Lid sinds

10 jaar

Rol

[Fantasy] Bewoners van de Levensboom

Ik ben tegenwoordig weer aan het schrijven en dit is het resultaat van een veel te lange sabbat m.a.w. lang niet geschreven, probeer er weer in te komen. Dit fragment zou het eerste hoofdstuk, of alleszins het eerste deel van het eerste hoofdstuk, worden van een fantasy verhaal. Graag zou ik dan ook weten: - Leest het gemakkelijk? ... zelf twijfel ik. - Is het enigszins boeiend? - Kan dit als begin, of voel je/denk je dat er nood is aan een proloog. Waarschijnlijk zou een proloog wel handiger zijn, ook omdat er eigenlijk niet veel af te leiden valt uit dit fragment en dit is niet zo positief geloof ik. - Interpunctie ... mijn zwakte. Is die weer walgelijk of kan die er mee door? Alvast bedankt voor het proeflezen, wees gerust streng ( zolang het maar rechtvaardig blijft). Ik ben maar een beginnende schrijver :( . Ps De namen kunnen of zullen walgelijk zijn. Ik had mezelf voorgenomen dit keer geen 25 dagen te besteden aan het verzinnen van namen. Suggesties/uitingen van walging zijn toegestaan en zelf welkom.

Fragment

‘Word wakker,slaapkop.’ Langzaam opende Tu'ak zijn ogen. ‘Hoe laat is het?’vroeg hij slaapdronken. ‘Tijd om op te staan, kijk maar…’de jongeman zette een stap opzij en het raam achter hem werd zichtbaar. Tu’ak zag de zwarte hemel, de talloze sterren en de maan,die al bijna op haar hoogste punt stond. Die sterrenhemel leek hem echter niet te interesseren, hij richtte zijn aandacht op de jongeman naast het raam. ‘Waarom heb je me niet vroeger wakker gemaakt, Keme? Hoor jij er niet voor te zorgen dat ik mijn taken doe?’ Dat was waar. Sinds Tu’ak alleen was achtergebleven fungeerde Keme als iets tussen voogd en mentor, hoewel hij zelf maar enkele jaren ouder was. ‘Je kunt nu al niet uit je bed, slimmerik. Trouwens, hoe laat ben jij gisteren eigenlijk gaan slapen?’ hoewel hij het nonchalant had gevraagd of dat alleszins had geprobeerd, was zijn gezichtsuitdrukking duidelijk bezorgd. ‘Ik ben nog wat opgebleven … om de zon te zien.’ toen hij de uitdrukking op Keme’s gezicht zag, voegde hij daar haastig aan toe : ‘Niet lang hoor. Heel even maar.’ ‘Waarom toch? Je weet zelf hoe gevaarlijk het is.’ de blik in zijn ogen werd harder ‘Er is niets moois aan de dag, Tu’ak. Alleen maar gevaar en dood, gevaar en dood, Tu’ak. Ik snap werkelijk niet wat…’ hij klonk heel wat strenger dan gewoonlijk en Tu'ak merkte al gauw dat hij niet instaat bleek te zijn al te veel aandacht te schenken aan Keme’s preek. In plaats daarvan ontweek hij voorzichtig zijn blik en keek hij wat rond in zijn eigen kamer. Niet dat er in zijn kamer veel was om naar te kijken. Buiten zijn bed, dat bestond uit een hoop bladeren en een paar veren, waren er alleen maar enkele holtes in de muren waar hij kleren en gereedschap bewaarde. Toch was het geen kleine kamer, hij was eigenlijk zelfs vrij groot: hij kende meer dan genoeg gezinnen waar ze allen tezamen in zo’n kamer sliepen . ‘Luister je wel,Tu’ak?’ Tu’aks gebrek aan aandacht was Keme blijkbaar niet ontgaan. ‘Jaja. Geen zon meer voor mij.’Tu’ak trok een gezicht alsof hij diep bedroefd was. ‘Ik meen het. Vanaf nu lig je veilig en wel in bed nog voor de zon opkomt.’ Keme ademde diep in en uit, verantwoordelijk zijn was niets voor hem en dat wist Tu’ak maar al te goed. ‘Sinds wanneer ben jij zo’n knorrige oude man?’ Hij ging nog een stapje verder: ‘Nog even en je bent net zoals Die Oude Knor. Woon jij binnenkort ook helemaal alleen in een knol aan het einde van de boom?’ ‘Nee. En ik ben helemaal niet knorrig. Ik ben verantwoordelijk, niet knorrig. Zeker niet knorrig.’ Zijn gezicht kreeg een iets rodere tint en hij draaide zich abrupt om richting de deur ‘Kom je nog? Het is al laat en je taken zullen zichzelf niet….’ Het einde van die zin ging helaas verloren, Tu'ak was uit bed gesprongen en rende de oudere jongen voorbij, het was een prachtige nacht en hij was helemaal niet moe meer.‘Wacht, hoe zit het met je taken….’ Maar Tu’ak hoorde hem niet meer, hij had het veel te druk met jong zijn en niet knorrig.

