Lid sinds

8 jaar 10 maanden

Rol

[Fantasy] Door schuld gevangen

Dit is het begin van het boek, de hele scene paste er door het formaat niet op, maar als jullie me hier kritiek op zouden willen geven/verbeterpunten zouden kunnen aanduiden, zou ik jullie erg dankbaar zijn! -zijn er te veel of juist te weinig details?' -lees het vlot? -wil je verder lezen?

Fragment

PROLOOG ‘Ik kom afscheid nemen.’ Marco voelde zijn maag samenknijpen, toen zijn vader opkeek van het bureau en opstond. ‘Neem deze mee.’ Zijn vader gaf hem een mobieltje en zwijgend stopte hij het in zijn broekzak. ‘Er zit een GPS in. Sms elke dag.’ De stem van zijn vader klonk luid en ernstig, alsof hij een toespraak hield. ‘Als ik geen sms’jes meer ontvang, zullen we je komen we zoeken.’ De zwakke lamp die een halve meter boven hen in het gesteente hing, verlichtte het trotse en bezorgde gezicht van zijn vader. ‘Sms ook als je weet of ze het meisje met de gave is. Of als je weet dat ze dat niet is.’ Marco knikte begrijpend zijn hoofd. Hij wist hoe graag zijn vader het meisje met de gave wilde vinden. ‘Kom,’ zei zijn vader, die zijn vingers en armen naar zijn borst uitstrekte, waarop Marco hem kort maar stevig omarmde. ‘Ik ga je missen zoon, maar voor je het weet ben je weer thuis. En je weet dat dit het juiste is om te doen.’ Dat was hem inderdaad verteld, dat dit het juiste was om te doen, maar was dat ook zo? Hij begreep waarom zijn vader het meisje met de gave zo graag wilde vinden, maar dat andere meisjes in zijn zoektocht ook moesten lijden, gaf hem een akelig gevoel. Geen van de meisjes die ze tot nu toe gevangen hadden genomen scheen de gave te bezitten. Zijn gevoel vertelde hem dat het meisje dat hij nu moest vinden, het meisje met de gave zou zijn. Als hij haar aan zijn vader zou geven, zouden de andere meisjes eindelijk vrij zijn. ‘Tot over een poosje.’ Toen hij nog een blik achterom wierp, keek hij in de hoopvolle ogen van zijn vader, die hij in zijn geheugen probeerde te prenten. Misschien zou het hem helpen te volharden in zijn opdracht.

Lid sinds

10 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik. :) Het is in ieder geval niet slecht geschreven en best leuk ook, maar je hebt mijn aandacht nog niet helemaal. Dat komt misschien doordat het wat langdradig is beschreven. Er zijn lange zinnen met veel bijvoeglijke naamwoorden, en wanneer er iets gebeurt, gebruik je veel regels om dat te beschrijven. Probeer het wat korter te vertellen, wat bondiger, dan wordt het ook interessanter omdat de lezer zich minder snel verveelt. Voeg spanning toe, er moet noodzaak zijn, iets dat al vanaf de eerste regels drukt op de hoofdpersoon. Ik vind dit wel een sterk begin, omdat ik aanvoel dat er iets is, aangezien de hoofdpersoon afscheid neemt. Er worden vragen opgeroepen en dat is goed. Het meisje met de gave is interessant, en ook het feit dat ze meisjes gevangen nemen. Dat roept sowieso conflict op tussen de hoofdpersoon en zijn vader. Heel gaaf. Het is dus interessant en ik zou graag verder willen lezen, maar om de spanning nog wat meer op te voeren is inkorten misschien handig. In plaats van dit: Marco voelde zijn maag samenknijpen, toen hij die woorden uitsprak. Hij beet zijn kaken op elkaar om zijn gezicht in de plooi te houden, terwijl zijn vader opkeek van het bureau. De zwakke lamp die een halve meter boven hen in het gesteente hing, verlichtte zijn gezicht en liet de bezorgde en trotse blik in zijn ogen zien. Kan dit bijvoorbeeld ook: Marco voelde zijn maag samenknijpen toen hij die woorden uitsprak. Zijn vader keek op van het bureau en Marco zag de bezorgdheid en trots in zijn ogen glinsteren. Succes!

Lid sinds

8 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
@Suicine Echt super bedankt voor je reactie! Ga ik zeker wat mee doen, en ik vind dat je gelijk hebt wat betreft de lange zinnen, ik probeerde de scene denk ik iets te uitgerekt te maken. Dit stuk is echter geschreven vanuit marco's perspectief, het perspectief van waaruit ik het meeste vertel is de ik-figuur en is het meisje met de gave. door de perspectieven van marco verklap ik wel de twist dat ze hem niet kan vertrouwen, is dat dan wel slim? of zal ik gewoon met het perspectief van het ik-figuur beginnen?

