Lid sinds

9 jaar 8 maanden

Rol

[fantasy] Conversatie

Hej! Mijn conversaties (de geschreven soort welteverstaan) zijn stroperig genoemd en de dialogen statig. Ik weet niet of het me is gelukt wat meer leven in deze te blazen, dus daarom deze post. De conversatie vindt plaats helemaal in het begin van het boek. Je weet enkel dat Myron's twee oudste broers dood zijn en dat de andere (Melic) waarschijnlijk ook niet meer terugkomt van het Stakenpad. Myron(het hoofdpersonage) praat met zijn vader(de koning). En dan de vragen: - Hoe vinden jullie de conversatie? Stoperig, statig, ... ? - Wat kan ik eraan verbeteren? En misschien een voorbeeld :) - Hoe komt Myron op je over? - En alle andere op of aanmerkingen zijn ook meer dan welkom! Alvast super bedankt, Mimac

Fragment

Myron liep naar zijn vader – die zijn zoon blijkbaar nog niet had opgemerkt, of die weigerde reeds aandacht aan zijn zoon te besteden. Hij greep een stoel en sleepte die over de grond tot aan de andere kant van de tafel. Zijn vaders hand ging omhoog, een vinger opgestoken. Myron knarste met zijn tanden en ging zitten. De koning richtte zijn hoofd op. ‘Myron.’ De diepe stem doordrenkt met ergernis. ‘Vader.’ De koning richtte zijn aandacht weer op de brief die voor hem lag. Myron herkende het rode zegel op de envelop die opengescheurd op de tafel lag. Zijn hart begon sneller te slaan. ‘Melic?’ fluisterde hij, zijn adem stokte zijn keel. Hij zakte weg in zijn stoel, bang voor het antwoord. Ailen keek zijn zoon aan, zijn ogen hard. ‘Zit recht.’ Myron rechtte zijn rug een beetje. Ailen knikte en richtte zijn aandacht weer op het gekreukte papier voor hem. Myron zag er niet meer dan een paar lijnen opstaan. Hij deed zijn mond open om te vragen wat er stond, maar voor hij nog maar een klank kon uitbrengen, hief de koning zijn hoofd weer op. ‘Erpp,’ bracht hij uit. De koning trok een wenkbrauw op. ‘Je gaat niet meer in de tuinen ronddwalen.’ Myron rechtte zich weer iets verder. ‘De Dy’Dar zitten in onze nek te hijgen, Myron. Ik kan het niet toelaten dat mijn zoon nutteloos zit rond te dwalen in de tuinen. Het Hoge Bloed begint al te fluisteren. We moeten sterk voor de dag komen.’ ‘Laat ze fluisteren.’ Myron trachtte zijn stem in de plooi te houden, maar faalde schromelijk. ‘Het Hoge Bloed…’ begon zij vader. ‘Het kan me niet schelen. Wat staat er op dat papier?’ ‘Niets, Myron. Niets. En kniezen helpt je broer niet, jou niet en niemand niet. Ga terug naar je kamer en blijf uit de tuinen. We spreken hier later wel over.’ Ailen richtte zijn ogen weer op het papiertje voor hem, alsof hij terug alleen in de kamer was. Myron beet op zijn tanden, maar kon zichzelf niet tegenhouden. Hij was niet naar hier gekomen voor een preek van zijn vader. ‘Goed, ik zal jouw voorbeeld volgen.’ Zijn stem was weer rustig. ‘Niet kniezen in de tuin, maar in m’n eentje in een donkere studie. Zo vader zo zoon, zeggen de mensen altijd. Draagt dat je goedkeuring?’ ‘Myron!’ Zijn vaders stem galmde door de ruimte. Myron kon de woorden niet stoppen, ze hadden te lang op zijn maag gelegen. ‘Het spijt me dat ik Melic niet ben, vader, en al helemaal Aron niet. Zou je hen hier liever voor je zien zitten?’ Een lange pauze volgde voor zijn vader weer sprak, maar deze keer klonk zijn stem vermoeid. ‘Je bent mijn laatste zoon, Myron. De laatste Dy’Lan die de troon kan bestijgen. Mijn laatste herinnering…’ ‘Melic leeft nog!’ was het Myrons beurt om te roepen, de controle over zijn stem volledig zoek. ‘Hij heeft nog tijd,’ fluisterde hij erachteraan. ‘Hij heeft nog tijd.’ Hij stond op, draaide zich om en liep de kamer uit zonder zijn vader nog een blik te gunnen.

