Lid sinds

12 jaar

Rol

[fantasy] Het eerste land

Het volgende stukje is de eerste keer in mijn verhaal dat ik de geestenwereld zoals ik die bedacht heb, in het verhaal naar voren breng. Ik ben er dan ook erg onzeker over. Is het duidelijk wat er gebeurt, niet verwarrend? Is het duidelijk wat het eerste en wat het tweede land is? De setting is als volgt: het is de avond van een religieus feest (soort van Kerstmis) en er is een grote dienst waar veel mensen bijeen zijn. Nimbre is sinds vier dagen novice in de Tempel en het is voor haar de eerste keer dat ze een dienst in de Tempel bijwoont. Broeder Betàn is haar mentor, met wie ze het over het algemeen slecht kan vinden. Alvast bedankt voor wat jullie er dan ook over te zeggen hebben! ;)

Fragment

De tempelvader ging hen voor in gebed en boog het hoofd. Nimbre volgde zijn voorbeeld. Met gesloten ogen verbeeldde ze zich dat om haar heen een eindeloze vlakte van licht lag. Ze schoof al haar gedachten aan de kant behalve het verlangen om op de grens van het eerste land te zijn. Toen ze haar ogen opende, was de vlakte van licht werkelijkheid. Ze zag nog de contouren van de zaal en de mensen om haar heen. Maar het licht kwam niet langer van de kaarsen en de vuurschalen: op de drempel van de geestenwereld was alles licht. De geluiden van het tweede land leken gedempt: er kwam een rust over haar die ze enkel in gebed ervoer. Alles waar ze zich zorgen over maakte leek plotseling ver weg. Wat had ze deze rust gemist! Maar er was iets anders dan voorheen. Ze ontspande zich meer, liet al haar gedachten varen, om zo nog dichter bij de geestenwereld te komen. Hoe verder ze ging, hoe zekerder ze ervan werd. Het was hier anders dan in Marn. Ze liet haar adem ontsnappen en liet haar diepe concentratie varen. Ze had altijd gedacht dat het eerste land overal hetzelfde was. Maar zo was het niet: een onzichtbare turbulentie trok aan haar. Het was als die keer dat ze naar het midden van de rivier was gewaden en de stroming haar mee had willen trekken. Naar links. Ze keek op, half verwachtend om daar de bron van de vreemde kracht te zien, maar ze zag niets bijzonders: enkel het licht en de contouren van de zaal waar ze zich bevond. Ze liet haar blik over de zaal glijden. Ze had nog nooit zoveel mensen bij elkaar in gebed gezien. Daar, aan de andere kant van het altaar, zaten de priesters en priesteressen. Elk van hen was omgeven door een fonkelende halo van blauw licht, zo diep dat het op de rand lag van wat het oog kan zien. Ze zag de tempelvader voor het altaar staan. En broeder Betàn, op zijn plaats in de rij van priesters achter de vader Lotharnes stond. Broeder Betàn keek ook naar haar. Ze beantwoordde zijn indringende blik met een bescheiden glimlach. Hij weet dus ook hoe het voelt om hier te zijn, dacht ze. Hij is niet zo kwaad als hij me toescheen, in het begin. Ook de meiden van de galerij waren eigenlijk niets dan vriendelijk voor haar geweest. Wat kon ze nog meer wensen? Ze keek opzij naar het meisje dat haar haren gevlochten had, maar zag haar niet. Ze tuurde naar de silhouetten achter het licht van het eerste land. Daar zag ze de novicen zitten. Zij baden niet mee. Nimbres hart bonsde plotseling in haar keel. Ze keek opnieuw in Betàns richting om erachter te komen dat zijn blik nog altijd op haar rustte. Meteen besefte ze dat ze iets fout deed. Het was helemaal niet de bedoeling dat zij meeging in het gebed. Ze verdrong het licht en de rust. Het eerste land ontglipte haar direct, geholpen door haar plotselinge schaamte. Rood aangelopen hervond ze zichzelf met haar knieën op de solide houten vloer van de Blauwe Tempel. Haar wangen voelden warm en ze wist dat het schaamrood op haar gelaat te zien was. Ze waagde nog één blik op Betàn. Hij had zijn gezicht nog niet van haar afgewend. Niets aan zijn gestalte verried dat hij nog altijd in gebed was, behalve de glazige blik in zijn ogen, die een andere wereld in keken. Zonder de andere novicen aan te kijken boog ze haar hoofd en sloot haar ogen, wensend dat ze terug kon draaien wat er gebeurd was. De novicen zouden er vast niets over zeggen, maar ze zouden allemaal denken dat ze een dom kind was.

