Start » Proeflezen » [column] Worst met appelmoes en een snufje nostalgie

[column] Worst met appelmoes en een snufje nostalgie

Door: SVC
Op: 27 november 2018

Ik schrijf voor het eerst een column voor een West-Vlaams magazine. Het moest huiselijk en herkenbaar zijn. Feelgood, zoals het magazine zelf. smile

Maar... aangezien ik er geen ervaring mee heb, ben ik er behoorlijk onzeker over. Leest het vlot? Graag jullie mening!

Fragment: 

Een kleine twee jaar geleden liet ik het ouderlijk huis achter om een nieuw hoofdstuk met mijn man te starten. Een spannende mijlpaal in het leven, maar waar ik ongelooflijk naar uitkeek. “Nooit nog gekookte patatten meer”, was de enige huisregel die we opstelden. Met allebei een vader die niets anders zou eten, hadden we er een behoorlijk trauma aan overgehouden.

Ondertussen zijn we negentien maanden en meer dan vijfhonderd maaltijden verder, maar gekookte patatjes zijn nog niet op tafel verschenen. Wie weet, ooit, als de tijd rijp is. Wat wél veranderd is gedurende die tijd, is dat ik steeds vaker nostalgisch terugdenk aan de tijd van toen. Zoals aan de warmte die in huis hing, niet alleen veroorzaakt door de gezellige sfeer, maar ook door de kachel die tien maanden per jaar brandde. Of de hapjesavonden op vrijdag en aperitiefjes op zaterdagmiddag. Aangezien eten zowat mijn favoriete bezigheid is, ben ik altijd te vinden voor dergelijke tradities.

Waar ik nog geregeld aan terugdenk, is moeders keuken. Niet alleen aan wát ze klaarmaakte, maar ook aan de gigantische porties die ze altijd op tafel zette. “Ze kookt voor een gans leger”, zeiden we vroeger altijd. En gelijk hadden we. Want als we onverwachts bezoek kregen net wanneer we aan tafel gingen, was er altijd wel voldoende om onze gasten te laten mee-eten. Alsof mijn moeder er rekening mee hield dat er altijd iemand voor de deur kon staan. Iets wat ook met regelmaat gebeurde.

Aangezien ik nu niet meer thuis woon – en iets te weinig op mijn moeder lijk in het geval van de porties – ervaar ik de gezelligheid van die grote porties nu op een andere manier. Het gebeurt maar al te vaak dat ik ’s avonds een berichtje krijg om te vragen of ik iets ben met de overschot van het eten. En tenzij het koeientongen of konijn is – sorry, mama – aanvaard ik het altijd met veel plezier. Om er de dag nadien samen met mijn man van te genieten.

Zo kreeg ik een tijdje terug een portie appelmoes die zes monden had kunnen voeden. Ja, zelfs haar ‘overschotjes’ zijn voor een ganse familie. Terwijl we van de appelmoes aten, begon ik nostalgisch te vertellen hoe ik vroeger mijn worst in stukjes sneed en patatjes plette om er dan véél saus over te gieten en dit allemaal samen met de appelmoes tot een papje te maken. Lek-ker! Moet je zeker eens proberen, trouwens. Het water kwam me alweer in de mond bij de gedachte eraan.

En toen besefte ik dat het eten van mijn moeder méér is dan zomaar eten. Het heeft iets magisch om met elke hap herinneringen van je jeugd- of kinderjaren mee te krijgen. Om ineens terug zes jaar oud te zijn. Zou dit dan de reden zijn waarom iedereen vindt dat zijn of haar moeder bepaalde gerechten het beste kan maken? Zou het gekruid zijn met een flinke portie nostalgie? Als dat zo is, kan ‘nostalgie’ dan in een potje gestopt worden en verkocht worden in de kruidenafdeling zodat ik dat instant gevoel van geluk aan mijn gerechten kan toevoegen?

