Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

[biografie] Vooroordelen

Ik wil graag opmerkingen over het eerste hoofdstuk (Opgroeien) van mijn boek.

Fragment

Hierbij wil ik het eerste hoofdstuk (Opgroeien) bij 'proeflezen' plaatsen, maar dit heeft wel een introductie nodig. 21 jaar geleden heb ik een suicidepoging gedaan door van een flat te springen. Niemand heeft mij ooit gevraagd naar de redenen; dus de meest bizarre verhalen doe nu de ronde. Door dit boek te schrijven en mijn verhaal te vertellen wil ik deze bizarre verhalen ontkrachten. Van leden van Schrijvers online wil ik nu geen vragen naar de inhoud (dat kan uiteraard na publikatie!), maar graag suggesties c. q. opmerkingen tot het schrijven van dit boek. B. v. d.! OPGROEIEN Helaas heb ik weinig positieve herinneringen wat mijn jeugd en pubertijd betreft. Daarom is dit hoofdstuk dan ook kort. Mijn vader’s wil was wet en daar moesten de andere famieleden zich aan aanpassen. Altijd was er spanning in huis als mijn vader thuis was(er was een heel andere sfeer Ik ben er nu van overtuigd dat als mijn vader buitenshuis was). Ik ben er nu van overtuigd dat toen mijn ‘problemen’ zijn begonnen. Zo had ik als kind zware hoofdpijnen en nu weet ik dat dit spanningshoofdpijnen waren. Ook noemde hij mij herhaaldelijk als negatief en lui (beiden was ik niet; passief was ik wel, maar ik weet nu dat ik toen al ziek, lees: depressief was.) Ik heb dan ook nooit een echte broer kunnen zijn! Mijn vader stelde hoge eisen aan ons (lees: kinderen). Hij wilde dat – net als hij had gedaan alle kinderen zouden gaan studeren. (slechts 1 van de 4) heeft dit gedaan). Ik kreeg regelmatig schoolboeken naar mijn hoofd. Ook heeft hij me een trap van achteren gegeven. Ik betreur het dan ook zeer dat hij nooit (hij is inmiddels overleden) met mij hierover gesproken heeft. Mijn tijd bracht ik vooral op het hockeyveld, tennisbaan of honkbalveld door. (waren tegenover ons huis), wat me nog wat voldoening gaf. Mijn broers en zus waren bijna nooit thuis, wat me erg eenzaam deed voelen (ik bleef meestal thuis; ik had toen al vaak nergens zin in.) Met zeer veel moeite heb ik toen mijn diploma M. E. A. O. gehaald en ben toen nog de H. B. O. studie Vrijetijds Wetenschappen begonnen die ik helaas in het eerste jaar heb moeten afbreken. Ik baal er dan ook erg van dat ik geen studententijd heb meegemaakt! Ik herinner mij 2 gelukkig momenten: Een fietsvakantie met 3 vrienden, toen ik 14 jaar was naar Luxemburg. En toen ik 18 jaar was een standvakantie met twee vrienden aan de Costa Brava (Spanje).

Lid sinds

6 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Oke, opmerkingen over de inhoud en het doel van het boek zal ik voor me houden. Wellicht kan je qua schrijfstijl beginnen met werken aan de teksten die je tussen haakjes zet. Hiermee stop je het verhaal steeds, in plaats van het verder te laten lopen. Bijvoorbeeld: "Ik betreur het dan ook zeer dat hij nooit (hij is inmiddels overleden) met mij hierover gesproken heeft." zou dan bijvoorbeeld worden: "Ondertussen is mijn vader overleden. Ik betreur het dat we nooit over de gebeurtenissen gesproken hebben, en de mogelijkheid hiertoe niet meer bestaat. " Dan kan je daarna verder gaan met het verdiepen van de tekst. Waarom betreur je dat? Wat denk je dat dat gesprek je had kunnen brengen dan? Dan zou je bijvoorbeeld krijgen: "Ondertussen is mijn vader overleden. Ik betreur het dat we nooit over de gebeurtenissen gesproken hebben, en de mogelijkheid hiertoe niet meer bestaat. Graag had ik van hem gehoord hoe hij deze periode beleefd heeft. Of hij zich herkent in het beeld dat ik van hem heb, en wat hem gemaakt heeft tot de man die hij geworden was. Etc." Op deze manier krijg je meer een verhaal, in plaats van een opsomming van gebeurtenissen.

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Oke, opmerkingen over de inhoud en het doel van het boek zal ik voor me houden. Wellicht kan je qua schrijfstijl beginnen met werken aan de teksten die je tussen haakjes zet. Hiermee stop je het verhaal steeds, in plaats van het verder te laten lopen. Bijvoorbeeld: "Ik betreur het dan ook zeer dat hij nooit (hij is inmiddels overleden) met mij hierover gesproken heeft." zou dan bijvoorbeeld worden: "Ondertussen is mijn vader overleden. Ik betreur het dat we nooit over de gebeurtenissen gesproken hebben, en de mogelijkheid hiertoe niet meer bestaat. " Dan kan je daarna verder gaan met het verdiepen van de tekst. Waarom betreur je dat? Wat denk je dat dat gesprek je had kunnen brengen dan? Dan zou je bijvoorbeeld krijgen: "Ondertussen is mijn vader overleden. Ik betreur het dat we nooit over de gebeurtenissen gesproken hebben, en de mogelijkheid hiertoe niet meer bestaat. Graag had ik van hem gehoord hoe hij deze periode beleefd heeft. Of hij zich herkent in het beeld dat ik van hem heb, en wat hem gemaakt heeft tot de man die hij geworden was. Etc." Op deze manier krijg je meer een verhaal, in plaats van een opsomming van gebeurtenissen.
Ok, hartelijk dank!