Lid sinds

9 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik vind het begin van het dialoog sterker dan het einde. Vanaf het moment dat de vader in de reden wordt gevallen vind ik het minder. Dit komt deels omdat de personages op het moment ietwat tegenstrijdig zijn voor mijn gevoel. De vader komt eerst heel streng en sterk over maar wordt vervolgens heel makkelijk door Myron in de reden gevallen. Ook praat hij daarna mee met Myron in plaats van dat hij zelf het gesprek leidt. Wat voor mij in dit stukje tekst het grootste struikelblok is, is dat vrijwel elke zin met een verwijzing naar een personage begint: Myron, Hij, Zijn, Myron, De koning. De koning, Myron, Zijn, Hij, Ailen, Myron, Hij, De koning, etc. Ook raak ik bij 'Erpp' even de draad kwijt. Wie zegt dat nou? Myron toch? Maar daarvoor staat dat hij geen woord uit kan brengen. Maar als het de koning is, dan is het raar dat hij vervolgens zijn wenkbrauw optrekt. Verder lijkt het mij wel een hele interessante wereld die je gemaakt hebt en zie ik veel potentie :)

Lid sinds

10 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
De spanning is zeker aanwezig! Ik heb bij drama altijd geleerd dat een goede dialoog rustig begint, maar dat er al vanaf het begin een "probleem" is (tegenstrijdige belangen), waardoor de personages kunnen botsen. Het wordt erger en erger en de dialoog eindigt in een climax, waardoor het "probleem" eigenlijk alleen maar is verergerd en de personages het liefst zo diep mogelijk zijn gezonken als ze op dat moment kunnen (wat is toneel toch soms sadistisch). Dat zit allemaal hierin, waardoor het geen gebabbel wordt, integendeel. Dat vind ik erg goed aan deze dialoog, de noodzakelijkheid die erin zit. De rol van de vader was in het begin heel duidelijk: afstandelijk, staat boven zijn zoon. Uiteindelijk begint dat wat te schuiven, omdat de zoon boos wordt en ook eens wil opstaan tegen zijn vader. Ik denk alleen dat het onderbreken van de vader too much is. De vader heeft in deze dialoog nog altijd de meeste macht. In plaats van "Het Hoge Bloed..." Zou je bijvoorbeeld de koning rustig kunnen laten zeggen "Je weet van het Hoge Bloed." als een soort terechtwijzing. De zoon kan daar natuurlijk lekker tegenin gaan en commentaar leveren. Ook de onderbreking die later voorkomt is niet noodzakelijk, maar haalt de macht van de koning onderuit. "Mijn laatste herinnering..." kan misschien wel weg, waardoor de boodschap des te duidelijker wordt. De koning straalt in die zinnen ook meer rust uit, alsof hij zich terugpakt van zijn uitschieter wanneer hij Myrons naam buldert. Het blijft een koning, hé. Ik vind de personages leuk en mooi uitgewerkt. De zoon is duidelijk gefrustreerd, zodat hij ook woest tegen zijn vader ingaat, maar zijn vader is wel de koning en probeert tegelijkertijd een koninklijke afstand te bewaren en zijn zoon terecht te wijzen. Die mengeling is erg mooi. Laatste puntje: na bijna iedere zin die wordt gezegd (vooral in het begin) staat een zin over wat één van de personages doet. Dat kan wat minder denk ik. Na "Zit recht" hoeft bijvoorbeeld niet te staan dat hij recht gaat zitten, dat houden de woorden van de vader al in. Heel veel van wat je probeert te vertellen door die tussenstukjes, wordt ook al verteld door de gesproken tekst.

