Start » Proeflezen » [fantasy] Slot Pretoria

[fantasy] Slot Pretoria

Door: Akky
Op: 21 augustus 2018

Dit fragment is het begin van mijn verhaal. Mijn vragen aan jullie:

- Is dit een goed beginpunt van het verhaal?
- Leest het vlot?
- Maakt dit fragment je nieuwsgierig?

Fragment: 

Rhoan kwam uit noordelijke richten, te voet. Hij was al dagen onderweg, zijn benen waren zwaar, zijn kleren zuur en het voelde alsof er meer blaren dan tenen aan zijn voeten zaten. Toch kreeg hij van elke stap meer energie. Hij was er bijna, eindelijk.
De zon en de maan hadden van plaats gewisseld. De vallei was donker, enkel boomtoppen en bergcontouren werden door maanlicht weggeven. In de verte verscheen slot Pretoria, het enige teken van beschaving dat Rhoan in dagen was tegengekomen. Hij spuugde. Een metalen smaak heerste in zijn mond. Hij proefde bloed. Een rood-doorzichtige klodder landde ondankbaar in hoog gras, grenzend aan een pad waar de stenen even glad als oneven waren.
Vlak voor een onbemande wachttoren bleef de jonge Rhoan staan, hij keek op en zag slot Pretoria. Het was precies zoals hij zich had voorgesteld: afgelegen, boven op een heuvel met muren zo hoog als lantaarnpalen, bezaaid met schietgaten en even zwart als de hemel, overal torens en met een ophaalbrug waar meerdere koetsen zij aan zij overheen konden. Hier komt niemand ongewild binnen, dacht hij.
Verderop stonden mensen, veel meer dan verwacht. Daar waar het pad overging in de ophaalbrug namen ouders afscheid van hun jongens, niet wetend of ze ooit nog herenigd zouden worden. Rhoan was alleen. Hij had niemand om afscheid van te nemen en snelde zo vlug als hij kon langs de tranen, het gesnotter en de “ik hou van jou’s.”
De binnenplaats stond bomvol jongvolwassen mannen, er klonk zenuwachtig gefluister. Voor Rhoan stonden twee lotgenoten; de voorste was lang en breed, Rhoan hoorde hem snikken, de achterste was kleiner, ademde zwaar en keek geschrokken om zich heen. Op de muur – aan de lange zijde – keken schaduwen verhuld in zwarte mantels op hen neer. De middelste ontdeed zich van zijn kap, waardoor iedereen de dikke aderen die door zijn hoofdhuid schenen kon zien. Zijn linkeroog was onnatuurlijk fel blauw en op de plek waar zijn andere hoorde te zitten kronkelde een slecht behandeld litteken, diagonaal over zijn gezicht. De man had lang grijs haar, toch was hij niet oud; door een gebrek aan rimpels leek het alsof de tijd bij hem had stilgestaan, of op z’n minst vertraagd verliep. Zijn uiterlijk, hoewel schokkend, intrigeerde Rhoan op een manier die hem vreemd was. Dit was geen gewone ridder, dacht hij. Zal ik er straks ook zo uit zien. Als. . . als een. . . griezel. Want dat is precies wat het is: een griezel. Is dat het waard? Alles opgeven om een kop als een griezel te hebben, een kop waar kinderen voor weg rennen, zo bang dat ze thuis in huilen uitbarsten en waar ze s ’nachts nachtmerries van krijgen. Ach, wat klets ik nou. Ik heb helemaal niks om op te geven.
De man deed een pas naar voren, balde zijn vuist, hield deze in de lucht en eiste de aandacht.
‘Welkom op slot Pretoria. Ik sta bekend als Herald Dormer.’ Hij kreeg wat hij wilde; het fluister staakte, iedereen had zijn ogen op Herald – de meeste met enige tegenzin. ‘Dit is de eerste avond van jullie nieuwe leven. Alles wat jullie hiervoor waren of deden, goed of kwaad, moedig of laf, doet er niet langer toe. Of je nou een boer was of een prins, een dief of een heilige, het maakt geen moer uit. Hier bij de Orde van Pretoria is iedereen gelijk.’
Herald pauzeerde. Zijn ogen schichten – als bij een vleeskeuring – van links naar rechts. Zijn blik bleef hangen bij een roodharige jongen in een felgroen tuniek, die net wat banger leek dan de rest. Zijn ogen waren knalrood en waterig, en aan zijn neus hing een snottebel die zich bij elke ademhaling opblies.
‘Jij daar. Rooie, rij twee.’ riep Herald.
‘Ik?’ leek de jongen uit te brengen, terwijl hij aarzelend naar zichzelf wees.
‘Jij ja. Zeg eens knul, wat kan jij ons allemaal vertellen over de Orde van Pretoria?’
De jongen bleef lang stil voor hij uiteindelijk toch antwoord gaf – of beter gezegd, probeerde te geven.
‘D-de. . . De. . . U-uh. . .’ Hij staarde naar de grond. Zijn gezicht zat onder het snot, de bel was eindelijk geknapt. Herald keek grijzend toe hoe de jongen met de seconde banger werd.
‘Dit duurt te lang,’ zei Herald ten slotte. ‘Jij daar, die jongen met dat blonde haar en die smalle kop.’

Reacties

Yrret
Laatst aanwezig: 3 uren 57 min geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 5958
Akky schreef:

[...] met muren zo hoog als lantaarnpalen [...]

Ik vind dit een ietwat gebrekkige vergelijking. Zijn de muren 4 meter - of 10 meter hoog? In welke tijd zijn we - waren er toen al lantaarnpalen?

http://www.lantaarnpaalgek.nl/pages/hoe_zo_g.html

Akky schreef:

Als. . . als een. . . griezel.

