Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

[biografie] Hoofdstuk: Donkere wolken (was: Sprong naar leven)

Commentaar en/of opmerkingen (wat betreft schrijven!) wat dit hoofdstuk betreft, graag

Fragment

DIT HOOFDSTUK GAAT OVER MIJN SUICIDE POGING. OOK AL ZIT IK IN EEN ROLSTOEL (OF LOOP MET EEN ROLLATOR; IK HEB ER NOOIT SPIJT VAN GEHAD (LIEVER IN EEN ROLSTOEL ZONDER DEPRESSIES DAN KUNNEN LOPEN MET DEPRESSIES!)- VOOR VEEL MENSEN IS DIT NIET TE BEGRIJPEN! IK RAAD DEZE WIJZE NIEMAND AAN EN ADVISEER DAN OOK MENSEN DIE MET DERGELIJKE GEDACHTEN RONDLOPEN NIET DIT HOOFDSTUK TE LEZEN! EN, NOGMAALS, VRAGEN OVER DE INHOUD WIL IK GRAAG NA PUBLICATIE BEANTWOORDEN; DUS NIET NU! SPRONG NAAR LEVEN Toen ik al ruim de twintig was gepasseerd, ging het steeds slechter. Ik zocht voor het eerst hulp bij het R. I. A. G. G. (nu G. G. Z.) in Amsterdam-Zuid. Ik woonde toen bij mijn grootmoeder. Als ik nu terugkijk was dat het begin van alle ellende. Ik heb heel veel psychologen en psychiaters gezien en ben verscheidene malen opgenomen op de psychiatrische afdeling van een algemeen ziekenhuis (P. A. A. Z.). Slechts met één psychiater kon ik goed opschieten. Ik had hem gevraagd of hij zelf depressief was geweest. Zijn antwoord was: “ja”. Ik heb altijd keihard ‘gevochten’ tegen mijn depressies (denk aan: wandelen, joggen, racefietsen, zwemmen, tai chi, badminton, schaken, etc.). Van mijn familie heb ik geen begrip gehad. Echt kwalijk neem ik het ze niet; een depressie is van de ‘buitenkant’ niet zichtbaar. Wel vind ik dat ze wat meer belangstelling hadden kunnen tonen. Sinds 1996 ontvang ik een W. A. J. O. N. G. uitkering. Ik ben voor 80% - 100% afgekeurd. Ik ben het hier nooit mee eens geweest; want al zit ik in een rolstoel of loop met een rollator met mijn hoofd en handen is niets mis. Ik was helaas ‘te laat’ om bezwaar aan te tekenen. In 2000 heb ik nog een test gedaan. Daar is toen uitgekomen dat ik een H. B. O./W. O. nivo heb. Omdat ik nooit herbeoordeeld ben – in mijn uitkeringsituatie is dus niets veranderd, hoop ik door het schrijven en ontwerpen van dit boek mijn ‘eigen’ geld verdienen, zodat ik de uitkering vaarwel kan zeggen. Omdat het steeds slechter ging en ik niets meer deed (behalve in bed liggen), kreeg ik suicidale gedachten. Ook had ik inmiddels 7 mensen ontmoet die er door zelfmoord niet meer waren. Ik heb toen 2 keer geprobeerd om me op te hangen. Na te zijn opgenomen op een gesloten afdeling Psychiatrie van een academisch ziekenhuis, heb ik in 1998 d. m. v. een sprong van de 7e verdieping van een gebouw mezelf van het leven te beroven. Ik kan me van deze sprong niets herinneren. Ik heb dit eens aan mijn behandelend arts gevraagd en zij zei me dat dit kwam omdat ik toen ‘in trance’ was, wat ik onmiddellijk geloofde. Ook al heb ik er geen spijt van; ik ben immers niet meer depressief; ik houd hiervoor mijn vader voor 120 % verantwoordelijk. Doordat ik sinds deze gebeurtenis in een rolstoel zit, kan ik mijn grootste passie (wandelen) niet meer uitoefenen evenals de vele ongemakken die ik als gehandicapte heb. Ruim een jaar ben ik na mijn sprong in een revalidatiecentrum geweest en heb daar (als rolstoelgebruiker) een aantal dingen geleerd. Toen ben ik weer naar mijn toenmalige woonplaats gegaan (zie volgende hoofdstuk).

Lid sinds

5 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb maar even over het mateloos irritante, aandacht trekkerige intro met caps gelezen. Gewoon in kleine, dik gedrukte letters had daar ook volstaan. Is ook minder irritant. Is het goed geschreven? Nee, niet naar mijn mening. Dit soort stukken verwacht ik in de vorm van comments op YouTube of op Nujij, niet in een boek. Heel veel zinnen starten met "ik" wat niet prettig leest en doet lijken alsof je dit hebt geschreven om aandacht te krijgen, iets wat ik betwijfel of je het daarvoor hebt gedaan. Ook worden er te weinig details gegeven, waardopr werd je tot die beslissing gedreven en waarom was het slecht om bij je moeder te wonen etc

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb maar even over het mateloos irritante, aandacht trekkerige intro met caps gelezen. Gewoon in kleine, dik gedrukte letters had daar ook volstaan. Is ook minder irritant. Is het goed geschreven? Nee, niet naar mijn mening. Dit soort stukken verwacht ik in de vorm van comments op YouTube of op Nujij, niet in een boek. Heel veel zinnen starten met "ik" wat niet prettig leest en doet lijken alsof je dit hebt geschreven om aandacht te krijgen, iets wat ik betwijfel of je het daarvoor hebt gedaan. Ook worden er te weinig details gegeven, waardopr werd je tot die beslissing gedreven en waarom was het slecht om bij je moeder te wonen etc
Zulke reacties heb ik wel meer gehad! Typisch voor iemand die niet weet wat het is om jarenlang depressief te zijn geweest! :)

Lid sinds

11 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Typisch voor iemand die niet weet wat het is om jarenlang depressief te zijn geweest!
Maar de grootste deel van de mensen weet niet hoe dat is, Eduard. Is het niet jouw taak om juist die mensen daar een beeld van te geven, als schrijver? Is het dan niet nuttig om te horen dat deze tekst, in deze vorm, daar nog niet in slaagt?

Lid sinds

5 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb maar even over het mateloos irritante, aandacht trekkerige intro met caps gelezen. Gewoon in kleine, dik gedrukte letters had daar ook volstaan. Is ook minder irritant. Is het goed geschreven? Nee, niet naar mijn mening. Dit soort stukken verwacht ik in de vorm van comments op YouTube of op Nujij, niet in een boek. Heel veel zinnen starten met "ik" wat niet prettig leest en doet lijken alsof je dit hebt geschreven om aandacht te krijgen, iets wat ik betwijfel of je het daarvoor hebt gedaan. Ook worden er te weinig details gegeven, waardopr werd je tot die beslissing gedreven en waarom was het slecht om bij je moeder te wonen etc
Zulke reacties heb ik wel meer gehad! Typisch voor iemand die niet weet wat het is om jarenlang depressief te zijn geweest! :)
Je vroeg om krietiek en die geef ik. Het is aan jou om er wat mee te doen. Dit terug bekritiseren is prima, maar doe het dan wel met onderbouwing. Als je er niet tegen kan, dan is dit een verkeerde plek. Daarbij komt dat ik wel degelijk weet hoe het is om depressief te zijn, ik heb op precies dezelfde plek gestaan als waar jij ooit stond, maar dat ter zijde. Dit hele antwoord van jou heeft niks te maken met mijn kritiek en aanmerkingen. Ik geef mijn mening en die mag jij beantwoorden, maar dan wel op op een onderbouwde en respectvolle manier, iets wat in jou antwoord zeer duidelijk ontbreekt.

