Lid sinds

12 jaar

Rol

[fantasy] Het Tweede Land - Nimbre in de Tempel

Of het lekker loopt. Ik weet het, proeflezen wordt doodgegooid met deze vraag, maar dit is mijn excuus: dit fragment heb ik in een wat andere stijl geschreven dan mij gewoon is. Ik vind dat het voor het verhaal nodig is. Het is bedoeld als rustmoment, als recuperatie van de sfeer en setting die in de drie voorgaande hoofdstukken specifiek (in 'show') zijn neergezet. Dus, hoe sta ik ervoor? Leest de stijl als geheel prettig, rustig, of niet? Ik hoor graag van jullie! Ter verheldering: Sayocante = godin De tovenares van Helliund = Nimbre's moeder Nimbre is pas in de Tempel komen wonen als novice: ze wordt opgeleid tot priesteres.

Fragment

Sinds ze in het novicenhuis woonde had ze het voor stedelingen verboden deel van het tempelcomplex nauwelijks meer verlaten. Nu ze weer rondliep tussen de gewone mensen, die de Tempel bezochten om gebedsdiensten bij te wonen of zegeningen te vragen aan de priesters, voelde ze dat ze was veranderd. Haar witte kleed stak af tegen de rijke kostuums van de hoogstaande tempelbezoekers en tegen de grauwe kledij van de mannen en vrouwen van mindere stand. Ze stond los van hen maar had zich tegelijkertijd nog nooit zo verbonden gevoeld als op het moment dat ze in het voorbijgaan werd toegeknikt door een wildvreemde man die zijn muts voor haar afnam. Er verscheen als vanzelf een glimlach op haar lippen. Hoe konden de mensen weten dat zij nog even onbekend was in de Tempel als de eerste de beste marskramer; dat de duizelingwekkend versierde gebouwen rond het plein haar nog evenzeer imponeerden als op de dag dat ze hier aangekomen was. Misschien zou ze er wel nooit aan wennen. Telkens wanneer ze opkeek werd ze herinnerend aan de inspanningen die generaties geleverd hadden ter ere van de godin, hun beschermvrouwe. Ze liep over het plein met een vering in haar pas en een hart dat uit haar borstkas leek te springen. Hoe anders moest haar moeder zich gevoeld hebben. Was ze over dezelfde plavuizen geleid; had ze naar de gebouwen en torens opgekeken en gewenst dat het steen onder haar blik zou verkruimelen? Zij was een ketter geweest; gedreven door minachting voor de geesten, machtslust en de wens om Sayocante en haar volk uiteen te drijven. Alles waar Nimbre heel haar leven naar had verlangd, had haar moeder willen vernietigen. Er had geen grotere kloof kunnen liggen tussen haar en de tovenares van Helliund. Ze zou het bewijzen en niemand zou ooit nog twijfelen aan haar trouw. Ze zou een dochter zijn van Sayocante.

Lid sinds

9 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Diana Silver, Als geheel leest het - voor mij - prettig en rustig. Je staat er goed voor. Alleen deze zin: 'Ze liep over het plein met een vering in haar pas' liep/vering/pas dat zijn drie duidingen hoe ze beweegt - maak een keus. :) Groet,

Lid sinds

10 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik vind deze stijl prachtig. Het leest bijna als het kijken naar een schilderij. Die ene zin die Jan hierboven aanstipte, was de enige die voor mij een hapering in het lezen veroorzaakte. Misschien is het een idee om 'met een vering in haar pas' te vervangen voor 'met verende pas' dat bekt iets lekkerder. Voor de rest geen aanmerkingen behalve dat de laatste zinnen me erg nieuwsgierig maken naar wat Nimbre's moeder precies heeft gedaan ;).