Reacties

madam Bovary
Laatst aanwezig: 6 uren 46 min geleden
Sinds: 17 Okt 2017
Berichten: 319

@ SVC

Het leest niet haperend maar ik vind dat je nogal oubollig begint met dat ouderlijk huis dat je achterliet. Die oubolligheid schudt je in je verdere tekst niet af en je geeft me de indruk alsof je herinneringen aan je grootmoeder ophaalt. Het lijkt, door al dat nostalgisch terugdenken wat toch wat raar is voor een pas getrouwd koppel, alsof je negenentwintig jaar verder bent in plaats van negentien maanden. En hoewel je over de huiselijke warmte schrijft, ervaar ik ze niet bij wat je schrijft.
De hekel aan de gekookte patat moet niet zo diep gezeten hebben, vermits je gekookte pattaten met appelmoes en worst Lek-ker vindt.

Het West-Vlaams heeft zo'n warme uitdrukkingen om de gezelligheid en warmte te beschrijven, maak er gebruik van.
Voor dat onverwachte bezoek, staat de deure open en dan zijn we toope tegoare en doen we een klapke. En als we dan honger krijgen hebben we goeste waarna we leute hebben omdat we toope tegoare sin.

Corine Binnekamp
Laatst aanwezig: 8 uren 3 min geleden
Sinds: 28 Jan 2018
Berichten: 24

Hoi SVC

Mijn eerste indruk van jouw column: het leest prettig en vlot door. Huiselijk en herkenbaar is het zeker.

Paar opmerkingen:
Het woord maar gebruik ik zelf zo weinig mogelijk, omdat het een ontkenning is van het zinsdeel dat voorafgaat aan de maar. Bij: Een spannende mijlpaal in het leven, maar waar ik ongelooflijk naar uitkeek. zou ik de zin veranderen. Een spannende mijlpaal in het leven waar ik naar uitkeek.

“Nooit nog gekookte patatten meer”, Volgens mij hoeven er geen aanhalingstekens (het is geen citaat).

Met allebei een vader die niets anders zou eten, hadden we er een behoorlijk trauma aan overgehouden.
In mijn oren loopt deze zin krom (of het is dialect). Het krom lopen zit in het deel: niets anders zou eten.
Allebei hadden we een vader getroffen die dagelijks gekookte patatten op het menu wilden. (ter suggestie).

In de tweede alinea schuif je van het onderwerp eten ineens naar sfeer en kachels. Daarna spring je weer terug op het onderwerp eten. Zelf zou ik dit deel van de tweede alinea schrappen:
Wat wél veranderd is gedurende die tijd, is dat ik steeds vaker nostalgisch terugdenk aan de tijd van toen. Zoals aan de warmte die in huis hing, niet alleen veroorzaakt door de gezellige sfeer, maar ook door de kachel die tien maanden per jaar brandde. Of de hapjesavonden op vrijdag en aperitiefjes op zaterdagmiddag. Aangezien eten zowat mijn favoriete bezigheid is, ben ik altijd te vinden voor dergelijke tradities.

Na de zinnen: Ondertussen zijn we negentien maanden en meer dan vijfhonderd maaltijden verder, maar gekookte patatjes zijn nog niet op tafel verschenen. Wie weet, ooit, als de tijd rijp is. zou ik verder gaan met de eerste zinnen van de derde alinea.

Succes met de column
Corine

Etesian
Laatst aanwezig: 15 uren 37 min geleden
Sinds: 5 Mei 2018
Berichten: 156

@ SVC

Ik vind jouw tekst niet geloofwaardig. Tenzij dat de laatste negentien maanden met die vent erg zouden zijn tegengevallen. Het is zoals madam Bovary zegt precies alsof je over grootmoeders tijd, dertig jaar geleden, schrijft.

Een column werkt wanneer je waarheid schrijft. Jouw zogezegd nostalgie vind ik gemaakt. "iets magisch?" Geen kat die dat gelooft!

SVC
Laatst aanwezig: 1 week 4 dagen geleden
Sinds: 13 Nov 2018
Berichten: 4

@MadamBovary

Bedankt voor je reactie!

