Start » Proeflezen » [autobiografie, non-fictie] 2 jij draait een touwtje om je vinger passage uit boek over mishandeling

[autobiografie, non-fictie] 2 jij draait een touwtje om je vinger passage uit boek over mishandeling

Door: Lautjee1
Op: 5 november 2012

alles wat jullie er over kwijt willen, kan ik er mensen mee helpen door dit uit te geven?
is het oke geschreven?

Fragment: 

Het overvalt me, die vlaag van eenzaamheid, verdriet, ongeloof en boosheid. Het lukt me niet om te stoppen met huilen, mijn hart lijkt in mijn keel te kloppen en het voelt alsof ik langzaam stik. Ik heb frisse lucht nodig, ik open mijn raam en probeer de frisse, koude buitenlucht in te ademen. Ik kijk uit over mijn straat, even verder op zie ik de Domtoren. Ik kijk naar de lucht waar vanavond geen ster te bekennen is. Ineens komt het weer, mijn hart gaat sneller kloppen, ik begin weer harder te huilen en de woede komt weer naar boven. Hoe vaak heb ik wel niet uit het raam staan kijken vroeger, hoe lang hoopte ik dan dat ik hem zou zien aankomen, hoe pijnlijk was het als ik naar uren kijken, aan mezelf moest toegeven dat hij niet meer zou komen? Ik moet nu weg, ik weet even niet meer waar ik het zoeken moet. Ik voel me opgesloten in mijn eigen kooi vol met angst, boosheid en wanhoop. Ik moet weg rennen, frisse lucht hebben, kunnen ademen. ik pak mijn sleutels en ren naar buiten, de straat op. Het is ijskoud maar dat vind ik wel fijn. Ik ren weg. Ik weet niet waar ik heen ren maar ik ren weg van dat akelige gevoel, de frisse lucht is heerlijk, ik merk dat ik weer lucht krijg. Als ik in de stad ben stop ik, met rode ogen van het huilen, kijkt iedereen me een beetje raar aan. Ik ga zitten op een bankje en kijk naar de mensen die langslopen. Het akelige gevoel ebt langzaam weg. Dus op dit soort momenten plegen mensen zelfmoord denk ik nog bij mezelf, er lopen rillingen over me heen bij gedachte, ik moet er niet aan denken nu voor een trein te springen. Gelukkig maar denk ik gelijk erna, dan ben ik in ieder geval niet gek aan het worden. Verslagen loop ik terug naar huis, ineens voel ik hoe koud het eigenlijk is en besef ik me dat ik enkel in een vest de buitenlucht van 5 graden in ben gelopen. Thuis aangekomen ben ik uitgeblust. Houd dit ooit op? vraag ik mezelf af. Ik pak de doos onder mijn bed vandaan en haal de deksel er af. Ik zie de foto’s, lees de brieven en ik mis het. Ik word boos op mezelf omdat ik het mis, omdat ik jou mis. Hoe kan ik na al die jaren, na al die pijn nog naar jou verlangen? Het is frustrerend en verwarrend omdat ik mezelf niet kan begrijpen. Doodsbang, dat is wat ik ben. Bang voor mezelf en voor deze heftige emoties die zo de baas over mij kunnen worden. Bang voor het verlangen naar iets wat niet goed voor mij is. Ik pak mijn telefoon en kijk mijn telefoonlijst door, Gelukkig heb ik zijn nummer verwijderd en iedereen die mij zijn nummer zou kunnen geven. Ik zoek naar iemand in mijn telefoonlijst die me kan opvrolijken, die me begrijpt, die me kan helpen of die vannacht naast me kan liggen. Hoe kan iemand me begrijpen als ik mezelf niet begrijp? Ik leg mijn telefoon weg, pak mijn dagboek en begin te schrijven.