Lid sinds

10 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb het graag gelezen. Ik lees met mijn gevoel en niet technisch, dus daarmee ka ik je niet helpen. Voor mij is het heel vlot en spannend geschreven. Ik zit in het verhaal en wil meer lezen. Met de namen heb ik hoegenaamd geen moeite, ik krijg er wel een primitief beeld bij. Voor mij kan het ook als begin.

Lid sinds

12 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Als levensboomliefhebber moest ik dit even lezen. (mijn onderschrift is een tekst over de originele bewoners van de levensboom, Leven en Levenslust. Alleen zie ik dat mijn onderschrift tijdelijk even buiten gebruik is...dus: Het loeiend vuur zal ze niet schroeien; het zal ze zelfs niet raken, en hun voedsel zal ochtenddauw zijn. Door de takken zullen zij een nieuwe zon zien ontbranden als de wereld eindigt en opnieuw begint. Völuspá) Enniewee: -Het leest niet heel erg moeilijk, maar ik heb het idee dat er behoorlijk wat overbodige woorden in voor komen. Bijvoorbeeld: Toch was het geen kleine kamer, hij was eigenlijk zelfs vrij groot: hij kende meer dan genoeg gezinnen waar ze allen tezamen in zo’n kamer sliepen. Eigenlijk zelfs vrij. Maak een keuze zou ik zeggen. -Ik neem aan dat deze wezentjes 's nachts leven en overdag slapen. Wat is dan dag en wat is nacht en wanneer wisselt dat? Er wordt namelijk gevraagd: Trouwens, hoe laat ben jij gisteren eigenlijk gaan slapen? Gisteren geeft aan de dag ervoor. Maar als ze overdag slapen, en 's nachts wakker worden, bedoel je dan eigenlijk: Trouwens, hoe laat ben jij vanochtend gaan slapen? -Als introductie zo ik niet warm lopen van het verhaal. Je wilt graag wat belangrijke details geven, denk ik. Maar het is een wat stroeve dialoog om mee te starten en om lezers te motiveren om door te lezen. -Het woord knorrig komt wel erg vaak voor in de laatste alinea. Herhalen kan mooi zijn. Doe je dit met een bedoeling? -Je interpunctie kan er niet mee door :-). Hoofdletters en spaties, dialoogtekens en komma's. En punten. Ik ben ook een beginnende schrijver. :-) Succes!!

Lid sinds

10 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
@Irene - Ja, aan die overbodige woorden moet ik werken. Ik schrijf, denk ik, vrij veel op gevoel en als dan er drie bijna dezelfde woorden op een rijtje staan , heb ik daar geen problemen mee als die 'juist' klinken. Ik probeer volgens mij een gesprek met de lezer te houden, dus schrijf ik ietwat informeel. Toch, ik moet er rekening mee houden. - Zelf vind ik dat ook vrij lastig: correctheid gaat dan ten koste van de lezer. Want als ik dag en nacht omdraai is het niet meer duidelijk dat het omgedraaid is. Ook komst hier nog verandering in, eens ze dus normaal beginnen te slapen en dan wordt het te complex ... misschien wel iets te complex. Zal het overwegen en eens goed uitdenken. -Je hebt gelijk. Dit stuk schreef ik eigenlijk met een introductie 'in mind' , daarin wordt toch al uitgelegd waar ze slapen en hoe ze slapen. Spoiler: in een boom te midden van een woestijn. Probleem: Mijn fantasy-wereld blijft zeker niet beperkt tot deze boombewoners , ik moet dus eerst tot in de puntjes 'de rest' uitdenken als ik deze al duidelijk wil vermelden in de introductie. - *gniffel* Herhalen KAN mooi zijn, begrijp de hint. Zal het aanpassen. Die Oude Knor is nog een semi-belangrijk karakter dus die vermeld ik al even. Is dat geen gouden regel? Alles moet vermeld worden voor het genoemd word. Die Keme ... daar heb ik ook nog plannen mee. - 'Je interpunctie kan er NIET mee door.' Het vervolg van je zin verward me. Kan het er nu WEL of NIET mee door? Enorm bedankt, voor de constructieve kritiek ! Vlieg er nu weer in.