Lid sinds

10 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
R. I. A. G. G. (nu G. G. Z.) (P. A. A. Z.) W. A. J. O. N. G. H. B. O./W. O. nivo
RIAGG (nu GGZ) (PAAZ) Wajong hbo/wo niveau.

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb maar even over het mateloos irritante, aandacht trekkerige intro met caps gelezen. Gewoon in kleine, dik gedrukte letters had daar ook volstaan. Is ook minder irritant. Is het goed geschreven? Nee, niet naar mijn mening. Dit soort stukken verwacht ik in de vorm van comments op YouTube of op Nujij, niet in een boek. Heel veel zinnen starten met "ik" wat niet prettig leest en doet lijken alsof je dit hebt geschreven om aandacht te krijgen, iets wat ik betwijfel of je het daarvoor hebt gedaan. Ook worden er te weinig details gegeven, waardopr werd je tot die beslissing gedreven en waarom was het slecht om bij je moeder te wonen etc
Zulke reacties heb ik wel meer gehad! Typisch voor iemand die niet weet wat het is om jarenlang depressief te zijn geweest! :)
Je vroeg om krietiek en die geef ik. Het is aan jou om er wat mee te doen. Dit terug bekritiseren is prima, maar doe het dan wel met onderbouwing. Als je er niet tegen kan, dan is dit een verkeerde plek. Daarbij komt dat ik wel degelijk weet hoe het is om depressief te zijn, ik heb op precies dezelfde plek gestaan als waar jij ooit stond, maar dat ter zijde. Dit hele antwoord van jou heeft niks te maken met mijn kritiek en aanmerkingen. Ik geef mijn mening en die mag jij beantwoorden, maar dan wel op op een onderbouwde en respectvolle manier, iets wat in jou antwoord zeer duidelijk ontbreekt.
Excuses!

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
R. I. A.. G. G. (nu G. G. Z.) (P. A. A. Z.) W. A. J. O. N. G. H. B. O./W. O. nivo
RIAGG (nu GGZ) (PAAZ) Wajong hbo/wo niveau.
Sorry, ik moet deze uitschrijven

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Typisch voor iemand die niet weet wat het is om jarenlang depressief te zijn geweest!
Maar de grootste deel van de mensen weet niet hoe dat is, Eduard. Is het niet jouw taak om juist die mensen daar een beeld van te geven, als schrijver? Is het dan niet nuttig om te horen dat deze tekst, in deze vorm, daar nog niet in slaagt?
Ja, dat klopt!

Lid sinds

10 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb maar even over het mateloos irritante, aandacht trekkerige intro met caps gelezen. Gewoon in kleine, dik gedrukte letters had daar ook volstaan. Is ook minder irritant. Is het goed geschreven? Nee, niet naar mijn mening. Dit soort stukken verwacht ik in de vorm van comments op YouTube of op Nujij, niet in een boek. Heel veel zinnen starten met "ik" wat niet prettig leest en doet lijken alsof je dit hebt geschreven om aandacht te krijgen, iets wat ik betwijfel of je het daarvoor hebt gedaan. Ook worden er te weinig details gegeven, waardopr werd je tot die beslissing gedreven en waarom was het slecht om bij je moeder te wonen etc
Zulke reacties heb ik wel meer gehad! Typisch voor iemand die niet weet wat het is om jarenlang depressief te zijn geweest! :)
Beste Eduard, het kan ook typisch zijn voor iemand die nu depressief is. Er zijn verschillende vormen van depressief zijn. Ik ben op dit moment minder depressief dan gisteren. Gelukkig viert de Koning zijn geboortedag maar één keer per jaar.

Lid sinds

3 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Sinds 1996 ontvang ik een W. A. J. O. N. G. uitkering. Ik ben voor 80% - 100% afgekeurd. Ik ben het hier nooit mee eens geweest; want al zit ik in een rolstoel of loop met een rollator met mijn hoofd en handen is niets mis. Ik was helaas ‘te laat’ om bezwaar aan te tekenen. In 2000 heb ik nog een test gedaan. Daar is toen uitgekomen dat ik een H. B. O./W. O. nivo heb. Omdat ik nooit herbeoordeeld ben – in mijn uitkeringsituatie is dus niets veranderd, hoop ik door het schrijven en ontwerpen van dit boek mijn ‘eigen’ geld verdienen, zodat ik de uitkering vaarwel kan zeggen.
Dit stuk vind ik verwarrend. Door je stukje waarin je zegt dat je in een rolstoel zit, dacht ik dat 1996 na je suicidepoging was. Maar blijkbaar was die pas in 1998? Vanwaar dan die uitkering? Was dat vanwege de depressie? Daarnaast sluit ik me ook aan bij wat Diana zegt over dat jij als schrijver de lezer moet uitleggen hoe het is om depressief te zijn. Ik denk dat je in het algemeen te snel gaat. Voor jou is alles duidelijk, het gaat immers over jouw leven, maar voor de lezer niet. Beschrijf alles duidelijk en beschrijf duidelijk de chronologie. Wat gebeurde ten en wat is jouw mening die je er nu over hebt? Sinds wanneer zat je in een rolstoel? Want dat is ook niet helemaal duidelijk. Mijn tip is dus probeer vooral meer uitgebreid te schrijven om je lezer meer uitleg te geven en let er daarbij om dat je echt duidelijk zegt wat wanneer gebeurt zodat wij als lezer het verhaal ook god kunnen volgen. Veel succes!

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb maar even over het mateloos irritante, aandacht trekkerige intro met caps gelezen. Gewoon in kleine, dik gedrukte letters had daar ook volstaan. Is ook minder irritant. Is het goed geschreven? Nee, niet naar mijn mening. Dit soort stukken verwacht ik in de vorm van comments op YouTube of op Nujij, niet in een boek. Heel veel zinnen starten met "ik" wat niet prettig leest en doet lijken alsof je dit hebt geschreven om aandacht te krijgen, iets wat ik betwijfel of je het daarvoor hebt gedaan. Ook worden er te weinig details gegeven, waardopr werd je tot die beslissing gedreven en waarom was het slecht om bij je moeder te wonen etc
Zulke reacties heb ik wel meer gehad! Typisch voor iemand die niet weet wat het is om jarenlang depressief te zijn geweest! :)
Beste Eduard, het kan ook typisch zijn voor iemand die nu depressief is. Er zijn verschillende vormen van depressief . Ik ben op dit moment minder depressief dan gisteren. Gelukkig viert de Koning zijn geboortedag maar één keer per jaar.
Sorry, maar mijn boek gaat niet over dit soort depressies. Kijk, bij jou verandert dat dan in 1 dag. Helaas, was dat bij mij niet het geval.

