Start » Proeflezen » [column] Mijn ziel versus de gouden bogen. (Deel 1)

[column] Mijn ziel versus de gouden bogen. (Deel 1)

Door: jens_guijt
Op: 28 september 2019

Dit is het eerste deel van een (wat lange) column die ik onlangs heb geschreven voor een lokale website die zich voornamelijk richt op jongvolwassenen in Katwijk (aan Zee) en omstreken.

Ik ben erg benieuwd naar feedback m.b.t. de volgende punten:
- Lees het stuk op een goede/natuurlijke wijze door?
- Maakt dit eerste stuk nieuwsgierig naar de rest ("de ontknoping") van de column?
- Komt de soms wat ironische/droog bedoelde toon van het stuk enigzins over?
- In hoeverre is mijn soms wat intensieve gebruik van bijvoeglijke naamwoorden storend?
- En ten slotte: Is er een bepaald gedeelte/fragment binnen dit stuk wat het meest aanspreekt/naar voren springt? Dit laatste kan men overigens beschouwen als pure nieuwsgierigheid van mijn kant wink.

Fragment: 

“Waarom?” voor een moment klonk er niets anders dan deze enkele lichtelijk banale vraag luid echoënd door de (verrassend ruim klinkende) binnenkant van mijn hersenpan. Ik had een paar dagen geleden één van de grotere miscalculaties van mijn persoonlijke leven gemaakt, eentje die niet alleen mijn waardigheid maar ook mijn algehele ziel op het spel dreigde te zetten. De weken voorafgaand aan deze keuze had ik in structurele non-activiteit doorgebracht, uit ervaring wist ik echter dat een dergelijke dagelijkse insteek een mens op de lange termijn niet heel veel goeds kon brengen. De tijd was kortom gekomen om het huiselijk comfort van mij af te schudden en de metaforische handschoen van de arbeid weer op te rapen. Het was in deze staat van ietwat naïef, energiek, optimisme dat ik om een ongrijpbare, en ongetwijfeld vrij triviale, reden op de website van de McDonald's terecht kwam. Nog geen drie minuten later was mijn sollicitatie voor een openstaande functie als “medewerker” officieel ingediend. Het duurde nog geen tien minuten voordat de eerste doemzalige implicaties van deze sollicitatie zich kenbaar maakten. Tot mijn verbazing was ik na een kort vriendschappelijk beraad echter in staat om deze voor nu, op stabiele, verdraagzame afstand te houden.

De daaropvolgende dagen verliepen volgens een min of meer onveranderlijke lijn van voorzichtige vastberadenheid met een scheutje existentiële twijfel die vooral functioneerde als een ongevaarlijke, intrigerende smaakmaker voor het dagelijks gesprek. Vandaag was echter de dag des oordeels, deze middag om stipt vier uur zou het kennismakingsgesprek zich aandienen en hoewel ik dat liever aan de hand van een tactische, sarcastische opmerking zou ontkennen (een onafschudbare karaktertrek) bespeurde ik toch enkele verontrustende trillingen in de verre uitstreken van mijn gedachten. Desondanks ploegde ik voort. Ik. Jens Nikolaas Guijt. Moest en zou werk krijgen. Niet uit wil. Nee. Uit plicht. De tijd begon echter op een angstvallig hoog tempo voort te schrijden en voordat ik het wist waren er nog een enkele 25 minuten voor een afstand die ik op mijn beste dag waarschijnlijk net in 30 minuten zou weten te halen. Ik zou, kortom, zonder enige twijfel te laat aankomen, weliswaar met vijf minuten maar het idee kwam mijn gemoedstoestand toch niet echt ten goede. Daar fietste ik dan, op het voor mijn “wisselende” conditie meest hoog haalbare tempo langs de snelweg. Deze had met diens vele autoverkeer en diens aanzienlijke hogere tempo angstvallig veel weg van een metafysische middelvinger naar mijn persoonlijke situatie. Het was in deze omstandigheden dat een onverwacht visioen zijn intrede deed. Aangezien deze in het verleden ook al vrij nuttig waren gebleken besloot ik goed op te letten.

Reacties

Don Leone
Laatst aanwezig: 1 dag 4 uren geleden
Sinds: 20 Apr 2019
Berichten: 76

De grote lijn vind ik intrigerend en roept inderdaad de wens op om te weten hoe het afloopt.
Tijdens het lezen ervaar ik hickup's.

Tekstueel:
De tijd was kortom gekomen. Kortom de tijd was gekomen.
Det tijd begon voor te schrijden. De tijd schreed (plotseling) snel voort. (of steeds sneller).
Het meest hoog haalbare. Het hoogst haalbare.
Diens autoverkeer? Ik dacht dan "diens" voor mensen was en "zijn" voor de rest.
Een overwacht visioen (enkelvoud) nuttig waren gebleken (meervoud).

Verhaallogica (voor het door blijven lezen voor mij het belangrijkst):
Wat waren de doemzalige implicaties? Een sollicitatiegesprek de volgende dag?
Het beraad was een telefoongesprek waarbij de afspraak een paar dagen verschoven is?
De reden van de middelvinger is zwak.
Wordt het visioen nog toegelicht in het vervolg.

Tot slot; ik kom wel weg met je woordkeus. De vraag is of dit ook voor je doelgroep geldt.

Geef de moed niet op. Ik herken de noodzaak van het lange "schaven" aan een tekst.