Lid sinds

12 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Heel graag gedaan. En ik bedoelde NIET. Jouw vraag was of het walgelijk was of er mee door kan. Ik vind walgelijk een walgelijk woord om iemands interpunctie mee aan te duiden, dus dacht ik: ik neem "kan er mee door" in de ontkennende vorm. :-) Verwarrend, ja. Zoals je interpunctie. Die gouden regel ken ik niet. Hangt er een beetje vanaf hoe lang je verhaal gaat worden, denk ik dan. (In 1500 woorden in alles vermelden voor het noemen, dat wordt krap aan...). Ik ken overigens niet zo veel gouden regels. Succes en veel schrijfplezier.

Lid sinds

10 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker
@Irene Waar zitten dan de interpunctie fouten? - Dialoogtekens? - Komma's? - Punten? - Hoofdletters? Die dingen zelf opmerken is enorm lastig, dus enige informatie zou enorm geapprecieerd worden :)

Lid sinds

12 jaar 7 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Eigenlijk in alle dingen die ik opnoemde, en jij nu ook weer. Bijvoorbeeld: Spaties plaatsen na einde dialoog: -‘Hoe laat is het?’vroeg hij slaapdronken. >> ‘Hoe laat is het?’ vroeg hij slaapdronken. -‘Tijd om op te staan, kijk maar…’de jongeman... >> ‘Tijd om op te staan, kijk maar…’ de jongeman... - ‘Jaja. Geen zon meer voor mij.’Tu’ak trok een gezicht alsof hij diep bedroefd was. >> ‘Jaja. Geen zon meer voor mij.’ Tu’ak trok een gezicht alsof hij diep bedroefd was. Spaties weglaten vóór een punt einde zin: -Toch was het geen kleine kamer, hij was eigenlijk zelfs vrij groot: hij kende meer dan genoeg gezinnen waar ze allen tezamen in zo’n kamer sliepen . >> Toch was het geen kleine kamer, hij was eigenlijk zelfs vrij groot: hij kende meer dan genoeg gezinnen waar ze allen tezamen in zo’n kamer sliepen. Hoofdletters gebruiken bij een nieuwe zin: -‘Tijd om op te staan, kijk maar…’de jongeman... >> ‘Tijd om op te staan, kijk maar.’ De jongeman... Weglaten van meerdere puntjes achter elkaar; je gebruikt dit wel erg vaak. Probeer eens te omschrijven wat er op die puntjes dient te staan. Waarom deze puntjes? Wat wil je aan de verbeelding van de lezer overlaten? Jij vertelt een verhaal. De lezer snapt niet wat er in jouw hoofd zit. Bijv: -Ik snap werkelijk niet wat…’ hij klonk >> wordt de dialoog hier afgebroken? Wat komt er tussen dan? Schrikt ie? -‘Kom je nog? Het is al laat en je taken zullen zichzelf niet….’ >> Ook hier snap ik niet waarom je puntjes gebruikt. Want je geeft aan dat het einde van de zin verloren gaat, omdat de HP wegrent. Alleen doet ie direct daarna nog een poging om tegen 'm te praten en dan gebruik je weer puntjes. -‘Tijd om op te staan, kijk maar…’de jongeman >> Kijk maar? Waar heen? Wijst ie ergens naar? Ik zie het niet hoor. -‘Ik ben nog wat opgebleven … om de zon te zien.’ >> Waarom pauzeert hij in het midden? Waarom wil je dit met puntjes aangeven? Ik heb geen idee wat er in zijn hoofd omgaat. Heb je zo voorbeelden genoeg? Probeer anders eens een tekst te lezen die je onlangs hebt gelezen en die je heeft geraakt. Alleen lees hem nu op een andere manier. Kijk eens naar het gebruik van leestekens in plaats van de inhoud. :-) Succes nogmaals!!