Start » Proeflezen » [biografie] Feestweek

[biografie] Feestweek

Door: waarzegstersamiera
Op: 31 juli 2017

Ik ben geen schrijfster maar artieste. Ongeveer 40 jaar heb ik door Nederland rondgetoerd als buikdanseres, slangenbezweerster en fakir met mijn oosterse show. Opgetreden op personeelsfeesten, bruiloften, in discotheken, bij studenten, militairen enz. Afgelopen zomer heb ik mijn buikdanskostuum aan de wilgen gehangen, letterlijk, ik heb er een foto van gemaakt. Nu ik terugkijk op een lange artiestencarrière bruist mijn hoofd van de herinneringen en de verhalen. Ik heb een enorme drang om het allemaal op te schrijven. Dus ik ben begonnen met het schrijven van mijn autobiografie. Er zijn al 6 hoofdstukken klaar. Die gaan over de begintijd, hoe ik leer vuurspugen, over glasscherven lopen, met een python en boa constrictor dansen. Het zal nog wel twee jaar duren voordat mijn boek af is, het gaat langzaam, ik denk lang na over een zin. Meestal 's nachts.

Hier volgt een anekdote uit ongeveer 1990. Hoe vinden jullie mijn schrijfstijl ?
Zijn er tips voor het schrijven van een autobiografie?

Is er iemand die al mijn hoofdstukken wilt proeflezen ?

Fragment: 

Versierde straten. Lichtjes in de tuinen. Een feesttent op het dorpsplein. Elke dorpeling zal dit herkennen: De Jaarlijkse Feestweek. De hele week zijn er leuke dingen te doen maar de laatste dag, staat helemaal bol van de activiteiten. Een optocht door het dorp. Wedstrijden op het sportveld. Spelletjes voor de kinderen. En tot diep in de nacht feest met muziek in de feesttent. Het halve dorp is uitgelopen om mee te doen met de activiteiten. De andere helft is vrijwilliger om alles in goede banen te leiden. Rondom het dorp staat aan het eind van elke straat een rood-wit hek. Voor elk hek staat een stoere man. Wijdbeens met de armen over elkaar. En met een verkeersregelaarsvestje aan. Niet dat hij iets te regelen heeft. Hij is de toegangsbewaker.
“Niemand doorlaten,” is zijn opdracht.
Probeer daar maar eens binnen te komen als artiest. Dat lukt je bijna niet. Ook al zwaai je met het contract waarin je boeking zwart op wit vermeld staat. Ook al heb je nog zo goed met de organisatie afgesproken dat je doorgelaten zal worden. Ook al gooi je al je charmes in de strijd. Ook al verliest je chauffeur zijn geduld en wordt hij boos.
“Niemand doorlaten,” is zijn opdracht.
Ik hoor de lezer denken: dan bel je toch even naar de organisatie? Maar nee, mijn verhalen stammen nog uit het pre-mobiele telefoon tijdperk.
Toch had ik bij dit soort noodgevallen altijd nog één troef achter de hand:
“Ik heb levende slangen bij me en die worden te warm in een stilstaande auto. Hoe warmer een slang is hoe wilder hij wordt.”
Die opmerking werkte altijd. De houding van de toegangsbewaker veranderde op slag. Geschrokken en gedwee zette hij het hek opzij. Hij haalde een walkie-talkie tevoorschijn en waarschuwde de organisator:
“Er komt een auto met echte slangen aan!”

Het eerste obstakel was genomen. Maar dan. In een dorp dat hermetisch is afgesloten voor verkeer lopen de mensen midden op straat. En ook al horen ze een auto rijden, ze willen van geen wijken weten. Een enkeling kijkt nieuwsgierig achterom om daarna meteen weer met de neus naar voren door te lopen. Je ziet ze denken: wij gaan écht niet opzij voor een auto. Meestal werden we al snel gespot door een vrijwilliger die ons dan vakkundig door de mensenmassa naar het podium loodste.

