Lid sinds

11 jaar 9 maanden

Rol

[fantasy] Het Tweede Land - vriendschap

Het is een hele tijd geleden dat ik iets op proeflezen heb gezet, maar nu zit ik toch met probleem dat ik niet in m'n eentje aankan. Het zit zo. Door het verhaal heen sluiten mijn personages (niet verwonderlijk) verschillende vriendschappen. En ik merk dat dat een terugkomende drempel voor me is. Want hoe ontstaat een vriendschap, en wat voel je daarbij? Ik heb er altijd een handje van om veel woorden te besteden aan gedachten en beleving van mijn personages. Des te meer in scènes aan het begin van een vriendschap, omdat ik dat leuk vind om uit te werken, maar ook omdat ik niet echt een andere manier weet om over het voetlicht te krijgen dat mensen elkaar beginnen te vertrouwen, of elkaar aardig vinden, of zich veilig voelen. Wat dan ook. Dus hieronder een zo'n fragment. Robin leeft sinds een paar dagen in het huis waar Kiri al haar hele leven woont ze heeft er geen al te leuke jeugd, en Robin heeft zo zijn eigen problemen. Van Robins problemen zou je een lezer alles al afweten, maar over Kiri is nog niet erg veel naar voren gekomen in het verhaal. Ik vraag me af of hun gesprek natuurlijk aanvoelt. Of hun gevoelens duidelijk zijn maar vooral of die er niet te dik bovenop liggen. Suggesties om het anders aan te pakken zijn ook zeker welkom. In ieder geval alvast erg bedankt voor het lezen.

Fragment

Een gil trilde door het huis. Op slag vergat Robin zijn vragen en schoot de gang door. In de keuken passeerde hij Nea, die met haar gezicht op onweer een overvolle mand op een tafel hees. Zonder acht op haar te slaan snelde Robin door naar de smalle achterdeur. In de kleine kruidentuin, op de rand van de watertrog, vond hij Kiri, trillend maar met droge ogen. Ze hield een zakdoek tegen haar wang gedrukt en staarde stuurs naar de blinde muur die het hofje omsloot. Ze merkte hem op maar zei niets. Haar blik veranderde niet toen ze die op hem richtte. ‘Het is niets,’ zei ze. Robin slikte een tegenwerping in. Veel te goed wist hij dat erover praten pijn kon doen. Hij zou haar trots niet krenken. Met een knikje liet hij zich naast haar op de rand van de trog zakken. Een zweem van een dankbare glimlach vloog over haar gezicht. Gek dat ze elkaar pas net kenden en hij haar blikken toch begreep alsof ze er dagen over gesproken hadden. In stilte maakte het hem razend dat zij hier moest leven, waar niemand haar zag staan. ‘Waarom ben je hier?’ vroeg hij. ‘Waarom ga je niet weg?’ ‘Waarheen?’ Ze dompelde de doek opnieuw in het water, de blauwe plek onder haar oog onthullend. Ze praatte snel verder, alsof ze bang was dat hij er iets over zou zeggen. ‘Ik heb tenminste onderdak. Stim Vorda kan me dat niet weigeren; mijn moeder heeft me aan hem gegeven.’ ‘Gegeven?’ Kiri staarde naar het water. Ze schudde nauwelijks merkbaar haar hoofd, toen werd haar frons lichter en haar blik weer kinderlijker. Alsof ze het onderwerp vergeten was, vroeg ze: ‘Waar ga jij heen wanneer je tovenaar bent?’ Robin knipperde. ‘Nergens heen.’ ‘Heb je geen plan?’ Zijn plan was van hem, hij had niet gedacht het ooit met iemand te willen delen. Bevreemd ontdekte hij dat hij haar erover wilde vertellen. Ze had al aan zijn kant gestaan voordat ze hem werkelijk kende, die eerste nacht dat Stim Vorda hem aan Aldurick had overgeleverd. Toch wachtte hij veel te lang met antwoorden. ‘Jawel,’ zei hij tenslotte langzaam. Er was iets warms uit haar blik verdwenen. ‘Het spijt me,’ zei ze. ‘Ik hoef het niet te weten.’ Ze liet zich van de rand van de trog zakken. ‘Ik wilde niet lastig zijn.’ Robin helde naar voren en verloor bijna zijn evenwicht op de rand. ‘Kiri, wacht.’ Zo makkelijk als hij haar stilte begreep, zo slecht kwam hij tegenover haar uit zijn woorden. En nu moest hij haar vertellen dat hij van plan was zijn broer terug te halen uit de dood? Ze zou hem uitlachen, voor gek verklaren, of erger nog: teleurgesteld zijn. Nee, met woorden zou hij het niet redden. Robin pakte haar bij de pols. ‘Ik moet je iets laten zien.’