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Sinds 1996 ontvang ik een W. A. J. O. N. G. uitkering. Ik ben voor 80% - 100% afgekeurd. Ik ben het hier nooit mee eens geweest; want al zit ik in een rolstoel of loop met een rollator met mijn hoofd en handen is niets mis. Ik was helaas ‘te laat’ om bezwaar aan te tekenen. In 2000 heb ik nog een test gedaan. Daar is toen uitgekomen dat ik een H. B. O./W. O. nivo heb. Omdat ik nooit herbeoordeeld ben – in mijn uitkeringsituatie is dus niets veranderd, hoop ik door het schrijven en ontwerpen van dit boek mijn ‘eigen’ geld verdienen, zodat ik de uitkering vaarwel kan zeggen.
Dit stuk vind ik verwarrend. Door je stukje waarin je zegt dat je in een rolstoel zit, dacht ik dat 1996 na je suicidepoging was. Maar blijkbaar was die pas in 1998? Vanwaar dan die uitkering? Was dat vanwege de depressie? Daarnaast sluit ik me ook aan bij wat Diana zegt over dat jij als schrijver de lezer moet uitleggen hoe het is om depressief te zijn. Ik denk dat je in het algemeen te snel gaat. Voor jouw is alles duidelijk, het gaat immers over jouw leven, maar voor de lezer niet. Beschrijf alles duidelijk en beschrijf duidelijk de chronologie. Wat gebeurde ten en wat is jouw mening die je er nu over hebt? Sinds wanneer zat je in een rolstoel? Want dat is ook niet helemaal duidelijk. Mijn tip is dus probeer vooral meer uitgebreid te schrijven om je lezer meer uitleg te geven en let er daarbij om dat je echt duidelijk zegt wat wanneer gebeurt zodat wij als lezer het verhaal ook god kunnen volgen. Veel succes!
Goeie vraag over de uitkering! Die had ik inderdaad eerder (1996) dan mijn suicide poging (1998). Ook je opmerkingen in de 2e alinea heb ik wat aan! Bedankt!

Lid sinds

10 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Sorry, maar mijn boek gaat niet over dit soort depressies. Kijk, bij jou verandert dat dan in 1 dag. Helaas, was dat bij mij niet het geval.
Het is - voor mij - duidelijk dat een depressie continu onderhevig is aan veranderingen. Er is tussen mensen geen depressie gelijk. Om even te controleren hoe het nu met mij is heb ik de "Zelftest Depressie - Test Jezelf" gedaan en daaruit blijkt dat k nu - even voor en waarschijnlijk tijdens het nu schrijven - depressief ben. Depressieve mensen zullen ook onderling de mate van hun depressie meten, zoiets als meten wie de langste heeft. Ik heb trouwens een RAV, wel kort, maar zeer dik. Ik denk trouwens ook dat voormalige depressievelingen - dan plots ervaringsdeskundigen, dan plots hulpverleners - en denken dat hun depressie over is en een boek willen schrijven, eerst nog mogen ontdekken wat een hiaat is. Eens je de betekenis kent - ontdekt van een hiaat, dat vermenigvuldigt met oneindig, je ontdekt dat - vrijwillig/verplicht testen welk denkniveau je hebt, mensonwaardig zijn, je natuurlijk mag schrijven wat je wil. Ik denk ook dat zeer ernstige depressies lijden tot karaktermutaties. Zowel bij jezelf als bij de mensen om je heen. Dat iets 120% is, is grappig. Ongeveer zo grappig als een clown die continu huilt en anderen aan het lachen maakt. Zo zijn er onder de mensen die zichzelf depressief noemen - anderen daar de schuld van geven - Hollanders. Gelukkig zijn er ook lama`s. Dat dingen toch uitgeschreven 'moeten' worden toont iets aan. Dat niet elk steentje een teken is weet elke beeldhouwer. Logisch dat elke psycholoog en/of psychiater depressief is/was/zal worden. Zo ook voor elke schrijver, dichter en onderwijzer. Behalve een depressieve lama, die ken ik nog niet. Zo de waard is kent hij alleen die gasten die dronken zijn. Het is bijna Pinksteren - een korte periode dat alle Hollanders 'even' in meer of mindere mate depressief zijn.

Lid sinds

10 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
R. I. A.. G. G. (nu G. G. Z.) (P. A. A. Z.) W. A. J. O. N. G. H. B. O./W. O. nivo
RIAGG (nu GGZ) (PAAZ) Wajong hbo/wo niveau.
Sorry, ik moet deze uitschrijven
Van wie moet je dat en waarom?

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Sorry, maar mijn boek gaat niet over dit soort depressies. Kijk, bij jou verandert dat dan in 1 dag. Helaas, was dat bij mij niet het geval.
Het is - voor mij - duidelijk dat een depressie continu onderhevig is aan veranderingen. Er is tussen mensen geen depressie gelijk. Om even te controleren hoe het nu met mij is heb ik de "Zelftest Depressie - Test Jezelf" gedaan en daaruit blijkt dat k nu - even voor en waarschijnlijk tijdens het nu schrijven - depressief ben. Depressieve mensen zullen ook onderling de mate van hun depressie meten, zoiets als meten wie de langste heeft. Ik heb trouwens een RAV, wel kort, maar zeer dik. Ik denk trouwens ook dat voormalige depressievelingen - dan plots ervaringsdeskundigen, dan plots hulpverleners - en denken dat hun depressie over is en een boek willen schrijven, eerst nog mogen ontdekken wat een hiaat is. Eens je de betekenis kent - ontdekt van een hiaat, dat vermenigvuldigt met oneindig, je ontdekt dat - vrijwillig/verplicht testen welk denkniveau je hebt, mensonwaardig zijn, je natuurlijk mag schrijven wat je wil. Ik denk ook dat zeer ernstige depressies lijden tot karaktermutaties. Zowel bij jezelf als bij de mensen om je heen. Dat iets 120% is, is grappig. Ongeveer zo grappig als een clown die continu huilt en anderen aan het lachen maakt. Zo zijn er onder de mensen die zichzelf depressief noemen - anderen daar de schuld van geven - Hollanders. Gelukkig zijn er ook lama`s. Dat dingen toch uitgeschreven 'moeten' worden toont iets aan. Dat niet elk steentje een teken is weet elke beeldhouwer. Logisch dat elke psycholoog en/of psychiater depressief is/was/zal worden. Zo ook voor elke schrijver, dichter en onderwijzer. Behalve een depressieve lama, die ken ik nog niet. Zo de waard is kent hij alleen die gasten die dronken zijn. Het is bijna Pinksteren - een korte periode dat alle Hollanders 'even' in meer of mindere mate depressief zijn.
Sorry, maar mijn boek is een 'non-fiction' boek en geen 'fiction'!

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb een depressie geprobeerd te omschrijven. Waar kan ik dit het beste plaatsen? (dit hoofdstuk, voorwoord, inleiding etc.) DEPRESSIE Iedereen ervaart een depressie anders! Voor mij was een depressie: leven als een 'zombie'. Ik 'voelde' niets (zoals de warmte van de zon) en ik werd door niets geraakt (zoals een mooi muzieknummer).

Lid sinds

11 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dag Eduard, Een gekke vraag misschien, maar wat is jouw eigen mening over dit stukje? Wat vind je mooi en treffend eraan, wat vind je het belangrijkste? Als jij dit stukje te lezen zou krijgen, wat zou jou opvallen? En wat zou je graag willen dat een lezer van dit stukje meekrijgt?

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dag Eduard, Een gekke vraag misschien, maar wat is jouw eigen mening over dit stukje? Wat vind je mooi en treffend eraan, wat vind je het belangrijkste? Als jij dit stukje te lezen zou krijgen, wat zou jou opvallen? En wat zou je graag willen dat een lezer van dit stukje meekrijgt?
Aan dit stukje is niets mooi! Hetgeen mij het eerste opvalt is het woord 'zombie'. Dat hoop ik duidelijk te maken; dat het geen 'leven' was.