Lid sinds

9 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
@Sawena & Suicune Als twee mensen hetzelfde zeggen, kan ik daar moeilijk omheen. ;) Die tussenstukjes zijn inderdaad soms overbodig en ze beginnen nogal vaak met Myron, Hij, Zijn, Myron, De koning, etc.. Was me helemaal niet opgevallen! Maar nu klaar en duidelijk! En het hapert wat bij die onderbreking van Myron. Dat heb ik nu ook door. Ik had het meer uit Myrons standpunt en noden geschreven, en minder aan de koning gedacht. Ik moet inderdaad de koning meer in controle van het gesprek laten. En dan die 'Errp' was meer bedoeld als Myron die niet meer uit zijn woorden kan komen doordat de koning hem ineens aankijkt, en dan over zijn eigen tong struikelt. Maar de zinnen daarvoor maken dat niet echt duidelijk, daar heb je gelijk in. En als het niet werkt, moet het eruit! Super bedankt!

Lid sinds

10 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dit is een mooi stukje dialoog. Er zit veel spanning in door de wrijving tussen Myron en zijn vader en de vele vragen die het oproept. Wat is met Melic gebeurd? Wie zijn de Dy'Dar? Hoe zijn Aron (de naam van de andere oudste broer wordt niet genoemd, waarom niet?) aan hun einde gekomen? Ik ben wel nieuwsgierig naar hoe het verder gaat. - Hoe vinden jullie de conversatie? Stoperig, statig, ... ? Het zijn toch mensen van adel? Dan is het toch goed dat de dialogen statig zijn? Dit stukje dialoog is wel statig, omdat ze elkaar aanspreken met 'Vader" en "Myron", maar tegelijkertijd zegt Myron 'jij' tegen de koning, wat het weer informeel maakt. Als je het statiger wil hebben, kun je Myron de koning laten aanspreken met 'u' en als je dat niet wil, kun je het zo laten. - Wat kan ik eraan verbeteren? En misschien een voorbeeld. Zie mijn opmerkingen hieronder. - Hoe komt Myron op je over? Als iemand die nooit serieus is genomen (door zijn vader), maar waar nu opeens wel verwacht van wordt dat hij een koning wordt. Hij greep een stoel en sleepte die over de grond tot aan de andere kant van de tafel. > Dus ze zitten tegenover elkaar? Hoe komt het dat er geen stoelen in de buurt van de koning staan en dat Myron zelf een stoel moet pakken? Hebben ze daar geen bediendes voor? De laatste Dy’Lan die de troon kan bestijgen. Mijn laatste herinnering…' > De namen Dy'Lan en Dy'Dar lijken best wel op elkaar. Dat kan nogal verwarrend worden voor de lezer. Is het noodzakelijk dat ze allebei beginnen met "Dy"? Myron trachtte zijn stem in de plooi te houden, maar faalde schromelijk. > Schromelijk is best wel een ouderwets woord en voegt niet zo heel veel toe. "Myron trachtte zijn stem in de plooi te houden, maar faalde." zegt genoeg. ‘Het Hoge Bloed…’ begon zij vader. > 'Zij' moet 'zijn' zijn. Ailen richtte zijn ogen weer op het papiertje voor hem, alsof hij terug alleen in de kamer was. > 'terug' moet 'weer' zijn, volgens mij, maar "alsof hij alleen in de kamer was" zegt ook genoeg. ‘Melic leeft nog!’ was het Myrons beurt om te roepen, de controle over zijn stem volledig zoek. > Hoezo is het Myrons beurt om te roepen? 'beurt' suggereert dat Myron toestemming had om te praten en dat is niet het geval hier. De koning spreekt namelijk. ‘Hij heeft nog tijd,’ fluisterde hij erachteraan. ‘Hij heeft nog tijd.’ > Prachtig stukje dialoog. Myrons emoties komen erg duidelijk naar voren.

Lid sinds

9 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hej Noes, Had niet verwacht nog een reactie te krijgen, maar een onverwacht geschenk is vaak het leukste! Ik zeg de naam van de oudste broer niet, omdat het hier nog niet echt relevant is en omdat Myron hem nooit heeft gekend, en ik wil niet dat de lezer in de war geraakt van de vele verschillende namen. Ik ga er eens over nadenken of ik hem in dit deel van het verhaal nog 'u' tegen zijn vader laat zeggen, goede opmerking! Verder laat de koning amper bedienden toe in zijn studie, en zeker niet als hij met anderen praat. , ook is zijn studie eigenlijk ook enkel een studie. Met de stoel waarin hij zit en nog één andere. Althans, zo zit het in mijn hoofd. Maar dat mag nog wel wat duidelijker gemaakt worden! Bedankt voor je feedback!