Lid sinds

13 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Hoi Diana,
Of het lekker loopt.
Wat mij betreft wel. Intrigerend, beeldend en met gevoel. Het slot bezorgt me kippenvel. Twee kleine dingetjes die ik denk ik anders zou doen:
Haar witte kleed stak af tegen de rijke kostuums van de hoogstaande tempelbezoekers en tegen de grauwe kledij
Twee keer 'tegen'. Dat kan wel, je hebt namelijk een driedelige tegenstelling: helder wit, én de 'rijke kostuums', én de grauwe kledij - elk steekt af tegen de ander. Om dat duidelijker te maken zou je er iets als 'zowel' tussen kunnen gooien: zowel tegen de rijke kostuums als tegen de grauwe kledij. Of: tegen de grauwe kledij, én/maar ook/zelfs tegen de rijke kostuums. Ik persoonlijk vind het mooier om zo duidelijk te maken dat het helder wit een 'klasse apart' is. En een ander dingetje: Een komma scheidt m.i. verschillende delen van één zin, terwijl een puntkomma twee in feite aparte zinnen verbindt. Ik vind dat je een puntkomma kunt/mag gebruiken wanneer je hem vrij eenvoudig (dus zonder grote verbouweingen) kunt vervangen door een punt. Hier:
Zij was een ketter geweest; gedreven door minachting voor de geesten, machtslust en de wens om Sayocante en haar volk uiteen te drijven.
kan dat niet; het deel na de puntkomma vormt dan geen volledige zin. Het tweede deel is een uitbreiding van 'Zij was een ketter geweest', en hoort daar dus ook bij. Zoals het er nu staat zou ik daarom een komma gebruiken. Je kunt ook het tweede deel aanvullen met een eigen onderwerp en gezegde ("... had ze de meest gruwelijke wandaden begaan", ofzo), zodat het een volledige zin wordt - dan kun je de puntkomma laten staan. Je kunt ook een dubbele punt gebruiken: dan wordt het tweede deel de uitleg van het eerste. Vind ik denk ik niet zo mooi. En een tikfoutje:
Telkens wanneer ze opkeek werd ze herinnerend aan [...]

Lid sinds

12 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Bedankt voor je reactie, Iknik. Over die twee 'tegen's heb ik ook lang na moeten denken. Ik vind signaalwoorden vaak niet mooi staan in zinnen, daarom heb ik uiteindelijk voor deze variant gekozen. Maar ik zal het stuk een week wegleggen en daarna nog eens lezen, kijken of het echt wel lekker loopt. Puntkomma: je hebt gelijk. Ik vind 'm mooi, maar correct is-ie niet. Ik zal na gaan denken over welk alternatief me dan het beste lijkt.

Lid sinds

10 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dus, hoe sta ik ervoor? Leest de stijl als geheel prettig, rustig, of niet? > Deze stijl leest erg prettig. Nimbre's verering voor de godin en verwondering over de plaats die ze nu heeft gekregen in de maatschappij, komt mooi naar voren. Een kleine opmerking: Telkens wanneer ze opkeek werd ze herinnerend aan de inspanningen die generaties geleverd hadden ter ere van de godin, hun beschermvrouwe. > Tussen 'opkeek' en 'werd' hoort een komma, want het zijn twee persoonsvormen.

Lid sinds

17 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hallo Diana, Ik kijk ervan op dat ik met zoveel (inhoudelijke) opmerkingen kom, na alle waardering van mijn voorgangers. Anyway, vervul ik toch nog een functie... Maar om te beginnen moet ik zeggen dat ik jouw schrijfstijl erg goed vind. Ok, en nu de pijnpunten: “Sinds… verlaten.”: … kwam ze nauwelijks buiten het voor… (Sluit beter aan bij de vervolgzin). “aan de priesters”, kan weg “Haar witte kleed…stand” Ik zie de verandering niet. In de tempel draagt ze het witte kleed en nu ook buiten de tempel, wat maakt het verschil? “duizelingwekkend versierde gebouwen” dat zie ik niet… En het lijkt erop dat ‘het plein’ buiten het tempelcomplex ligt, en daar leven de gewone mensen toch, dus waarom maakt dat zo’n indruk op haar, als ze de Tempel gewend is? By the way, je schrijft tempelcomplex (niet mooi) en Tempel. “inspanningen die generaties geleverd hadden” huh, hoe zie je dat dan? “het steen” of: de stenen? “Er had geen grotere kloof kunnen liggen” da’s het perspectief van de schrijver. Kan je dit concreet maken? Dan kan je ook meteen aangeven HOE ze het zou willen bewijzen. Groet