Lid sinds

9 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Mooi stukje. Wat ik me afvraag: waarom is het perspectief ineens bij haar. Als je hem laat zien, voelen en denken is het veel helderder. Nu loopt de lezer met Robin mee. Hij heeft versnelde pas. De lezer ziet dat Nea iets op een tafel zet maar R ziet dat niet: maar wij wel (gek) dan loopt hij verder de tuin in en ziet haar zitten. Dan moet hij dus haar zien, want wij zitten op zijn schouder. Hij moet haar leuk gaan vinden. Hij moet registreren hoe zij reageert en alleen daaruit kan de lezer conclusies trekken. Klein dingetje: "Jawel," zei hij tenslotte langzaam: hoe wil je dat langzaam of snel zeggen. Als lezer doe ik altijd alles na als zoiets gezegd wordt. Fijn stuk. Succes!

Lid sinds

11 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hoi Nienke, Dankjewel voor je reactie! Ik moest mijn eigen stuk goed nalezen om te zien wat je bedoelde. Ik zie nu waar het net lijkt alsof het háár gedachten zijn; ik zoom ook wel erg op haar in. Maar het perspectief blijft bij Robin, alles wat er staat is hoe hij haar ziet - of zo had ik het bedoeld. Die verkeerde indruk kan ik er wel uithalen door de dingen wat anders te verwoorden. Als je 't allemaal leest als Robins gedachten; blijft je commentaar dan toch overeind staan?

Lid sinds

9 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Diana Silver, 'Ik vraag me af of hun gesprek natuurlijk aanvoelt.' Voor mij wel. 'Of hun gevoelens duidelijk zijn maar vooral of die er niet te dik bovenop liggen.' Die zijn duidelijk, voor wat betreft Robin wordt er naar mijn smaak iets te veel uitgelegd, bijvoorbeeld hier:
Zo makkelijk als hij haar stilte begreep, zo slecht kwam hij tegenover haar uit zijn woorden.
Terzijde over het perspectief: Duidelijk vanuit Robin qua gedachten en daarnaast een neutrale alwetendheid voor het decor e.d. - daar ontkom je niet aan bij 3e persoon. Het komt op mij als lezer natuurlijk over. succes.

Lid sinds

10 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik vraag me af of hun gesprek natuurlijk aanvoelt.
Ja.
Er was iets warms uit haar blik verdwenen.
Als in; het was warm en nu iets minder warm? Hoeveel, en hoe snel, kan iemand zoiets waarnemen?
‘Waar ga jij heen wanneer je tovenaar bent?’ En nu moest hij haar vertellen dat hij van plan was zijn broer terug te halen uit de dood?
Mooi.

Lid sinds

11 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
JP, je haalt er precies een van de zinnen uit waar ik al mee zat. Dankje daarvoor. Ik ga die zin, en enkele andere, ten eerste schrappen, denk ik. Maar dan. Om geheel in het midden te laten hoe hij zich erbij voelt, daar voel ik me niet fijn bij. Dat doe ik soms wel, zeker, vooral bij gesprekken tussen personages die elkaar al goed kennen - en die de lezer ook al goed kent. Maar hier, nou ja, daar komt mijn beginvraag dus vandaan: in zo'n nieuwe relatie vind ik dat er dan te veel open biljft, dat het maar gissen is hoe het gesprek op mijn hoofdpersoon overkomt. Is dat een volkomen onterechte angst, of weet jij misschien dingen die ik daaraan kan doen?
‘Waar ga jij heen wanneer je tovenaar bent?’ En nu moest hij haar vertellen dat hij van plan was zijn broer terug te halen uit de dood?
Mooi.[/quote] :)) Gelukkig. Dan zit het met mijn plot toch een beetje goed. Erg bedankt, heren!

