Lid sinds

10 jaar 8 maanden

Rol

[Fantasy] Een vreemde droom herschrijf #4

Hey allemaal, Het is alweer een poosje geleden dat ik hier iets heb neergezet maar bij het volgende stuk kan ik jullie hulp weer goed gebruiken. Het stuk is een gedeelte uit hoofdstuk drieëntwintig van mijn fantasyverhaal en gaat over een droom die mijn hoofdpersoon Aquaria heeft. Nu gaat het hier niet om een gewone droom. Omdat de informatie die ik in het stuk wil verwerken nogal ingewikkeld is maar wel cruciaal voor het verhaal zijn mijn vragen aan jullie dan ook: 1 Is de info in dit stuk duidelijk maar niet storend verwerkt 2 Is de interactie tussen Aquaria en haar voorouder duidelijk en doet het gesprek echt aan 3 Is duidelijk wie wanneer aan het woord is Alle andere op- en aanmerkingen zijn natuurlijk ook van harte welkom.

Fragment

De mond van Aquaria viel open. 'Jij bent Adélina? De vrouw die Hestor in de steek liet? De eerste sirene?' Adélina schudde haar haren uit en glimlachte. 'Bedankt voor de vleierij, maar toen ik nog een mens was, zag ik er wel iets anders uit. Mijn identiteit in deze wereld is echter niet waar je op zou moeten focussen. We hebben elkaar namelijk al in jouw wereld ontmoet.' 'Ik denk dat ik me die ontmoeting wel zou herinneren.' Adélina lachte weer die tinkelende lach. 'Dat zou je denken. Ik vrees echter dat je nogal blind bent wanneer het op aangelegenheden van het hart aankomt. Sluit je ogen, kind. Het wordt tijd om te vertrouwen op iets anders dan logica en zintuigen.' 'Wat is dat nu weer voor vage opmerking? Waarom zou ik mijn ogen moeten sluiten om iets te kunnen zien?' 'Omdat niet alles in het leven wordt gezien met de ogen, meisje. En sluit ze nu!' Aquaria keek haar teveel-overs-grootmoeder stuurs aan en sloot haar ogen met een zucht. 'Wat nu?' 'Nu blijf je daar staan en leert wat geduld inhoudt.' 'Waarom?' 'Heeft iemand weleens tegen je gezegd dat je nogal irritant bent?' Aquaria grijnsde. 'De lijst is te lang om op één rol te schrijven. Is er ook een reden voor deze nutteloze les in geduld uitoefenen?' 'Als de les nutteloos was, zat er geen reden achter. Ik probeer je in contact te laten komen met jezelf, maar de enige manier waarop dat lukt, schijnt een klap op je kop of een slaapdrankje te zijn. Aangezien ik je voor deze les bij bewustzijn nodig heb, hebben beide methodes geen zin. Probeer twee tellen je snater te houden en je te concentreren op je ademhaling zodat we deze nutteloze les tot een bevredigend einde kunnen brengen.' Aquaria opende één oog en keek Adélina boos aan. 'Je hoeft niet beledigend te worden.' Doordat Aquaria haar oog weer sloot, miste ze de grijns die op het gezicht van haar voorouder verscheen. Adélina bekeek haar achterkleindochter bewonderend. Het meisje had pit en zag er leuk uit, ze was zelfverzekerd en als dat zwaard op haar heup een indicatie was, kon ze haar mannetje ook nog eens staan. Als ze nu nog leerde luisteren zou het helemaal perfect zijn. Aquaria ademde rustig in en uit en probeerde haar gedachten stil te krijgen. Mira had haar al talloze keren de kunst van de meditatie geprobeerd bij te brengen, maar Aquaria was hopeloos. Haar geest was net zo actief als haar benen en armen, geen moment stil of bewegingsloos. 'Je ademhaling is perfect. Probeer nu je hart te openen en de wereld om je heen op te merken vanuit je gevoel.' Aquaria kon er niets aan doen, ze begon keihard te lachen. Adélina keek haar zuur aan. 'Wil je die klap alsnog?' 'Liever niet,' bracht Aquaria hinnikend uit. 'Hoewel dat misschien de enige manier is waarop mijn hart oogjes krijgt.' 'Behoedt me voor stervelingen die denken dat ze lollig zijn. Concentreer je, kind! We hebben niet de hele dag de tijd. Misschien is het aan je aandacht ontglipt, maar het lot van Ammariënsa staat op het spel.' Dat veegde de lach wel van Aquaria's gezicht. 'Best! Ik zal mijn hart openen om de wereld te zien. Wat jij wilt.' Ze sloot haar ogen en richtte zich volledig op haar gevoel. In eerste instantie merkte Aquaria niet echt een verschil, maar ineens leek haar omgeving anders aan te voelen. Waar het landschap eerst mooi en vertrouwd had geleken, was het nu bekend. Ze wist waar ze was en ook met wie ze was. 'We zijn in de Tuin van de Goden en jij bent de draak in de grot!' 'Eindelijk. Beide keren goed. Dit is inderdaad de Tuin van de Goden, hoewel het ook wel het Eiland van de Appels wordt genoemd of De Gouden Boomgaard, afhankelijk van wie je het vraagt. En ik ben inderdaad de draak in de grot, of beter gezegd: ik ben gereïncarneerd in de draak in de grot. Wist je dat draken de enige dieren zijn die de ziel van een godheid kunnen huisvesten?' Aquaria schudde haar hoofd. 'Maar waarom zit je ziel in Poseidonsnaam in een draak?' 'Omdat het lot van Ammariënsa op het scherp van de snede balanceert. De toekomst hangt af van jouw queeste.' 'Maar dat verklaart nog steeds niet waarom je terug bent gekomen als draak.' 'Meisje, denk nu eens na. Als de Drietand niet wordt teruggeplaatst zal de Rauwe Magie ongecontroleerd over Ammariënsa stromen. Misschien kunnen bepaalde volkeren hun toegang tot ijzererts gebruiken om barrières op te werpen, maar dat zal nog steeds niet voorkomen dat er allerlei onnatuurlijke wezens en gebeurtenissen zullen opduiken en plaatsvinden.'