Lid sinds

9 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik sluit me aan bij de rest. Heel mooi geschreven, Diana. Er is één zin waar ik mijn twijfels bij heb: "Ze stond los van hen maar had zich tegelijkertijd nog nooit zo verbonden gevoeld als op het moment dat ze in het voorbijgaan werd toegeknikt door een wildvreemde man die zijn muts voor haar afnam." Voor mijn gevoel kloppen de tijden hier niet helemaal. Ik vind het moeilijk om precies uit te leggen waar het hem in zit. Ik denk dit: "ze stond los van hen" beschrijft een voortdurende toestand, terwijl 'op het moment dat' een ogenblik beschrijft. Een mogelijk herschrijf: "Ze stond los van hen, maar toen een wildvreemde man haar in het voorbijgaan toeknikte en zijn muts voor haar afnam, ervoer ze een verbondenheid die ze nooit eerder had gevoeld." Ziedaar mijn slak met een snufje zout.

Lid sinds

12 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Bedankt voor het helpen tweaken, jongens! @ Noes: ja, mijn Achilleshiel, die komma's. In mijn hoofd hoor ik ze niet dus komen ze ook veel te vaak niet op het papier terecht... @ Dinand: Poeh, jij let op! Nice. Op sommige vragen heb ik voor mezelf een duidelijk antwoord en die stukjes ga ik dan ook zo laten. Je eerste en tweede punt neem ik mee, en over steen of stenen ben ik nog niet uit. Dat tempelcomplex, daar leg je de vinger op een zere plek. De Tempel is meer dan alleen gebouwen. De Tempel is het instituut. Het woord tempelcomplex heb ik verzonnen om te gebruiken wanneer ik het alleen over de gebouwen, de straatjes: de fysieke vorm heb. Nee, het is geen mooi woord, maar ik zit om een alternatief verlegen. :( Verder, 'er had geen grotere kloof kunnen liggen' is inderdaad meer mijn taal dan de hare, hoewel het wel degelijk ook is hoe Nimbre het zelf ziet. Ik heb het mezelf veroorloofd omdat dit stukje een afsluiting is van drie hoofdstukken. Hierna wissel ik van perspectief, dus ik wil hier wat vertelafstand creëren. Hoe ze het wil gaan doen, dat is in de vorige hoofdstukken gebleken. Dit gezegd hebbende, zou ik het met jouw goedkeuring kunnen laten staan zo, of wringt het ook dan nog voor jou? @ Ostinato: hier moet ik nog even goed over nadenken. Ik zie je punt, duidelijk gemaakt door je suggestie, maar de suggestie zelf klinkt niet als iets wat ik zou schrijven, dus ik moet er nog achteraan.

Lid sinds

12 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Kwartier, beter, ja, maar dat impliceert dat het een deel is van de stad eromheen. En hoewel het midden in de stad ligt, is het er toch nadrukkelijk geen deel van: er staat een grote muur omheen.

Lid sinds

10 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik weet niet precies in welke tijd je verhaal zich afspeelt maar ter vervanging van tempelcomplex zou je in een wereld gebaseerd op de Griekse Oudheid 'akropolis' kunnen gebruiken (dat was een verhoogd deel in de polis waar alle religieuze gebouwen stonden, afgezonderd van de andere stadsfuncties), verder kon een tempelcomplex aangeduid worden als 'heiligdom' hoewel dat woord tegenwoordig ook voor een enkele tempel gebruikt wordt. Een rustig, afgesloten plein of tuin rondom een tempel dat speciaal bedoeld was voor de verering van Goden en offerandes heette in de Oudheid een 'temenos' dus die zou je misschien ook nog kunnen gebruiken. Hoop dat je hier misschien iets mee kunt.

Lid sinds

13 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Hoi Diana, Inderdaad, je stijl is hier anders. Het zijn nu overwegingen van het personage, in plaats van weergave via dialogen en scene. Je hebt mijn stukjes gelezen en zult vast begrijpen waarom dit fragment van jou mij aanspreekt :). Het leest ook fijn. "die de Tempel bezochten om gebedsdiensten bij te wonen". Ik neem aan dat je Tempel niet bewust met hoofdletter hebt geschreven. "Ze liep over het plein met een vering in haar pas en een hart dat uit haar borstkas leek te springen." Deze zin hebben andere proeflezers al nuttige feedback op gegeven. Wil je zulke 'rustmomenten' vaker inbouwen in je verhaal? Succes met de verdere uitwerking. Groet, Immo