Lid sinds

7 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hoi Diana, Ik herken je punt over het opbouwen van vriendschappen heel erg. Zelf heb ik hier ook moeite mee, vooral als het snel moet gebeuren. Zo heb ik een personage in mijn verhaal die er maar 2 hoofdstukken inzit, maar voor de plot is het cruciaal als zij en mijn HP elkaar vertrouwen en dus echt vriendschappelijke gevoelens voor elkaar ontwikkelen binnen die tijd. Ik kom er maar niet over uit hoe ik dit aan moet pakken. Ik vind dat jij het in dit stukje goed uitwerkt, hoor. De band tussen de twee wordt heel ingetogen en duidelijk neergezet, zeker voor zo'n kort fragment. Je laat op verschillende manieren blijken dat Robin rekening houdt met Kiri, en zo voel ik dat ze belangrijk voor elkaar zijn. Het is vooral genegenheid wat ik bij dit fragment voel. Mooi dat ze elkaar een beetje aan het aftasten zijn. Ze weten nog niet precies wat ze aan elkaar hebben, maar er is blijkbaar iets gebeurd waardoor Robin haar in vertrouwen wil nemen. De dialoog is natuurlijk, daar zie ik zo snel geen verbeterpunten. Het opbouwen van een geloofwaardige vriendschap, waar de lezer ook echt emotioneel bij betrokken is, kost naar mijn ervaring gewoon een hoop bladzijdes, vooral omdat er meerdere scènes overheen gaan. In mijn manuscript is er nu één vriendschap waar ik erg tevreden over ben. Mijn hoofdpersoon (Anna) vond hem (Henrik) in het begin vreselijk. Toch zocht hij toenadering. Zij stootte hem af. Maar hij bleef aardig doen, en nadat hij haar een persoonlijk geheim vertelde, liet ze hem eindelijk toe. Daarna heeft hij haar een paar keer uit de brand geholpen: voor haar gelogen, haar in bescherming genomen. Hij neemt haar op sleeptouw en inmiddels heeft ze sterke gevoelens voor hem. Zij heeft dingen voor hem over en vertrouwt hem volledig (we zijn nu bijna 100 A4'tjes verder). Achteraf blijkt dat het hem daar precies om te doen was, dat hij haar zal verraden. Ik hoop dat de lezer op dat punt compleet geshockt zal zijn omdat die ook erg betrokken is bij hun relatie. Hopelijk heb je iets aan dit voorbeeld. Zelf ben ik trouwens erg benieuwd naar andere voorbeelden van het opbouwen van geloofwaardige relaties/ vriendschappen. Het blijft toch een lastig punt...

Lid sinds

10 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Zelf ben ik trouwens erg benieuwd naar andere voorbeelden van het opbouwen van geloofwaardige relaties/ vriendschappen.
Die voorbeelden zijn vaak zeer ongeloofwaardig. De vonk kan overslaan tijdens een vuurtje.
Het blijft toch een lastig punt...
Zeker voor mensen die hun eigen vriendschappen en relaties niet kunnen doorgronden.

Lid sinds

7 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
O, nog een voorbeeld van een vriendschap die ik raar opgebouwd vond. Ik was 11 of 12 toen ik het eerste Harry Potter boek las en zelfs toen had ik al zoiets van: dit voelt niet natuurlijk. Harry verkiest Ron in de trein, zonder specifieke reden, tot zijn beste vriend- daar kon ik nog inkomen. Maar dat Harry en Ron de kleine Hermelien eerst vreselijk vinden en zelfs een beetje pesten, en vervolgens 180 graden draaien op het moment dat haar van een trol moeten redden, dát vind ik raar. Ineens is het een drie-eenheid. Dat had van mij best wat geleidelijker gemogen. Het is denk ik net als in het echte leven: je kan wel zeggen dat twee mensen bevriend zijn, maar voordat je vriendschap voor iemand vóélt moet je samen dingen meemaken: samen lachen, samen huilen, samen rebbeleren, noem maar op. Het is denk ik ook een goede oefening om eens na te gaan hoe jouw eigen vriendschappen zijn ontstaan en waar die op gebaseerd zijn.

Lid sinds

7 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Het blijft toch een lastig punt...
Zeker voor mensen die hun eigen vriendschappen en relaties niet kunnen doorgronden.
Absoluut! Ik zou hier best beter in willen zijn. Vriendschappen zijn voor mij toch vooral spontane verschijnsels waar ik niet te veel over nadenk, maar dit probeer ik, in het kader van beter leren schrijven, wel vaker te doen. Aan de andere kant moet het in een verhaal ook niet te 'opgebouwd' aanvoelen. Vandaar: lastig puntje. Voor mij althans.

Lid sinds

10 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Het is denk ik ook een goede oefening om eens na te gaan hoe jouw eigen vriendschappen zijn ontstaan en waar die op gebaseerd zijn.
Steeds vaker ontstaat een vriendschap digitaal. Soms is dat al een redelijk stevige basis om de volgende stappen succesvol te ondernemen. Een ontmoeting.
Het is denk ik net als in het echte leven: je kan wel zeggen dat twee mensen bevriend zijn, maar voordat je vriendschap voor iemand vóélt moet je samen dingen meemaken: samen lachen, samen huilen, samen rebbeleren, noem maar op.
Dat maakt dating-tv-programma`s denk ik zo leuk. Samen de koeien melken.

