Start » Proeflezen » [autobiografie, non-fictie] 1 jij draait een touwtje om je vinger passage uit boek over mishandeling

[autobiografie, non-fictie] 1 jij draait een touwtje om je vinger passage uit boek over mishandeling

Door: Lautjee1
Op: 5 november 2012

alles wat jullie er over kwijt willen.
is het goed geschreven?
kan ik mensen helpen door dit uit te geven?

Fragment: 

We hadden weer eens ruzie, ik wou zijn computer checken op MSN gesprekken maar hielt dat tegen omdat hij het ‘gezellig wou houden.’ “je hebt toch niets te verbergen?” zei ik. en zo ontstond de ruzie om een computer. Ik wou niet toegeven omdat ik niet weer dat meisje wou zijn die ja en amen op alles wou zeggen, ik had een enorme vechtlust gekregen nadat l uit de gevangenis was gekomen en van het meisje wat alles slikte was ik veranderd in een meisje wat niets meer slikte. En toen liep het uit de hand.

“Kijk dan wat je doet!” schreeuw ik met mijn rode arm naar hem gericht. ‘Bam’ nog een harde vuist op mijn arm. “Kijk dan, je slaat me, kijk dan wat je doet, sla dan!” wanhopig probeer ik door te dringen tot mijn , maar die zit dit keer wel erg diep verstopt. Nog een harde vuist op mijn arm, en nog 1. Ik probeer hem af te weren, iets terug te doen maar ik ben niet sterk genoeg. Ineens een harde klap, de klap van mijn hoofd tegen de spijlen van het bed. Ik krabbel mezelf sterk omhoog. Nooit zal ik me op deze manier gewonnen geven. Hij houd altijd vanzelf een keer op. ik voel zijn sterke hand om mijn keel, mijn hoofd klapt tegen de muur. De hoofdpijn is nu echt niet meer te harden! Ik voel hoe zijn nagels in mijn hals snijden. Steeds harder. Ik kan happen naar adem maar er komt geen lucht binnen. Ik voel mezelf wegzakken. Dan laat hij los, verward val ik op de grond, happend naar adem en kokhalzend zonder dat er echt iets omhoog komt. Mijn hals bloed van zijn nagels en de hoofdpijn maakt het onmogelijk helder na te denken. Ik schiet door in paniek en hyperventileren en realiseer me. Dit kan ik niet meer winnen..

Het is alsof je door een veld met mooie bloemen loopt. Allemaal zo mooi, helder en met velle kleuren die naar je lachen. Tot je op een moment op een distel staat, vies onkruid wat niet tussen al dat mooie hoort te zitten. Je trekt de distel uit de grond maar er komen meer en meer. Je probeert ze te negeren en je te concentreren op de mooie, velle bloemen die nog steeds de overhand hebben. Maar de distels verspreiden en groeien sneller dan de bloemen. Je weet dat je er niets aan kan doen maar van binnen verlang je zo naar de pracht van die bloemenzee. Aan de laatste bloemen hou je, je vast omdat die bloemen nog het bewijs zijn van hoe dit veld er ooit uit zag. Op een dag verdwijnt ook de laatste bloem en zie je dat je enkel nog midden in een veld van distels staat die je aan alle kanten prikken en pijnigen. Terwijl je daar staat, zonder enig overblijfsel van de mooie bloemen, afgezien van die ene bloem in je hand, bijna verdorven maar de herinnering die je nog niet kan laten vallen komt de wanhoop naar boven. Hoe kom ik uit dit veld? De enige weg is door de distels heen, met veel pijn en moeite maar je beseft je ook dat omdat je zo lang hebt gehoopt en gedroomd over de bloemen en omdat je dacht dat met jou zorg en liefde, de bloemen wel terug zouden komen, dat die pijnlijke weg nu nog je enige en laatste uitweg is. Dus dan maak je de keuze om sterk te zijn, jezelf uiteindelijk toch te vermannen en je gevoel af te sluiten voor de pijnlijke steken of om te stoppen, te stoppen met vechten en de al bijna verdorven bloem al zittend tussen de distels vast te houden tot ook deze in stof uit één zou vallen. Ik heb gekozen om te vechten, gekozen om die laatste bloem met me mee te nemen en op een nieuw, schoon veld opnieuw te planten.

Ik ben weg gerent, uit zijn huis, direct door naar het politie bureau. Daar heb ik huilend mijn verhaal gedaan en toen de mevrouw van de politie vroeg of ik aangifte wou doen zei ik nee. Ik wist het nog niet. Ze gaf me het nummer van de politie en ik maakte de belofte dat ik zou bellen zodra er iets gebeurde. Het nummer van de politie staat tot op de dag vandaag onder de snelkeuze toets 1 van mijn mobiel. Een dag later heb ik toch besloten aangifte te doen en dat niet alleen. Ik heb op 1 dag, mijn ouders en mijn beste vrienden alles vertelt. Samen met mijn moeder heb ik toen aangifte gedaan.

Niet zo zeer omdat ik wou dat hij straf kreeg maar om mezelf in bescherming te nemen. Nu kon ik echt nooit meer terug ook al zou ik dat nog zo graag willen. Mijn ouders zijn altijd belangrijker geweest voor mij dan en nu zat ik met de wetenschap dat als ik ooit echt terug zou gaan ik zowel mijn ouders als al mijn vrienden kwijt zou zijn. En deze keuze, deze ingrijpende keuze, is de beste geweest die ik ooit gemaakt heb.

Reacties

Thérèse
beheerder
Laatst aanwezig: 8 uren 1 min geleden
Sinds: 2 Aug 2009
Berichten: 5904

Ik heb de titel een nummer gegeven, omdat je twee topics dezelfde titel hebt gegeven; dat werkt niet handig.

Tijdens de zomervakantie schrijfmeters maken in De scribbe? Lees er meer over op deze pagina.

Lautjee1
Laatst aanwezig: 6 jaren 41 weken geleden
Sinds: 5 Nov 2012
Berichten: 7

grazie

Lees Schrijven Magazine
  • Leer schrijven als Stephen King
  • Alles wat een schrijver moet weten over uitgeverijen
  • Schrijftips van Sander Kollaard (Stadium IV)
  • Wat verdien je aan een boek?
  • Crashcourse publiciteit & promotie
  • De schrijfdip en wat je ertegen kunt doen

Dit nummer niet missen, maar nog geen abonnee? Neem vóór 23 september 16:00 u. een abonnement!

MELD JE AAN
Lees Schrijven Magazine!

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Meld je aan vóór 23 september!

Topaanbieding