Lid sinds

3 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb een depressie geprobeerd te omschrijven. Waar kan ik dit het beste plaatsen? (dit hoofdstuk, voorwoord, inleiding etc.) DEPRESSIE Iedereen ervaart een depressie anders! Voor mij was een depressie: leven als een 'zombie'. Ik 'voelde' niets (zoals de warmte van de zon) en ik werd door niets geraakt (zoals een mooi muzieknummer).
Afhankelijk van hoe je het beschrijft, kan je ermee starten als inleiding of het verwerken in je hoofdstukken. Is het een lange uitleg? Wat wordt de structuur van je boek? Hoe verhouden de hoofdstukken zich onderling tot elkaar? In de meeste gevallen zou ik zeggen inleiding. Maar je kan er ook voor kiezen om depressie te beschrijven tijdens de rest van je verhaal. Je kan dan schrijven ook bepaalde stukken uit je leven en de depressie steeds kaderen binnen die stukken. Nog een optie is het allebei doen. Je kan ene inleiding geven, heel kort, en dit dan stukje bij beetje toelichten a.d.h.v. de situatie in je leven die je beschrijft in je hoofdstukken.

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb een depressie geprobeerd te omschrijven. Waar kan ik dit het beste plaatsen? (dit hoofdstuk, voorwoord, inleiding etc.) DEPRESSIE Iedereen ervaart een depressie anders! Voor mij was een depressie: leven als een 'zombie'. Ik 'voelde' niets (zoals de warmte van de zon) en ik werd door niets geraakt (zoals een mooi muzieknummer).
Afhankelijk van hoe je het beschrijft, kan je ermee starten als inleiding of het verwerken in je hoofdstukken. Is het een lange uitleg? Wat wordt de structuur van je boek? Hoe verhouden de hoofdstukken zich onderling tot elkaar? In de meeste gevallen zou ik zeggen inleiding. Maar je kan er ook voor kiezen om depressie te beschrijven tijdens de rest van je verhaal. Je kan dan schrijven ook bepaalde stukken uit je leven en de depressie steeds kaderen binnen die stukken. Nog een optie is het allebei doen. Je kan ene inleiding geven, heel kort, en dit dan stukje bij beetje toelichten a.d.h.v. de situatie in je leven die je beschrijft in je hoofdstukken.
Ok, bedankt!

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb de titel van dit hoofdstuk veranderd in 'Donkere wolken' ('Sprong naar leven' wil ik gebruiken!). Ik heb het hoofdstuk herschreven. Graag jullie commentaar? DONKERE WOLKEN Toen ik al ruim de twintig was gepasseerd, ging het steeds slechter. Ik zocht voor het eerst hulp bij het R. I. A. G. G. (nu G. G. Z.) in Amsterdam-Zuid en woonde toen bij mijn grootmoeder. Als ik nu terugkijk was dat het begin van alle ellende. In al die tijd heb ik heel veel psychologen en psychiaters gezien en ben verscheidene malen opgenomen op de psychiatrische afdeling van een algemeen ziekenhuis (P. A. A. Z.). Dit zijn afschuwelijke jaren geweest. Ik had nergens zin in, had geen plezier en alles koste me heel veel moeite. Slechts met één psychiater kon ik goed opschieten. Ik had hem gevraagd of hij zelf depressief was geweest. Zijn antwoord was: “ja”. Altijd heb ik keihard ‘gestreden’ tegen mijn depressies (denk aan: wandelen, joggen, racefietsen, zwemmen, tai chi, badminton, schaken, etc.). Van mijn familie heb ik geen begrip gehad. Echt kwalijk neem ik het ze niet; een depressie is van de ‘buitenkant’ niet zichtbaar. Wel vind ik dat ze wat meer belangstelling hadden kunnen tonen. Sinds 1996 ontvang ik een W. A. J. O. N. G. uitkering. Ik ben voor 80% - 100% afgekeurd. Ik ben het hier nooit mee eens geweest! En zeker niet na 1998 want ook al zit ik sindsdien in een rolstoel of loop met een rollator; met mijn hoofd en handen is niets mis. Ik was helaas ‘te laat’ om bezwaar aan te tekenen. In 2000 heb ik nog een test gedaan. Daar is toen uitgekomen dat ik een H. B. O./W. O. denknivo heb. Omdat ik nooit herbeoordeeld ben – in mijn uitkeringsituatie is dus niets veranderd, hoop ik door het schrijven en ontwerpen van dit boek mijn ‘eigen’ geld verdienen, zodat ik de uitkering vaarwel kan zeggen. Omdat het steeds slechter ging en ik niets meer deed (behalve in bed liggen), kreeg ik suicidale gedachten. Ook had ik inmiddels 7 mensen ontmoet die er door zelfmoord niet meer waren. Ik heb toen 2 keer geprobeerd om me op te hangen. Ik heb me nooit zo ellendig gevoeld toen ik na deze pogingen weer naar huis ging. Na te zijn opgenomen op een gesloten afdeling Psychiatrie van een academisch ziekenhuis, heb ik in 1998 d. m. v. een sprong van de 7e verdieping van een gebouw mezelf van het leven te beroven. Ik kan me van deze sprong niets herinneren. Ik heb dit eens aan mijn behandelend arts gevraagd en zij zei me dat dit kwam omdat ik toen ‘in trance’ was, wat ik onmiddellijk geloofde. Ook al heb ik er geen spijt van; ik ben immers niet meer depressief. Toch houd ik voor deze sprong mijn vader voor 100 % verantwoordelijk. Doordat ik sinds deze gebeurtenis in een rolstoel zit, kan ik mijn grootste passie (wandelen) niet meer uitoefenen evenals de vele ongemakken die ik als gehandicapte heb. Ruim een jaar ben ik na mijn sprong in een revalidatiecentrum geweest en heb daar (als rolstoelgebruiker) een aantal dingen geleerd. Toen ben ik weer naar mijn toenmalige woonplaats terug gegaan.

Lid sinds

3 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dag Eduard, Een gekke vraag misschien, maar wat is jouw eigen mening over dit stukje? Wat vind je mooi en treffend eraan, wat vind je het belangrijkste? Als jij dit stukje te lezen zou krijgen, wat zou jou opvallen? En wat zou je graag willen dat een lezer van dit stukje meekrijgt?
Aan dit stukje is niets mooi! Hetgeen mij het eerste opvalt is het woord 'zombie'. Dat hoop ik duidelijk te maken; dat het geen 'leven' was.
Het is hoe je er tegen aan kijkt, het leven is een reis. We worden allemaal geboren en op een dag zullen we allemaal sterven. Het gaat er om wat je met je tijd doet, hoe je de reis wilt afleggen. De 1 kiest voor een carrière, de ander voor een gezin en dan heb je weer mensen die willen leren, ontdekken en grenzen verleggen. Als ik je verhalen bij elkaar opsom heb je een emotionele zware reis gehad. Veel van je behoeftes en verlangens werden genegeerd of onbeantwoord door je omgeving. In je geest ben je depressief maar een oplettende lezer ziet hier een ontwikkeling van een psychologische / persoonlijkheid stoornis. Het kan een heel mooi verhaal worden op het moment dat je de woede in je schrijven weg laat en gewoon je verhaal vertelt. Even een oefening, ga aan tafel zetten, zet je telefoon op opnamen stand, en vertel jouw, net als of er op dat moment iemand tegen over je zit die jouw niet kent, maar aan wie je, je verhaal heel graag wilt vertellen. En dan als je klaar bent alles opschrijven zoals je het hebt vertelt. Misschien krijg je dan makkelijker een verhaallijn in het schrijven?...

