niet op haar vaders schip had gezeten. De gedachte aan haar vader maakte haar een beetje triest. Op haar veertiende was hij omgekomen in een zware storm op zee. Aquaria schudde de nare herinnering van zich af toen ze de dolfijnen met een luid gespetter tussen de benen van het grote beeld van Neptunus zag duiken. Ze bracht met haar kromzwaard een saluut aan de kolos die de haven bewaakte. Ze stak haar wapen in de schede en pakte het touw dat ze om de reling geknoopt had. Behendig liet ze zich naar beneden glijden. Haar voeten kwamen zacht in aanraking met de planken van het dek. Het touw bond ze om de stam van de oude eik die de grote mast vormde. Aquaria hielp bij het reven van de zeilen zodat de Cuspis langzaam de haven in vaarde. De driemaster werd zonder moeite aangelegd. De bemanning was zo op elkaar ingespeeld dat er geen enkel bevel aan te pas hoefde te komen. Met een frons keek Aquaria ineens naar de stand van de zon. De dagelijkse processie om offerandes te brengen aan de God van de Zee zou al lang aan de gang moeten zijn! In haar ijsblauwe ogen verscheen een bezorgde blik. Nooit maar dan ook nooit waren de priesteressen onder leiding van haar moeder, de Hoedster van de Drietand, te laat met dit belangrijke ritueel. Als een pijl uit een boog, schoot ze ervandoor. Haar sandalen klepperden over de keitjes terwijl Aquaria de weg naar de Neptunustempel volgde. Ze hoorde nog vaag dat er iets naar haar geschreeuwd werd maar ze registreerde niet wat. Met twee treden tegelijk vloog ze de brede trap op die naar de ingang van het heiligdom leidde. Diep binnenin de tempel klonk het geluid van schreeuwende vrouwen. Een geschreeuw dat versterkt werd door de holle gangen en zalen. De angst sloeg haar om het hart. Snel haastte ze zich door de zuilenrijen en gangen naar de Bronkamer waar de vrouwenstemmen vandaan leken te komen. Ze ging net een bocht om toen een straal Rauwe Magie vlak langs haar hoofd schoot en in de muur sloeg. In een reflex maakte ze een duikvlucht richting de grond en rolde opzij om niet bedolven te worden onder de lawine van marmeren stenen die met een oorverdovend lawaai naar beneden stortten. Een paarse gloed bedekte de brokstukken en pulseerde eromheen. 'Wat is hier in Neptunusnaam aan de hand,' mompelde Aquaria terwijl ze met grote ogen naar het schouwspel staarde. Ze was net overeind gekrabbeld toen het puin door de Rauwe Magie afgeschoten werd. Ze dook weer op de grond en vouwde haar armen beschermend over haar hoofd. De stukken marmer vlogen haar om de oren. Stenen knalden tegen zuilen en muren aan met een hels kabaal. Steengruis daalde op de vloer en bedekte Aquaria met een wit laagje. Zodra er geen projectielen meer rondvlogen, richtte ze zich voorzichtig op. Het leek erop dat de magie uitgewerkt was. Ze rende snel weer verder, over de brokstukken heen springend. Even later kwam ze slippend tot stilstand bij de ingang van de Bronkamer. Binnen was het een waar pandemonium. De kamer zag eruit alsof er een gevecht had plaatsgevonden. Een deel van het plafond was ingestort, overal lagen stukken steen en onthoofde standbeelden en de bloemen en schelpen die normaal op het altaar lagen, vormden nu vertrapte hoopjes op de grond. Zes priesteressen hielden hun handen uitgestrekt en zongen een ingewikkelde spreuk. Aquaria vermoedde dat de bezwering een schild moest vormen om de fontein die stralen Rauwe Magie in de rondte spoot. Zes andere priesteressen schreeuwden door elkaar en probeerden bij een lichaam op de vloer naast de fontein te komen. Aquaria fronste haar wenkbrauwen. De magie hoorde rustig te stromen zodat deze opgevangen kon worden. Waarom spoot ze nu in de rondte? Haar mond viel open toen ze zag dat de Drietand van Neptunus niet meer in de Bron stak. De paniek sloeg ineens in volle heftigheid toe. Waar was haar moeder? Vol afgrijzen vloog haar blik terug naar het lichaam op de grond. Ze herkende de spelden van de tunica. 'Mam!' Aquaria holde naar haar moeder toe. Vaag voelde ze dat iemand haar arm beet probeerde te pakken maar niets kon haar van haar doel afleiden. Het lukte haar om haar moeder onder de oksels beet te pakken en bij de fontein vandaan te trekken. Doordat ze zo gericht was op het redden van haar moeder, was ze de ongecontroleerde Rauwe Magie vergeten. Aquaria werd vol op haar borst geraakt. 'Au!' De straal wierp haar door de lucht. Ze vloog terug door de ingang en smakte met een misselijkmakende klap tegen een muur aan. De lucht werd uit haar longen geperst waardoor de wereld zwart voor haar ogen werd. Moeizaam opende Aquaria haar ogen. Haar hoofd bonsde alsof iemand er met een hamer op ramde en haar borst voelde aan alsof ze door de hoorns van een stier gespietst was. Binnenin haar borst voelde ze rare bewegingen, alsof er daar iets bewoog. Met grote ogen keek ze naar de huid die boven haar blouse uitkwam. Net onder haar rechter sleutelbeen bevond zich een gat ter grote van een tomaat waar al een dikke korst op zat, alsof de wond al een paar dagen oud was. Rond het gat rimpelden regenboogkleurige golfjes, vlak onder het huidoppervlak. Wat was er met haar aan de hand?! Voorzichtig tastte ze met haar vingers naar de rimpelingen. Angst en spanning zorgden ervoor dat haar hand vreselijk trilde. Toen haar bevende vingers in contact kwamen met de golfjes rimpelden ze weg. Een vreemd prettige tinteling bleef achter. Ze trok haar vingers geschrokken terug en bleef met ogen als schoteltjes kijken hoe de gekleurde rimpelingen weer terug stroomden naar de wond. Met moeite scheurde ze haar blik los van haar borst. Haar moeder had dringend hulp nodig! Langzaam krabbelde ze overeind. Zodra ze rechtop stond, zakten de rimpelingen van haar borst naar haar buik. Het voelde alsof er een kruik water werd leeggeschonken in haar lichaam. In haar buik bleven de golven zachtjes bewegen als een rustige zee. Niet echt onprettig maar wel vreemd.