Lid sinds

3 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Uhm, ik sluit mij geheel aan bij Imke. Als buitenstaander lees ik eigenlijk een opsomming van heel veel gebeurtenissen maar niet echt een verhaal. Schrijven is niet enkel een goed verhaal hebben, maar hem ook schriftelijk kunnen vertellen. Een boek schrijven is een kunst, net als schilderen. Mijn kleuter kan de leukste tekeningen maken, maar ik betwijfel of ze ooit eens verder komen als de koelkast of het prikbord. Ze zou haar interesse verder kunnen ontwikkelen tot een talent als ze de kritiek van andere aanneemt. De aanleg is er... En dat geld ook voor jou op het moment. Persoonlijk stoor ik me erg aan een bepaalde zin, en ik probeer het zo diplomatiek mogelijk te brengen: Mijn vader stelde hoge eisen aan ons (lees: kinderen) . Hij wilde dat – net als hij had gedaan alle kinderen zouden gaan studeren. (slechts 1 van de 4) heeft dit gedaan). Ik kreeg regelmatig schoolboeken naar mijn hoofd. Ook heeft hij me een trap van achteren gegeven. Je beledigd hier de intelligentie van de lezer, dat stukje komt heel denigrerend tot mij over. ''Mijn vader'' die 2 woorden geeft al aan dat het over een man gaat met kinderen, waar van jij één bent. Het aantal komt later aan bod zodat je het verhaal geleidelijk kan uitbouwen. Mijn vader stelde altijd hoge eisen. Hij wilde namelijk dat wij allen zouden gaan studeren, zoals hij dat had gedaan. Helaas voor hem was het maar 1 van de vier die er in geslaagd is. Op deze manier geef je ons een beeld van je vader, hij wilde dat jullie gingen studeren maar het was er maar 1, daarnaast krijgt zijn gedrag ook een motief, hij is zo agressief tegenover jullie omdat hij teleurgesteld is dat het er maar 1 van de 4 was. Op deze simpele manier bouw je een personage op. Al schrijf je een dagboek of een memoires het is altijd belangrijk om ondersteunende personages te hebben voor je verhaal. Geef ze kleur, karakter, een motivatie en een doel. Probeer een verhaal te vertellen en niet je mening, een lezer wilt het verhaal van Edward lezen en met behulp van personages en een plotlijnen gaan we samen met jou reis.

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Uhm, ik sluit mij geheel aan bij Imke. Als buitenstaander lees ik eigenlijk een opsomming van heel veel gebeurtenissen maar niet echt een verhaal. Schrijven is niet enkel een goed verhaal hebben, maar hem ook schriftelijk kunnen vertellen. Een boek schrijven is een kunst, net als schilderen. Mijn kleuter kan de leukste tekeningen maken, maar ik betwijfel of ze ooit eens verder komen als de koelkast of het prikbord. Ze zou haar interesse verder kunnen ontwikkelen tot een talent als ze de kritiek van andere aanneemt. De aanleg is er... En dat geld ook voor jou op het moment. Persoonlijk stoor ik me erg aan een bepaalde zin, en ik probeer het zo diplomatiek mogelijk te brengen: Mijn vader stelde hoge eisen aan ons (lees: kinderen) . Hij wilde dat – net als hij had gedaan alle kinderen zouden gaan studeren. (slechts 1 van de 4) heeft dit gedaan). Ik kreeg regelmatig schoolboeken naar mijn hoofd. Ook heeft hij me een trap van achteren gegeven. Je beledigd hier de intelligentie van de lezer, dat stukje komt heel denigrerend tot mij over. ''Mijn vader'' die 2 woorden geeft al aan dat het over een man gaat met kinderen, waar van jij één bent. Het aantal komt later aan bod zodat je het verhaal geleidelijk kan uitbouwen. Mijn vader stelde altijd hoge eisen. Hij wilde namelijk dat wij allen zouden gaan studeren, zoals hij dat had gedaan. Helaas voor hem was het maar 1 van de vier die er in geslaagd is. Op deze manier geef je ons een beeld van je vader, hij wilde dat jullie gingen studeren maar het was er maar 1, daarnaast krijgt zijn gedrag ook een motief, hij is zo agressief tegenover jullie omdat hij teleurgesteld is dat het er maar 1 van de 4 was. Op deze simpele manier bouw je een personage op. Al schrijf je een dagboek of een memoires het is altijd belangrijk om ondersteunende personages te hebben voor je verhaal. Geef ze kleur, karakter, een motivatie en een doel. Probeer een verhaal te vertellen en niet je mening, een lezer wilt het verhaal van Edward lezen en met behulp van personages en een plotlijnen gaan we samen met jou reis.
Ok, hartelijk dank!

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Uhm, ik sluit mij geheel aan bij Imke. Als buitenstaander lees ik eigenlijk een opsomming van heel veel gebeurtenissen maar niet echt een verhaal. Schrijven is niet enkel een goed verhaal hebben, maar hem ook schriftelijk kunnen vertellen. Een boek schrijven is een kunst, net als schilderen. Mijn kleuter kan de leukste tekeningen maken, maar ik betwijfel of ze ooit eens verder komen als de koelkast of het prikbord. Ze zou haar interesse verder kunnen ontwikkelen tot een talent als ze de kritiek van andere aanneemt. De aanleg is er... En dat geld ook voor jou op het moment. Persoonlijk stoor ik me erg aan een bepaalde zin, en ik probeer het zo diplomatiek mogelijk te brengen: Mijn vader stelde hoge eisen aan ons (lees: kinderen) . Hij wilde dat – net als hij had gedaan alle kinderen zouden gaan studeren. (slechts 1 van de 4) heeft dit gedaan). Ik kreeg regelmatig schoolboeken naar mijn hoofd. Ook heeft hij me een trap van achteren gegeven. Je beledigd hier de intelligentie van de lezer, dat stukje komt heel denigrerend tot mij over. ''Mijn vader'' die 2 woorden geeft al aan dat het over een man gaat met kinderen, waar van jij één bent. Het aantal komt later aan bod zodat je het verhaal geleidelijk kan uitbouwen. Mijn vader stelde altijd hoge eisen. Hij wilde namelijk dat wij allen zouden gaan studeren, zoals hij dat had gedaan. Helaas voor hem was het maar 1 van de vier die er in geslaagd is. Op deze manier geef je ons een beeld van je vader, hij wilde dat jullie gingen studeren maar het was er maar 1, daarnaast krijgt zijn gedrag ook een motief, hij is zo agressief tegenover jullie omdat hij teleurgesteld is dat het er maar 1 van de 4 was. Op deze simpele manier bouw je een personage op. Al schrijf je een dagboek of een memoires het is altijd belangrijk om ondersteunende personages te hebben voor je verhaal. Geef ze kleur, karakter, een motivatie en een doel. Probeer een verhaal te vertellen en niet je mening, een lezer wilt het verhaal van Edward lezen en met behulp van personages en een plotlijnen gaan we samen met jou reis.
'de kritiek van andere aanneemt'. Dat doe ik zeker!