Lid sinds

3 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb de titel van dit hoofdstuk veranderd in 'Donkere wolken' ('Sprong naar leven' wil ik gebruiken!). Ik heb het hoofdstuk herschreven. Graag jullie commentaar? DONKERE WOLKEN Toen ik al ruim de twintig was gepasseerd, ging het steeds slechter. Ik zocht voor het eerst hulp bij het R. I. A. G. G. (nu G. G. Z.) in Amsterdam-Zuid en woonde toen bij mijn grootmoeder. Als ik nu terugkijk was dat het begin van alle ellende. In al die tijd heb ik heel veel psychologen en psychiaters gezien en ben verscheidene malen opgenomen op de psychiatrische afdeling van een algemeen ziekenhuis (P. A. A. Z.). Dit zijn afschuwelijke jaren geweest. Ik had nergens zin in, had geen plezier en alles koste me heel veel moeite. Slechts met één psychiater kon ik goed opschieten. Ik had hem gevraagd of hij zelf depressief was geweest. Zijn antwoord was: “ja”. Altijd heb ik keihard ‘gestreden’ tegen mijn depressies (denk aan: wandelen, joggen, racefietsen, zwemmen, tai chi, badminton, schaken, etc.). Van mijn familie heb ik geen begrip gehad. Echt kwalijk neem ik het ze niet; een depressie is van de ‘buitenkant’ niet zichtbaar. Wel vind ik dat ze wat meer belangstelling hadden kunnen tonen. Sinds 1996 ontvang ik een W. A. J. O. N. G. uitkering. Ik ben voor 80% - 100% afgekeurd. Ik ben het hier nooit mee eens geweest! En zeker niet na 1998 want ook al zit ik sindsdien in een rolstoel of loop met een rollator; met mijn hoofd en handen is niets mis. Ik was helaas ‘te laat’ om bezwaar aan te tekenen. In 2000 heb ik nog een test gedaan. Daar is toen uitgekomen dat ik een H. B. O./W. O. denknivo heb. Omdat ik nooit herbeoordeeld ben – in mijn uitkeringsituatie is dus niets veranderd, hoop ik door het schrijven en ontwerpen van dit boek mijn ‘eigen’ geld verdienen, zodat ik de uitkering vaarwel kan zeggen. Omdat het steeds slechter ging en ik niets meer deed (behalve in bed liggen), kreeg ik suicidale gedachten. Ook had ik inmiddels 7 mensen ontmoet die er door zelfmoord niet meer waren. Ik heb toen 2 keer geprobeerd om me op te hangen. Ik heb me nooit zo ellendig gevoeld toen ik na deze pogingen weer naar huis ging. Na te zijn opgenomen op een gesloten afdeling Psychiatrie van een academisch ziekenhuis, heb ik in 1998 d. m. v. een sprong van de 7e verdieping van een gebouw mezelf van het leven te beroven. Ik kan me van deze sprong niets herinneren. Ik heb dit eens aan mijn behandelend arts gevraagd en zij zei me dat dit kwam omdat ik toen ‘in trance’ was, wat ik onmiddellijk geloofde. Ook al heb ik er geen spijt van; ik ben immers niet meer depressief. Toch houd ik voor deze sprong mijn vader voor 100 % verantwoordelijk. Doordat ik sinds deze gebeurtenis in een rolstoel zit, kan ik mijn grootste passie (wandelen) niet meer uitoefenen evenals de vele ongemakken die ik als gehandicapte heb. Ruim een jaar ben ik na mijn sprong in een revalidatiecentrum geweest en heb daar (als rolstoelgebruiker) een aantal dingen geleerd. Toen ben ik weer naar mijn toenmalige woonplaats terug gegaan.
Het is wel al een heel pak duidelijker dan in je eerste versie! Goed gedaan. Ik kan je verhaal nu goed volgen. Ik kan me ook nog vinden in de mening van Elizabeth1995. Hoewel je stuk nu veel duidelijker is, is het nog steeds geen verhaal. Eerder een rapportering/samenvatting. Je vertelt wat er allemaal is gebeurd, maar in vogelvlucht. Hoe was dat in die instellingen? Hoe was het mat al die psychiaters? Vertel niet alleen feiten, maar vertel hoe het was. Laat ons begrijpen hoe het is om zoiets mee te maken. Wu weten we gewoon dat je hebt meegemaakt. Maar ik als lezer kan er me gene beeld van vormen hoe het allemaal is. Ga daar dieper op in. Beschrijf alles. Maak een hoofdstuk van meerdere A4'tjes alleen al over je tijd in die instellingen. Dat is wat mensen zal aantrekken in een biografie: laat je lezer weten hoe alles in z'n werk ging en hoe dat was i.p.v. een chronologie van de feiten te geven. Een vraagje. Hoeveel pagina's schat je dat je boek ongeveer zal hebben? Want als je hoofdstukken allemaal zo kort zijn en zo in vogelvlucht geschreven, kan ik me niet inbeelden dat je aan een 100-tal pagina's komt. Ik weet dat je waarschijnlijk niet te langdradig wil overkomen, maar nu heb je het omgekeerde. Durf uitweiden.

Lid sinds

6 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Op zich denk ik dat je hartstikke goed bezig bent 1eduard. Ik denk alleen dat je het anders zou moeten bekijken. Wat je nu aan het doen bent, is het maken van een raamwerk. Jouw manier van schrijven is prima om een samenvatting te maken van de elementen die je later in je boek wil verwerken. Dit is hartstikke handig voor het overzicht. Eigenlijk maak je een soort afvinklijst. Dit keer op keer herschrijven is, in mijn ogen, niet nodig. Als ik jou was zou ik twee dingen doen: 1: doorgaan met het schrijven zoals je nu bezig bent, om zo een heldere samenvatting te maken van het boek dat je wil gaan schrijven. 2: Leren verhalende scènes te schrijven. Stap twee is een vaardigheid die noodzakelijk is om een (goed) boek te kunnen schrijven. Het is echter ook iets dat je niet leert op de manier waarop je nu bezig bent. Hiermee wil ik absoluut niet zeggen dat ik denk dat je het niet kán, dat denk ik namelijk wel. Ik denk alleen dat je daar andere stappen voor moet zetten dan je nu doet. Ga eens meedoen met de wekelijkse schrijfopdrachten hier op het forum. Schrijf iedere dag een verhaaltje. Probeer daarbij zo beeldend mogelijk een verhaal te vertellen met een duidelijk begin en eind. Hou een dagboek bij. Leer online over het schrijven van scènes. Lees andere boeken en verhalen. Kijk hoe andere schrijvers schrijven, hoe een scène bij hen er uit ziet. Kijk ook op dit forum bij proeflezen bij de stukken van andere schrijvers, en de feedback die zij krijgen. Als je dan uiteindelijk je raamwerk klaar hebt, én geleerd hebt om verhalend te schrijven, ga dan pas beginnen met het schrijven van je boek. Dat is niets iets dat met een paar weken klaar is, dit is iets dat een lange adem nodig heeft. Maar je weet wat ze zeggen, goed werk heeft tijd nodig. Volgens mij is dit boek heel belangrijk voor jou, ik hoop dan ook dat je het de tijd en aandacht wil geven die het nodig heeft. Je bent natuurlijk helemaal vrij om het op jouw manier te doen, maar dat is het advies dat ik je zou willen geven.

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Weten jullie waarom het mij zoveel moeite kost om verhalend te schrijven? Omdat ik zo min mogelijk aan deze afschuwelijke periode wil denken! Dat kan ik wel bijvoorbeeld over zuid-amerika waar ik 4 jaar heb geleefd. Misschien kan ik beide themas opnemen in mijn boek?

