Lid sinds

9 jaar 3 maanden

Rol

[Fantasy] Josh Dempsey. H1 Deel 1.

Vind je het een originele wijze om een boek mee te beginnen? Ben je benieuwd naar wat er verder zal komen? Is het te veel informatie voor aan het begin ? Zie je potentie qua schrijfstijl? Zou je aan dit korte stukje een leeftijdscategorie kunnen vastplakken?

Fragment

Een ongewone stilte hing over de anders zo lawaaiige Verbloemstraat in Oud-Zaan. Het was dan ook pas vijf uur ' s ochtends, in de wat velen mensen een niet meer dan standaard straat zouden noemen. Een koude duisternis vulde de straat in zijn geheel. Nou ja, in zijn geheel; ergens achter in de straat sputterde het licht van een oude spaarlamp. Het zwakke lichtschijnsel kon nog maar net het krakkemikkige bureau van een twaalf-jarige jongen belichten. De jongen in kwestie (Josh genaamd) verstoorde de totale duisternis met één enkele, doch zeker niet onbegrijpelijke reden. Over een paar uur had Josh zijn eerste Aardrijkskunde toets en hoewel hij er zo goed als zeker van was dat hij nagenoeg alle stof beheerste, had hij zich toch genoodzaakt gevoeld de wekker om half vijf te zetten zodat de puntjes voor de vierde maal op de i konden worden gezet. De meeste mensen zouden hieruit op maken dat een Josh een boekenwurm was, misschien wel een studiebol zelfs. Josh zelf deelde deze mening niet, hij droeg normale kleren, stak zijn hand tijdens de lessen niet te vaak op om te voorkomen dat hij een irritatiefactor voor zijn klasgenoten zou worden. Ook zijn uiterlijk was niet nerderig; Josh was een vrij tengere jongen van gemiddelde lengte, hij had kort bruin haar (dat met wat wax prima in model bleef zitten) en een goede set bruine ogen vond hij zelf. Veel studeren deed hij wel, maar dat was nodig om een goede toekomst veilig te stellen, zoals zijn ouders vaak genoeg benadrukten. Dat maakte van hem nog geen nerd. Integendeel het maakte van hem een - ondanks zijn jonge leeftijd - wijs persoon die vooruit dacht.Toch moest hij, met een steek van iets van wat misschien wel op verdriet leek, toegeven dat zijn vader altijd zijn beste vriend was geweest. Vaders van over de hele wereld zouden Peter Dempsey feliciteren met deze prestatie. Voor een twaalf-jarige jongen was dit echter anders. Natuurlijk was het fijn om een goede band met zijn vader hebben, dacht Josh. Het zou gewoon ook fijn zijn geweest vrienden van zijn eigen leeftijd te hebben. Deze had hij vroeger in Engeland wel gehad, maar sinds hun verhuizing naar Nederland vier jaar terug sprak hij die niet meer, bedacht hij met een somber gevoel in zijn buik. Zijn vader was interim-directeur van beroep, wat inhield dat hij bij slechtlopende bedrijven inviel en ze nieuw leven in moest blazen. Het was een drukke vermoeiende baan wist Josh. Zijn vader kwam vaak laat en moe thuis, om dan zijn eten mee te nemen naar zijn werkkamer en tot laat door te werken. Hierdoor had zijn vader niet meer zo veel tijd voor hem als vroeger, toen ze bijna ieder weekend vistripjes deden. Door deze baan moesten ze vaak verhuizen als zijn vader weer eens ergens anders werd aangewezen. Maar tot vier jaar geleden was dit steeds binnen Engeland geweest, tegenwoordig zat Peter als directeur bij een redelijk gewaardeerde staalfabriek, iets waar Josh niet veel van af wist. Staal was gewoon staal, en daar kon verder niets moeilijks aan zijn. Een reden voor zijn geringe vriendengroep in Nederland was altijd zijn taalprobleem geweest. Hoewel hij de taal vrij snel onder de knie had gekregen, durfde hij niet altijd te spreken uit angst iets raars te zeggen. Dit kwam hem op zijn vorige school op het nodige gepest te staan. Hoewel hij zijn taalproblemen tegenwoordig niet meer als excuus kon aanvoeren ( Hij sprak nu vloeiend Nederlands) had hij sinds het begin van de middelbare school, anderhalve maand geleden, nog niet veel vrienden gemaakt in zijn klas. Natuurlijk zaten er wel wát leuke mensen in zijn klas maar dit waren (nog) niet echt vrienden te noemen. Toch bleef hij positief, hij had namelijk het gevoel dat iedereen nog los moest draaien. Dit was niet meer dan normaal volgens zijn moeder Sara; "Vijfentwintig jonge mensen die elkaar niet kennen in één groep gooien, tja dat heeft even de tijd nodig, Jos.". Hij haatte het als ze hem zo noemde, het gaf hem het gevoel nog een klein kind te zijn. Sara wist dit uiteraard als geen ander, het zou haar er echter niet vanaf houden er mee door te gaan. Zijn moeder was voor haar leeftijd (42 jaar) nog vrij kwiek en sportief, iedere zondag speelde ze tennis met haar vriendinnenclubje en zaterdag bracht ze hem en zijn broertje Dwayne naar het zwembad. Hem voor het wedstrijdzwemmen en zijn broertje (van zes jaar oud) naar de zwemles.