Lid sinds

10 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
@Belle Adore "Je beledigd hier de intelligentie van de lezer, dat stukje komt heel denigrerend tot mij over. ''Mijn vader'' die 2 woorden geeft al aan dat het over een man gaat met kinderen, waar van jij één bent. Het aantal komt later aan bod zodat je het verhaal geleidelijk kan uitbouwen." Doe alsjeblieft iets aan je Nederlands voordat je kritiek op het werk van anderen geeft. Zoveel fouten in enkele zinnen is stuitend op een schrijverssite.

Lid sinds

3 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
@Belle Adore "Je beledigd hier de intelligentie van de lezer, dat stukje komt heel denigrerend tot mij over. ''Mijn vader'' die 2 woorden geeft al aan dat het over een man gaat met kinderen, waar van jij één bent. Het aantal komt later aan bod zodat je het verhaal geleidelijk kan uitbouwen." Doe alsjeblieft iets aan je Nederlands voordat je kritiek op het werk van anderen geeft. Zoveel fouten in enkele zinnen is stuitend op een schrijverssite.
Moet je voorstellen als je grammaticaal correct schrijft, en nog steeds niet je verhaal op papier kan vertellen. Wat een frustraties.. ;-)

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hierbij mijn herschreven hoofdstuk 'Opgroeien'. Graag commentaar! OPGROEIEN Helaas heb ik weinig positieve herinneringen wat mijn jeugd en pubertijd betreft. Mijn vader’s wil was wet en daar moesten de andere famieleden zich aan aanpassen. Altijd was er spanning in huis als mijn vader thuis was(er was een heel andere sfeer Ik ben er nu van overtuigd dat als mijn vader buitenshuis was). Ik ben er nu van overtuigd dat toen mijn ‘problemen’ zijn begonnen. Zo had ik als kind zware hoofdpijnen en nu weet ik dat dit spanningshoofdpijnen waren. Ook noemde hij mij herhaaldelijk als negatief en lui. Beiden was/ben ik niet; passief was ik wel, maar ik weet nu dat ik toen al ziek, lees: depressief was. Mijn vader stelde hoge eisen aan ons. Hij wilde dat – net als hij had gedaan - alle kinderen zouden gaan studeren. Slechts één van de vier kinderen heeft dit gedaan. Ik kreeg regelmatig schoolboeken naar mijn hoofd. Ook heeft hij me een trap van achteren gegeven. Mijn tijd bracht ik vooral op het hockeyveld, tennisbaan of honkbalveld door- die tegenover ons huis lagen-dat me nog wat voldoening gaf. Mijn broers en zus waren bijna nooit thuis, wat me erg eenzaam deed voelen Ik bleef meestal thuis; ik had toen al vaak nergens zin in. Met zeer veel moeite heb ik toen mijn diploma M. E. A. O. gehaald en ben toen nog de H. B. O. studie Vrijetijds Wetenschappen begonnen die ik helaas in het eerste jaar al heb moeten afbreken. Ik heb dan ook nooit een echte broer kunnen zijn , wat ik zeer betreur. Mijn vader is overleden. Ik vind het erg jammer dat hij nooit met mij gesproken heeft over hoe hij dit heeft beleefd. Ik denk dan dat zowel voor hem als voor mij alles een stuk duiderlijker was geworden. Ik zal dan ook altijd met me meedragen dat ik geen studententijd heb gehad! Ik herinner mij twee gelukkig momenten: Een fietsvakantie met drie vrienden, toen ik 14 jaar was naar Luxemburg. En toen ik 18 jaar was een standvakantie met twee vrienden aan de Costa Brava (Spanje).

Lid sinds

3 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Altijd was er spanning in huis als mijn vader thuis was(er was een heel andere sfeer Ik ben er nu van overtuigd dat als mijn vader buitenshuis was). Ik ben er nu van overtuigd dat toen mijn ‘problemen’ zijn begonnen.
--> Het stuk tussen haakjes lijkt mij en rare zin. Zelfs als ik het vanaf de "Ik" met hoofdletter als een nieuwe zin beschouw. Het rare is omdat je in je zin "als" hebt gebruikt, maar er volgt gen "dan". Je lijkt ook het stuk voor de haken te herhalen. Je gebruikt ook 2x "Ik ben nu van overtuigd". Dat leest niet zo aangenaam.
Ook noemde hij mij herhaaldelijk als negatief en lui
--> "noemen als" is geen grammaticale correcte constructie. Als je de "als" weglaat, klopt de zin wel.
maar ik weet nu dat ik toen al ziek, lees: depressief was.
--> Het is meer een persoonlijk gevoel, maar ik ben geen van het concept "lees: ik bedoel dit". Ik vind het altijd krachtiger als je het als leen tussen de lijnen door moet lezen. Of dat je het anders gewoon zegt: "maar ik weet nu dat ik toen 'ziek' was, dat ik toen depressief was." als je de 'ziek' wil behouden. Anders kan je gewoon zeggen: "maar ik weet nu dat ik toen depressief was"
Mijn tijd bracht ik vooral op het hockeyveld, tennisbaan of honkbalveld door- die tegenover ons huis lagen-dat me nog wat voldoening gaf.
--> omdat 'tennisbaan' een de-woord is, moet het lidwoord er telkens bij, want het zijn gen 3 het-woorden. Dus je krijgt:"et hockeyveld, de tennisbaan of het honkbalveld " --> "dat gaf me nog wat voldoening" Je woordvolgorde is niet grammaticaal correct en leest daardoor wat moeilijk.
Ik heb dan ook nooit een echte broer kunnen zijn , wat ik zeer betreur.
--> Deze zin staat er zo alleen bij. Waarom ben je geen echte broer kunnen zijn? Het lijk door die 'dan ook' dat je ergens naar terugverwijst, maar het is mij niet helemaal duidelijk waarom die zin er zo (op die manier) staat.
Ik herinner mij twee gelukkig momenten:
--> Ook dit stukje lijkt me zowat verloren te gaan in het geheel. Het staat er ineens, maar ik zou niet weten waarom. Eventueel kan je het woord 'slechts' toevoegen ("Ik heb slechts twee gelukkige herinneringen gehad."). Door dat woord toe te voegen, verwijs je meer terug naar je studententijd: je hebt dat niet gehad, sterker nog: je hebt slechts 2 gelukkige momenten beleefd. Hopelijk heb je wat aan mijn feedback. Indien iets niet duidelijk is, laat maar weten! Veel succes! PS: leuk dat je ook je herschrijving hier post. Het is leuk om te zien dat mensen iets doen met de feedback die ze krijgen.