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Op zich denk ik dat je hartstikke goed bezig bent 1eduard. Ik denk alleen dat je het anders zou moeten bekijken. Wat je nu aan het doen bent, is het maken van een raamwerk. Jouw manier van schrijven is prima om een samenvatting te maken van de elementen die je later in je boek wil verwerken. Dit is hartstikke handig voor het overzicht. Eigenlijk maak je een soort afvinklijst. Dit keer op keer herschrijven is, in mijn ogen, niet nodig. Als ik jou was zou ik twee dingen doen: 1: doorgaan met het schrijven zoals je nu bezig bent, om zo een heldere samenvatting te maken van het boek dat je wil gaan schrijven. 2: Leren verhalende scènes te schrijven. Stap twee is een vaardigheid die noodzakelijk is om een (goed) boek te kunnen schrijven. Het is echter ook iets dat je niet leert op de manier waarop je nu bezig bent. Hiermee wil ik absoluut niet zeggen dat ik denk dat je het niet kán, dat denk ik namelijk wel. Ik denk alleen dat je daar andere stappen voor moet zetten dan je nu doet. Ga eens meedoen met de wekelijkse schrijfopdrachten hier op het forum. Schrijf iedere dag een verhaaltje. Probeer daarbij zo beeldend mogelijk een verhaal te vertellen met een duidelijk begin en eind. Hou een dagboek bij. Leer online over het schrijven van scènes. Lees andere boeken en verhalen. Kijk hoe andere schrijvers schrijven, hoe een scène bij hen er uit ziet. Kijk ook op dit forum bij proeflezen bij de stukken van andere schrijvers, en de feedback die zij krijgen. Als je dan uiteindelijk je raamwerk klaar hebt, én geleerd hebt om verhalend te schrijven, ga dan pas beginnen met het schrijven van je boek. Dat is niets iets dat met een paar weken klaar is, dit is iets dat een lange adem nodig heeft. Maar je weet wat ze zeggen, goed werk heeft tijd nodig. Volgens mij is dit boek heel belangrijk voor jou, ik hoop dan ook dat je het de tijd en aandacht wil geven die het nodig heeft. Je bent natuurlijk helemaal vrij om het op jouw manier te doen, maar dat is het advies dat ik je zou willen geven.
Hartelijk dank voor je uitgebreide reactie! Het klopt dat ik werk volgens een raamwerk. Onderstaand zie je de beoogde hoofdstukken (deze heb ik al lang). HOOFDSTUKKEN: 1 OPGROEIEN 2 DONKERE WOLKEN 3 ‘LEVEN’ 4 ZUID-AMERIKA 5 TERUG 6 NU Verhalend schrijven? Ik zal je tips opvolgen. P. s. waar vind ik de wekelijkse schrijfopdrachten?

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb de titel van dit hoofdstuk veranderd in 'Donkere wolken' ('Sprong naar leven' wil ik gebruiken!). Ik heb het hoofdstuk herschreven. Graag jullie commentaar? DONKERE WOLKEN Toen ik al ruim de twintig was gepasseerd, ging het steeds slechter. Ik zocht voor het eerst hulp bij het R. I. A. G. G. (nu G. G. Z.) in Amsterdam-Zuid en woonde toen bij mijn grootmoeder. Als ik nu terugkijk was dat het begin van alle ellende. In al die tijd heb ik heel veel psychologen en psychiaters gezien en ben verscheidene malen opgenomen op de psychiatrische afdeling van een algemeen ziekenhuis (P. A. A. Z.). Dit zijn afschuwelijke jaren geweest. Ik had nergens zin in, had geen plezier en alles koste me heel veel moeite. Slechts met één psychiater kon ik goed opschieten. Ik had hem gevraagd of hij zelf depressief was geweest. Zijn antwoord was: “ja”. Altijd heb ik keihard ‘gestreden’ tegen mijn depressies (denk aan: wandelen, joggen, racefietsen, zwemmen, tai chi, badminton, schaken, etc.). Van mijn familie heb ik geen begrip gehad. Echt kwalijk neem ik het ze niet; een depressie is van de ‘buitenkant’ niet zichtbaar. Wel vind ik dat ze wat meer belangstelling hadden kunnen tonen. Sinds 1996 ontvang ik een W. A. J. O. N. G. uitkering. Ik ben voor 80% - 100% afgekeurd. Ik ben het hier nooit mee eens geweest! En zeker niet na 1998 want ook al zit ik sindsdien in een rolstoel of loop met een rollator; met mijn hoofd en handen is niets mis. Ik was helaas ‘te laat’ om bezwaar aan te tekenen. In 2000 heb ik nog een test gedaan. Daar is toen uitgekomen dat ik een H. B. O./W. O. denknivo heb. Omdat ik nooit herbeoordeeld ben – in mijn uitkeringsituatie is dus niets veranderd, hoop ik door het schrijven en ontwerpen van dit boek mijn ‘eigen’ geld verdienen, zodat ik de uitkering vaarwel kan zeggen. Omdat het steeds slechter ging en ik niets meer deed (behalve in bed liggen), kreeg ik suicidale gedachten. Ook had ik inmiddels 7 mensen ontmoet die er door zelfmoord niet meer waren. Ik heb toen 2 keer geprobeerd om me op te hangen. Ik heb me nooit zo ellendig gevoeld toen ik na deze pogingen weer naar huis ging. Na te zijn opgenomen op een gesloten afdeling Psychiatrie van een academisch ziekenhuis, heb ik in 1998 d. m. v. een sprong van de 7e verdieping van een gebouw mezelf van het leven te beroven. Ik kan me van deze sprong niets herinneren. Ik heb dit eens aan mijn behandelend arts gevraagd en zij zei me dat dit kwam omdat ik toen ‘in trance’ was, wat ik onmiddellijk geloofde. Ook al heb ik er geen spijt van; ik ben immers niet meer depressief. Toch houd ik voor deze sprong mijn vader voor 100 % verantwoordelijk. Doordat ik sinds deze gebeurtenis in een rolstoel zit, kan ik mijn grootste passie (wandelen) niet meer uitoefenen evenals de vele ongemakken die ik als gehandicapte heb. Ruim een jaar ben ik na mijn sprong in een revalidatiecentrum geweest en heb daar (als rolstoelgebruiker) een aantal dingen geleerd. Toen ben ik weer naar mijn toenmalige woonplaats terug gegaan.
Het is wel al een heel pak duidelijker dan in je eerste versie! Goed gedaan. Ik kan je verhaal nu goed volgen. Ik kan me ook nog vinden in de mening van Elizabeth1995. Hoewel je stuk nu veel duidelijker is, is het nog steeds geen verhaal. Eerder een rapportering/samenvatting. Je vertelt wat er allemaal is gebeurd, maar in vogelvlucht. Hoe was dat in die instellingen? Hoe was het mat al die psychiaters? Vertel niet alleen feiten, maar vertel hoe het was. Laat ons begrijpen hoe het is om zoiets mee te maken. Wu weten we gewoon dat je hebt meegemaakt. Maar ik als lezer kan er me gene beeld van vormen hoe het allemaal is. Ga daar dieper op in. Beschrijf alles. Maak een hoofdstuk van meerdere A4'tjes alleen al over je tijd in die instellingen. Dat is wat mensen zal aantrekken in een biografie: laat je lezer weten hoe alles in z'n werk ging en hoe dat was i.p.v. een chronologie van de feiten te geven. Een vraagje. Hoeveel pagina's schat je dat je boek ongeveer zal hebben? Want als je hoofdstukken allemaal zo kort zijn en zo in vogelvlucht geschreven, kan ik me niet inbeelden dat je aan een 100-tal pagina's komt. Ik weet dat je waarschijnlijk niet te langdradig wil overkomen, maar nu heb je het omgekeerde. Durf uitweiden.
Hoeveel pagina's mijn boek zal hebben? Geen idee. Ik zal eerst moeten leren om verhalend te schrijven.

Lid sinds

6 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
1eduard de wekelijkse schrijfopdracht van deze week vind je hier: https://schrijvenonline.org/forum/themaforums/wek… Als je meedoet kan je je eigen inzending hier plaatsen: https://schrijvenonline.org/forum/themaforums/wek… Ook kan je hier de inzendingen van andere schrijvers lezen. De schrijfopdracht van deze week is meteen een mooie oefening voor je voor het verhalend schrijven!