Lid sinds

9 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
angelray, 1 Is de info in dit stuk duidelijk maar niet storend verwerkt. Het is voor mij duidelijk, het schuurt mijns inziens net langs een infodump. 2 Is de interactie tussen Aquaria en haar voorouder duidelijk en doet het gesprek echt aan Het gesprek doet wel echt aan - maar naar mijn smaak kan het veel compacter, advies schrap de herhalingen - zie voorbeeld. 3 Is duidelijk wie wanneer aan het woord is Ja, dat is steeds duidelijk. voorbeeld:
'Ik denk dat ik me die ontmoeting wel zou herinneren.' Adélina lachte weer die tinkelende lach. 'Dat zou je denken. Ik vrees echter dat je nogal blind bent wanneer het op aangelegenheden van het hart aankomt. Sluit je ogen, kind. Het wordt tijd om te vertrouwen op iets anders dan logica en zintuigen.' 'Wat is dat nu weer voor vage opmerking? Waarom zou ik mijn ogen moeten sluiten om iets te kunnen zien?' 'Omdat niet alles in het leven wordt gezien met de ogen, meisje. En sluit ze nu!'
Dit is hetzelfde met veel minder woorden. 'Dat zou ik me wel herinneren.' Adélina lachte weer die tinkelende lach. 'Ik vrees dat je blind bent wanneer het aankomt op aangelegenheden van het hart. Sluit je ogen, kind. Het is tijd om te vertrouwen op iets anders dan logica en zintuigen.' 'Waarom zou ik mijn ogen sluiten om iets te kunnen zien?' 'Niet alles in het leven wordt gezien met de ogen, meisje. Sluit ze nu!' Noot: het fragment heeft zeker een eigen sfeer, succes verder.

Lid sinds

12 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
Hoi Angelray, Ik krijg helemaal mee wie wat zegt en de info is me over het algemeen duidelijk, op het allerlaatste stukje na. Dat over de ijzererst en de magische wezens gaat wat te snel om echt in mijn geheugen te blijven hangen. Maar ik heb het gevoel dat dat iets is wat al eerder in je verhaal naar voren moet zijn gekomen, en dan komt het goed. Met JP ben ik het eens dat het veel compacter zou mogen. Je herhaalt wel heel vaak het motief van een ongeduldige, onwillige leerlinge. Daarnaast vind ik de dialoog te veel gemaakt. Dus nee, het voelt niet echt aan voor mij. 'Aangezien ik je voor deze les bij bewustzijn nodig heb, hebben beide methodes geen zin.' Dit is geen gesprekszin. Zulke logica is te duidelijk opgebouwd door iemand die van tevoren over de tekst heeft nagedacht. 'Wat is dat nu weer voor vage opmerking? Waarom zou ik mijn ogen moeten sluiten om iets te kunnen zien?' Ook hier zie ik de schrijver die de dialoog probeert te leiden. Je wil de oude vrouw laten zeggen dat 'niet alles in het leven wordt gezien met de ogen', en dáárom laat je het meisje ernaar vragen. Terwijl echte mensen zo niet praten. Een echt meisje had echt wel begrepen dat ze kennelijk een meditatie-oefening gaan doen en dat de vrouw het niet heeft over zien met de ogen. - Je gaat hier voorbij aan het interpretatievermogen van de hoofdpersoon. 'Maar dat verklaart nog steeds niet waarom je terug bent gekomen als draak'. Ook te logisch verwoord. Te overdacht. Wat dacht je van: 'Ja, maar waarom als dráák?' Iets dergelijks. Iets spontaans. Laat je personages los. Probeer hen niet te leiden naar iets wat jij wil dat ze zeggen, maar kill the darlings en laat ze zeggen wat logischerwijs voortvloeit uit de situatie. Echte mensen kunnen 1. elkaars woorden instantaan interpreteren en 2. niet lang nadenken over hun eigen woorden. Laat je personages dat ook doen.