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Altijd was er spanning in huis als mijn vader thuis was(er was een heel andere sfeer Ik ben er nu van overtuigd dat als mijn vader buitenshuis was). Ik ben er nu van overtuigd dat toen mijn ‘problemen’ zijn begonnen.
--> Het stuk tussen haakjes lijkt mij en rare zin. Zelfs als ik het vanaf de "Ik" met hoofdletter als een nieuwe zin beschouw. Het rare is omdat je in je zin "als" hebt gebruikt, maar er volgt gen "dan". Je lijkt ook het stuk voor de haken te herhalen. Je gebruikt ook 2x "Ik ben nu van overtuigd". Dat leest niet zo aangenaam.
Ook noemde hij mij herhaaldelijk als negatief en lui
--> "noemen als" is geen grammaticale correcte constructie. Als je de "als" weglaat, klopt de zin wel.
maar ik weet nu dat ik toen al ziek, lees: depressief was.
--> Het is meer een persoonlijk gevoel, maar ik ben geen van het concept "lees: ik bedoel dit". Ik vind het altijd krachtiger als je het als leen tussen de lijnen door moet lezen. Of dat je het anders gewoon zegt: "maar ik weet nu dat ik toen 'ziek' was, dat ik toen depressief was." als je de 'ziek' wil behouden. Anders kan je gewoon zeggen: "maar ik weet nu dat ik toen depressief was"
Mijn tijd bracht ik vooral op het hockeyveld, tennisbaan of honkbalveld door- die tegenover ons huis lagen-dat me nog wat voldoening gaf.
--> omdat 'tennisbaan' een de-woord is, moet het lidwoord er telkens bij, want het zijn gen 3 het-woorden. Dus je krijgt:"et hockeyveld, de tennisbaan of het honkbalveld " --> "dat gaf me nog wat voldoening" Je woordvolgorde is niet grammaticaal correct en leest daardoor wat moeilijk.
Ik heb dan ook nooit een echte broer kunnen zijn , wat ik zeer betreur.
--> Deze zin staat er zo alleen bij. Waarom ben je geen echte broer kunnen zijn? Het lijk door die 'dan ook' dat je ergens naar terugverwijst, maar het is mij niet helemaal duidelijk waarom die zin er zo (op die manier) staat.
Ik herinner mij twee gelukkig momenten:
--> Ook dit stukje lijkt me zowat verloren te gaan in het geheel. Het staat er ineens, maar ik zou niet weten waarom. Eventueel kan je het woord 'slechts' toevoegen ("Ik heb slechts twee gelukkige herinneringen gehad."). Door dat woord toe te voegen, verwijs je meer terug naar je studententijd: je hebt dat niet gehad, sterker nog: je hebt slechts 2 gelukkige momenten beleefd. Hopelijk heb je wat aan mijn feedback. Indien iets niet duidelijk is, laat maar weten! Veel succes! PS: leuk dat je ook je herschrijving hier post. Het is leuk om te zien dat mensen iets doen met de feedback die ze krijgen.
Hartelijke dank voor je uitvoerige en heldere feedback!

