Start » Proeflezen » [autobiografie in fictief jasje] stil verlangen

[autobiografie in fictief jasje] stil verlangen

Door: jogo
Op: 23 april 2015

Mijn boek gaat over mijn zoektocht naar mijn wortels. Ik ben geadopteerd, mijn biologische moeder wilde geen contact en daarom ben ik via andere wegen op zoek gegaan naar mijn roots.

Het is een autobiografisch boek, gegoten in een fictief jasje.
Geschreven in de ik vorm zodat de lezer zich goed in de hoofdpersoon kan inleven.
Het is een psychologisch verhaal, dat aan de ene kant de behoefte van het adoptiekind laat zien die wil weten waar hij vandaan komt. Aan de andere kant is er de biologische moeder, die het verleden niet meer wil oprakelen en het kind uit haar gedachten heeft gewist.

Ik heb de proloog geplaatst.
mijn vragen:

- is het pakkend genoeg om verder te gaan lezen?
- is de ik-vorm in het boek goed gekozen?
- graag feedback, tips waar ik iets mee kan.

Alvast bedankt voor de moeite het te lezen!

Jogo

Fragment: 

Voorwoord

Daar sta ik dan. Op het kerkhof van Winterswijk, kijkend naar de grafsteen van mijn opa en oma, die ik nooit gekend heb. Ik moest even zoeken, maar heb het nummer gevonden. Wat ben ik blij dat ik een plaatsnummer heb, schiet door me heen. Anders was ik nog wel even aan het zoeken geweest. Wat een groot kerkhof.
Het is 14 mei 2005, een bewolkte zaterdag. De vogels kwetteren in de bomen, verder is het stil. Ik kijk naar het graf. Een goede smaak heeft die familie van mij, is het eerste wat in me opkomt. Die steen had ik ook kunnen kiezen. Eenvoudig, niet te veel tierelantijntjes. Een combinatie van grijs en zwart. Grijze steen met links een afbeelding van een tak, onderaan twee kleine blokjes met rust zacht, in het midden de tekst in ouderwetse zwarte grote letters, geen bijbeltekst; in één woord: mooi.

Ik staar naar de grafsteen en vraag me af waarom het eigenlijk zolang geduurd heeft voordat ik hier sta. Waar was ik bang voor?
Niet voor de afstand. 200 km is ver, maar goed te doen. Nee, ik was bang voor de gevolgen van dit bezoek. Onbewust wist ik dat dit moment de start zou zijn van een onvoorspelbare emotionele duik in het verleden.
Ik zie namen en jaartallen, die me bekend voorkomen, maar me eigenlijk helemaal niets zeggen en ook niets doen. Ik peins verder: wat had ik verwacht te vinden op deze plaats? Een warm gevoel, herkenning, een boodschap uit het graf of een familielid die toevallig net op dat moment de plantjes zou komen verzorgen? Misschien had ik dat alles gehoopt. Maar ik voel niets, doden hebben nog nooit een boodschap gestuurd en de plantjes zien er zo verzorgd uit, dat ik vandaag waarschijnlijk ook geen familie tegen het lijf zal lopen. Eigenlijk had ik meer gehoopt van dit bezoek. Heb ik daar nu zolang voor in de auto gezeten?
Ik kijk nog een keer om en loop het kerkhof af. Met de gedachte dat als ik meer over deze opa en oma te weten wil komen, ik dat anders zal moeten gaan aanpakken.

* in het word document staan mijn gedachten cursief. Helaas lukt het me niet deze in dit format schuin te krijgen.

Reacties

Diana Silver
Laatst aanwezig: 4 uren 3 min geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4936

- is de ik-vorm in het boek goed gekozen?

Ik ken het boek niet, dus dit kan ik onmogelijk beantwoorden.

jogo schreef:

in het word document staan mijn gedachten cursief. Helaas lukt het me niet deze in dit format schuin te krijgen.

Ik heb het niet gemist. In het auctoriaal perspectief lijkt zulke opmaak me sowieso overbodig, want alles wat verteld wordt is per definitie wat de ik-persoon ervaart, ziet of denkt.

