Lid sinds

9 jaar 5 maanden

Rol

[fantasy] Koude zielen

Hallo ! Ik heb een begin geschreven van een verhaal, Alleen ik heb het gevoel dat ik te veel informatie weggeef, en daarmee ga ik vaker de fout in. Ook heb ik het idee dat het derde deel niet echt lekker loopt. Daarom zou ik willen weten; - Is het (te) veel informatie? - Is de manier van schrijven saai? - leest het een beetje makkelijk weg, loopt het goed? Waardoor wel/niet? Alvast heel erg bedankt!

Fragment

Bleke gezichten, rood omrande ogen en slap donker haar, hangend langs het gezicht. Typische kenmerken van de portia’s. Ik had ze aan moeten horen komen. Nu verzamelen ze zich één voor één om mij heen, smachtend naar de zuiverheid van mijn ziel. In hun ogen alleen de eeuwige honger en schreeuwende pijn van hun gebroken zielen. Had ik maar naar Jeff geluisterd, hier ben ik nog niet klaar voor. ~ “De kou van een gebroken ziel verspreid sneller dan welke ziekte in de wereld dan ook. Wees altijd op je hoede voor de zwarte zielen. Op deze school staan veiligheid en bescherming altijd op de 1e plaats” zo eindigt Mister Humphle zijn openingsspeech van het nieuwe schooljaar. Ik, Feline zit samen met mijn beste vriendin Kiki op de voorste rij van de geïmproviseerde tribune in de Aula van Halways High. Halways High is een school voor Arceten, mensen met zuivere zielen. Doordat wij een zuivere ziel hebben voelen wij bepaalde dingen aan die “normale mensen” niet sterk of helemaal niet aan voelen. Zo kan de één bijvoorbeeld het weer aanvoelen, en de ander weet altijd precies wat een ander op dat moment voelt. Op Halways high leren wij om te gaan met deze specialiteiten. De specialiteiten zijn niet bij iedereen bekend. Soms moet je eerst iets beleven voordat je er achter komt waar jij extra gevoel voor hebt. De school bestaat uit zes jaar. Als je aan het einde van je derde jaar nog niet weet wat jou specialiteit is krijg je een jaar lang extra ontwikkelingslessen. En als je daarna nog steeds niks weet word je van school geschopt. Dan word je terug gestuurd tussen de normale mensen en moet je zelf een normaal leven op weten te bouwen. De school lijkt meer op een gevangenis dan op een school. Er zitten ramen in, maar die zitten zo hoog dat niemand er bij kan, en er zit geen glas in maar een rooster met hele kleine gaatjes zodat er net wel frisse lucht door kan, maar dat er niemand naar binnen of buiten kan kijken. De school ligt in een geheel verlaten landschap, met geen planten, of bomen. Er is zo weinig zuurstof hier dat er nooit mensen komen. Om de school heen staan enorm hoge hekken die bestaan uit 3 lagen. Het onderste deel bestaat uit een twee meter brede stenen muur. Het onderste deel is net hoog genoeg om overheen te kunnen kijken. Het middelste deel bestaat uit ijzeren draden die gebogen over de hekken heen lopen, deze kunnen elektrisch geladen worden als er gevaar dreigt. Het hoogste deel is het stuk dat het hek nog een beetje interessant maakt, er staan twaalf gouden beelden op van de twaalf dieren waar onze specialiteiten uit zijn afgeleid. “Dan komen we aan bij de derdejaars leerlingen van de Halways high school” klinkt Mister Humphle ’s stem door de luidspreker. Ik zie dat Kiki zenuwachtig heen en weer schuift. Zelf beginnen mijn handen ook wel een beetje te zweten. Mister Humphle gaat zo onze klas bekend maken, en de zes klassen die gemaakt worden zullen in verschillende delen van de school zitten. Dit betekend, dat als Kiek en ik in een aparte klas belanden, onze vriendschap snel verwateren zal. De zes klassen hebben amper tijd om elkaar te spreken, en zien elkaar alleen op de verschillende schoolfeesten. We hebben eigenlijk alleen elkaar op deze school. “Klas 3, Feline Austern, Stefani childern, Jeff outor…” één voor één noemt Mister Humphle de namen van mijn nieuwe klas. Ik zie Kiki’s ogen steeds donkerder worden. Mijn hart begint pijnlijk sneller te kloppen. “en tenslotte Ben Dertef” Eindigt Mister Humphle. Er springen tranen in onze ogen. Ik pak haar hand vast. Ik ben altijd de iets stoerdere geweest van ons. Voor dat we elkaar leerde kennen in klas 2 waren we allebei de stillere types. Ik was gewoon niet goed in vrienden maken, en Kiek werd in de 1e klas altijd gepest door de wat populairdere Arceten. Na een gezamenlijke opdracht werden we al snel vrienden.