Lid sinds

9 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Fragment Aquaria hielp bij het reven van de zeilen zodat de Cuspis langzaam de haven in vaarde.
IK zou hier ipv. vaarde, voer schrijven. De tweede versie is in mijn ogen wat minder rommelig geschreven, rustiger van opbouw en daardoor prettiger te lezen.

Lid sinds

9 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hello Angelray, Eerst en vooral ,.. Veel leuker begin om in het verhaal te komen (al wiegend op het ritme van het water :) ). De opmerkingen doe ik een beetje met een knipoog, kwestie van de bemerkingen wat aangenamer leesbaar te maken en toch de clue duidelijk te maken :). Als ik dan enige minpuntjes mag aanhalen bij het begin,.. ofwel heeft Aquaria arendsogen ofwel kan die boot pijlsnel varen. Als je op een boot in de verte een eiland ziet dan moet je verdomd goed kunnen kijken om olijfbomen te zien wiegen in de wind . Misschien ook in haar gedachten een verwijzing vanwaar ze komt met de boot,.. en misschien moet je haar iets laten roepen zodat je als lezer kan inschatten hoeveel mensen er aan boord zijn . Als ze daadwerkelijk met haar vader regelmatig op zee is geweest neem ik aan dat de zee / schepen een rol gaan spelen in het verhaal ? Die Neptunes waar die dolfijnen tussen zijn benen duiken is voor mij een beetje vreemd geplaatst. Staat die in de zee op 2 rotsen zodat de dolfijnen daadwerkelijk tussen zijn benen kunnen zwemmen, of is die zo ontzettend groot dat hij met zijn benen de inkom van de haven is (wat dan weer het duiken tussen zijn benen een beetje raar doet aanvoelen). Misschien dat beeld gewoon weglaten, al bij al wordt zo een beeld enkel maar bevuild door die verrekte meeuwen :). 'Met een frons keek Aquaria ineens naar de stand van de zon' - Euh,.. een 'frons' is dat een soort zonnebril ? :). Ik neem aan dat je 'knipperende ogen' bedoelt ? Wel opletten dat Aquaria geen rimpels voor haar leeftijd krijgt want even verder fronst ze wederom de wenkbrauwen :). Hoe weet ze eigenlijk dat de processie al aan de gang moest zijn ? Is dat een processie die door de stad trekt zodat ze dit inderdaad weet , of luiden er klokken of glijden de gillende priesteressen van een megaschuif af ? :) 'Nooit maar dan ook nooit waren de priesteressen' - zowel de eerste keer als nu bij het opmerkingen geven heb ik dit 2 keer moeten lezen voor ik zag wat er stond. Beter is het denk ik 'Nog nooit waren de priesteressen'. Ik neem aan dat je duidelijk wil maken dat er iets ernstig aan de hand moet zijn omdat de processie nog niet aan de gang is,.. maar het is wat moeilijk lezen vind ik. Dat het geschreeuw door holle gangen en zalen klinkt vind ik goed gevonden (geeft de grootte van de tempel weer), helaas stel ik mij dan direct de vraag waarom de Rauwe magie dan al niet eerder in dit labyrint tegen de muur is geknald maar dus blijkbaar toch bochten kan nemen. Dat die magie ook nog eens zelf brokstukken kan afschieten lijkt me net iets te veel van het goede, of later in het verhaal moest blijken dat dit een reden heeft dat je dit nu al aanhaalt. 'De paniek sloeg ineens in volle heftigheid toe' - 'Ineens' mag volgens mij hier weg, paniek zie je niet aankomen want dan is het geen paniek he :). Persoonlijk zou ik Aquaria ook niet laten neerschieten door de Bron . Het geweld waarmee de bron schiet zou haar dodelijk moeten treffen. Kan je Aquaria in het begin al niet de pulserende magie op de brokstukken laten vastnemen waardoor ze zich bezeerd aan de sterke magie , een wonde maakt en dat vandaar uit haar lichaam vult met de magie ? Eventueel dat ze geleidelijk aan voelt hoe dit door haar lichaam stroomt maar door haar tocht naar de Bron zelf en haar moeder in een soort van tweestrijd terecht komt even (moeder - magie in haar lichaam). In ieder geval veel verandert merk ik, en ten goede. Zoals het in de boekjes staat, nog 245678 keer herschrijven en dan naar de drukker ! :) Greetz, Basil

