Start » Proeflezen » [Fantasy] De Val der Kronen - Het Vuur der Goden (H2D7)

[Fantasy] De Val der Kronen - Het Vuur der Goden (H2D7)

Door: eppicninjabunny
Op: 15 september 2019

Dit is deel 7 van de 8 (hopelijk, misschien 9) en wederom heb ik wat vragen:

Is de dialoog een verbetering ten opzichte van het vorige deel?

Wekt Twee en de aanstaande onmoeting met hem je aandacht? En wat voor persoon denk je dat het is?

Is Vrouwe Kena arrogant? Lijkt ze neer te kijken op andere wezens en wezens die voor haar werken (hofhouding)?

Wat voor type denk je dat Andimy is?

Verdere kritieken zijn altijd welkom.

Fragment: 

‘Zo spreek je niet tegen de hofhouding,’ zei Vrouwe Kena streng. ‘Het zijn onderdanen, minderwaardigen, en zo spreek je ze ook aan. Laat ik je niet nog een keer betrappen.’ Ze nam een slok van haar thee. ‘Straks verlies je nog hun respect en lopen ze over je heen.’
‘Ja, moeder.’
‘Ja, moeder; mijn excuses, moeder; het spijt me, moeder. Altijd maar weer disculpatie zonder dat er betekenis of enige overtuiging van waarheid achter zit. Ik geloof niks meer van datgeen wat je zegt over je fouten. Straks loop je hier weg en behandel je ze alsnog met het onverdiende respect,’ zei Vrouwe Kena verbitterd door haar zoon’s zwakheid. ‘Zit nu, je bent een nobel, niet van de boerenstand.’
Andimy knikte, en schuifelde voort naar het bankje. Het kopje zat veel te vol en thee klotste onstuimig tegen de rand aan, en een paar keer er overheen. De hete drank brandde dan op zijn hand en deed hem binnensmonds vloeken richting de goden die hem vandaag leken te doen.
‘U had mij ontboden, moeder’ zei hij toen hij naast haar zitting had genomen. Het stenen bankje was warm, er had iemand eerder gezeten. Hij was niet de enige die zijn moeder bezoek had gebracht.
‘Heb je vader al gesproken?’ vroeg ze.
‘Nee,’ zei Andimy. ‘Niet sinds ik ben teruggekomen.’ En ook niet daarvoor..
‘Vergeef hem zijn absentie,’ zei Vrouwe Kena. ‘De nieuwe dag vergt veel zijn tijd.’
‘U heeft mij niet ontboden om vader,’ zei Andimy ongeduldig als hij was. ‘Of probeert u hem te verdedigen voor het vergeten van zijn eigen zoon?’
‘Vader is je niet vergeten, Andimy,’ zei Vrouwe Kena. ‘Er wordt veel van hem verwacht. De tijden zijn goed geweest, de nacht was kort en mild, en de zomer lang en voorspoedig. Nieuwe mannen kennen de hardheid van de nacht niet en te veel kinderen hebben de dood ontlopen. De volgende winter en de nacht die daarop volgt zal strenger zijn, de goden zullen ons wreken als de zwakken het leven nog niet gelaten hebben.’
‘Dat weet ik.’ Andimy’s woorden waren troosteloos van toon. Zijn moeder loog tegen hem, vader was hem vergeten, zoals hij dat altijd deed.
‘Twee schemeringen geleden kwam er een brief binnen.’ Vrouwe Kena leek haar zoon te negeren. Ze hield haar ogen afgewend en pretendeerde alsof ze de teleurstelling in zijn ogen niet zag. ‘Zo spoedig als mogelijk zal er namens heer Yonkor een spreekheer komen die de vergadering zal bijwonen en de eisen van de Anidi zal benoemen.’
Andimy nam een grote slok thee, de drank was sterk en de tranen die hij zo wanhopig probeerde binnen te houden namen de vrije loop. Zijn moeder had altijd al van sterke, uitgesproken smaken gehouden. Toen hij de thee doorslikte verkrampte zijn spieren en vertrok zijn gezicht tot een aanzicht een dat prins onwaardig was. Uit zijn ooghoeken kon hij een flits van vergeelde tanden verborgen in schaduwen zien, van de andere kant hoorde hij een zacht gegniffel vervormd door metalen helmen. Kennelijk ontging zijn moeder het plezier van de lijfwachten het, of ze wilde het niet horen, want reageren deed ze niet.
Andimy veegde de tranen uit zijn ogen en van zijn wangen, rechtte zijn rug en keek strak naar voren. ‘Wie zal de spreekheer zijn, moeder?’
‘In de brief liet heer Yonkor geen namen vallen. De meest voor de hand liggende persoon is Twee, zijn rechterhand.’
‘Die naam is mij onbekend,’ antwoordde Andimy. Een stom antwoord. Twee was niet een echte naam, maar slechts het nummer van zijn positie die hij besloeg binnen de Orde. Niemand kende de Anidi, alleen hun leider, heer Yonkor. Hij was alom bekend en bezat over een gerespecteerde, doch beruchte reputatie. Met regelmaat bezocht hij de arme dorpen en steden in Gomor om daar op de pleinen voedsel en levensmiddelen uit te delen. Maar als de tijd nijpend was bracht hij het Zwarte Staal met zich mee om diezelfde burgers aan wie hij eten had gegeven, te doden. Anidi waren de brengers van de balans, en hij was hun leider.
Vrouwe Kena nam een grote slok van haar thee. ‘De eer om Twee te zien heb ik eenmaal gehad,’ vertelde ze toen ze de thee had doorgeslikt en ze een kleine druppel met een aangereikte zakdoek van haar mondhoek had geveegd. ‘Hij was een onguur type met een niet te stillen dorst naar bloed, en een zin op wraak ook. Al is mij nooit helemaal duidelijk geworden op wie. Een wildling zou ik hem willen noemen, een man zonder manieren. Hij vrat zijn eten zonder bestek en boerde luid toen hij klaar was.’ Ze knipte met haar vingers voor een nieuwe kop thee, al was de hare nog maar half leeg.

  • THEMA Kan schrijven je leven redden?
  • Hoe beschrijf je emoties?
  • Zo vind je een uitgever die bij je past
  • Zo belangrijk zijn de eerste 10 pagina's
  • Schrijftips van Anne-Gine Goemans
  • Schrijftechniek: vertellen en vertonen
  • Taaltips: taal en logica

Dit nummer verschijnt omstreeks 6 december oktober. Nog geen abonnee? Meld je aan vóór maandag 25 november 16:00 uur, dan krijg je dit nummer thuis!

Introductiekorting!
Schrijven

Iedere week het beste van Schrijven Online in je inbox? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief. Boordevol nieuws, tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!