Lid sinds

11 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Leeftijdscathegorie... inhoudelijk lijkt het me gericht op jongeren. Je stijl komt echter op mij over als volwassenen. Het is niet het soort taal en zinsopbouw dat jongeren bezigen dan wel lezen. Je schrijft wel erg prettig. Ik kwam er, ondanks het ontbreken van alinea's, goed doorheen. En dat wil wat zeggen, want inhoudelijk moet er nog wel wat gebeuren wil ik het een echt interessante tekst vinden. Het leest sympathiek en vlot, maar het is nog geen verhaal. Te veel informatie, inderdaad. Wat je doet is het volgende: je beschrijft me Josh. Zijn kijk op het leven, zijn achtergrond, zijn verhouding met zijn familie, zijn sociale situatie en de achtergrond daarvan. Is het nodig dat ik dit allemaal weet over Josh voordat je hem laat doen wat hij gaat doen aan het begin van het verhaal. Ik weet niet waar je me over wil gaan vertellen, maar stel nu dat je verhaal, twee bladzijdes verder, wil beginnen met Josh die jammerlijk faalt voor zijn ô zo belangrijke aardrijkskundetoets, moet ik dan weten hoeveel vrienden hij heeft en wat voor relatie hij met zijn vader heeft en waar zijn vader werkt? Neen. Ik hoef slechts te weten dat hij Josh heet en dat hij om half vijf is opgestaan om nog extra te leren voor de toets. Vertel me wat ik moet weten om de komende scène te begrijpen, en begin dan aan de scène. Of beter nog! Begin meteen aan een scène, en vertel me gaandeweg wat ik moet weten. En wanneer hij dan thuiskomt bij zijn papa en mama, dán mag je me misschien vertellen dat zijn vader al vier jaar lang zijn enige vriend is. En gebruik alinea's :) Twee taaldingetjes: 'in de wat velen mensen een niet meer dan standaard straat zouden noemen' deze zin klopt niet, er staat 'de wat mensen een straat zouden noemen' (je hebt straat twee lidwoorden gegeven, of iets dergelijk. Ik kan mijn vinger er niet opleggen, maar het klopt niet). 'Een reden voor zijn geringe vriendengroep' is dubbelzinnig. De reden dat zijn vriendengroep gering was, bedoel je, of iets in die richting.

Lid sinds

9 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Beiden bedankt voor de reacties! Alinea s inderdaad een goed plan. Aangezien ik hier nogal liep te rotzooien op mijn mobiel t wilde niet helemaal lukken haha. Diana ik waardeer je vele tips en ga er mee aan de slag, maar wel zodra ik in Nederland terug ben want ik merk dat teksten schrijven op mijn mobiel niet een van mijn allergrootste hobbies gaat worden :)

Lid sinds

10 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dat is dan meteen een duidelijke tip voor je ;-) Met je mobiel kun je gewoon niet goed je tekst opmaken. Dus wacht met plaatsen op proeflezen tot je zelf genoeg tijd hebt genomen om het precies neer te zetten zoals jij dat wilt.