Lid sinds

9 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
-Angelray * Heb net allebei de stukken gelezen en moet zeggen dat ik het eerste stuk ook in één ruk doorlas. Jouw schrijfstijl spreekt me wel aan. Het tweede stuk is aanmerkelijker rustiger van vorm en leest daardoor ook vloeiender. Mooi om te zien dat je de aangeboden reacties goed hebt weten te gebruiken. Ik zal er één stukje uitlichten dat volgens mij nog beter kan; - De kamer zag eruit alsof er een gevecht had plaatsgevonden. Een deel van het plafond was ingestort, overal lagen stukken steen en onthoofde standbeelden en de bloemen en schelpen die normaal op het altaar lagen, vormden nu vertrapte hoopjes op de grond. * Ik zou de eerste zin weglaten. Wanneer je de ruimte zo omschrijft geeft dit al heel veel info (show, don't tell :) ). Succes verder.

Lid sinds

10 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
@ Raages: bedankt voor de complimenten en die vaarde zal ik nog even veranderen @ B.A. Janssens: je eerste opmerking over het eiland klopt inderdaad wel. Ik heb niet helemaal duidelijk beschreven dat het schip snel is en het eiland klein van grootte in plaats van klein doordat het heel ver weg is, dat zal ik nog even aanpassen bij de volgende versie. Het beeld van Neptunus is een enorm standbeeld dat aan het begin van de haven staat maar het vormt niet de ingang, het staat daar als eerbetoon aan de god. Ik zal even afwachten of andere mensen er ook over vallen om te kijken of ik er nog iets aan moet veranderen. (niet dat jouw mening er niet toe doet hoor!!!) Haha die frons was niet omdat ze tegen de zon in kijkt maar omdat ze aan de stand van de zon ziet dat het tijdstip voor de processie al voorbij is. In mijn wereld bestaan er nog geen klokken ;) Die nooit maar dan ook nooit zal ik veranderen. Over die bochten die de Rauwe Magie neemt, moet ik nog eens nadenken. Was niet helemaal de bedoeling dat het zo over kwam. De reden dat ik die straal had laten ontsnappen aan het schild was om aan te geven dat er iets heel erg mis is op magisch gebied. De rest van de stralen worden op dat moment ingeperkt door het schild. Moet even bedenken hoe ik die verwarring op ga lossen. Wat betreft het brokstukken afschieten: dat leek me pakkender dan het vormen van een nieuwe muur maar ga ook hier nog even voor zitten om te bedenken wat de magie precies gaat doen. De Rauwe Magie moet een onvoorspelbaar goedje zijn dat explosief is maar ook dingen creeërt vanuit het niets. Bedankt voor de kritische blik! Die ineens wordt geschrapt ;) Hmm in mijn wereld weet iedereen dat Rauwe Magie dodelijk is dus zou niemand het vrijwillig uit nieuwsgierigheid aanraken vandaar dat ik haar neerschoot met een straal. Zal even kijken hoe ik dit iets aannemelijker kan maken zonder mezelf tegen te spreken in de loop van het verhaal. Bedankt voor de complimenten en de opmerkingen. Ik hoop niet dat ik nog zo veel herschrijfrondes nodig heb als jij noemde :D @ Masonator 72: bedankt voor de complimenten ben blij dat je het leuk vond!!! Je opmerking over die ene zin vind ik super die ga ik zeker gebruiken. Soms zeg ik in tell wat ik in show ook laat zien haha het blijft een leerproces.