Eens kwamen we midden in een optocht terecht. We waren het hek al gepasseerd en reden het dorp. Er liepen geen mensen midden op straat, maar die stonden in rijen dik opgesteld op de trottoirs. Opeens reden we achter een versierde praalwagen. En achter ons sloot een praalwagen aan. We konden niet voor- of achteruit en al helemaal niet inhalen. Een optocht verplaatst zich stapvoets en dat is heel erg langzaam. Na een tijdje zagen we de lol er wel van in en begonnen te zwaaien naar de mensen aan de kant. Maar het publiek kon het niet waarderen en wierp ons boze blikken toe. Gelukkig konden we via een zijstraat ontsnappen.

Op een keer reden we naar een dorp in Oost-Groningen. Ik was daar geboekt om verschillende optredens te verzorgen. Ook hier stuitten we op een hek, of eigenlijk meerdere hekken die samen de hele straat versperden. En er stond een mannetje bij met een pet op en met klompen aan. We legden uit, dat we naar het podium moesten vanwege een optreden. Maar de man schudde zijn hoofd en zei :
“Onmeuglijk.”
Hij begon in onverstaanbaar Gronings een heel verhaal af te steken. Nu ben ik zelf een Groningse maar dit kon ik amper verstaan. Toch meende ik wel te horen: 'gainain deurloat'n'. Hij wees naar de berm en zei ook zoiets van:
” Joe kenn'n joen woag'n doar neerzett'n en din verder loop'm.”
Mijn roadie verloor zijn geduld. Hij stapte uit en raadde de man in zeer duidelijke taal aan om ons onmiddellijk door te laten. De man gaf geen krimp. Stoïcijns pakte hij zijn walkie-talkie en begon wat te prevelen in het ding. Het enige verstaanbare woord dat we opvingen was: politie. Ik dacht: Hè? Belt hij de politie? Zo brutaal waren we nu toch ook weer niet geweest?
Even later kwam er inderdaad een politiewagen aan. Mét zwaailicht. O jee, dacht ik, nou zullen we het hebben. De politieagent draaide zijn raampje naar beneden en zei:
“Rie moar achter mie oan”.
Het mannetje zette het hekwerk opzij en tikte tegen zijn pet als groet. En daar reden we door het dorp, achter een politieauto met zwaailicht aan, die als escorte voor ons uit reed naar het podium. Ik voelde me toen heel even een echte diva.
En zo zie je maar: ook in Oost-Groningen is de politie je beste vriend

Reacties

janpmeijers
Laatst aanwezig: 8 uren 13 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 5061

waarzegstersamiera,

Citaat:

Hier volgt een anekdote uit ongeveer 1990. Hoe vinden jullie mijn schrijfstijl ?

Je begint inderdaad met een anekdote, echter halverwege ga je dingen in het algemeen vertellen. Kijk maar naar deze zinnen, die hebben niet specifiek betrekking op 1 gebeurtenis:

Citaat:

Toch had ik bij dit soort noodgevallen altijd nog één troef achter de hand

... ik had echter een troef achter de hand, enz.

Citaat:

Die opmerking werkte altijd.

die opmerking werkte, enz

Citaat:

In een dorp dat hermetisch is afgesloten voor verkeer lopen de mensen midden op straat.

het dorp was hermetisch afgesloten en ...

Citaat:

Meestal werden we al snel gespot door een vrijwilliger

We werden al snel gespot ...

Citaat:

Eens kwamen we midden in een optocht terecht.

We kwamen midden in een optocht.

Citaat:

Op een keer reden we naar een dorp in Oost-Groningen.

maak het specifiek, vertel gebeurtenis voor gebeurtenis en behandel ze allemaal als zelfstandige verhalen. De rode draad zijn de personen die steeds terugkeren in die verhalen.

verder: probeer consequent te zijn in de tijd waarin je schrijft. Nu gebruik je tegenwoordige en verleden tijd door elkaar. Maak een keus. je hebt veel te vertellen!

succes.

Yrret
Laatst aanwezig: 6 uren 52 min geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 5106
waarzegstersamiera schreef:

Ik ben geen schrijfster maar artieste.

Je bent nu beide,

waarzegstersamiera schreef:

Het zal nog wel twee jaar duren voordat mijn boek af is, het gaat langzaam, ik denk lang na over een zin. Meestal 's nachts.

Je kan veel, maar [nog] niet in de toekomst kijken.

waarzegstersamiera schreef:

Hier volgt een anekdote uit ongeveer 1990. Hoe vinden jullie mijn schrijfstijl ?