Lid sinds

12 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Wil je zulke 'rustmomenten' vaker inbouwen in je verhaal?
Is dit een vraag of een aanmaning? ;) In ieder geval: ja. Voorlopig heb ik heel wat actie en dialoog uitgeschreven, maar die moeten allemaal nog aan elkaar geplakt worden tot een lopend verhaal. Ik ben bezig verschilleden manieren te zoeken en te leren om dat te doen. Hoera voor nieuwe dingen leren :D

Lid sinds

13 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Dat is de juiste instelling! :) Nee, het was een vraag. Ik zie mezelf namelijk niet alleen maar actie en dialoog neerpennen, overpeinzingen van personages vind ik belangrijk ;)

Lid sinds

9 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Heel iets anders: moeder wordt steeds mooier in je verhaal verwerkt. Ze verdient haar plaats. Mooi! De rest is al gezegd. Complimenten meer dan verdiend!

Lid sinds

12 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Je hebt helemaal gelijk, Immorthalia. 't is zo: overpeinzingen van personages vind ik ontzettend moeilijk. Om het mooi en meeslepend te houden dan. Actiescènes, daar bluf ik me inmiddels wel doorheen... Dankje Nienke!

Lid sinds

9 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb laatst een actiescene van je gelezen en die was niet door bluf tot stand gekomen maar juist door heel hard werken. Je schrijft en bijt je net zolang vast totdat het goed is. Ook deze scene is een probeersel: de toon van hoe het was, staat je niet aan en dan attack je de scene vanaf een andere invalshoek. Zo bouw je het verhaal op. Het is een complex verhaal en het is een hele klus om het goed en helder te vertellen: dus door rust en actie geef je de lezer de tijd om op adem te komen en alle feiten op een rij te zetten. in deze scene zie ik hoe je diepte in het verhaal bouwt. Ik vind het fascinerend.

Lid sinds

9 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
"in een wat andere stijl geschreven dan mij gewoon is." Ik heb daarom een ander proefleesstuk van je gezocht - dat waarin Luc in een tent bijkomt - en daar vergelijk ik het nu mee. In die vergelijking vind ik deze andere stijl moeilijker leest. Ik probeer te verklaren waarom en ik denk dat het aan de ingewikkelder zinsbouw ligt: "sinds ze in het novicehuis woonde had ze het voor stedelingen verboden deel van het tempelcomplex nauwelijks meer verlaten." In deze zin staat veel informatie: 1. ze woont in het novicenhuis. 2. ze verlaat dat zelden. 3. er is een tempelcomplex. 4. het tempelcomplex heeft een veboden deel. 5. zij hoort niet tot de groep 'stedelingen'. Dus tijdens het lezen van deze zin probeer ik me beelden te vormen van een novicehuis en een tempelcomplex en een samenleving waarin gebieden verboden zijn voor met name stedelingen, vaak toch een gepriviligeerde kast vergeleken bij niet-stedelingen. Tegen de tijd dat ik die beelden gevormd heb, kan ik me niet meer herinneren wat de core-informatie van de zin is, die moet ik dus herlezen en dan merk ik dat de echter informatie in de volgende zin staat: ze voelt dat ze is veranderd, de infoormatie in de eerste zin is dus dat ze een tijd geen contact heeft gehad met referentie-mensen. De tweede zin heeft een embedded deel met nieuwe informatie, dat de hoofdzin dorbreekt - een complicatie die wel meevalt, maar ik hijg nog na van de eerste zin. De derde zin is lang, maar goed leesbaar omdat het eenvoudig lineair gerangschikte informatie is. Alle vier de zelfstandige naamwoorden zijn omhangen met bepalingen, de laatste zelfs in trappen: van mannen en vrouwen van mindere stand, met mindere een bepaling bij een bepaling. Dat geeft een wat zwaar leesrithme. De vierde zin heeft de volgendeinformatie: 1. ze stond los van hen (figurlijk? letterlijk?) 2. tegenstelling: toch ook verbonden. 3. ze heeft zich eerder verbonden gevoeld. 4. een flasback van een hele scene, waarvan ik vermoed dat het een sleutelscene is. En dat allemaal in een zin - ik moest deze zin een paar keer lezen voor ik hem snapte. Je 'gewone' stjl in het fragment van Luc in de tent vind ik makkelijker lezen, dit fragment geeft me alleen rust omdat het beschouwend, niet handelend is. Maar dat is toch niet noodzakelijk gekoppeld in compexe zinsbouw?