Lid sinds

3 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hoi Eduard, Ik denk dat dit onderwerp voor een eerste boek heel moeilijk is en het schrijfproces nog lastiger zal maken, gewoon omdat het zo persoonlijk is. Het gevaar zit hem er in dat je uiteindelijk meer een 'lange brief aan je vader" zal schrijven, als verwerkingsproces, dus ik denk dat je daarvoor steeds alert zal moeten zijn tijdens je schrijfproces. In het algemeen heb ik het gevoel dat dit eerste 'hoofdstuk' een beetje een samenvatting van je gedachten is, meer een leidraad, dan een echt hoofdstuk? Persoonlijk denk ik dat het een stuk meer moet uitgediept worden om als echt hoofdstuk te dienen. - Altijd was er spanning in huis als mijn vader thuis was(er was een heel andere sfeer Ik ben er nu van overtuigd dat als mijn vader buitenshuis was). Ik ben er nu van overtuigd dat toen mijn ‘problemen’ zijn begonnen.-- hier gebruik je 2 keer 'ik ben er nu van overtuigd', na mekaar. Het stuk tussen de haakjes, zou ik anders proberen te verwoorden, zodat het niet tussen haakjes hoeft te staan, en zodat je in de volgende zin het overtuigd zijn kan blijven gebruiken Zo had ik als kind zware hoofdpijnen en nu weet ik dat dit spanningshoofdpijnen waren. Ook noemde hij mij herhaaldelijk als negatief en lui. Beiden was/ben ik niet; passief was ik wel, maar ik weet nu dat ik toen al ziek, lees: depressief was. -- ik denk, als je in deze alinea begint met de dingen die hij je noemde, zoals negatief en lui, je een betere inleiding hebt naar de hoofdpijnen toe. Bv: Hij noemde mij herhaaldelijk negatief (het woord 'als' is hier overbodig) en lui. Beiden was ik niet ('ben' hoeft er ook niet bij, je hoeft je niet te verdedigen tegenover de lezer). Passief wel, ik was toen al ziek. Depressief. Ik had als kind dan ook al zware hoofdpijnen. Nu weet ik dat het spanningshoofdpijn was. Mijn vader stelde hoge eisen aan ons. Hij wilde dat – net als hij had gedaan - alle kinderen zouden gaan studeren. Slechts één van de vier kinderen heeft dit gedaan. Ik kreeg regelmatig schoolboeken naar mijn hoofd. Ook heeft hij me een trap van achteren gegeven. -- hier sluit het niet echt aan op elkaar. je zou bv. kunnen schrijven na de zin 'slechts 1 van de 4 kinderen heeft dit gedaan', dat hij teleurgesteld was en dat dit uitte in agressie naar jou/de rest toe. Mijn tijd bracht ik vooral op het hockeyveld, tennisbaan of honkbalveld door- die tegenover ons huis lagen-dat me nog wat voldoening gaf. -- als je hier nog zou toevoegen waarom het jou voldoening gaf (bv. dat je thuis weg was, dat je ergens bijhoorde, …) zal dit stuk iets vollediger zijn. Mijn broers en zus waren bijna nooit thuis, wat me erg eenzaam deed voelen Ik bleef meestal thuis; ik had toen al vaak nergens zin in.-- ook hier kan je weer dieper ingaan op waarom ze er niet waarom, je gevoel meer uitwerken (voelde je je in de steek gelaten door de anderen? was je bang om alleen te zijn?...) Met zeer veel moeite heb ik toen mijn diploma M. E. A. O. gehaald en ben toen nog de H. B. O. studie Vrijetijds Wetenschappen begonnen die ik helaas in het eerste jaar al heb moeten afbreken. Ik heb dan ook nooit een echte broer kunnen zijn , wat ik zeer betreur.-- deze zin is een mededeling, maar het lijkt nergens bij aan te sluiten. wat geeft je dat gevoel? waren er specifieke momenten waarvan je het gevoel had dat je er meer had moeten zijn voor de rest? Mijn vader is overleden. Ik vind het erg jammer dat hij nooit met mij gesproken heeft over hoe hij dit heeft beleefd. Ik denk dan dat zowel voor hem als voor mij alles een stuk duiderlijker was geworden. -- dit kan je verder uitwerken met bv. na te gaan wat het voor jou persoonlijk echt had betekend. had je misschien een betere band gekregen met je vader? zocht je gewoon naar erkenning? zou je zijn uitleg aanvaarden en begrijpen? Ik zal dan ook altijd met me meedragen dat ik geen studententijd heb gehad!-- deze zin hoort bij het stuk over je opleiding vermoed ik. Ik herinner mij twee gelukkig momenten: Een fietsvakantie met drie vrienden, toen ik 14 jaar was naar Luxemburg. En toen ik 18 jaar was een standvakantie met twee vrienden aan de Costa Brava (Spanje). --- als dit de 2 gelukkige momenten zijn, dan moeten die zeker veel meer uitgediept worden! Zoals ik zei, ik denk dat dit nog helemaal niet klaar is om een hoofdstuk te zijn, maar het lijkt mij wel een werkbare leidraad, die nog veel uitdieping nodig heeft om een verhaal te zijn waar lezers zich kunnen in terugvinden of bepaalde personages in herkennen. Het onderwerp zelf lijkt mij wel heel interessant, dus ik ben benieuwd!