Lid sinds

11 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
In het echte leven ontstaat een vriendschap uit tientallen grote en kleine dingen, om allerlei ongenoemde redenen. Een verhaal is altijd meer gecondenseerd dan het echte leven. En juist in zoiets intiems als het beginnen van een vriendschap, kan het beeld dat je in een verhaal neerzet snel simplistisch en daardoor ongeloofwaardig aanvoelen. Dat is denk ik mijn punt, misschien ons punt, Esje, want ik heb inderdaad het gevoel dat we heel erg met hetzelfde zitten. Ik vond je reactie erg fijn om te lezen, waarin je omschrijft hoe het fragment precies op jou overkomt. Dat helpt altijd erg, bedankt!

Lid sinds

10 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Vriendschappen zijn voor mij toch vooral spontane verschijnsels waar ik niet te veel over nadenk, maar dit probeer ik, in het kader van beter leren schrijven, wel vaker te doen.
Spontaan is mooi. Goed nadenken is - direct na die spontane reactie - nog mooier. Hangt natuurlijk af van je verwachtingen die je hebt van een vriendschap. Die verwachtingen zijn vaak het struikelblok. Erover praten helpt. Garanties zijn er niet.
Aan de andere kant moet het in een verhaal ook niet te 'opgebouwd' aanvoelen. Vandaar: lastig puntje. Voor mij althans.
Het opbouwen in een verhaal is 'ongeveer' hetzelfde als er over praten. Lastig? Ja. Maar je moet ergens beginnen. En dan is het ook voor mij heel lastig. Het grappige is dat je in een boek zoveel mag liegen - over alles - als je wil. "Als ik eerlijk ben, moet ik bekennen dat ik vaak oneerlijk ben." - "Oh ja, vertel eens." "Nee, jij eerst. Ben jij altijd eerlijk?" - "Ja, ik wel." Ik pak mijn spullen en verdwijn. Ik ben zoals de waard en vertrouw niemand die zegt altijd eerlijk te zijn.

Lid sinds

9 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik lees je verhaal nog steeds als een YA verhaal. Dat heb je losgelaten maar ik nog niet (...) Bij YA heb je als het ware de camera heel stevig vast: het is altijd duidelijk wie er denkt en je zoomt hooguit wat in en uit, maar bij een verhaal dat ook voor volwassenen is, hoeft dat minder strak denk ik. Dus je laat de lezer vrijer

Lid sinds

9 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Diana Silver, Je schrijft in #5:
Maar hier, nou ja, daar komt mijn beginvraag dus vandaan: in zo'n nieuwe relatie vind ik dat er dan te veel open biljft, dat het maar gissen is hoe het gesprek op mijn hoofdpersoon overkomt. Is dat een volkomen onterechte angst, of weet jij misschien dingen die ik daaraan kan doen?
Te veel open laten is idd niet goed, dan gaat de lezer gissen. Probeer de overweging van Robin te vangen vanuit zijn beleving. Dit is het stukje:
Zo makkelijk als hij haar stilte begreep, zo slecht kwam hij tegenover haar uit zijn woorden. En nu moest hij haar vertellen dat hij van plan was zijn broer terug te halen uit de dood? Ze zou hem uitlachen, voor gek verklaren, of erger nog: teleurgesteld zijn. Nee, met woorden zou hij het niet redden.
Iets compacter en zo dicht mogelijk bij Robin: Hij begreep haar stilte en zocht naar woorden hoe haar te vertellen dat hij van plan was zijn broer terug te halen uit de dood. Maar welke woorden hij ook koos, ze zou hem uitlachen, voor gek verklaren, of erger nog: teleurgesteld zijn. (en verder met de handeling: Hij pakte haar bij een pols. 'Kiri, ik moet je iets laten zien.' - feitelijk een loos zinnetje dat aangeeft dat Robin niet is geslaagd in zijn zoektocht naar woorden, waarmee de scene een nieuwe impuls krijgt: er gaat iets gebeuren) succes

Lid sinds

11 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hm, ja, ik zie het verschil. Ik benoem het misschien wat te theatraal, terwijl jij hetzelfde zegt op inderdaad een dichterije toon. Stof tot nadenken, dank je wel!

Lid sinds

9 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hey Diana. Leuk weer eens wat van je te lezen. (Ik heb bovenstaande discussie niet gelezen om fris te kunnen reageren.) Je lijkt te bezorgd dat de lezer dingen mist. Daardoor neig je naar iets te nadrukkelijke aanwijzingen. Voorbeelden:
staarde stuurs
een dankbare glimlach
Gek dat ze elkaar pas net kenden en hij haar blikken toch begreep alsof ze er dagen over gesproken hadden.
Bevreemd ontdekte hij dat hij haar erover wilde vertellen.
Zo makkelijk als hij haar stilte begreep, zo slecht kwam hij tegenover haar uit zijn woorden.
Het valt eigenlijk wel mee hoor. Je tekst leest lekker weg. Die nadrukkelijkheid past misschien ook wel bij je doelpubliek (ik gok YA?). Maar zelf zou ik iets kariger zijn met zaken als dankbaar glimlachen en de soms wat gekunstelde interne monoloogjes van je hp. Het dogma van JanP, eigenlijk: toon de ervaring, beschrijf hem niet.