- is het pakkend genoeg om verder te gaan lezen?

Nou, het is niet slecht geschreven, de situatie waarin de ik-persoon verkeert is op zich interessant en er worden voldoende vragen gewekt om me naar de rest van het verhaal te doen uitzien. Maar ik vind het jammer dat er niks gebeurt. Er is geen reden waarom nu juist deze scène uitgeschreven wordt. Aan het eind van het stuk ben ik dus wel geïnteresseerd, maar tegelijkertijd vraag ik me af waarom ik het afgelopen stuk nou eigenlijk gelezen heb. En dat maakt het een non-begin van het verhaal. Dit is niet het begin van de gebeurtenissen, dit is een willekeurig punt ergens voorafgaand aan de gebeurtenissen.

En dat terwijl deze scène zich heel goed leent voor de een of de andere gebeurtenis, kentering, het begin van wat komen gaat. Ik snap dat de charme en de clue van de komst naar de begraafplaats is, dat hij juist níemand tegenkomt. Goed. Maar laat de omtwikkeling dan een innerlijke zijn. Laat de ik hier iets voelen, dat hem tot een onomkeerbaar voornemen leidt. Dan kan deze scène met recht het begin van je verhaal zijn.

Om wat voorbeelden te spuien:
- De ik realiseert zich op slag wat hem al die tijd heeft tegengehouden: angst. En hij besluit om niet meer bang te zijn, het is nu of nooit, hij zál zijn familie vinden.
- Of je maakt het gevoel van emotionele duik groter. Nu dat hij hier staat, is hij gesprongen en kan hij niet meer terug. Hij had meer verwacht van dit bezoek, en hij weet zeker dat hij niet meer rustig zal slapen voordat hij elders gevonden heeft wat hij verwachtte.
- Of hij ziet hoezeer zijn smaak overeenkomt met die van zijn familie, en dát wakkeert zijn overtuiging aan.

Het kan op honderden manieren. Hoe dan ook: maak van dit moment een point of no return. Maak het belangrijk, relevant. Maak het het begin van je verhaal.

Dat is wat ik zou doen, in ieder geval smile

Waar waren we gebleven?

A.Kroeze
Laatst aanwezig: 1 jaar 26 weken geleden
Sinds: 8 Nov 2014
Berichten: 305

Ik wil niets afdoen aan de opmerkingen van Diana Silver. (Ik vind haar een zeer goede proeflezer.)
Maar ik wil toch kwijt dat ik de stijl opvallend goed/prettig vind. (Ik heb er nauwelijks iets op aan te merken.)

Een vraag om over na te denken: waarom is dit een proloog/voorwoord?
Het maakt op mij meer de indruk van hoofdstuk I.

Veel succes ermee!

A.Kroeze

Diana Silver
Laatst aanwezig: 4 uren 3 min geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4936
A.Kroeze schreef:

Maar ik wil toch kwijt dat ik de stijl opvallend goed/prettig vind. (Ik heb er nauwelijks iets op aan te merken.)

True! Ik heb er ook niks op aan te merken. Dat is ook waarom ik er niets op aanmerkte, maar A.Kroeze heeft gelijk: het had best even gezegd mogen worden. Je bent goed bezig, jogo smile

Waar waren we gebleven?

jogo
Laatst aanwezig: 4 jaren 6 weken geleden
Sinds: 23 Apr 2015
Berichten: 3

Bedankt voor jullie feedback.

Ik ben al lang met het boek bezig, ik had even een porretje nodig om verder te gaan.
Jullie hebben daaraan zeker bijgedragen.

Het idee van A. kroeze om het had 1 te maken zal ik zeker overwegen. Omdat zoals Diana zei het een willekeurig punt is voorafgaand aan de gebeurtenissen had ik de keuze gemaakt het als voorwoord te schrijven. Mijn redenatie was: . Als ik het als hoofdstuk 1 neerzet wordt het misschien verwarrend omdat er gebeurtenissen voor en na gebeuren.