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hoi Eduard, Ik denk dat dit onderwerp voor een eerste boek heel moeilijk is en het schrijfproces nog lastiger zal maken, gewoon omdat het zo persoonlijk is. Het gevaar zit hem er in dat je uiteindelijk meer een 'lange brief aan je vader" zal schrijven, als verwerkingsproces, dus ik denk dat je daarvoor steeds alert zal moeten zijn tijdens je schrijfproces. In het algemeen heb ik het gevoel dat dit eerste 'hoofdstuk' een beetje een samenvatting van je gedachten is, meer een leidraad, dan een echt hoofdstuk? Persoonlijk denk ik dat het een stuk meer moet uitgediept worden om als echt hoofdstuk te dienen. - Altijd was er spanning in huis als mijn vader thuis was(er was een heel andere sfeer Ik ben er nu van overtuigd dat als mijn vader buitenshuis was). Ik ben er nu van overtuigd dat toen mijn ‘problemen’ zijn begonnen.-- hier gebruik je 2 keer 'ik ben er nu van overtuigd', na mekaar. Het stuk tussen de haakjes, zou ik anders proberen te verwoorden, zodat het niet tussen haakjes hoeft te staan, en zodat je in de volgende zin het overtuigd zijn kan blijven gebruiken Zo had ik als kind zware hoofdpijnen en nu weet ik dat dit spanningshoofdpijnen waren. Ook noemde hij mij herhaaldelijk als negatief en lui. Beiden was/ben ik niet; passief was ik wel, maar ik weet nu dat ik toen al ziek, lees: depressief was. -- ik denk, als je in deze alinea begint met de dingen die hij je noemde, zoals negatief en lui, je een betere inleiding hebt naar de hoofdpijnen toe. Bv: Hij noemde mij herhaaldelijk negatief (het woord 'als' is hier overbodig) en lui. Beiden was ik niet ('ben' hoeft er ook niet bij, je hoeft je niet te verdedigen tegenover de lezer). Passief wel, ik was toen al ziek. Depressief. Ik had als kind dan ook al zware hoofdpijnen. Nu weet ik dat het spanningshoofdpijn was. Mijn vader stelde hoge eisen aan ons. Hij wilde dat – net als hij had gedaan - alle kinderen zouden gaan studeren. Slechts één van de vier kinderen heeft dit gedaan. Ik kreeg regelmatig schoolboeken naar mijn hoofd. Ook heeft hij me een trap van achteren gegeven. -- hier sluit het niet echt aan op elkaar. je zou bv. kunnen schrijven na de zin 'slechts 1 van de 4 kinderen heeft dit gedaan', dat hij teleurgesteld was en dat dit uitte in agressie naar jou/de rest toe. Mijn tijd bracht ik vooral op het hockeyveld, tennisbaan of honkbalveld door- die tegenover ons huis lagen-dat me nog wat voldoening gaf. -- als je hier nog zou toevoegen waarom het jou voldoening gaf (bv. dat je thuis weg was, dat je ergens bijhoorde, …) zal dit stuk iets vollediger zijn. Mijn broers en zus waren bijna nooit thuis, wat me erg eenzaam deed voelen Ik bleef meestal thuis; ik had toen al vaak nergens zin in.-- ook hier kan je weer dieper ingaan op waarom ze er niet waarom, je gevoel meer uitwerken (voelde je je in de steek gelaten door de anderen? was je bang om alleen te zijn?...) Met zeer veel moeite heb ik toen mijn diploma M. E. A. O. gehaald en ben toen nog de H. B. O. studie Vrijetijds Wetenschappen begonnen die ik helaas in het eerste jaar al heb moeten afbreken. Ik heb dan ook nooit een echte broer kunnen zijn , wat ik zeer betreur.-- deze zin is een mededeling, maar het lijkt nergens bij aan te sluiten. wat geeft je dat gevoel? waren er specifieke momenten waarvan je het gevoel had dat je er meer had moeten zijn voor de rest? Mijn vader is overleden. Ik vind het erg jammer dat hij nooit met mij gesproken heeft over hoe hij dit heeft beleefd. Ik denk dan dat zowel voor hem als voor mij alles een stuk duiderlijker was geworden. -- dit kan je verder uitwerken met bv. na te gaan wat het voor jou persoonlijk echt had betekend. had je misschien een betere band gekregen met je vader? zocht je gewoon naar erkenning? zou je zijn uitleg aanvaarden en begrijpen? Ik zal dan ook altijd met me meedragen dat ik geen studententijd heb gehad!-- deze zin hoort bij het stuk over je opleiding vermoed ik. Ik herinner mij twee gelukkig momenten: Een fietsvakantie met drie vrienden, toen ik 14 jaar was naar Luxemburg. En toen ik 18 jaar was een standvakantie met twee vrienden aan de Costa Brava (Spanje). --- als dit de 2 gelukkige momenten zijn, dan moeten die zeker veel meer uitgediept worden! Zoals ik zei, ik denk dat dit nog helemaal niet klaar is om een hoofdstuk te zijn, maar het lijkt mij wel een werkbare leidraad, die nog veel uitdieping nodig heeft om een verhaal te zijn waar lezers zich kunnen in terugvinden of bepaalde personages in herkennen. Het onderwerp zelf lijkt mij wel heel interessant, dus ik ben benieuwd!
Ok, zeer hartelijk dank voor je uitvoerige commentaar!

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
:En hoe is het zo? OPGROEIEN Helaas heb ik weinig positieve herinneringen wat mijn jeugd en pubertijd betreft. Mijn vader’s wil was wet en daar moesten de andere famieleden zich aan aanpassen. Altijd was er spanning in huis als mijn vader thuis was-er was een heel andere sfeer als mijn vader afwezig was. Ik ben er nu van overtuigd dat toen mijn ‘problemen’ zijn begonnen. Zo had ik als kind zware hoofdpijnen en nu weet ik dat dit spanningshoofdpijnen waren. Ook noemde hij mij herhaaldelijk zowel negatief als lui. Beiden was/ben ik niet; passief was ik wel, maar ik weet nu dat ik toen al depressief was. Mijn vader stelde hoge eisen aan ons. Hij wilde dat – net als hij had gedaan - alle kinderen zouden gaan studeren. Slechts één van de vier kinderen heeft dit gedaan. Ik kreeg regelmatig schoolboeken naar mijn hoofd. Ook heeft hij me een trap van achteren gegeven. Mijn tijd bracht ik vooral op het hockeyveld, de tennisbaan of het honkbalveld door-die tegenover ons huis lagen;die gaven me nog enigszins wat voldoening. Mijn broers en zus waren bijna nooit thuis, wat me erg eenzaam deed voelen Ik bleef meestal thuis; ik had toen al vaak nergens zin in. Met zeer veel moeite heb ik toen mijn diploma M. E. A. O. gehaald en ben toen nog de H. B. O. studie Vrijetijds Wetenschappen begonnen die ik helaas in het eerste jaar al heb moeten afbreken. Omdat ik depressief was, heb ik slechtsdan ook nooit een echte broer kunnen zijn , wat ik zeer betreur. Mijn vader is overleden. Ik vind het erg jammer dat hij nooit met mij gesproken heeft over hoe hij dit heeft beleefd. Ik denk dan dat zowel voor hem als voor mij alles een stuk duiderlijker was geworden. Ik zal dan ook altijd met me meedragen dat ik geen studententijd heb gehad! Mijn herinneringen bevatten slechts twee gelukkig momenten: Een fietsvakantie met drie vrienden, toen ik 14 jaar was naar Luxemburg. En toen ik 18 jaar was een standvakantie met twee vrienden aan de Costa Brava (Spanje).