Lid sinds

11 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hoi Ostinato, Dankjewel voor het lezen. Ik ben het zeker eens met je voorbeelden. Maar nog ben ik op zoek naar een manier om het anders te doen. Zou je misschien een gooi willen wagen naar een voorbeeld van hoe ik het beter aan zou kunnen pakken?
(IK gok YA?)
Dat probeer ik los te laten. Al weet ik niet zeker met welk doel, want in dit genre komt het daar uiteindelijk altijd toch op neer.

Lid sinds

9 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ha, maar ik heb niet de pretentie dat ik het beter kan. Echter, ik sleutel graag aan andermans teksten :) Jouw versie:
Robin slikte een tegenwerping in. Veel te goed wist hij dat erover praten pijn kon doen. Hij zou haar trots niet krenken. Met een knikje liet hij zich naast haar op de rand van de trog zakken. Een zweem van een dankbare glimlach vloog over haar gezicht. Gek dat ze elkaar pas net kenden en hij haar blikken toch begreep alsof ze er dagen over gesproken hadden. In stilte maakte het hem razend dat zij hier moest leven, waar niemand haar zag staan.
Mijn bewerking:
Robin kende de pijn en slikte zijn tegenwerping in. Hij wilde haar trots niet krenken. Met een knikje ging hij naast haar zitten op de rand van de trog. Een zweem van een glimlach vloog over haar gezicht. Hij merkte dat hij Kiri's blikken begreep alsof hij haar al jaren kende, en het maakte het hem razend dat zij hier moest leven, waar niemand haar zag staan.
En nog eentje. Jouw versie:
Zo makkelijk als hij haar stilte begreep, zo slecht kwam hij tegenover haar uit zijn woorden. En nu moest hij haar vertellen dat hij van plan was zijn broer terug te halen uit de dood? Ze zou hem uitlachen, voor gek verklaren, of erger nog: teleurgesteld zijn. Nee, met woorden zou hij het niet redden.
En de mijne:
Hij wilde haar alles vertellen over zijn krankzinnige plan. Dat hij zijn broer ging terughalen uit de dood. Dat hij … (hier nog wat meer zaken die Robin dolgraag zou willen spuien) Maar ze zou vast denken dat hij gek was, of erger nog: teleurgesteld zijn. Onder haar vragende blik bleven de woorden steken in zijn keel.

Lid sinds

6 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
@ Ostinato, ik sleutel graag mee! mijn versies van # 18 Robin slikte een tegenwerping in. Praten kon pijn doen, wist hij uit ervaring. Hij was niet van plan haar trots te krenken. Hij kneep zachtjes in haar hand, dat moest voldoende zijn. Vervolgens liet hij zich vaardig zakken op de rand van de trog. Vanuit zijn ooghoek ving hij haar [ (goedkeurende?)] glimlach. [Heel snel,] maar deze sprak boekdelen. Ze kenden elkaar nog niet zo lang, nochtans… een enkele oogopslag van Kiri was voldoende om haar gevoelens te begrijpen. Inwendig was hij razend dat ze hier moest leven, op een plaats, in een huis waar niemand oog voor haar had. Haar stilte begreep hij. Haar iets duidelijk maken was onmogelijk; de woorden kwamen er nooit uit zoals hij wilde. Zijn plan om zijn broer uit de dood terug te halen, zou waarschijnlijk niet in goede aarde vallen. Hij zou uitgelachen worden en als gek beschouwd worden. Erger nog. Kiri zou teleurgesteld zijn in hem.

Lid sinds

6 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Je dialogen verlopen vlot en natuurlijk. Nog eventjes je beginzin. 'Een gil trilde door het huis.' een gil die trilt? Het kan dat je correct bent, ik zou het zo niet schrijven. Eerder: Een gil [van buiten] deed het huis trillen. (het is toch Kiri die gilt?) Een kreet van pijn kwam door de achterdeur binnen [en galmde door de keuken.] 'Ze hield een zakdoek tegen haar wang gedrukt en staarde stuurs naar de blinde muur die het hofje omsloot. Ze merkte hem op maar zei niets. Haar blik veranderde niet toen ze die op hem richtte.' De twee laatste zinnen vind ik vreemd na elkaar. Ze merkt hem eerst op (dan zijn haar ogen al op hem gericht) en in de laatste zin richt ze haar blik (weer) op hem. Het is maar een idee: Ze hield een zakdoek tegen haar wang, geïrriteerd (wrevelig) staarde ze naar de blinde muur die het hofje omsloot. Als ze hem al had opgemerkt, zei ze geen woord. Uiteindelijk richtte ze haar blik op hem. "Niets aan de hand," zei ze met holle stem.