Lid sinds

9 jaar 11 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Wauw, dat is nog eens proeflezen, Menno! Het vorige stuk dat je gelezen hebt, Menno is meer toegankelijk voor kinderen. Dat is (volgens mij) niet het oogmerk van Silver. Ze wil een mooie wereld schetsen waarin een spannend avontuur plaatsvindt. Deze scene zet een andere toon, waarmee ze haar simpele, doeltreffende toon verlaat. Ik denk, Diana, dat je een middenweg moet zien te vinden. En ik denk ook, dat als je op deze weg doorgaat, het uiteindelijk een voller verhaal wordt, maar dat je hele stukken zult gaan herschrijven om het bij elkaar aan te laten sluiten. Dit is een mooie ontwikkeling en prachtig verwoord in #20. Ik kan niet wachten tot de herschrijf.

Lid sinds

13 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Je hebt helemaal gelijk, Immorthalia. 't is zo: overpeinzingen van personages vind ik ontzettend moeilijk. Om het mooi en meeslepend te houden dan. Actiescènes, daar bluf ik me inmiddels wel doorheen... Dankje Nienke!
Ik vind beide moeilijk, Diana ;) Maar overpeinzingen kan ik zowel bij mezelf als bij anderen wel waarderen. Zowel in boeken als in andere media...

Lid sinds

12 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Hoi Menno, Bedankt voor je secure oog. Ik ben het eens met je analyse. Ik wil je heel graag nog één vraag stellen. Dat het wat moeilijkere tekst is, is een bewuste keuze. Juist omdat het een rustiger stuk is, meen ik dat het kan. In een actiescène zou ik dit niet proberen, zeg maar. Mijn vraag is ook niet zozeer of het makkelijk is, dan wel of het vloeiend leest. Hoe moet ik dit toch uitleggen... Je leest wel eens teksten - van echt goede schrijvers - waarvan je denkt: ja, dit loopt van a tot z. Het mag moeilijk zijn, het mag inhoudelijk ingewikkeld zijn, maar de zínnen, die vloeien. Je leest erdoorheen zonder door te hebben dat je zinnen leest. Daarentegen heb je ook wel teksten die duidelijk hetzelfde proberen te doen, maar gewoonweg gekunsteld overkomen. Lange zinnen die wel kloppen maar niet doorzichtig zijn. Je ziet de schrijver zijn best doen. Mijn vraag is waar ik zit op die schaal, in jullie ogen. Schiet me maar aan flarden.

Lid sinds

10 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik zal je niet aan flarden schieten ;). Nergens voor nodig. Op een schaal van één tot tien, waarbij één erg gekunsteld is en tien perfect, denk ik dat je tussen de zeven en acht zit. Je zinnen lopen lekker en hoewel er voor jongere lezers misschien wat moeilijke woorden tussen zitten, is de strekking van de tekst mijns inziens voor iedereen te begrijpen. Ik denk dat er altijd ruimte voor verbetering blijft maar als je te geforceerd gaat zoeken naar hoe alles nog vloeiender kan, dan wordt het juist gekunsteld (geloof me dat overkomt mij vaak zat :D). Ook als je teveel wilt uitleggen, komt dat de tekst niet ten goede dus de balans tussen mooi om te lezen en overbrengen wat echt gezegd moet worden, blijft een moeilijke. Maar in bovenstaande tekst ben je daar wat mij betreft al erg goed in geslaagd.

Lid sinds

9 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik vind dit proefleesstuk heel moeilijk lezen. Vergelijkbaar met veel van William Faulkner, die het overigens ver geschopt heeft dus je bent in goed gezelschap - beter dan het vlot lezend gebabbel van Stephen King cs. Moeilijk is niet automatisch slecht - als ik dat zou geloven moet ik zelf stoppen met schrijven. Ik heb wat statistisch materiaal over zinslengtes, zinscomplexiteit en dynamiek verzameld van diverse schrijvers en zie geen verband met verkoopbaarheid en leesbaarheid, met een uitzondering: korte termijn dynamiek. Moeilijke zinnen mogen, mits binnen twee of drie zinnen weer afgewisseld met eenvoudige zinnen. Het moet juist niet vloeien!