Lid sinds

9 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hoi wat een rust en wat een verademing Je verhaal komt zo veel beter uit Je fantasie verdient het om goed verteld te worden Ik hebvgenoten en kom later in detail terug. Wat een leuke post met geweldige commentaren!

Lid sinds

10 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
@ Cornelletje: dat klopt maar het is ook nog maar een werktitel ;) als het verhaal af is hoop ik een briljante ingeving voor de titel te krijgen. @ Nienke: ik wacht vol spanning op je commentaar! Het is inderdaad een leuke post met ontzettend goed commentaar. Ik zie mijn verhaal steeds meer tot leven komen dankzij al jullie behulpzame kritiek :thumbsup:

Lid sinds

9 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid
Ha Angelray, Heerlijk, je zet me eerst kabbelend op de golven van de zee, mijmerend over een prachtig eiland. Ik ben lekker op adem als de rauwe magie me om de oren vliegt. Voor mij veel beter. De hoeveelheid fantasy is mij persoonlijk nog veel te gortig, maar als gezegd lees ik dat nooit, dus ben ik al vrij snel onder de indruk. Deze opmerking mag je dus zeer zeker aan je voorbij laten gaan (andere ook hoor) maar ik kan me voorstellen dat het minder over the top wordt als je met name de 'fantasy' elementen voorziet van veel bijwoorden. Of misschien juist daar niet om het puur te houden. Verder nog een paar kleine details: 'Bij het zien van het kleine eiland dat steeds dichterbij kwam , verspreidde zich een grote glimlach over haar lippen...' Ik was ook onwetend over de snelheid van het schip, maar zelfs dan lijkt het korte moment dat je 'ineens' het eiland in het vizier krijgt waardoor je moet glimlachen, in conflict met het 'steeds dichterbij komen' wat, hoe snel je ook vaart, toch een langer moment zal zijn. 'Op haar veertiende was hij omgekomen in een zware storm op zee.' Dit vind ik een behoorlijk onderkoelde zin. Misschien kun je het iets minder 'tell' maken door te suggereren ipv te benoemen. Later in je verhaal kun je dan verder uitweiden. Bijvoorbeeld iets in de trant van: 'De gedachte aan haar vader maakte haar een beetje triest. Ze wist inmiddels maar al te goed dat de zee geeft, maar ook neemt. 'kromzwaard' vind ik een beetje gek. 'het reven van de zeilen' Reven is het verkleinen van de zeilen. Meestal wanneer het extreem hard waait. Ik ben niet zo bekend met de terminologie van vroegere tijden, maar ik kan me voorstellen dat je hier 'het strijken van de zeilen' bedoelt. Dan haal je het hele zeil naar beneden. 'Aquaria fronste haar wenkbrauwen.' fronsen doe ik als ik in de supermarkt sta te bedenken of de boter nu wel of niet op is. Niet wanneer er een enorme tempel om me heen aan het instorten is en de rauwe magie langs m'n hoofd scheert.