Lid sinds

6 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Klein dingetje: "Jawel," zei hij tenslotte langzaam: hoe wil je dat langzaam of snel zeggen. Als lezer doe ik altijd alles na als zoiets gezegd wordt.
Ik begrijp Nienkea, mag ik veronderstellen dat je in het Engels zou denken ' ...with a drawling voice?' Dan mss iets anders vinden dan 'jawel' Of je kan "Jawel," wist hij aarzelend uit te brengen.

Lid sinds

11 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Wauw, dit is leuk! Bedankt Ostinato en Marlie. Dit haalt me helemaal uit mijn eigen ietwat vastgelopen beeld van de tekst. Op naar de herschrijf. Marlie en Nienke, over langzaam jawel zeggen ga ik denk ik toch koppig zijn. 'Langzaam' geeft in mijn beleving precies het gevoel weer wat ik over wil brengen, als het al niet de fysieke werkelijkheid is.

Lid sinds

8 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
"Het is een hele tijd geleden dat ik iets op proeflezen heb gezet, maar nu zit ik toch met probleem dat ik niet in m'n eentje aankan." Niemand kan ook maar iets in zijn eentje schrijven, je hebt altijd lezers nodig. Meestal moet je die verbeelden, maar waarom zou je? We lezen op dit forum graag. Ik denk dat je aandachtspunten terecht zijn. Maak je geen zorgen of je het er te dik bovenop legt. Vriendschap? Er is niets subtiels aan baltsgedrag. 1. "Ik heb er altijd een handje van om veel woorden te besteden aan gedachten en beleving van mijn personages." Dat is een gebruikelijk schrijfdoel. Maar overweeg eens wat meer die vele woorden in de mond van je personnages te leggen. Let them tell, don't show: "Een gil trilde* door het huis" > 'Auw!' "Robin slikte een tegenwerping in" > 'Maar ...' begon Robin (en liet het daarbij). "Hij zou haar trots niet krenken" > 'Sta me niet aan te gapen, lul. Het is niks, zei ik toch. Puts een emmer water voor me.' "Een zweem* van een dankbare glimlach vloog* over haar gezicht. > 'Dank je.' Of: 'Dank je, Robin.' "Kiri staarde naar het water." > 'Er zit een kikker in de trog,' zei Kiri. Dat was ook zo maar het sloeg nergens op. "Zijn plan was van hem, hij had niet gedacht het met iemand te delen." > 'Gaat jou niet aan,' zei hij stuurs. En toen op een andere toon: 'Nou ja. Ik bedoel eigenlijk, ik weet niet. Ik wil ...' Wat ik tussen haakjes heb is misschien te veel maar dat hangt af van je doelgroep. 2. Blijf dichter bij je perspectief. Als Robin op die gil afstormt, heeft hij geen aandacht voor Nea. Hooguit duwt hij haar ruw op zij om er langs te kunnen. Hij heeft dan zeker geen atijd om processen te observeren als het op tafel hijsen* van een mand. Laat de beschrijving voor een andere passage zonder actie. "Ze staarde stuurs naar de blinde muur" > weglaten, zie ook de opmerking over perspectief van NienkeA (#1). 3. Ik neem aan dat dit je eerste vermelding van hun verhouding is. Indien ja, dan is dit de plek om de eerste indruk van de aard daarvan te geven. Is het platonische vriendschap tussen lotgenoten? Of een coup de grace? Of een schuchtere toenadering tussen mensen die al een tijdje overzelfbewust langs elkaar heen drentelen? Dat maakt nogal wat uit vor de aard van de conversatie. Nu haal ik dat er nie uit - misschien is het dat wat er mis is met je dialoog? (Als je dat in eerdere hoofdstukken al hebt gedaan, dan vervalt deze opmerking.) In tegenstelling tot Yrret (#7) vermoed ik geen vonk meer nadat zel al een tijdje in hetzelfde huis wonen. Uit je opmerking dat Robin met Kiri trots rekening houdt en hij een recente indringer is in haar territorium leer ik dat Kiri de broek aanheeft (dat kan een pose zijn) en Robin een opgroeiend zwaantje dat nog moet wennen aan zijn tovenaarskracht. Ik neem aan dat het wat schuchtertjes gaat? 4. Taalgebruik van schuchtere verliefden die dat nog niet weten heeft niet als kenmerk beknopte verzorgdheid - integendeel. Benader dat door wat meer aarzeling: "'Waarom ben je hier?'" > 'Wat ik vragen wou, uh, waarom ben je eigenlijk hier?' "'Waarheen?'" > 'Waarheen dan?' antwoordde ze en haalde de schouders op. "'Ik heb tenminste onderdak.'" > 'Hier heb ik tenminste onderdak,' antwoordde ze en voegde toe: 'Nou ja.' "'Waar ga je heen als je tovenaar bent?'" > 'Als je straks tovenaar bent. Wat dan? Ik bedoel ... ga je dan weg? Hier?' (Misschien wil ze zeggen: laat je me dan in de steek - dacht Robin. Maar nee, dat zal ze wel niet bedoeld hebben. (De havermoutpap van vanmorgen lag zwaar op zijn maag.)) Schrik niet terug voor stopwoordjes. Stopwoordjes zijn wel degelijk functioneel, anders zouden ze al lang uit het taalgebruik zijn weg ge-erodeerd. Gebruik ze, al mocht dat niet van je juf opstelschrijven. De door mij met * gemerkte woorden vind ik de aandacht afleiden.