Lid sinds

13 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Naar die balans tussen moeilijke zinnen versus makkelijke zinnen en complex maar doorzichtig versus gekunsteld ben ik ook steevast op zoek.. :( Als ik je aan flarden zou schieten, Diana, dan zouden de kogels afketsen op mijzelf haha :)

Lid sinds

10 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Kan ik hier nog iets aan toevoegen? Ik ga een poging doen. Je schrijfstijl is in essentie anders (geworden). Het laatste woord van de vorige zin staat tussen haakjes, dat is feitelijk onterecht. Zoals zoveel startende schrijvers ben je lang bezig met een eerste boek, dat resulteert in een voor de lezer duidelijk waarneembare evolutie in het schrijfproces. Je wordt beter, zo en daar is dan ook mijn beknopte mening over dit stukje. Uitgaande van je oorspronkelijke doelgroep, YA, schrijf je jezelf nu een beetje van hen af. Leg een van je oudere hoofdstukken maar eens naast dit werk en bedenk dan dat je dat in één boek zou publiceren; dan komt het niet goed met dat boek. Je zult dus moeten gaan kiezen waar jij je als schrijver het meest comfortabel bij voelt. Dat kan betekenen dat als dit stuk representatief is voor je huidge niveau, je eerdere hoofdstukken gewoonweg zult moeten herschrijven en mogelijk dus ook je doelgroep opnieuw zult moeten definiëren. Wil je dat? Zo nee, dan is dit een mooie oefening, maar zal je dit stuk moeten bijstellen naar het "oude" niveau. Dat is louter een commercially driven discision en dat zou je schrijverskunnen tekort kunnen doen. Anderzijds is dat relatief gezien een valse veroordeling, want YA-schrijven is wel degelijk een discipline die niet iedere schrijver beheerst, dus hoezo tekort doen? Dit, juffrouw Silver, is een kwestie van kiezen, maar misschien ook gewoon een hele goede ontwikkeling in je schrijven. Koester de vooruitgang en gebruik je palet op de wijze waar dit boek om vraagt. Ofwel; is het boek de huidige prioriteit of is dat je schrijven? Succes, en ik weet dat ik je nu eigenlijk helemaal niet heb geholpen. Sorry.

Lid sinds

12 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Angel, thanks! Inderdaad is herschrijven van stukjes zoals dit nauwelijks te doen - hoe meer je wegschuurt of toevoegt, hoe meer vreemde hoeken en randjes er in het resultaat zullen staan. Nee, als ik besluit dat dit stuk 'm niet wordt zoals het nu is, dan zal ik een volledig ander stuk ervoor in de plaats moeten schrijven. Maar voorlopig denk ik dat ik het grotendeels zo laat, hoewel ik Menno's opmerkingen zeker in gedachten houd. Johan, tuurlijk help je mij! Zet me aan het denken in ieder geval. Hoewel het wel iets is waar ik al eerder over nagedacht heb. Ik weet dat het een coming-of-age verhaal is en dat mijn hoofdpersonages op hun oudst tieners zijn, maar ik heb nog nooit beweerd dat ik voor YA's schrijf. Ik heb geen doelgroep voor mijn schrijven, inderdaad simpelweg omdat ik zoveel mogelijk probeer bij te leren en geen ontwikkelingen links wil laten liggen onder het mom van 'meh, dat gaat toch te ver voor mijn beoogde leespubliek'. Temeer daar de kans nu eenmaal honderd groot is dat het nooit uitgegeven wordt, en voor wie heb ik me dan ingehouden? Wel heb je er helemaal gelijk in dat als ik een stilistisch consequent verhaal wil, ik grote stukken zal moeten herschrijven. Een blok op mijn weg dat ik al maanden in de verte zie liggen, waar ik tegenop zie als tegen een berg. Maar dat ga ik nog lekker lang voor me uitschuiven ^.^ PS, Immorthalia, het naarste vind ik altijd dat je 't van je eigen teksten niet echt kunt zien. In mijn hoofd loopt 't altijd als een trein... xD Maar we komen d'r wel! Iedereen heel erg bedankt voor de tijd en moeite :)