Dagboek passage:
07 januari 2011, 11 9 jaar
Zou zich nu beseffen wat voor invloed hij op mijn leven heeft gehad en wat hij teweeg heeft gebracht? Ik loop nu tegen zoveel dingen aan en bijna elke dag ga ik weer de discussie aan met mezelf en moet ik weer over elk woord en elke actie nagaan wat normaal is om te doen. Zou ik ooit weer automatisch de goede beslissingen voor mezelf kunnen nemen? Nu weet ik niet eens waar ik achter sta. Mijn eigen standpunten leef ik niet na en mijn meningen zijn in strijd met wat ik doe. Ik word er heel moe van, zowel fysiek als mentaal, veel hoofdpijn, ik heb veel slaap nodig en ik heb een slecht concentratie vermogen. Een normaal gesprek over iets anders dan wat mij nu zo bezig houd valt me zwaar. Ik kan slecht oprechte interesse tonen in normale zaken als werk en school, laat staan gesprekken er over.
Liefs Laura

Uiteindelijk is het leven maar een raar gegeven, vol met patronen die we maken en breken. Liefde en verdriet wat we zelf maken, personen die we bij ons houden of verlaten. Toch lijken we soms de macht kwijt te zijn, over hetgeen we zelf in de hand hebben. Leven is wat je er zelf van maakt, omgeving zal het enkel bijschaven, personen kunnen het enkel vormen, gebeurtenissen maken enkel krasjes. Je eigen leven is als een euromuntstuk. Deze kan je op de grond gooien, slecht behandelen en proberen te breken, maar uiteindelijk hoe vies en beschadigd die ook is, de waarde is nog steeds 1 euro.

Reacties

Thérèse
beheerder
Laatst aanwezig: 8 uren 9 min geleden
Sinds: 2 Aug 2009
Berichten: 5904

Ik heb de titel even een nummer gegeven, omdat je twee topics dezelfde titel hebt gegeven; dat werkt niet handig.

Tijdens de zomervakantie schrijfmeters maken in De scribbe? Lees er meer over op deze pagina.

Lautjee1
Laatst aanwezig: 6 jaren 41 weken geleden
Sinds: 5 Nov 2012
Berichten: 7

oke grazie!

Lautjee1
Laatst aanwezig: 6 jaren 41 weken geleden
Sinds: 5 Nov 2012
Berichten: 7

oke grazie!

morgenkind16
Laatst aanwezig: 6 jaren 25 weken geleden
Sinds: 15 Feb 2013
Berichten: 3

Voorbeeldtekst: Het lukt me niet om te stoppen met huilen, Ik zou kiezen voor: het lukt me niet om met huilen te stoppen. Deze zinsconstructie gebruik je vaker in je stuk en ik vind dat niet prettig lezen. bv Ik Ik kijk uit over mijn straat, even verder op zie ik de Domtoren. Ik zou schrijven: Ik kijk over mijn straat uit, verderop zie ik de Domtoren.

Ik hoop dat je wat aan deze tip hebt.

pluisje16

Spirit
Laatst aanwezig: 5 jaren 8 weken geleden
Sinds: 31 Jul 2010
Berichten: 1848

Misschien is het handig als je alinea's maakt. Het zijn nu echt een paar lappen tekst en daar kan ik eerlijk gezegd niet zo goed doorheen komen.

Met de tip hierboven ben ik het niet eens, sorry, ik vind die zinnen zoals ze er staan prima lopen.

Grom.

Imena
Laatst aanwezig: 2 weken 5 dagen geleden
Sinds: 10 Jan 2011
Berichten: 453

Tekstueel gezien is het denk ik een prima tekst. Of je er mensen mee kan helpen?
Ik weet het niet. Misschien wel, misschien niet in deze schrijfstijl en werkt een andere vertelvorm daar beter bij.

Een van mijn eerste teksten had een soortgelijk verloop. Inzoomen op emotie, op vragen van de hoofdpersoon en lichamelijke gewaarwordingen. De feedback die ik kreeg is dat hij concreter het verhaal was, hoe meer een lezer zich erbij betrokken kon voelen, zich in kon leven. Deze tekst komt vrij abstract op mij over. Ik mis wat er concreet is gebeurd, waardoor de hoofdpersoon van slag is. Hierdoor neig ik af te haken en hele stukken niet te lezen tot ik iets tegekom wat mijn aandacht trekt.

Gr. Imeen

Lees Schrijven Magazine
  • Leer schrijven als Stephen King
  • Alles wat een schrijver moet weten over uitgeverijen
  • Schrijftips van Sander Kollaard (Stadium IV)
  • Wat verdien je aan een boek?
  • Crashcourse publiciteit & promotie
  • De schrijfdip en wat je ertegen kunt doen

Dit nummer niet missen, maar nog geen abonnee? Neem vóór 23 september 16:00 u. een abonnement!

MELD JE AAN
Lees hier hoe het werkt!

en krijg zelf een cadeau!

Lees hier hoe het werkt!