Lid sinds

6 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hoi Diana, Persoonlijk vind ik dat je met het fragment een prima stuk hebt afgeleverd. Het leest prettig weg en is erg duidelijk. De introductie van een vriendschap is volgens mij het best aan te pakken door je personages in “vriendschapsmodus” te zetten. Bij Robin heb je die al sterk beschreven terwijl het bij Kiri nog zeer afwezig is. Dit is een ideale beginsituatie, waarin stapje voor stapje Kiri in de vriendschapmodus gezet kan worden. De vriendschapsmodus betekent dat je personages zichtbaar positiever en opener ten opzichte van de ander gaat staan. Zo heb je Robin als een “vriendelijk” personage geïntroduceerd, hij maakt zich bezorgt over het welzijn van Kiri. Hij helpt Nea namelijk niet… De behoefte hebben om in het bijzonder één iemand te helpen verraad sympathie. Ook “Hij slikt een tegenwerping in” verraad de vriendschapmodus omdat de HP dus niet de behoefte heeft om continue in de conflictmodus te willen zijn met de ander. Maar ook de trots niet willen krenken betekent rekening willen houden met de ander. Op die manier geef je een aardig beeld van Robin zijn sympathie en zijn hoffelijke opstelling daarvan. Toch rijst de vraag of het uit medelijden is of uit oprechte interesse. Heeft Kiri ook een persoonlijkheid die de hoofdpersoon aanspreekt? Doet nu niet terzake, maar sympathie die gebaseerd is op medelijden houd geen stand zodra de “meelijwekkende” situatie verdwenen is. Dan wordt het een moreel contract, jij hebt mijn leven gered dus vanaf nu sta ik altijd bij je in het krijt. Ook constateringen zoals “Gek dat ze elkaar pas net kenden en hij haar blikken toch begreep alsof ze er dagen over gesproken hadden.” Verraad een zekere zelfingenomenheid van de HP, men denkt al snel dat je elkaar begrijpt. Maar vaak is het toch wishfulthinking. En kan lang door etteren wanneer er heel veel gedachten niet worden uitgesproken! Een ander sterk punt is dat je verhaal tendeert naar de toekomst en het delen ervan al is het maar in de vorm van plannen. Op die manier heb jij je verhaal goed geconstrueerd in een psychoanalytisch raamwerk door tal van sleutelwoorden te gebruiken die verwijzen naar vriendschap. Geheim, vertrouwen, toekomst, plannen, aanraken. Kiri is duidelijk nog in de conflictmodus, ze wil haar zorgen niet delen. En slaat dus de handreiking van Robin af en is beledigt wanneer Robin op zijn beurt niet iets met haar wil delen. Want ‘Ik wilde niet lastig zijn.’ Betekent vrij vertaald, als je me niet vertrouwd dan vertel je het toch niet klootzak!