Lid sinds

12 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Je schrijft mooi en ik voelde me het verhaal ingezogen worden... Maar ik zou Leonardo Pisano niet zijn, als ik niets te zeiken zou hebben (al zijn het maar minoriteiten): Hoe verder ze ging, hoe zekerder ze ervan werd. >>> Hoe ..., des te is volgens mij correcter (maar hoe..., hoe is wel leesbaar) enkel het licht >>> slechts het licht (enkel = vlaams --> niets mis mee overigens :) ) gewaden => gewaad meiden van de galerij >>> ik vind 'meiden' in deze context wat te losjes. Mss meisjes, vrouwen? geholpen door haar plotselinge schaamte. >>> ik vind geholpen wat minder treffend. Versterkt? behalve de glazige blik in zijn ogen >>> op een of andere manier heb ik het gevoel dat ze dat niet kan waarnemen (door de afstand/lichtinval)... Verder: hier en daar kun je de retentiewaarde wat sterker maken, denk ik. Bijv: wensend dat ze terug kon draaien wat er gebeurd was. >>> wensend dat ze kon terugdraaien wat er was gebeurd. [retentiewaarde = "naklinken" wat zich manifesteert bij natuurlijke rustpunten in de zin. Als je het belangrijkste woord voor de punt of komma plaatst, komt de boodschap vaak krachtiger over. Niet altijd gebruiken, maar is een interessant instrument in handen van een woordvirtuoos zoals jij!] Nogmaal, het zijn minoriteiten!

Lid sinds

10 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik voel inderdaad meteen sfeer en 'gevoel' voor hoofdpersoon. Mooi pakkend geschreven, al is dit helemaal niet mijn stijl en interesse gebied..dat is knap! Ik vind het wel een beetje verwarrend en heb sommige stukken meerdere malen gelezen om het goed te begrijpen. Heel goed op weg, denk ik! Succes!

Lid sinds

10 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Elk van hen was omgeven door een fonkelende halo van blauw licht, zo diep dat het op de rand lag van wat het oog kan zien. Bedoel je hier misschien: van wat het oog kan verdragen? Is het duidelijk wat er gebeurt, niet verwarrend? Is het duidelijk wat het eerste en wat het tweede land is? Ik begrijp dat ze van de ene wereld [in gedachten] overstapt naar de geestenwereld. Maar ik mis een gevoel van zekerheid wat nou precies het 1e en het 2e land is. Ik vermoed dat in jouw verhaal het 1e land ook de geestenwereld is. Is dit zo?

Lid sinds

10 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Diana, wat een fijn stukje! Ik heb het met plezier gelezen en werd inderdaad een beetje meegetrokken in dit korte fragment. Ik vind dat je de overgang mooi beschrijft. Wel voel ik enige verwarring, maar ik denk dat dit niet te voorkomen is en dat het zelfs bijdraagt aan de kracht van het stukje. De HP is namelijk ook verward. Zij maakt ook iets mee waar zij onzeker over is - dat idee krijg ik tenminste. Dat gevoel komt goed over. Wat rest, zijn minoriteiten, onze wijsgeer uit Pisa zei het al... Mijn minoriteit: Twee keer kort achter elkaar spreken over 'de contouren van de zaal'. Bij de eerste of de tweede keer kun je wellicht wat uitweiden over die zaal. Beschrijf de kleine details die ze nog net wel kan zien in die contouren. De woordherhaling doet een beetje af aan je mooie omschrijving.

Lid sinds

12 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Bedoel je hier misschien: van wat het oog kan verdragen?
Mnee, ik bedoel bijna ultraviolet, maar ik kan het moeilijk zo noemen in een quasi-middeleeuwse context.
Ik vermoed dat in jouw verhaal het 1e land ook de geestenwereld is. Is dit zo?
Yey, dat heb je goed :D

Lid sinds

12 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Iedereen bedankt voor de reacties! De minoriteiten helpen juist erg. Ik ga er nog wat aan schaven. @ Leonardo; dankje! Ik had nog nooit gehoord van retentie, geweldig om te weten!

Lid sinds

12 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Elk van hen was omgeven door een fonkelende halo van blauw licht, zo diep dat het op de rand lag van wat het oog kan zien.
Bedoel je hier misschien: van wat het oog kan verdragen?
Mnee, ik bedoel bijna ultraviolet, maar ik kan het moeilijk zo noemen in een quasi-middeleeuwse context.
>>> Elk van hen was omgeven door een fonkelende halo, zo diep blauw dat het op de rand lag van wat het oog nog kan (kon?) waarnemen.