Blijkbaar schrijf ik dan toch wat oud voor een 24-jarige stick out tongue. Ik zal eraan proberen te werken.

Wat de gekookte patat betreft: in een papje gemengd met appelmoes, worst en saus was de enige manier waarop ik het wel luste omdat je dan de aardappel niet proeft wink

Ik zal de opmerking over de warmte en gezelligheid zeker in gedachte houden!

SVC
Laatst aanwezig: 1 week 4 dagen geleden
Sinds: 13 Nov 2018
Berichten: 4

@CorineBinnekamp

Bedankt voor je opbouwende en nuttige reactie!

De tips over het 'maar'-gebruik en de kachel zijn echt héél nuttig en zal ik even bekijken.

Liefs,

SVC

SVC
Laatst aanwezig: 1 week 4 dagen geleden
Sinds: 13 Nov 2018
Berichten: 4

@Etesian

Als ik jouw reactie en die van madam Bovary lees, begin ik te denken dat ik misschien meer mijn doelgroep (40/50-jarigen) dan mezelf in gedachte heb gehouden bij het schrijven van de column. Wat uiteraard niet de bedoeling is.
Al kan ik wel zeggen dat ik elk woord meende (en wel heel gelukkig getrouwd ben) smile

Maar misschien heb ik dat nostalgisch gevoel te veel uitvergroot om er een verhaal rond te breien.

Alvast bedankt voor de commentaar.

Corine Binnekamp
Laatst aanwezig: 8 uren 3 min geleden
Sinds: 28 Jan 2018
Berichten: 24

Hoi SVC

Graag gedaan (reactie geven op jouw proefcolumn).

Nog een kleine tip: kijk naar de zinnen: En toen besefte ik dat het eten van mijn moeder méér is dan zomaar eten. Het heeft iets magisch om met elke hap herinneringen van je jeugd- of kinderjaren mee te krijgen. Om ineens terug zes jaar oud te zijn.

Deze zinnen lopen niet soepel. Ik zou een zin niet beginnen met de woorden En toen.
Iets magisch is erg vaag: schrijf uit wat de magie dan is of schrap het woord iets.
Hetzelfde gaat op voor: om ineens zes jaar oud te zijn. Mijn tip is om dat duidelijk uit te schrijven.

Suggestie: Ineens drong het tot mij door dat het eten van mijn moeder meer is dan de avondmaaltijd.
De gerechten roepen herinneringen op aan mijn jeugdjaren. Ik neem een hap en ben opeens weer dat kind van zes jaar oud. Dat is magisch.

Succes

Corine

Etesian
Laatst aanwezig: 15 uren 37 min geleden
Sinds: 5 Mei 2018
Berichten: 156

@ SVC

"Als ik jouw reactie en die van madam Bovary lees, begin ik te denken dat ik misschien meer mijn doelgroep (40/50-jarigen) dan mezelf in gedachte heb gehouden bij het schrijven van de column."

Dit is exact het gevoel dat ik kreeg bij het lezen. Vandaar dat ik het gemaakt noemde. Voor een doelgroep schrijven zonder je authenticiteit te verliezen kost soms wat moeite.

MIs het komende nummer van Schrijven Magazine niet!

THEMA: Schrijf die familieroman!

  • 9 tips om jouw familieverhaal tot een succes te maken
  • Researchen voor een familieverhaal, hoe doe je dat?
  • 'Het begint met pure fascinatie' - succesvolle non-fictie-schrijvers over hun werkwijze
  • Elke Geurts schreef een roman over haar scheiding
  • Hoe schep je sfeer in verhalen?
  • Schrijf jij de nieuwe Game of thrones?
  • Rosita Steenbeek: 'Tijdens het wandelen vallen dingen op hun plek'
  • Essentieel in het schrijfproces: keuzes maken 
  • Hoe schrijf je een scenario?

Dit nummer ligt omstreeks 14 december in de winkel.

WORD ABONNEE
Schrijven

Iedere week het beste van Schrijven Online in je inbox? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief. Boordevol nieuws, tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!