Het is een - ik ga je heel veel vertellen - schrijfstijl. Veel meer dan mij lief is.
Een [w]aardige anekdote is een fractie uit je fragment. De slangen.

waarzegstersamiera schreef:

Toch had ik bij dit soort noodgevallen altijd nog één troef achter de hand:
“Ik heb levende slangen bij me en die worden te warm in een stilstaande auto. Hoe warmer een slang is hoe wilder hij wordt.”
Die opmerking werkte altijd. De houding van de toegangsbewaker veranderde op slag. Geschrokken en gedwee zette hij het hek opzij. Hij haalde een walkie-talkie tevoorschijn en waarschuwde de organisator:
“Er komt een auto met echte slangen aan!”

Het is bovendien een anekdote uit 1990 - dat is 27 jaar geleden - en daarom is het niet geheel geloofwaardig dat elk detail nog zo kristal helder kan zijn als in dit fragment.

waarzegstersamiera schreef:

Zijn er tips voor het schrijven van een autobiografie?

Ja, lees van anderen hun autobiografie.

Citaat:

In hoeverre een autobiografische roman autobiografie of roman is, kan, zoals gezegd, alleen de auteur zelf ons duidelijk maken.

Een interessant artikel hierover; "Feit en fiktie in de (autobiografische) roman."

http://www.dbnl.org/tekst/_ons003197401_01/_ons003...

Als je zonder discipline in je geheugen graaft - graaf je je eigen graf. Je gaat je hiaten opvullen met fantasie en in het ergste geval met leugentjes. Dat zou ik niet willen ontdekken, maar op deze manier is die kans wel aanwezig.

Wat kan werken is een toon aanmeten. Die toon ben jij zelf. Wie ben je vandaag? Wie ben je nu je dat boek zelf gaat schrijven? Neem een stijl aan - bijvoorbeeld een stijl van ironie en sarcasme - en beschrijf wie je was, hoe je dacht - waarom iets voorspoed was - waarom iets tegenviel. Je verwachtingen - je verplichtingen - teleurstellingen - bedrog - liefde en verdriet. Jouw mannen en vrouwen - vooroordelen - het vak - jouw successen - jouw miskleunen. Jouw uiterlijk - onzekerheden - jouw innerlijk.

Wat niet werkt?

waarzegstersamiera schreef:

En er stond een mannetje bij met een pet op en met klompen aan.
Een optocht verplaatst zich stapvoets en dat is heel erg langzaam.
Je ziet ze denken: wij gaan écht niet opzij voor een auto.

Dit beschouw ik als prietpraat.

waarzegstersamiera schreef:

Is er iemand die al mijn hoofdstukken wilt proeflezen?

In dit stadium wil ik dat [nog] niet. Waak ervoor dat je geen 500 bladzijdes EgoProza schrijft om een twijfelachtig clublid te worden van die 1.000.000 Hollandse autobiografie-schrijvers.

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

Thérèse
beheerder
Laatst aanwezig: 7 uren 38 min geleden
Sinds: 2 Aug 2009
Berichten: 5703

Dit fragment:

Citaat:

Versierde straten. Lichtjes in de tuinen. Een feesttent op het dorpsplein. Elke dorpeling zal dit herkennen: De Jaarlijkse Feestweek. De hele week zijn er leuke dingen te doen maar de laatste dag, staat helemaal bol van de activiteiten. Een optocht door het dorp. Wedstrijden op het sportveld. Spelletjes voor de kinderen. En tot diep in de nacht feest met muziek in de feesttent. Het halve dorp is uitgelopen om mee te doen met de activiteiten. De andere helft is vrijwilliger om alles in goede banen te leiden. Rondom het dorp staat aan het eind van elke straat een rood-wit hek. Voor elk hek staat een stoere man. Wijdbeens met de armen over elkaar. En met een verkeersregelaarsvestje aan. Niet dat hij iets te regelen heeft. Hij is de toegangsbewaker.
“Niemand doorlaten,” is zijn opdracht.
Probeer daar maar eens binnen te komen als artiest. Dat lukt je bijna niet. Ook al zwaai je met het contract waarin je boeking zwart op wit vermeld staat. Ook al heb je nog zo goed met de organisatie afgesproken dat je doorgelaten zal worden. Ook al gooi je al je charmes in de strijd. Ook al verliest je chauffeur zijn geduld en wordt hij boos.
“Niemand doorlaten,” is zijn opdracht.
Ik hoor de lezer denken: dan bel je toch even naar de organisatie? Maar nee, mijn verhalen stammen nog uit het pre-mobiele telefoon tijdperk.
Toch had ik bij dit soort noodgevallen altijd nog één troef achter de hand:
“Ik heb levende slangen bij me en die worden te warm in een stilstaande auto. Hoe warmer een slang is hoe wilder hij wordt.”
Die opmerking werkte altijd. De houding van de toegangsbewaker veranderde op slag. Geschrokken en gedwee zette hij het hek opzij. Hij haalde een walkie-talkie tevoorschijn en waarschuwde de organisator:
“Er komt een auto met echte slangen aan!”