Lid sinds

10 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Of laat de verwarring doorklinken... Elk van hen was omgeven door een fonkelende halo van blauw licht. Hoe sterker ze zich concentreerde op de kleur, hoe meer deze vervaagde en overging in iets wat ze nog nooit had waargenomen. Even uit de losse pols, maar misschien brengt het je op ideeën.

Lid sinds

10 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Het is duidelijk genoeg, hoor, de geestenwereld. Ik vind de termen "Het eerste land" en "Het tweede land" erg interessant. Weet niet precies waarom, maar het spreekt aan. Ik denk niet dat je onzeker hoeft te zijn over de manier hoe je de geestenwereld naar voren brengt. Voor mij was het in ieder geval erg duidelijk en mooi. Ik vind het ook leuk bedacht dat je, terwijl je het eerste land betreedt, nog steeds het tweede land kan zien. Je ziet de twee werelden dus eigenlijk door elkaar, erg mooi. Nog één vraagje:
Maar er was iets anders dan voorheen.
Dat was even niet duidelijk bij mij. Wat was anders dan voorheen? Bedoelt ze de turbulentie? Verrassende wending trouwens in dit fragment. Arme Nimbre. Ik voel erg met haar mee in die schaamte.

Lid sinds

10 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Zeer duidelijk beeld van het effect van het gebed. Die Bétan lijkt me niet echt een gemakkelijke persoon te zijn. De novicen gaan misschien er niets van zeggen, maar Bétan waarschijnlijk wel? Ga je het 'Het Eerste land' of 'Het eerste land' noemen? Zijn het officiële termen of iets wat Nimbre zelf ervoor gebruikt?

Lid sinds

10 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Heerlijk geschreven en als fantasy lezer kan ik je melden dat ik er helemaal bij was. Je hebt niets om onzeker over te zijn. "Het volgende stukje is de eerste keer in mijn verhaal dat ik de geestenwereld zoals ik die bedacht heb, in het verhaal naar voren breng." Uitstekende gedaan! "Ik ben er dan ook erg onzeker over." Nergens voor nodig zo te lezen. "Is het duidelijk wat er gebeurt, niet verwarrend?" Ik denk dat het me duidelijk is, maar zelfs verwarring zou ik niet erg vinden. Naar ik begreep gaat ons personage ook voor de eerste keer naar zo'n bijeenkomst. " Is het duidelijk wat het eerste en wat het tweede land is?" Zelf doe ik daar nooit zoveel mee. Ik zie het als een woord zoals verwoord door een personage. Het is me wel duidelijk dat er twee werelden zijn.

Lid sinds

12 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Ga je het 'Het Eerste land' of 'Het eerste land' noemen? Zijn het officiële termen of iets wat Nimbre zelf ervoor gebruikt?
Tja, op dat gebied zit ik met mezelf over in de knoop. Ik heb het altijd aanstelligerig gevonden wanneer fantasyschrijvers hun verhalen volpropten met behoofdletterde termen, alsof elke door hen verzonnen nieuwigheid iets heiligs was. Dat weerhoudt mij er dus van. Aan de andere kant is het wel degelijk de gangbare term voor de geestenwereld, zo je wilt de naam, en zou het in die zin dus wel een hoofdletter moeten hebben, al was het maar om de lezer daarover duidelijkheid te geven. I'm torn. Ik moet maar eens een lijstje maken van alle door mij verzonnen nieuwigheden, en dan stuk voor stuk gaan bepalen welke wel en geen hoofdletters krijgen..

Lid sinds

12 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Ga je het 'Het Eerste land' of 'Het eerste land' noemen? Zijn het officiële termen of iets wat Nimbre zelf ervoor gebruikt?
Tja, op dat gebied zit ik met mezelf over in de knoop. Ik heb het altijd aanstelligerig gevonden wanneer fantasyschrijvers hun verhalen volpropten met behoofdletterde termen, alsof elke door hen verzonnen nieuwigheid iets heiligs was.
Als het een eigennaam is, zijn de hoofdletters gewoon duidelijk en m.i. pretentieloos... Ik denk zelfs dat ook 'land' met een kapitaal moet [Het Eerste Land]. vergelijk Atlantische Oceaan met Atlantische oceaan. Zo zij niet verscheurd, gij schrijver! Uw bescheidenheid is alom bekend en wordt voor zover ik kan zien slechts overtroffen door uw schrijverstalent.