Diana, ik zal een point of no return maken van de komst naar de begraafplaats.

Imena
Laatst aanwezig: 2 weken 4 dagen geleden
Sinds: 10 Jan 2011
Berichten: 453

Hi,

Zoektochten boeien mij altijd.

Ik volg je redenatie in keuze voor de ik-vorm. Ik vind het een passende vorm. Een andere vorm kan ook passend zijn en hoeft niet te betekenen dat een lezer zich minder in kan leven.
Je tekst leent zich ervoor nog meer in de huid/het hoofd van de ik te kruipen als het je gaat om inleven. Dit moment op deze plek lijkt me belangrijk genoeg om meer woorden aan te besteden.
Gedacht aan toevoegen van emoties?
Die mis ik in je tekst.

Je benoemt angst.
Als je de ik bijvoorbeeld voelbaar angst laat ervaren (in gedachten/innerlijke dialoog) kan je tekst pakkender worden.
Je tekst boeit me nu ook (met name ook vanwege mijn interesse in het thema en mijn eigen verhaal in wording met hetzelfde thema).

Als je de angst aanzet en vergroot, kan de teleurstelling van het ervaren van niets sterker binnen komen, denk ik. Angst kan wijzen op het willen vermijden van en tegelijkertijd een uiting zijn van verlangen naar. Hier wordt een (onbewust) verlangen niet vervuld.

Ik mis geen actie in dit stuk. Ik mis wel (scherper aangezet) het verlangen iets te willen weten. Iets zichtbaar/tastbaar te krijgen. Zoals een ontmoeting met bloedverwanten.

Je tekst is absoluut niet slecht.
Het kabbelt rustig voort, terwijl de ik vermoedelijk een innerlijk conflict ervaart. Hij/zij druipt af met een gedachte dat er meer nodig is dan een kerkhof.
Die gedachte kan de ik ook bewust maken van wanhoop (waar moet ik zoeken/beginnen etc?). Het kan de angst weer oproepen. Het idee van een bezoek aan het kerkhof riep dat ook op. De ik hoeft niet te weten wat de vervolgstap is, maar zal wel voelen dat hij/zij over grenzen 'moet' gaan. Met het bezoek aan het kerkhof werd ook een grens verlegd.

De vraag: waar was ik bang voor?
Dat weet de ik maar al te goed, vermoed ik.
De 'monsters' verschenen alleen niet.
Dat geeft opluchting misschien en tegelijkertijd teleurstelling.

De ik zal ook zeker realiseren wat hij/zij had gehoopt en verwacht.
Mijn voorkeur gaat ernaar uit de ik zichzelf deze vragen niet hier te laten stellen. De hoop en verwachtingen benoemen (het kerkhofmoment zoals het was in de fantasie benoemen) maakt je tekst naar mijn mening krachtiger.

Gr. Imeen

jogo
Laatst aanwezig: 4 jaren 6 weken geleden
Sinds: 23 Apr 2015
Berichten: 3

Imena, bedankt voor je reactie.
Ik neem je opmerkingen mee in mijn aanpassingen.

Ik ga aan de slag.....

Darkvalley
Laatst aanwezig: 36 weken 2 dagen geleden
Sinds: 30 Apr 2015
Berichten: 1073

Ha Jogo,

Ik realizeer me uit de comments dat dit al een verhaal is wat langere tijd op proeflezen staat. Met de suggesties van de eerdere posters is niets mis mee.

- is het pakkend genoeg om verder te gaan lezen?
Ben ik nog niet helemaal over uit. Dit stuk is duidelijk een opmaat naar meer (als het aan het begin van het boek staat) maar zou zomaar het einde van het verhaal kunnen zijn. De hoofdpersoon heeft de reis al gemaakt en overdenkt een stuk. Hoe verder de tekst komt, hoe minder dit beeld er is, maar zoals eerder aangegeven zou het beschrijven van een emotionele trigger mooi zijn om de lezer mee te nemen naar de rest. smile Desondanks vind ik het prettig lezen.