Ik ken dit . . . leesteken niet. Bedoel je ... ?

Herald Dormer staat op de muur.
Lantaarnpaal hoog.
Rhoan op de binnenplaats.

Is het aannemelijk dat Rhoan het volgende ziet; dikke aderen die door zijn hoofdhuid schenen - een slecht behandeld litteken - een gebrek aan rimpels.

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

Araglin
Laatst aanwezig: 1 week 3 dagen geleden
Sinds: 20 Jul 2015
Berichten: 96

- Is dit een goed beginpunt van het verhaal?
Het is een goed beginpunt, hoewel het wel heel erg overduidelijk overkomt als een beginpunt. Doet mij een beetje denken aan de eerste afleveringen van Game of Thrones, waarin Jon Snow zich aansluit bij de Night’s Watch.

- Leest het vlot?
Redelijk vlot, hoewel je soms iets te wijdlopig schrijft. Slot Pretoria wordt bijvoorbeeld twee keer geïntroduceerd en het gedeelte over 'de kop van de griezel' vind ik wat te lang. De overgang naar het karakter van Herald verloopt wat rommelig:

Citaat:

Op de muur – aan de lange zijde – keken schaduwen verhuld in zwarte mantels op hen neer. De middelste ontdeed zich van zijn kap, waardoor iedereen de dikke aderen die door zijn hoofdhuid schenen kon zien.

Schaduwen die zwarte mantels dragen? ;-) De aanduiding 'middelste' is vreemd; dat zou betekenen dat er drie schaduwen zijn. Heel even dacht ik zelfs dat je hiermee verwees naar de rij lotgenoten voor Rhoan. Ik snap dat je een gevoel van mysterie wil oproepen, maar soms is het gewoon beter om simpelweg te benoemen wat het hoofdpersonage ziet: Op de muur liepen mannen in zwarte mantels rond. Een van hen ontdeed zich van zijn kap [...]. Ik noem maar wat. Verder staan er wat slordigheden in je tekst, zelfs al in de eerste regel: 'Rhoan kwam uit noordelijke richten'.

- Maakt dit fragment je nieuwsgierig?
Mwoh. Nog niet echt. Dat komt vooral omdat de figuur van Rhoan nogal oppervlakkig blijft. Ik weet alleen dat hij jong is en alleen. Informatie over zijn uiterlijk, achtergrond of drijfveren wordt niet gegeven - terwijl je dit elders in je tekst wel doet. Ik neem aan dat Herald uitleg gaat geven over de Orde van Pretoria? Op zich een goede truc om de lezer op de hoogte te brengen, maar wel eentje die heel voor de hand ligt. De mannen die zich hebben verzameld, weten immers waar ze voor komen, mag ik aannemen.

Darkbirt
Laatst aanwezig: 19 uren 3 min geleden
Sinds: 25 Jun 2017
Berichten: 14
Akky schreef:

De zon en de maan hadden van plaats gewisseld.

Ik zou deze zin weglaten, het is onduidelijk en overbodig. De volgende zin geeft voldoende informatie.

Akky schreef:

[...] met muren zo hoog als lantaarnpalen [...]

Zoals eerder vermeld is de vergelijking een beetje ongelukkig, immers we niet weten hoe groot de lantaarnpalen zijn.

Akky schreef:

s ’nachts

Ik weet niet of dit een typefout is of dat je niet weet dat het 's nachts is. Het apostrof staat op de plaats waar een deel is weggelaten 's nachts komt van 'des nachts', maar niemand gebruikt het voluit nog. Ik wilde dit even melden om te voorkomen dat je heel jouw manuscript dezelfde fout maakt.

Akky schreef:

- Is dit een goed beginpunt van het verhaal?
- Leest het vlot?
- Maakt dit fragment je nieuwsgierig?

De eerste helft van jouw fragment heeft een beetje moeite om de lezer vast te krijgen. Terwijl de tweede helft mijn nieuwsgierigheid bijna heeft opwekt (Waarom gaat Rhoan daar naartoe? vraag ik me af en dit is belangrijk voor de spanning, zolang ik dit maar niet weet, blijft de spanning behouden.)

Het probleem is dat de zinsbouw een beetje rommelig is, maar dit lijkt me normaal voor een eerste versie. Er staat overbodige informatie in deze moet je schrappen, terwijl er informatie mist.Het is zeer moeilijk om de verhaallijn vast te krijgen. Als je twijfelt over de leesbaarheid dan kan je hier terecht voor een paar tips: https://schrijvenonline.org/schrijftips/6-tips-voo...

Wat Araglin opmerkte is een beetje verontrustend (dat het lijkt op een passage van de Games of Thrones.) Je moet zien dat je verhaal origineel is, lezers houden niet van het krijgen van een déjà vu wanneer ze iets lezen.

Ik raad je aan om niet op te geven met schrijven, waar een wil is, is een weg. Ik ben een beetje afbrekend van kritiek, maar vanuit kritiek leer je. En dit is belangrijk in jouw schrijfproces. Bovendien moet je mijn kritiek met een korreltje zout nemen, immers ik zelf maar een beginner ben.

Veel succes met jouw manuscript!

Lees Schrijven Magazine
  • Leer schrijven als Stephen King
  • Alles wat een schrijver moet weten over uitgeverijen
  • Schrijftips van Sander Kollaard (Stadium IV)
  • Wat verdien je aan een boek?
  • Crashcourse publiciteit & promotie
  • De schrijfdip en wat je ertegen kunt doen

Dit nummer niet missen, maar nog geen abonnee? Neem vóór 23 september 16:00 u. een abonnement!

MELD JE AAN
Lees Schrijven Magazine

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Meld je aan vóór 23 september!

Word abonnee