Lid sinds

13 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid
  • Moderator
Helaas heb ik weinig positieve herinneringen wat mijn jeugd en pubertijd betreft.
Mijn advies zou zijn: probeer van deze zin een paar scènes te schrijven, waaruit blijkt dat de jeugd en pubertijd niet zo positief waren. Een paar herinneringen, geschreven binnen de eenheid van tijd, plaats en handeling. Dus bijvoorbeeld een ochtend (wellicht direct na het opstaan), in de keuken (kan ook in de slaap- of woonkamer zijn), waar iets gebeurt (met het personage). Daarna de middag, de avond, de volgende dag. Probeer dat eens. Maak een vertelling van je herinneringen. Geef nog niet meteen een conclusie, dat hakt het verhaal de kop af. Duik in je herinnering en geef de lezer een beeld van een weinig positieve herinnering. Vertel niet dat het een weinig positieve herinnering is, maar laat die zien, zodat de lezer hierin mee kan gaan en zelf de conclusie trekt: foei, dat is een weinig positieve herinnering. Doe dit met alle zinnen uit # 14. Kost een beetje denkwerk, maar maakt je verhaal aantrekkelijk en geloofwaardig.

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Helaas heb ik weinig positieve herinneringen wat mijn jeugd en pubertijd betreft.
Mijn advies zou zijn: probeer van deze zin een paar scènes te schrijven, waaruit blijkt dat de jeugd en pubertijd niet zo positief waren. Een paar herinneringen, geschreven binnen de eenheid van tijd, plaats en handeling. Dus bijvoorbeeld een ochtend (wellicht direct na het opstaan), in de keuken (kan ook in de slaap- of woonkamer zijn), waar iets gebeurt (met het personage). Daarna de middag, de avond, de volgende dag. Probeer dat eens. Maak een vertelling van je herinneringen. Geef nog niet meteen een conclusie, dat hakt het verhaal de kop af. Duik in je herinnering en geef de lezer een beeld van een weinig positieve herinnering. Vertel niet dat het een weinig positieve herinnering is, maar laat die zien, zodat de lezer hierin mee kan gaan en zelf de conclusie trekt: foei, dat is een weinig positieve herinnering. Doe dit met alle zinnen uit # 14. Kost een beetje denkwerk, maar maakt je verhaal aantrekkelijk en geloofwaardig.
Ok, bedankt!

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Helaas heb ik weinig positieve herinneringen wat mijn jeugd en pubertijd betreft.
Mijn advies zou zijn: probeer van deze zin een paar scènes te schrijven, waaruit blijkt dat de jeugd en pubertijd niet zo positief waren. Een paar herinneringen, geschreven binnen de eenheid van tijd, plaats en handeling. Dus bijvoorbeeld een ochtend (wellicht direct na het opstaan), in de keuken (kan ook in de slaap- of woonkamer zijn), waar iets gebeurt (met het personage). Daarna de middag, de avond, de volgende dag. Probeer dat eens. Maak een vertelling van je herinneringen. Geef nog niet meteen een conclusie, dat hakt het verhaal de kop af. Duik in je herinnering en geef de lezer een beeld van een weinig positieve herinnering. Vertel niet dat het een weinig positieve herinnering is, maar laat die zien, zodat de lezer hierin mee kan gaan en zelf de conclusie trekt: foei, dat is een weinig positieve herinnering. Doe dit met alle zinnen uit # 14. Kost een beetje denkwerk, maar maakt je verhaal aantrekkelijk en geloofwaardig.
# 14 = alinea 14?

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Is dit zo ook goed? OPGROEIEN Helaas heb ik weinig positieve herinneringen wat mijn jeugd en pubertijd betreft. Mijn vader’s wil was wet en daar moesten de andere famieleden zich aan aanpassen. Altijd was er spanning in huis als mijn vader thuis was-er was een heel andere sfeer als mijn vader afwezig was. Ik ben er nu van overtuigd dat toen mijn ‘problemen’ zijn begonnen. Zo had ik als kind zware hoofdpijnen en nu weet ik dat dit spanningshoofdpijnen waren. Ook noemde hij mij herhaaldelijk zowel negatief als lui. Beiden was/ben ik niet; passief was ik wel, maar ik weet nu dat ik toen al depressief was. Mijn vader stelde hoge eisen aan ons. Hij wilde dat – net als hij had gedaan - alle kinderen zouden gaan studeren. Slechts één van de vier kinderen heeft dit gedaan. Ik kreeg regelmatig schoolboeken naar mijn hoofd. Ook heeft hij me een trap van achteren gegeven. Mijn tijd bracht ik vooral op het hockeyveld, de tennisbaan of het honkbalveld door-die tegenover ons huis lagen;die gaven me nog enigszins wat voldoening. Mijn broers en zus waren bijna nooit thuis, wat me erg eenzaam deed voelen Ik bleef meestal thuis; ik had toen al vaak nergens zin in. Met zeer veel moeite heb ik toen mijn diploma M. E. A. O. gehaald en ben toen nog de H. B. O. studie Vrijetijds Wetenschappen begonnen die ik helaas in het eerste jaar al heb moeten afbreken. Omdat ik depressief was, heb ik dan ook nooit een echte broer kunnen zijn , wat ik zeer betreur. Mijn vader is overleden. Ik vind het erg jammer dat hij nooit met mij gesproken heeft over hoe hij dit heeft beleefd. Ik denk dan dat zowel voor hem als voor mij alles een stuk duiderlijker was geworden. Ik zal dan ook altijd met me meedragen dat ik geen studententijd heb gehad! Over deze periode denk ik niet vaak na. Alle jaren waren 'zwart en somber'. Iemand vertelde mij eens: "een dag niet gelachen is een dag niet geleefd". Ik heb dan vele dagen niet geleefd! Mijn herinneringen bevatten slechts twee gelukkig momenten: Een fietsvakantie met drie vrienden, toen ik 14 jaar was naar Luxemburg. En toen ik 18 jaar was een standvakantie met twee vrienden aan de Costa Brava (Spanje).

Lid sinds

4 jaar 8 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Nee, u lijkt niet te begrijpen wat er met verhalend schrijven wordt bedoeld. U vertelt alleen, maar beschrijft niets.