- is de ik-vorm in het boek goed gekozen?
Ik heb geen probleem met de ik vorm, de overdenkingen komen mooi over. Interne dialoog vind ik altijd leuk. Bedenk of je het gehele verhaal vanuit 1 perspectief laat zien of meerdere.

- graag feedback, tips waar ik iets mee kan.
Als je iets in cursief wil plaatsen, zet dan <> met een i ertussen (dus maar dan zonder de spatie) in het en sluit het stuk af met (wederom zonder spatie)

Bij dit stukje:

Citaat:

Grijze steen met links een afbeelding van een tak, onderaan twee kleine blokjes met rust zacht, in het midden de tekst in ouderwetse zwarte grote letters, geen bijbeltekst; in één woord: mooi.

kreeg ik het idee dat de referentie naar (geen) bijbeltekst belangrijk is voor de hp. Als dat zo is, dan is het wellicht nuttig om dat te benadrukken in de zin, door het als eerste observatie te noemen. Dingen die eerder opvallen zijn belangrijker voor ons en de lezer zal dat onbewust ook doen.

Zelf was deze zin een beetje warrig geschreven, de referentie naar "de tekst in het midden" mis ik. Bedoel je daar de twee kleine blokjes mee, of het rust zacht?

Citaat:

200 kilometer

Mijn persoonlijke voorkeur is om dit soort dingen uit te schrijven: Tweehonderd kilometer. Voor datum en tijd heb ik minder moeite mee.

- ik ben blij dat ik niet alles weet -

anoniem67
Laatst aanwezig: 3 jaren 37 weken geleden
Sinds: 24 Okt 2012
Berichten: 447

Eigenlijk ten overvloede, want al door Diana S. gesuggereert: het bezoek dient als opmaat voor een besluit, een actie, die hier echter niet die ongezegde belofte inlost. Het inzicht van de gehoopte spontane (en dus authentieke) ontmoeting is dan hier de boodschap, die in de rest van het verhaal (de zoektocht naar de wortels) beschreven zal worden.
Daar zal wel een lezerspubliek voor zijn, als er een uitgever voor degelijke verhalen voor gevonden kan worden (ik denk het wel). Maar de stijl, de literaire expressie en de geëtaleerde persoonlijke openbaring zullen hier het verschil maken. Een hoop werk dat niet op een doordeweekse regenachtige zondag uit de mouw wordt geschud.
Wat heeft de afgelopen tien jaar plaatsgevonden? Wat is er... nee, wie ben je geworden?
Dat dus.

Yrret
Laatst aanwezig: 3 uren 38 min geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 5958
Darkvalley schreef:
Citaat:

200 kilometer

Mijn persoonlijke voorkeur is om dit soort dingen uit te schrijven: Tweehonderd kilometer. Voor datum en tijd heb ik minder moeite mee.

Dat kan persoonlijk fout zijn.
https://onzetaal.nl/taaladvies/advies/getallen-in-...

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

Tja
Laatst aanwezig: 3 dagen 14 uren geleden
Sinds: 4 Mei 2009
Berichten: 14122

Je hebt al heel wat hints en opmerkingen gekregen, daarom houd ik me maar bij de vragen.
In dit geval lijkt met de ik-vorm goed gekozen.
Het leest prettig en is pakkend.
Zoals anderen zie ik dit ook niet als een proloog.
Misschien beginnen met een brief die je hebt ontvangen waarin iets over de grootouders staat.
Of gewoon eerst iets over je leven.

Waar je ook bent, 'Ik zal je vinden'.

Lees Schrijven Magazine
  • Leer schrijven als Stephen King
  • Alles wat een schrijver moet weten over uitgeverijen
  • Schrijftips van Sander Kollaard (Stadium IV)
  • Wat verdien je aan een boek?
  • Crashcourse publiciteit & promotie
  • De schrijfdip en wat je ertegen kunt doen

Dit nummer niet missen, maar nog geen abonnee? Neem vóór 23 september 16:00 u. een abonnement!

MELD JE AAN
Lees Schrijven Magazine!

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Meld je aan vóór 23 september!

Word abonnee