Lid sinds

6 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hoi Diana, Ontzettend leuk stukje om te lezen! Het enige waar ik over struikelde is inderdaad dat gedeelte ergens achterin over 'zo makkelijk als hij haar stilte begreep, zo moeilijk' bla bla. Maar dat is geloof ik voldoende benoemd in voorgaande reacties. Ik ga helemaal met je mee over het 'Jawel' langzaam uitspreken. Ik denk dat dit heel duidelijk de lading overbrengt. Lekken houden dus. De opmerking van Nienkea over een schommelend point of view kan ik me niet in vinden. Ik voel mezelf heel duidelijk meegaan met HP Robin. De gevoelens van anderen die genoemd worden, dragen volgens mij bij aan de scene. Ik vind het niet storend tijdens het lezen. Wat Menno zegt over 'let them tell, don't show' is juist iets waar ik me ontzettend aan kan storen. Dat is denk ik dus een gevalletje van over smaak valt te twisten. Ik heb liever dat dingen duidelijk worden zonder die te veel in dialoog te vermelden: 'Show, don't tell.' Sorry Menno! Maar om antwoord te geven op je vragen: Ja, het leest lekker en nee, het ligt er niet te dik bovenop. Sorry, nu ik mijn reactie zelf terug lees, realiseer ik me dat je geen klap aan mijn commentaar hebt. Ik vind je gewoon fijn om te lezen. Keep it up!

Lid sinds

11 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hoi Menno, Erg bedankt voor je reactie, ik heb hem vaak gelezen en er veel over nagedacht. Ik vind hem interessant, al is dat omdat ik me er niet goed in kan vinden. Stopwoordjes en andere tussenwerpsels vind ik werkelijk niet passen in geschreven taal (al komen ze nog zo vaak voor in gesproken taal) met de voornaamste reden dat het niet lekker leest en de tekst er als geheel onverzorgd door overkomt. De tekst, zeg ik, niet de inhoud. Ik vind 'nou ja, ach, ik weet niet' een draconische manier om twijfel over te brengen. Als iemand uh nou ja mompelt schrijf ik dat hij iets weifelend zegt, als iemand au roept, schrijf ik dat hij gilt van pijn. Dit is een stijlkeus waar ik voor sta.

Lid sinds

11 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dag Bileam, Dank voor je analyse, ik vind het een leuke optiek, om de dingen door de loep van jouw vriendschapsmodus te zien. Met dat in gedachten ga ik ook even nog alle voorgaande scènes tussen die twee na.
Want ‘Ik wilde niet lastig zijn.’ Betekent vrij vertaald, als je me niet vertrouwd dan vertel je het toch niet klootzak!
Hierom moest ik lachen, want dat is raak.

Lid sinds

11 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Sweet Lucy, Hoe kom je erbij! Geen klap aan hebben? Juist verschillende dingen van verschillende proeflezers horen is zinvol, want niets is de volle waarheid en het enige wat ik kan hopen is een zo volledig mogelijk beeld krijgen van hoe er tegen mijn tekst aangekeken kan worden. Dus heel erg bedankt voor je reactie.

Lid sinds

8 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Voor alle proeflezers is je fragment heel acceptabel, maar je hebt het zelf over een terugkerende drempel. Het is maar hoe hoog je de lat legt (mixed-metafoor), blijkbaar ligt die hoog genoeg voor je proeflezers maar niet voor je zelf. De lat kan altijd hoger en de drempel kan altijd lager. Je zorgpunt was: "of hun gevoelens duidelijk zijn." Veel proeflezers vinden van wel - maar koppelen niet terug hoe zij die gevoelens interpreteren. Een paar proeflezers koppelen wel terug, en dan blijkt het inderdaad niet erg duidelijk. 1. Je noemt zelf: elkaar vertrouwen, zich veilig voelen. 2. Yrret denkt aan een vonk die overslaat. Dat is iets heel anders. 3. Esje praat (in andere woorden) over een band die geledelijk onstaat uit gedeelde ervaringen. 4. Menno ziet een schuchtere jongen en een meisje dat op haar eigen territorium haar stekels opzet. 5. BileamFaustina leest ook een coflict, maar ervaart de jongen meer als hoffelijk en hoffelijkheid heeft iets neerbuigends. Dat zijn dus vijf verschillende interpretaties. Je zorgpunt "of hun gevoelens duidelijk zijn" is dus terecht. Hoe maak je het duidelijker? Door dichter op je personen te gaan zitten. NienkeA geeft twee suggesties: 1. Een strakker perspectief. Dat voel je zelf strak genoeg en janpmeijers ook. 2. Blijf dichter bij je doelgroep. Je hebt YA losgelaten, maar NienkeA leest nog steeds YA. Heb je nu een andere doelgroep of is het helemaal losgelaten? Ik denk dat dit twee belangrijke punten zijn. Je kiest voor een alziende schrijverspositie. Dat schept wat afstand tot je personages en je hebt al afstand genomen van een doelgroep. Ik denk toch dat je die afstanden wat kleiner moet maken. De microfoon dichter bij je persoonages te houden en hun (spreek)taal letterlijker op te nemen wass mijn suggestie maar dat past niet in je stijl. Misschien dan iets meer het cameraatje van de alziende verteller wat strakker op de rug van de hoofpersoon binden, zoals ze wel eens in natuurdocumentaires doen?