Lid sinds

8 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Zou iemand het nog een keer willen lezen nu ik het heb aangepast? (het laatste deel heb ik weggelaten en verderop in het verhaal verwerkt)

Lid sinds

9 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
-zijn er te veel of juist te weinig details?' -lees het vlot? -wil je verder lezen?[/quote] - Ik lees het vlot zonder overbodigheden om over te struikelen. - zie hierboven. - Fantasy is niet mijn genre, maar als ik dit fragment lees wil ik graag weten hoe de hoofdpersoon het meisje gaat vinden.

Lid sinds

10 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
@gisbv, ik denk dat het niet erg is dat je die twist verklapt, want het is maar de vraag of hij haar gaat verraden. In dit stukje voel je als lezer dat wat hij aan het doen hem niet lekker zit. Dat roept de vraag op of hij zijn vader wel zal gehoorzamen. Het is dus niet zo zeker naar mijn idee dat hij onbetrouwbaar is. Wat een interessant begin! De twijfel van het hoofdpersonage of hij wel het juiste doet, is heel mooi voelbaar. Ook roept het veel vragen op. Wat gebeurt er met de meisjes die geen gave hebben? Waarom worden die ook vastgehouden? En hoe komt hij dat hij zo zeker weet dat dit wél het meisje is met de gave? Al met al heb je mijn aandacht wel :). -zijn er te veel of juist te weinig details?' De hoeveelheid details is goed. -lees het vlot? Ja, het leest vlot. -wil je verder lezen? Ja, ik vind het wel heel intrigerend. Een paar kleine opmerkingen: ‘Neem deze mee.’ Marco stopte het mobieltje zwijgend in zijn broekzak. > Deze zin verwart me een beetje. De vader is aan het woord, maar meteen na zijn tekst staat de naam "Marco". Misschien is het beter om te zeggen: Zijn vader gaf hem een mobieltje. Dat is wat duidelijker. ‘Er zit een GPS in.’ De stem klonk luid en ernstig. ‘Sms elke dag. Als ik geen sms’jes meer ontvang, zullen we je komen we zoeken.’ > Waarom "De stem"? Zijn vader zegt het toch? En waarom staat "sms'jes meer...we zoeken" op de volgende regel? ‘Ik ga je missen zoon, maar het is maar voor even. > Twee keer 'maar' vlak achter elkaar. En je weet dat dit het goede is om te doen.’ > Volgens mij met 'het goede' hier 'het juiste' zijn. Als hij haar aan zijn vader zou geven, zouden de andere meisjes eindelijk vrij zijn.> Deze zin is heel erg sterk. Het laat heel mooi subtiel zijn twijfel zien over of wat hij doet wel goed is en het lijkt wel alsof hij nu een extra reden heeft om dat meisje te vinden. Hij wil niet alleen zijn vader gehoorzamen, maar ook ervoor zorgen dat die andere meisjes vrij zijn. Al met al ben ik wel nieuwsgierig naar hoe dit verder gaat!

Lid sinds

8 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Heel erg bedankt voor de reacties! Ik ga het gelijk verbeteren :) Ben jullie heel erg dankbaar!

Lid sinds

8 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik was even vergeten dat ik het aangepaste fragment in een reactie moet plaatsen, sorry ik heb de veranderingen nu gewoon in het fragment helemaal bovenin verandert. (Dit zeg ik even zodat mensen niet denken dat ik niets met de kritiek doe! Aan ieders mening heb ik veel en ik pas het zeker aan zoals jullie me adviseren!)

Lid sinds

12 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
-zijn er te veel of juist te weinig details?' --> een proloog mag wel een beetje vaag zijn, vind ik. je geeft m.i. net voldoende informatie. wel zou ik de setting wat meer proberen in te kleuren/verlevendigen. -lees het vlot? --> ja, op enkele details na die ik zal aanduiden in de tekst -wil je verder lezen? --> ik zou het verhaal in ieder geval nog niet wegleggen, maar ben ook nog niet zo gegrepen dat ik perse wil weten hoe het verder gaat ‘Ik kom afscheid nemen.’ Marco voelde zijn maag samenknijpen, toen zijn vader opkeek van het bureau en opstond. --> hier is me niet duidelijk wie dit zegt, Marco of zijn vader? De zwakke lamp die een halve meter boven hen in het gesteente hing, verlichtte het trotse en bezorgde gezicht van zijn vader. --> "het trotse en bezorgde gezicht" vind ik erg tell, ik zou hier liever show zien. dit lijkt me een goede plaats in het verhaal om de vader nader te beschrijven (kort) zonder dat het als infodump aanvoelt. Marco knikte begrijpend zijn hoofd. --> ik zou inkorten: Marco knikte. De rest spreekt voor zichzelf. ‘Kom,’ zei zijn vader, die zijn vingers en armen naar zijn borst uitstrekte, waarop Marco hem kort maar stevig omarmde. --> wat voelt hij daarbij? Toen hij nog een blik achterom wierp, keek hij in de hoopvolle ogen van zijn vader, die hij in zijn geheugen probeerde te prenten. --> hoopvolle ogen vind ik nietszeggend, zie ook dat trotse en bezorgde gezicht Ik hoop dat je hier wat aan hebt. Ik heb de overige commentaar niet gelezen.