Het eerste obstakel was genomen. Maar dan. In een dorp dat hermetisch is afgesloten voor verkeer lopen de mensen midden op straat. En ook al horen ze een auto rijden, ze willen van geen wijken weten. Een enkeling kijkt nieuwsgierig achterom om daarna meteen weer met de neus naar voren door te lopen. Je ziet ze denken: wij gaan écht niet opzij voor een auto. Meestal werden we al snel gespot door een vrijwilliger die ons dan vakkundig door de mensenmassa naar het podium loodste.

heeft genoeg aan (iets als):

Versierde straten. Lichtjes in de tuinen. Een feesttent op het dorpsplein. Rondom het dorp aan het eind van elke straat een rood-wit hek. Voor elk hek een man. Wijdbeens, armen over elkaar.
“Niemand doorlaten,” is zijn opdracht.
Ik zwaai met mijn contract waarin mijn boeking zwart op wit staat. Van de organisatie mag ik dóór.
“Niemand doorlaten,” is zijn opdracht.
Maar: “Ik heb levende slangen bij me, die worden te warm in een stilstaande auto. En u weet: hoe warmer een slang is ..."
De man doet een kleine stap opzij.
"... des te wilder hij wordt.”
Gedwee verplaatst hij het hek.
Ik kan door. Naar de tent van de waarzegster.

Probeer de lezer te betrekken in je verhaal door in aansprekende scènes te schrijven, niet door hem aan te spreken. Dat doe je in een gesprek van face to face, maar niet in een verhaal.

Probeer daarom de volgende zinsneden te vermijden:

Elke dorpeling zal dit herkennen
Probeer daar maar eens binnen te komen als artiest. Dat lukt je bijna niet.
Ik hoor de lezer denken:
Je ziet ze denken:
En zo zie je maar

Met het schrijven in scènes voorkom je ook dat je voortdurend vervalt in bijwoordelijke bepalingen van tijd:

Eens
Opeens
Na een tijdje
Op een keer
Even later

Probeer van al die momenten iets te maken. Eens kan dan iets worden als: Op een snikhete dag in juni of: Tijdens het dorpsfeest van Lutjebroek. Dat geeft sfeer en de lezer kan zich gemakkelijker verplaatsen in de setting van het avontuur dat je beschrijft.

Ik kan me indenken dat heel veel mensen geïnteresseerd zijn in de geheimen van een waarzegster, slangenbezweerder e.d. Daar kun je echt prachtige verhalen van maken!

Succes!

Wat doet uitgeverij M.BOOX voor jou? Klare taal in 12 vragen en antwoorden!

waarzegstersamiera
Laatst aanwezig: 6 weken 4 dagen geleden
Sinds: 16 Feb 2017
Berichten: 17

Bedankt !

Waarzegster, handlezeres Samiera
www.samiera.nl

Like Schrijven Online op Facebook!

Like Schrijven Online op Facebook!

Vind ik leuk!
Literair tijdschrift Alice, onderdeel van Schrijven Magazine

Stuur je allerbeste verhaal of gedicht in naar ons eigen literaire tijdschrift.

Meer informatie

Door ervaren, professionele redacteuren. Goed én betaalbaar!

Meer informatie
Geef Schrijven Magazine cadeau! (Beeld: SXC)

Geef Schrijven Magazine cadeau!
(en krijg zelf ook een presentje) 

Bestel nu!