Lid sinds

9 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Sabine,
Alleen ik heb het gevoel dat ik te veel informatie weggeef, en daarmee ga ik vaker de fout in.
Je kent je fout. Kortom aan de slag, want je kunt wel schrijven. Voorbeeld:
Ik, Feline zit samen met mijn beste vriendin Kiki op de voorste rij van de geïmproviseerde tribune in de Aula van Halways High.
Maak daar een scene van: Feline en Kiki lopen naar de aula en praten met elkaar - schrijf een scherpe dialoog zodat de lezer voelt dat het goede vriendinnen zijn. Volgende scene: Mister Humphle - mooie naam - vertelt zijn verhaal: 'Wij zijn een school voor zuivere zielen.' Kiki stoot me aan: 'Ja, alsof wij dat niet weten.' (zo geef je info aan de lezer) 'Hier op Halways, beste arceten, zullen jullie in de komende zes jaar leren hoe -' Humphle hoest en slaat met een zakdoek. Kiki kijkt me aan, ik kan mijn lach niet inhouden en sla een hand voor mijn mond. (De lezer leeft mee - Humphle herstelt zich, ruimte voor nog wat info. Enz. )

Lid sinds

9 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hoi Sabine, Ik ben het helemaal eens met Jan. Je weet al precies waar het probleem zit. Aan de slag. Ik heb een geintje met je tekst uitgehaald. De onderstaande regels heb je allemaal zelf geschreven, ik heb alleen maar dingen weggehaald (vooral heel veel infodump). Geen volgorde veranderd, niets. Wat vind je ervan?
Bleke gezichten, rood omrande ogen en donker haar hangend langs het gezicht. Typische kenmerken van de portia’s. Ik had ze aan moeten horen komen. Nu verzamelen ze zich om mij heen, smachtend naar mijn ziel. In hun ogen alleen de honger en pijn van hun gebroken zielen. Had ik maar naar Jeff geluisterd. “De kou van een gebroken ziel verspreid sneller dan welke ziekte in de wereld dan ook. Wees altijd op je hoede voor de zwarte zielen. Op deze school staan veiligheid en bescherming altijd op de 1e plaats” zo eindigt Mister Humphle zijn openingsspeech van het nieuwe schooljaar. Ik, Feline zit samen met mijn beste vriendin Kiki op de voorste rij van de geïmproviseerde tribune in de Aula van Halways High. Op Halways high leren wij om te gaan met onze specialiteiten. De school lijkt meer op een gevangenis dan op een school. “Dan komen we aan bij de derdejaars leerlingen van de Halways high school” klinkt Mister Humphle ’s stem door de luidspreker. Ik zie dat Kiki zenuwachtig heen en weer schuift. Zelf beginnen mijn handen ook wel een beetje te zweten. We hebben eigenlijk alleen elkaar op deze school. “Klas 3, Feline Austern, Stefani childern, Jeff outor…” één voor één noemt Mister Humphle de namen van mijn nieuwe klas. Ik zie Kiki’s ogen steeds donkerder worden. Mijn hart begint pijnlijk sneller te kloppen. “en tenslotte Ben Dertef” Eindigt Mister Humphle. Er springen tranen in onze ogen. Ik pak haar hand vast.

Lid sinds

9 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
De informatie is niet overbodig, maar je geeft alles in één keer - een infodump. De lezer moet een hele berg informatie verwerken, terwijl er eigenlijk geen actie is. Dat ervaren veel lezers als saai. Je kunt al die informatie ook in stapjes geven. Je kan best af en toe wat uitleggen, maar probeer het te verpakken in een scene. Laat bijvoorbeeld zien wat die specialiteiten zijn in een scene die zich afspeelt in de klas. Lees maar eens een Harry Potter en kijk hoe Rowling het doet. De verlatenheid en het gevoel van opgesloten zijn in de school kun je ook laten zien in scenes. Laat bijvoorbeeld de hoofdpersoon in een sombere bui naar buiten kijken, naar het verlaten landschap. Lezers willen graag soepel lezen. :)