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
1eduard de wekelijkse schrijfopdracht van deze week vind je hier: https://schrijvenonline.org/forum/themaforums/wek… Als je meedoet kan je je eigen inzending hier plaatsen: https://schrijvenonline.org/forum/themaforums/wek… Ook kan je hier de inzendingen van andere schrijvers lezen. De schrijfopdracht van deze week is meteen een mooie oefening voor je voor het verhalend schrijven!
Ok, hartelijk dank!

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb nog eens nagedacht: Mijn intentie is helemaal niet om schrijver te worden! Daar heb ik geen talent voor en momenteel geen tijd (ik woon zelfstandig en heb geen vaste hulp ondanks dat ik rolstoelgebruiker ben)). Ik denk echter dat ik een goed verhaal heb en omdat hier niemand in geinteresseerd was, wil ik dit graag laten uitgeven, zodat eens eindelijk het werkelijke verhaal toegankelijk is voor anderen. Ook wil ik met de uitgave van dit schrijven een punt te kunnen zetten achter mijn verleden. Mij spreekt de reactie van Imke83 aan om zelf verhalen op te schrijven. Alleen denk ik nu niet om dit zelf te doen, maar om mij te laten interviewen en dezen te maken tot een boek(je). Wie heeft suggesties?

Lid sinds

5 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik denk echter dat ik een goed verhaal heb en omdat hier niemand in geinteresseerd was, wil ik dit graag laten uitgeven, zodat eens eindelijk het werkelijke verhaal toegankelijk is voor anderen.
Ik wil niet hard zijn. Maar als niemand hierin geïnteresseerd is, waarom zou hier iemand dan over willen schrijven? Behalve jij? Jij bent de enige die weet hoe het was, en hoe het is. Jij bent degene die het beste kan verwoorden. Leren schrijven kost tijd, neem die tijd, gebruik de tips en leer het jezelf. Als niemand er geïnteresseerd in is, dan moet jij mensen die interesse uitlokken door het zelf te doen.

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
l Ik denk echter dat ik een goed verhaal heb en omdat hier niemand in geinteresseerd was, wil ik dit graag laten uitgeven, zodat eens eindelijk het werkelijke verhaal toegankelijk is voor anderen.
Ik wil niet hard zijn. Maar als niemand hierin geïnteresseerd is, waarom zou hier iemand dan over willen schrijven? Behalve jij? Jij bent de enige die weet hoe het was, en hoe het is. Jij bent degene die het beste kan verwoorden. Leren schrijven kost tijd, neem die tijd, gebruik de tips en leer het jezelf. Als niemand er geïnteresseerd in is, dan moet jij mensen die interesse uitlokken door het zelf te doen.
Er zijn wel degelijk mensen geinteresseerd! Van mijn familie was er (helaas) niemand geinteresseerd.

Lid sinds

3 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb nog eens nagedacht: Mijn intentie is helemaal niet om schrijver te worden! Daar heb ik geen talent voor en momenteel geen tijd (ik woon zelfstandig en heb geen vaste hulp ondanks dat ik rolstoelgebruiker ben)). Ik denk echter dat ik een goed verhaal heb en omdat hier niemand in geinteresseerd was, wil ik dit graag laten uitgeven, zodat eens eindelijk het werkelijke verhaal toegankelijk is voor anderen. Ook wil ik met de uitgave van dit schrijven een punt te kunnen zetten achter mijn verleden. Mij spreekt de reactie van Imke83 aan om zelf verhalen op te schrijven. Alleen denk ik nu niet om dit zelf te doen, maar om mij te laten interviewen en dezen te maken tot een boek(je). Wie heeft suggesties?
Ik denk niet dat een interviewbundel erg populair zal zijn. Wat ik aanraad als je dit boek wil schrijven zonder je te verdiepen in het schrijven, is dat je iemand zoekt die een boek wil baseren op de gebeurtenissen. Een autobiografie kan je niet door iemand anders laten schrijven, maar je kan wel je verhaal aan iemand toevertrouwen die er dan een verhaal van maakt.

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb nog eens nagedacht: Mijn intentie is helemaal niet om schrijver te worden! Daar heb ik geen talent voor en momenteel geen tijd (ik woon zelfstandig en heb geen vaste hulp ondanks dat ik rolstoelgebruiker ben)). Ik denk echter dat ik een goed verhaal heb en omdat hier niemand in geinteresseerd was, wil ik dit graag laten uitgeven, zodat eens eindelijk het werkelijke verhaal toegankelijk is voor anderen. Ook wil ik met de uitgave van dit schrijven een punt te kunnen zetten achter mijn verleden. Mij spreekt de reactie van Imke83 aan om zelf verhalen op te schrijven. Alleen denk ik nu niet om dit zelf te doen, maar om mij te laten interviewen en dezen te maken tot een boek(je). Wie heeft suggesties?
Ik denk niet dat een interviewbundel erg populair zal zijn. Wat ik aanraad als je dit boek wil schrijven zonder je te verdiepen in het schrijven, is dat je iemand zoekt die een boek wil baseren op de gebeurtenissen. Een autobiografie kan je niet door iemand anders laten schrijven, maar je kan wel je verhaal aan iemand toevertrouwen die er dan een verhaal van maakt.
Uitstekend idee! Maar waar kan ik zo iemand zoeken?

Lid sinds

3 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb nog eens nagedacht: Mijn intentie is helemaal niet om schrijver te worden! Daar heb ik geen talent voor en momenteel geen tijd (ik woon zelfstandig en heb geen vaste hulp ondanks dat ik rolstoelgebruiker ben)). Ik denk echter dat ik een goed verhaal heb en omdat hier niemand in geinteresseerd was, wil ik dit graag laten uitgeven, zodat eens eindelijk het werkelijke verhaal toegankelijk is voor anderen. Ook wil ik met de uitgave van dit schrijven een punt te kunnen zetten achter mijn verleden. Mij spreekt de reactie van Imke83 aan om zelf verhalen op te schrijven. Alleen denk ik nu niet om dit zelf te doen, maar om mij te laten interviewen en dezen te maken tot een boek(je). Wie heeft suggesties?
Ik denk niet dat een interviewbundel erg populair zal zijn. Wat ik aanraad als je dit boek wil schrijven zonder je te verdiepen in het schrijven, is dat je iemand zoekt die een boek wil baseren op de gebeurtenissen. Een autobiografie kan je niet door iemand anders laten schrijven, maar je kan wel je verhaal aan iemand toevertrouwen die er dan een verhaal van maakt.
Uitstekend idee! Maar waar kan ik zo iemand zoeken?
Goh, daar heb ik geen idee van. Misschien hier op het forum iets plaatsen? Eventueel kan je ook opzoeken of er andere schrijversfora zijn en daar je vraag plaatsen. Ik wens je veel succes met je zoektocht!

