Lid sinds

13 jaar 4 maanden

Rol

[biografie] Helende vingers (Schrijfopdracht uit Schrijven Magazine)

Ik heb lang zitten piekeren of ik dit stukje wel wilde delen. Ik schreef dit bijna een jaar geleden na een donkere nacht met mijn jongste. Omdat het nu toch weer goed gaat met haar, toch besloten om het te delen dus. Een stukje over vingers. De hare. De mijne. Wat wil ik weten? Tja, eigenlijk gewoon hoe jullie het vinden. Is de essentie gevat in dit korte stukje? Wat zouden jullie anders doen? En gewoon: *tips*. Hoe is mijn schrijfstijl? Groet, Wondelgijn

Fragment

Helende vingers Zwijgend zit ik naast je. Jouw handen liggen koud en gespannen op de dekens. Je ogen houd je stijf gesloten, niet van plan mij toe te laten in jouw wereld. Ik streel je vingers. Voorzichtig, bang dat ik weggeslagen wordt. Ze zijn lang en slank, die vingers van je. Net als de mijne. Indovingers, zo noemen we ze gekscherend. Stiekem trots op de afkomst. Maar dat was in goede dagen. In de nachten dat ik bij je mocht zijn. Sussend, troostend. Steeds weer herhalend ‘Het was maar een droom.’ Dit is een slechte nacht. Een nacht waarin alles is veranderd. Waarin een nare droom veranderd is in een nachtmerrie. Beiden weten we het, beiden benoemen we het niet. ‘Wil je wat drinken?’ Mijn stem klinkt schel en onnatuurlijk door de schemerige kamer. Je schudt je hoofd, opent je ogen en kijkt me een fractie van een seconde aan. Dan draai je je gezicht snel weg. Van mij. Van ons. Ik zucht zachtjes. In mezelf. Vraag me af wat ik moet doen. ik voel me machteloos. Wanhopig bijna. Ik weet niet hoe ik contact kan maken met je, hoe ik je bereiken kan. Dan waag ik het erop. Ik pak je hand en vlecht mijn vingers door de jouwe. ‘Lieverd, wat heb je gedaan? En waarom?’ fluister ik. Tranen glijden over je wangen, verdwijnen in je hals. Je slikt een keer en veegt met je andere hand driftig over je gezicht. Boos. Op de wereld. Op mij. Op jezelf. Ik voel hoe je probeert om je hand los te trekken uit de mijne. Ik laat het niet toe. Net als al die jaren geleden, toen je geklemd aan mijn vingers probeerde te leren lopen, houd ik stevig vast aan wat verbindt tussen jou en mij. Een paar vingers. Om vast te houden. Evenwicht te bewaren. ‘Het was niet mijn bedoeling…’ fluister je ineens zacht. ‘Echt niet, mama. Geloof me. Ik wil niet dood. Ik had niet in de gaten dat ik al zoveel had genomen. Ik wilde gewoon van de pijn af. Snel.’ Nu stromen de tranen over mijn gezicht. ‘Dat weet ik wel’, zeg ik terwijl ik me afvraag of dit écht wel zo is. Dan hijs ik mezelf op aan jouw vingers. Stevig. Vastberaden. Met mijn ogen op het infuus trek ik je in mijn armen. Ik sus, ik troost, net als al die jaren geleden. Deze nacht verandert er iets. Ik bid ook. Voor het eerst sinds tijden. Ik bid met mijn handen om de jouwe. In mezelf. Zachtjes, om je niet te storen. Ik bid om kracht, om inzicht en herstel. Maar vooral bid ik om sterke handen met stevige vingers zodat ik je vast kan houden, op kan vangen en bij kan staan. De weg is lang. Maar we komen er wel. Jij en ik.

Lid sinds

9 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Ingrijpend stukje, mooi geschreven. Ben blij voor je dat het nu beter gaat. :)

Lid sinds

9 jaar 9 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Heel mooi geschreven Wondelgijn. Ja, wat vingers al niet kunnen doen; ik denk daarbij ook meteen aan handen. Zij zijn onlosmakelijk verbonden met elkaar. De stijl is naar mijn mening, prima. Mooie korte zinnen, past goed bij dit stukje. Dank je wel voor het delen vrg

Lid sinds

12 jaar 5 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Een heel mooi stuk. Het lijkt me heel moeilijk om zoiets te schrijven en nog moeilijker om het vervolgens te delen. Je hebt een fijne stijl, de opbouw is goed en je weet het gevoel goed over te brengen. 'Ik zucht zachtjes. In mezelf. Vraag me af wat ik moet doen. ik voel me machteloos. Wanhopig bijna. Ik weet niet hoe ik contact kan maken met je, hoe ik je bereiken kan.' Dit stukje zou je weg kunnen laten, hier benoem je eigenlijk wat je daarvoor tussen de regels door al geschreven hebt.

Lid sinds

9 jaar 10 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Wondelgijn, Is de essentie gevat in dit korte stukje? Ik vind van wel Wat zouden jullie anders doen? Minder returns Hoe is mijn schrijfstijl? Het leest prettig, duidelijke zinnen. Ik ben het eens met de opmerking van Spirit. 'Mijn stem klinkt schel en onnatuurlijk door de schemerige kamer.' misschien 'in' ipv 'door' (?) Groet,

Lid sinds

9 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hey Wondelgijn! Ik vind de titel fijn gevonden. wat mij treft is dat daardoor de essentie naar voren komt. Ik vind het trouwens "helend" geschreven en zeker de moeite waard om te delen ... tof ook dat alles weer goed kwam, hoor! Groetjes!

Lid sinds

9 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
Hallo Wondelgijn, Wat een prachtig fragment. Voor mij heel herkenbaar geschreven. Zo gaat dat en qua inhoud wat fijn dat je de verbinding zocht!! Qua tekst overzicht zijn de lange en korte zinnen niet zo in verhouding en dat leest wat lastig. hartelijke groet,