Lid sinds

3 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Nee, u lijkt niet te begrijpen wat er met verhalend schrijven wordt bedoeld. U vertelt alleen, maar beschrijft niets.
Wat kan helpen om de tip van Elizabeth beter te begrijpen, is door soortgelijke boeken (biografieën) te lezen. Schrijven is voor en groot stuk lezen. Ervaring als schrijver doe niet alleen op door te schrijven, maar ook door te lezen en die teksten te bestuderen. Hoe pakt de schrijver het aan? Waarom kan een tekst je wel/niet boeien? Hoe bouwen anderen hun biografie op? Hopelijk kan je daar wat wijzer uit worden. Ik denk inderdaad ook dat wat meer verhaalopbouw en minder louter beschrijven/vertellen de tekst wel beter kan maken. Alvast veel succes! Je re-posts van je herschreven stukken tonen alvast dat je er echt mee bezig bent.

Lid sinds

3 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Nee, u lijkt niet te begrijpen wat er met verhalend schrijven wordt bedoeld. U vertelt alleen, maar beschrijft niets.
Wat kan helpen om de tip van Elizabeth beter te begrijpen, is door soortgelijke boeken (biografieën) te lezen. Schrijven is voor en groot stuk lezen. Ervaring als schrijver doe niet alleen op door te schrijven, maar ook door te lezen en die teksten te bestuderen. Hoe pakt de schrijver het aan? Waarom kan een tekst je wel/niet boeien? Hoe bouwen anderen hun biografie op? Hopelijk kan je daar wat wijzer uit worden. Ik denk inderdaad ook dat wat meer verhaalopbouw en minder louter beschrijven/vertellen de tekst wel beter kan maken. Alvast veel succes! Je re-posts van je herschreven stukken tonen alvast dat je er echt mee bezig bent.
Inderdaad, wat mij vaak ook helpt bij het schrijven als ik er even niet uit kom is op youtube te kijken naar advies en inspiratie van anderen. Staan veel leuke en leerzame video's zoals deze.. https://www.youtube.com/watch?v=Zci-54NbeMo

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ok, hartelijk dank allemaal! (Echter, ik denk dat je kritiek op twee manieren kan geven: 'opbouwend' of 'afkrakend'. Ik laat aan de lezer over waar iemand anders het meeste aan heeft!).\ Gelukkig is de meeste kritiek 'opbouwend'.

Lid sinds

3 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ok, hartelijk dank allemaal! (Echter, ik denk dat je kritiek op twee manieren kan geven: 'opbouwend' of 'afkrakend'. Ik laat aan de lezer over waar iemand anders het meeste aan heeft!).
Persoonlijk vind ik dat je over het algemeen hier hele goede positieve feedback krijgt van iedereen. Grammaticaal correct kunnen schrijven maakt een persoon niet meteen een schrijver. Het gaat er om dat je het verhaal op papier kan vertellen, dat je interesse en emoties bij een lezer oproept. Dat is een proces wat je met vallen en opstaan leert. Eduard, je gaat voor uit mijn complimenten. Nog even iets anders, als ik je schrijfstijl volg denk ik meer dat je een scriptschrijver bent. Nou weet ik dat digitale kanalen zoals Netflix en hulu zitten te springen om nieuwe scripts, misschien een idee om daar eens naar te gaan kijken? Omdat ik geen milionair matchmaker ben kan ik je wel de tip geven, met een kleine google search actie vind je een aantal links en adressen aan wie, waar en hoe jij je verhaal aan netflix kan pitchen. ;-)

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ok, hartelijk dank allemaal! (Echter, ik denk dat je kritiek op twee manieren kan geven: 'opbouwend' of 'afkrakend'. Ik laat aan de lezer over waar iemand anders het meeste aan heeft!).
Persoonlijk vind ik dat je over het algemeen hier hele goede positieve feedback krijgt van iedereen. Grammaticaal correct kunnen schrijven maakt een persoon niet meteen een schrijver. Het gaat er om dat je het verhaal op papier kan vertellen, dat je interesse en emoties bij een lezer oproept. Dat is een proces wat je met vallen en opstaan leert. Eduard, je gaat voor uit mijn complimenten. Nog even iets anders, als ik je schrijfstijl volg denk ik meer dat je een scriptschrijver bent. Nou weet ik dat digitale kanalen zoals Netflix en hulu zitten te springen om nieuwe scripts, misschien een idee om daar eens naar te gaan kijken? Omdat ik geen milionair matchmaker ben kan ik je wel de tip geven, met een kleine google search actie vind je een aantal links en adressen aan wie, waar en hoe jij je verhaal aan netflix kan pitchen. ;-)
Je hebt gelijk! Ik ben o. a. webdesigner. Maar dit boek wil ik graag schrijven. Moet ik daarom niet accepteren dat ik geen talentvolle schrijver ben (en nooit zal worden!). Voor mij is een boek net een schilderij. Wanneer is het af? (nooit!). Ik wil graag mijn volgende hoofdstuk (Sprong naar leven) als proeftekst plaatsen? Kan dat?

Lid sinds

3 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Je hebt gelijk! Ik ben o. a. webdesigner. Maar dit boek wil ik graag schrijven. Moet ik daarom niet accepteren dat ik geen talentvolle schrijver ben (en nooit zal worden!). Voor mij is een boek net een schilderij. Wanneer is het af? (nooit!). Ik wil graag mijn volgende hoofdstuk (Sprong naar leven) als proeftekst plaatsen? Kan dat?
Je kan zeker een ander hoofdstuk plaatsen. Ik zou wel aanraden om meteen een ander topic te maken en het niet hier in de reacties te zetten. Op die manier is het handiger om te weten op wat we precies reageren e.d. Een nieuw topic zal ook veel meer aandacht trekken bij andere proeflezers. Een goed gevuld topic als dit is al gauw aan de kant gezet door mensen die niet vanaf het begin al in het gesprek betrokken zijn. Ik ben alvast benieuwd! PS: als schilder en schrijver kan ik me helemaal vinden in je mening: beide zijn ze nooit af, maar op een bepaald punt moet je wel kunnen zeggen "En nu is het goed geweest". Anders blijf je hangen en raak je nooit verder. Willen verbeteren is goed, maar vergeet niet dat je soms ook gewoon mag zeggen dat het af is en trots mag zijn op je verrichte werk.