Lid sinds

10 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hey Froukje, Persoonlijk vind ik die rust vooraf ook veel beter werken dus ben blij dat ik naar jullie allemaal heb geluisterd ;). Zal met het schrijven een beetje rekening proberen te houden met de fantasy-leken zodat het ook voor de minder doorgewinterde lezer begrijpelijk blijft haha hoewel ik moet toegeven dat er nog een heleboel staat te gebeuren in mijn wereld waaronder een aantal knokpartijen met mythische en fabelachtige beesten :D. Ik merk door jouw commentaar en dat van B.A. Janssens dat ik toch iets te snel over ben gesprongen van veraf naar dichtbij dus zal nog even een zin of alinea moeten invoegen om duidelijk te maken dat ze bij het zien van de bomen al dichterbij het eiland is. Het stukje wat je schrijft over de vader ben ik wel met je eens die suggestie over de zee geeft en neemt, vind ik een mooie denk dat ik die erin ga verwerken. Het kromzwaard van Aquaria is een halvemaanvormig zwaard dat een beetje een kruising is tussen een handzeis en een arabisch zwaard dat in een boog loopt. (je kunt van beide plaatjes vinden op google ;)) Over die terminologie van het zeilen, heb je helemaal gelijk. Het moet inderdaad strijken zijn en niet reven, ik heb ze weer eens door elkaar gegooid :o Zal kijken of ik een goede vervanging voor dat fronsen kan vinden want die staat daar geloof ik niet zo duidelijk (ps aan de voorkant van de tempel kan ze nog niet zien dat 'ie aan het instorten is) Bedankt voor de scherpe blik zodat ik alle onlogica er straks helemaal uit heb :)

Lid sinds

9 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hoi Angelray Wat een enorme ontwikkeling heb jij doorgemaakt sinds je hier bent gekomen. wat heb je hard gewerkt de rust en de manier van vertellen is veranderd waardoor het veel toegankelijker is geworden. Ik was direct al fan van je fantasie maar nu kun je het me ook vertellen en ik geniet ik had je beloofd om nog een keer terug te komen met een zak met zout is dit het eerste stuk? dan weet ik toch niet wat een Cuspis is. ik zie de dolfijnen maar zie niet met wie ze mee zwemmen Eerst is er uitgestrekte zee, een zin later een eiland en weer een zin later kan je al onderscheiden dat de bomen die je ziet olijfbomen zijn Dat kamp maakt nieuwsgierig en er mag nog best een zin bij pas halverwege lees ik dat ze niet alleen is op het schip als ze komt aanvaren kijkt ze al naar het eiland. ze kan hier al wat missen (bijvoorbeeld rook die bij de processie hoort) waardoor ze al op haar hoede is: dus eerst een speldenprikje om de spanning op te bouwen Nu gaat het iets te snel van heel rustig naar turbo ingewikkelde spreuk is te algemeen en teveel tell je vertelt nog steeds dat de rauwe magie er is laat het me zien (dus net andersom) ik vind het jammer dat het zo kort is!

Lid sinds

10 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hey wijze stympha van me, Ik wachtte al vol angst en beven op je reactie. Gelukkig valt de hoeveelheid zout me alleszins mee ;). Het stukje over de zee naar het eiland toe moet inderdaad nog iets rustiger. Het verhaal zit zo vol in mijn hoofd dat het gewoon te snel het papier op wil, ik zal proberen die typevingers nog iets rustiger te laten werken. Goede suggestie om nog iets uit te weiden over het krijgsvrouwenkamp. Ik zal de bemanning ondertussen ook wat lawaai laten maken zodat het duidelijk is dat het een groot en vol schip is. Dat speldenprikje spanning gaat er komen, misschien niet in de vorm van rook maar in de vorm van gezang (het oor wil ten slotte ook wat) Shit was er al bang voor dat je die ingewikkelde spreuk eruit ging halen haha. Daar moet ik dan toch wat meer beschrijving geven over het schild. Die Rauwe Magie laten zien wordt een lastige. Moet even heel diep nadenken hoe ik dat wil gaan doen. Misschien iets inzoomen op wat er nu eigenlijk uit de fontein komt... Vrees niet je krijgt binnenkort het hele hoofdstuk onder ogen ;).

Lid sinds

9 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
haha ik vrees alleen mijn spiegelbeeld nee hoor je moet niet bang voor mij zijn ik vind het mooi en ik wil graag met je op reis maar wel vanaf de canape en niet in de tgv groetjes Nienke

Lid sinds

10 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Bereid je dan maar voor op je canape want in de toekomst zie ik nog een reis per schip, per paard, te voet, per griffioen en per draak in het verschiet voor je liggen ;).