One day I master it all.

terp
Laatst aanwezig: 1 week 1 dag geleden
Sinds: 25 Sep 2019
Berichten: 10

Uw vraag 1: Lees(t) het stuk op goede/natuurlijke wijze door?
Mijn antwoord: Niet erg. Ik moest eerst van een hoop moeilijke woorden herinnneren wat ze betekenen en wat hun context is, voor ik in de achtste regel ontdekte waar het om gaat: meneer gaat solliciteren bij Mc.Donnalds. Waarom zegt u dat niet gewoon?

Uw vraag 2: Maakt dit eerste stuk nieuwsgierig naar de rest ("de ontknoping") van de column?
Mijn antwoord: Niet erg. Te laat komen op een sollicitatiegesprek bij een bedrijf dat aan procedures hecht, wordt niet aangenomen. Elke andere ontknoping lijkt me onrealistisch.

Uw vraag 3: Komt de soms wat ironische/droog bedoelde toon van het stuk enigzins over?
Mijn antwoord: Ja. Maar welke ironie?

Uw vraag 4: In hoeverre is mijn soms wat intensieve gebruik van bijvoeglijke naamwoorden storend?
Mijn atwoord: Zie mijn antwoord op vraag 1. Het ligt niet alleen aan de bijvoeglijke naamwoorden, maar aan toegevoegde informatie die geen informatie geeft over het verhaal zelf.

UIw vraag 5: En ten slotte: Is er een bepaald gedeelte/fragment binnen dit stuk wat het meest aanspreekt/naar voren springt?
Mijn antwoord: Deze had met diens vele autoverkeer en diens aanzienlijke hogere tempo angstvallig veel weg van een metafysische middelvinger naar mijn persoonlijke situatie.

Renske53
Laatst aanwezig: 3 dagen 58 min geleden
Sinds: 5 Aug 2019
Berichten: 179

- Lees het stuk op een goede/natuurlijke wijze door?
Persoonlijk vind ik van niet. Erg lange zinnen (maar dit commentaar lijk ik hier erg vaak te geven dus misschien is dit een persoonlijk iets van mij) met teveel informatie die er eigenlijk niet toedoet. De woorden vind ik niet passen bij je doelgroep. Sterker nog, ik moest zelf af en toe zinnen/woorden teruglezen.

- In hoeverre is mijn soms wat intensieve gebruik van bijvoeglijke naamwoorden storend?
Ik vind het best storend smile

Succes!!

(Oh ja, wees consistent in het benoemen van cijfers. Of je schrijft ze uit (vijf) of je schrijft het cijfer (5).)

“Well, maybe it started that way. As a dream, but doesn’t everything? Those buildings. These lights. This whole city. Somebody had to dream about it first.”

janpmeijers
Laatst aanwezig: 7 uren 46 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 6012

jens-guijt

Citaat:

Lees het stuk op een goede/natuurlijke wijze door?

De gebiedende wijs 'lees' bijt met het vraagteken. Mogelijk heb je het vraagteken per abuis geplaatst, mogelijk bedoel je het wel als vraag, dan moet het 'leest' zijn. Tip: schrijf wat je bedoelt. Formuleer zorgvuldig.

Ik ga er gemakshalve vanuit dat het als vraag bedoeld is.
Je eerste zin:

Citaat:

“Waarom?” voor een moment klonk er niets anders dan deze enkele lichtelijk banale vraag luid echoënd door de (verrassend ruim klinkende) binnenkant van mijn hersenpan.

Het waarom is dus een gedachte. Gedachten schrijf je niet tussen aanhalingstekens. Die gedachte klonk luid echoënd. Het kenmerk van een echo is dat je hem hoort. Het werkwoord klinken haal je er onnodig bij. Als je alleen het werkwoord echoën gebruikt, loopt de zin ook beter:

'Waarom? Voor een moment echode er niets anders dan deze enkele lichtelijk banale vraag door de (verrassend ruim klinkende) binnenkant van mijn hersenpan.'

Waarom er een deel van de zin tussen haken staat, is mij niet duidelijk. Ook het woord enkele is mij niet duidelijk, het is immers één vraag. Ik ben zo vrij het stukje tussen de haken en enkele te schrappen. Dat leest iets vlotter naar mijn mening.

'Waarom? Voor een moment echode er niets anders dan deze lichtelijk banale vraag door de binnenkant van mijn hersenpan.'

De binnenkant van mijn hersenpan is naar mijn smaak ook overbodig, immers het gaat om een gedachte - en die bevinden zich altijd aan de binnenkant van de hersenpan. Dus:

'Waarom? Voor een moment echode er niets anders dan deze lichtelijk banale vraag door mijn hersenpan.'

En terzijde, het kan ook compact, maar dan wordt het een andere stijl: Waarom? dacht ik.

Loop zo al je zinnen eens langs. Staat er steeds wat je bedoelt? Staan er overbodige woorden in? Leest het soepel? Extra tip: lees je zinnen hardop.

Succes en plaats gerust een herschijf, daar is dit forum voor.

  • THEMA Kan schrijven je leven redden?
  • Hoe beschrijf je emoties?
  • Zo vind je een uitgever die bij je past
  • Zo belangrijk zijn de eerste 10 pagina's
  • Schrijftips van Anne-Gine Goemans
  • Schrijftechniek: vertellen en vertonen
  • Taaltips: taal en logica

Dit nummer verschijnt omstreeks 6 december oktober. Nog geen abonnee? Meld je aan vóór maandag 25 november 16:00 uur, dan krijg je dit nummer thuis!

Introductiekorting!
Schrijven

Iedere week het beste van Schrijven Online in je inbox? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief. Boordevol nieuws, tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!