Lid sinds

9 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik hoop niet dat Johan vanderEnde gelijk heeft, dat Diana Silver evolueert en beter gaat schrijven. Ik hoop wel dat je verschillende stijlen naast elkaar gaat en blijft gebruiken, en afhankelijk van wat je wilt bereiken het optimale gereedschap kiest. Ik heb nog doorgedacht over 'moeilijk', wat dat betekent. Ik maak even onderscheid tussen drie soorten 'moeilijk': 1. 'Untergang des Abendlandes'. Als je het niet hebt gelezen - houd dat zo. Ik heb het wel geprobeerd, maar kwam niet ver. Moeilijk vanwege voorl opgeblazen taalgebruik - meer nog dan door een ingewikkeld thema. 2. James Joyce 'Ulysseus'. In een makkelijk leesbare stijl geschreven, maar propvol eruditie waardoor het zware kost is. 3. Joseph Conrad, William Faulkner, Charles Dickens. Makkelijke onderwerpen - wel zware thema's maar lage informatiedichtheid: een thema per verhaal, roman of hoofstuk. Maar ik merk dat ik hun boeken niet graag als verstrooiingslectuur lees. Waarom niet? Vermoedelijk omdat er weinig dynamiek in hun stijl zit. Zit je midden in een sfeerbeschrijving waarin je lekker wegdroomt, in een ander deel van je hersenen associaties uitwerkt met dingen die je zelf hebt meegemaakt, dan blijkt er later midden in die sfeertekening een sleutelinformatie te zitten, als je die mist verlies je de rode draad van het verhaal. Je moet bij deze schrijvers dus continu op je hoede blijven, en niet denken: 'hier scan ik op de automatische piloot doorheen, de details pik ik wel op bij tweede of derde lezing.' Graham Greene beschrijft dit ergens in zijn memoires, doet een pleidooi voor meer dynamiek, beschrijft hoe hij dat heeft moeten leren en inderdaad: zijn latere romans lezen makkelijker dan zijn eerste romans, omdat hij de lezer waarschuwt door over te gaan op een andere stijl bij sleutelscenes of actiescenes. Daarom raad ik aan: gebruik meerdere stijlen, en gebruik stijlveranderingen als een soort rumblestrips om de lezer te waarschuwen dat hij even extra moet opletten, en om perspectiefveranderingen in dialogen of tijdsprongen te markeren. Waar je moeilijker wilt schrijven, doe dat dan niet door nodeloos ingewikkelde zinsconstructies - wat je in dit fragment doet. Gebruik liever beelden of concepten waar de lezer op moet kauwen, idioom veranderingen, zinsrithmeveranderingen, enzovort. (dit is allemaal krakkemikkig geformuleerd, als je niet begrijpt wat ik wil zeggen - vraag toelichting.) Kies het liefst je gemakkelijk leesbare stijl als default-stijl. Die is goed.Ik weet niet of je dat lang achter elkaar kunt doen zonder dat het saai wordt, daartoe zijn deze proefleesstukken te kort. Mag ik daarom je hele verhaal lezen, ook als het niet af is? Indien ja, stuur het me op.

Lid sinds

12 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Hey Menno, Je zet me zeker aan het denken. Stijl bewuster toepassen, inzetten als signalering. Daar zal ik een op moeten gaan letten, vooral in boeken die ik lees. Want de vraag die ik dan niet kan beantwoorden, is: wat voor stijl geeft wat voor signaal aan de lezer? Als ik bijvoorbeeld snel en eenvoudig schrijf, let een lezer dan beter of slechter op? Is daar überhaupt wel een lijn op de trekken? Is het misschien de afwisseling zelf die aandacht trekt, en niet zozeer de precieze stijlen waartussen afgewisseld wordt? Ja, dit vergt wat literatuuronderzoek.
Gebruik liever beelden of concepten waar de lezer op moet kauwen, idioom veranderingen, zinsrithmeveranderingen
Ik zal er een gooi naar wagen. Over 't lezen, daar mail ik je over!