Lid sinds

10 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Heel erg bedankt voor jullie opmerkingen Jan en Diana! Ben het helemaal met jullie opmerkingen eens. Ik zat al een poosje met dit stuk in mijn maag maar kon er niet precies de vinger op leggen waar het nu precies aan lag dat het niet lekker liep. Zal de herhalingen schrappen en de dialoog wat spontaner proberen te maken en kijken wat dat oplevert :).

Lid sinds

10 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Heb het stuk herschreven en volgens mij loopt het nu al een stuk beter. Ik heb ook een aantal van de informatieve stukken ingekort of weggehaald. Ik vraag me dan ook af of het stuk nu minder een infodump is, maar nog wel duidelijk genoeg is? Herschreven stuk: 'Ik ben je voorouder Adélina.' De mond van Aquaria viel open. 'Jij bent Adélina? De vrouw die Hestor in de steek liet? De eerste sirene?' Adélina schudde haar haren uit en glimlachte. 'Bedankt voor de vleierij, maar toen ik nog een mens was, zag ik er wel iets anders uit. Mijn identiteit in deze wereld is echter niet waar je op zou moeten focussen. We hebben elkaar namelijk al in jouw wereld ontmoet.' 'Ik denk dat ik me die ontmoeting wel zou herinneren.' Adélina lachte. 'Ik vrees dat je nogal blind bent wanneer het op aangelegenheden van het hart aankomt. Sluit je ogen, kind.' 'Waarom?' 'Niet alles in het leven wordt gezien met de ogen, meisje.' Aquaria keek haar teveel-overs-grootmoeder stuurs aan en sloot haar ogen met een zucht. 'Wat nu?' 'Nu blijf je daar staan en leert wat geduld inhoudt.' 'Waarom?' 'Heeft iemand weleens tegen je gezegd dat je nogal irritant bent?' Aquaria grijnsde. 'De lijst is te lang om op één rol te schrijven. Is er ook een reden voor deze nutteloze les in geduld uitoefenen?' 'Probeer twee tellen je snater te houden en je te concentreren op je ademhaling dan kom je vanzelf achter de reden.' Aquaria opende één oog en keek Adélina boos aan. 'Je hoeft niet beledigend te worden.' Doordat Aquaria haar oog weer sloot, miste ze de grijns die op het gezicht van haar voorouder verscheen. Adélina bekeek haar achterkleindochter bewonderend. Het meisje had pit en zag er leuk uit, ze was zelfverzekerd en als dat zwaard op haar heup een indicatie was, kon ze haar mannetje ook nog eens staan. Als ze nu nog leerde luisteren zou het helemaal perfect zijn. Aquaria ademde rustig in en uit en probeerde haar gedachten stil te krijgen. Mira had haar al talloze keren de kunst van de meditatie geprobeerd bij te brengen, maar Aquaria was hopeloos. Haar geest was net zo actief als haar benen en armen, geen moment stil of bewegingsloos. 'Je ademhaling is perfect. Probeer nu je hart te openen en de wereld om je heen op te merken vanuit je gevoel.' Aquaria kon er niets aan doen, ze begon keihard te lachen. Adélina keek haar zuur aan. 'Wil je die klap alsnog?' 'Liever niet,' bracht Aquaria hinnikend uit. 'Hoewel dat misschien de enige manier is waarop mijn hart oogjes krijgt.' 'Behoedt me voor stervelingen die denken dat ze lollig zijn. Concentreer je, kind! We hebben niet de hele dag de tijd. Misschien is het aan je aandacht ontglipt, maar het lot van Ammariënsa staat op het spel.' Dat veegde de lach wel van Aquaria's gezicht. Ze sloot haar ogen en richtte zich volledig op haar gevoel. In eerste instantie merkte Aquaria niet echt een verschil, maar ineens leek haar omgeving anders aan te voelen. Waar het landschap eerst mooi en vertrouwd had geleken, was het nu bekend. Ze wist waar ze was en ook met wie ze was. 'We zijn in de Tuin van de Goden en jij bent de draak in de grot!' 'Eindelijk. Beide keren goed.' Aquaria schudde haar hoofd. 'Maar waarom zit je ziel in Poseidonsnaam in een draak?' 'Omdat het lot van Ammariënsa op het scherp van de snede balanceert. De toekomst hangt af van jouw queeste.' 'Maar waarom een dráák.' 'Meisje, denk nu eens na. Er zijn maar weinig magische wezens die bestand zijn tegen Rauwe Magie en ook nog eens genoeg kracht bezitten om de Bron af te sluiten.' 'Maar de Bron kan niet afgesloten worden! Het is onze enige toegang tot de Rauwe Magie.' 'Opofferingen zijn soms noodzakelijk.' Nadat ze dit had gezegd, richtte Adélina haar blik op de horizon. 'De zon zakt achter de duinen weg. Het is tijd om te ontwaken. Onthoud dat je moet kijken en luisteren met je hart. Zolang je dat doet, kunnen we communiceren.'