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb nog eens nagedacht: Mijn intentie is helemaal niet om schrijver te worden! Daar heb ik geen talent voor en momenteel geen tijd (ik woon zelfstandig en heb geen vaste hulp ondanks dat ik rolstoelgebruiker ben)). Ik denk echter dat ik een goed verhaal heb en omdat hier niemand in geinteresseerd was, wil ik dit graag laten uitgeven, zodat eens eindelijk het werkelijke verhaal toegankelijk is voor anderen. Ook wil ik met de uitgave van dit schrijven een punt te kunnen zetten achter mijn verleden. Mij spreekt de reactie van Imke83 aan om zelf verhalen op te schrijven. Alleen denk ik nu niet om dit zelf te doen, maar om mij te laten interviewen en dezen te maken tot een boek(je). Wie heeft suggesties?
Ik denk niet dat een interviewbundel erg populair zal zijn. Wat ik aanraad als je dit boek wil schrijven zonder je te verdiepen in het schrijven, is dat je iemand zoekt die een boek wil baseren op de gebeurtenissen. Een autobiografie kan je niet door iemand anders laten schrijven, maar je kan wel je verhaal aan iemand toevertrouwen die er dan een verhaal van maakt.
Uitstekend idee! Maar waar kan ik zo iemand zoeken?
Goh, daar heb ik geen idee van. Misschien hier op het forum iets plaatsen? Eventueel kan je ook opzoeken of er andere schrijversfora zijn en daar je vraag plaatsen. Ik wens je veel succes met je zoektocht!
Bedankt!

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb besloten om zelf mijn boek te schrijven. Ik hoop dat jullie mij hierbij willen helpen!

Lid sinds

10 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb besloten om zelf mijn boek te schrijven. Ik hoop dat jullie mij hierbij willen helpen!
Dat doen volgens mij al velen op dit forum. Wat doe je met hun hulp?

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb besloten om zelf mijn boek te schrijven. Ik hoop dat jullie mij hierbij willen helpen!
Dat doen volgens mij al velen op dit forum. Wat doe je met hun hulp?
Sorry, ik denk dat je dit topic niet hebt gevolgd!

Lid sinds

10 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik heb besloten om zelf mijn boek te schrijven. Ik hoop dat jullie mij hierbij willen helpen!
Dat doen volgens mij al velen op dit forum. Wat doe je met hun hulp?
Sorry, ik denk dat je dit topic niet hebt gevolgd!
Sorry, je hebt gelijk. Er zijn meerdere Yrret en meerdere 1eduard. Ik haal ze telkens door elkaar. Het is inderdaad onnavolgbaar als je dit topic wel/niet volgt. Je hebt dus besloten om zelf je eigen boek te schrijven. En je hoopt dat 'jullie' - jou daarmee willen helpen. Aan wie ... en wat voor hulp denk jij dan?

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Achteraf gezien denk ik dat dit een overbodige zin was. Ik heb al veel hulp c. q. adviezen gehad. NOW IT'S UP TO ME!

Lid sinds

4 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker
Hallo Eduard, even ter bemoediging: Een boek over jouw levensverhaal kan denk ik erg mooi en ook bemoedigend voor andere mensen in eenzelfde situatie kan zijn. Er zijn tenslotte genoeg mensen die lang of kort met een depressie te maken hebben. Dat het met jou nu mentaal beter gaat, kan een les zijn waar anderen wat aan hebben. De tips over een cursus Verhalend Schrijven of iemand die in samenwerking met jou het boek voor je schrijft, zijn denk ik waardevolle tips (ik ben zelf nog onervaren in het schrijven en heb daarnaast weinig tijd, anders had ik je graag verder op weg geholpen). Ik wens je veel succes!

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hallo Eduard, even ter bemoediging: Een boek over jouw levensverhaal kan denk ik erg mooi en ook bemoedigend voor andere mensen in eenzelfde situatie kan zijn. Er zijn tenslotte genoeg mensen die lang of kort met een depressie te maken hebben. Dat het met jou nu mentaal beter gaat, kan een les zijn waar anderen wat aan hebben. De tips over een cursus Verhalend Schrijven of iemand die in samenwerking met jou het boek voor je schrijft, zijn denk ik waardevolle tips (ik ben zelf nog onervaren in het schrijven en heb daarnaast weinig tijd, anders had ik je graag verder op weg geholpen). Ik wens je veel succes!
Een boek over jouw levensverhaal kan denk ik erg mooi en ook bemoedigend voor andere mensen in eenzelfde situatie kan zijn. Er zijn tenslotte genoeg mensen die lang of kort met een depressie te maken hebben. Dat het met jou nu mentaal beter gaat, kan een les zijn waar anderen wat aan hebben. NIETS AAN TOE TE VOEGEN! HARTELIJK DANK!

Lid sinds

4 jaar 4 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dag Eduard, ik volg al een tijdje je topic en ook de voorgaande. Je worstelt met je verhaal die je echt kwijt wil maar ik vrees dat je in het hoofdstuk hierboven enkel komt tot op opsomming van feiten en gebeurtenissen. Misschien vind je dat maar niets maar heb je er al eens aan gedacht om je verhaal te schrijven alsof het over iemand anders gaat? Noem hem Eduard als je wil maar vertel erover alsof hij het allemaal net meemaakt, een roman bedoel ik dus. Je hoofdstuk hierboven alleen al is voldoende om een half boek te schrijven. Ik zou beginnen met de sprong en via flashbacks terug gaan naar wat het personage zover heeft gebracht. Als dit verteld is kan je verder gaan met de revalidatie tot op je huidige leven nu. Met je persoonlijke ervaring kan dit een heel boeiend verhaal worden, toegankelijk en interessant voor iedereen. Succes.

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dag Eduard, ik volg al een tijdje je topic en ook de voorgaande. Je worstelt met je verhaal die je echt kwijt wil maar ik vrees dat je in het hoofdstuk hierboven enkel komt tot op opsomming van feiten en gebeurtenissen. Misschien vind je dat maar niets maar heb je er al eens aan gedacht om je verhaal te schrijven alsof het over iemand anders gaat? Noem hem Eduard als je wil maar vertel erover alsof hij het allemaal net meemaakt, een roman bedoel ik dus. Je hoofdstuk hierboven alleen al is voldoende om een half boek te schrijven. Ik zou beginnen met de sprong en via flashbacks terug gaan naar wat het personage zover heeft gebracht. Als dit verteld is kan je verder gaan met de revalidatie tot op je huidige leven nu. Met je persoonlijke ervaring kan dit een heel boeiend verhaal worden, toegankelijk en interessant voor iedereen. Succes.
Goeie tip om mijn verhaal aan iemand anders te vertellen! Wat het hoofdstuk betreft: In #27 kun je zien dat mijn boek uit verschillende hoofdstukken zal bestaan.

Lid sinds

3 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dag Eduard Wat leuk om te zien dat je er toch zelf voor gaat! Ik volg dit topic en ook het vorige al van in het begin en ben best benieuwd hoe het uiteindelijk zal evolueren. Veel succes!

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Dag Eduard Wat leuk om te zien dat je er toch zelf voor gaat! Ik volg dit topic en ook het vorige al van in het begin en ben best benieuwd hoe het uiteindelijk zal evolueren. Veel succes!
Hartelijk dank!

Lid sinds

3 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hele drukke week gehad, waarin ik mijn vakantie(?) geld heb ontvangen en direkt heb uitgegeven (achterstallige benodigdheden). Ik wil me nu zoveel mogelijk op mijn boek richten en denk dit d. m. v. de tip van Limbus (#45) te doen en mee te doen aan de wekelijkse schrijfopdracht. Wat vinden jullie hiervan?

Lid sinds

3 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ik kan dit alleen maar aanmoedigen. Blijf oefenen, zoek naar feedback. Op Sweek doen ze ook maandelijks een wedstrijd waarin je een kortverhaal van 250 woorden moet schrijven over een bepaald thema. Misschien is dat ook een idee? Het doel is dan om in 250 woorden een krachtige scène leert neerzetten en een verhaal leert vertellen met niet te veel maar ook niet te weinig info. PS: je hoeft je niet te verontschuldigen als je een tijdje weinig van je hebt laten horen. Dat je het druk hebt, dat zijn jou zaken en dat hoef je niet uit te leggen. Je bent ons geen verklaring schuldig.