Start » Proeflezen » [autobiografie] De verwijzing

[autobiografie] De verwijzing

Door: Miepie
Op: 30 april 2016

Dit is een fragment uit een boek dat ik wil schrijven over de steeds terugkerende depressies die ik heb doorgemaakt. Alle namen zijn gefingeerd (behalve van het ziekenhuis) en soms heb ik situaties veranderd zodat het niet herkenbaar is voor desbetreffende personen.
Mijn vraag is of het prettig leest en of het lokt om verder te lezen.

Zijn de dialogen goed opgebouwd en hoe is het dat ik ook mijn gedachten er in verweef.

Ik probeer ook altijd een beetje over de omgeving te schrijven of wat iemand doet. Is dit een goede aanvulling of overdrijf ik daarin.

Fragment: 

‘Misschien is het toch verstandig dat ik je doorverwijs naar een psychiater Hadassa. Je tobt al weer anderhalf jaar en het is niet je eerste depressie.’
Er schiet een shot adrenaline door mijn lijf. Psychiater? Ik?? Is het dan zo erg? Mijn gedachten buitelen over elkaar heen. Word ik nu bevorderd tot een echte psychiatrische patiënt? Ik kwam hier alleen maar voor een recept voor andere antidepressiva. Met de andere was ik in december – in een optimistische bui – gestopt mede vanwege de bijwerkingen, maar ik heb ze toch echt nodig heb ik ontdekt.
De coassistent die voor haar coschappen erbij zit, houdt wijselijk haar mond. Wat zou ze denken? Ze vindt het vast interessant. Weer eens iets anders dan hoesten of pijn op de borst. Eens kijken hoe dokter Somergras dit aanpakt, lijkt ze te denken.
‘Ik stel voor dat ik je doorverwijs naar het UCP, dat lijkt me het beste.’
‘Is goed,’ mompel ik. Zij weet vast waar ik het beste terecht kan.
‘Het UCP is onderdeel van het UMCG,’ zegt dokter Somergras.
‘Universitair Centrum Psychiatrie betekent het. Niet te verwarren met UPC, de internetaanbieder,’ zegt ze lachend, vast om de mededeling wat minder zwaar te maken.
Ik heb nog nooit gehoord van het UCP. Geen idee wat het precies voor instelling is.
Dokter Somergras begint te typen op de computer. Niet haar meest favoriete bezigheid volgens mij. Het gaat namelijk nogal eens mis. Dan loopt de computer vast of komt bijvoorbeeld het recept niet uit te printer. Vandaag gaat het goed. Met haar één vingersysteem typt ze de brief voor het UCP.
Ondertussen bestudeer ik de kindertekeningen die in deze spreekkamer hangen en in mijn hoofd komen allerlei vragen naar boven. Hoe ga ik dit thuis vertellen? Wat zal mijn familie hiervan zeggen. Zou de psychiater het ook een goed idee vinden dat ik doorverwezen ben? Straks is het niet erg genoeg. Stel ik me gewoon aan. Misschien heeft Carla, de svp-er van de huisartsenpraktijk – waar ik vorig jaar naar toe moest van dokter Somergras – toch gelijk. Die vond dat ik niet depressief was, want ik nog emoties getoond.
Dokter Somergras is voor haar doen, snel klaar met typen.
‘Je krijgt binnen twee weken een oproep,’ zegt ze, terwijl ze me onderzoekend aankijkt.
‘Wat betreft je medicatie waarvoor je eigenlijk kwam. Je bent in december gestopt met de Fluvoxamine?’
‘Ja klopt, ik had te veel last van bijwerkingen vandaar.’ Ik vertel maar niet dat de bijwerkingen vooral bestonden uit weinig zin hebben in seks en dat Jens daarvan baalde. Dat was, na de zoveelste discussie, de echte reden dat ik er mee stopte.
‘Dan denk ik dat het goed is dat je Citalopram gaat proberen. Dat geeft relatief weinig bijwerkingen. Even de juiste dosering opzoeken,’ zegt ze terwijl ze naar het beeldscherm kijkt en met de muis klikt en scrolt.
Ik frunnik ondertussen een beetje aan het touwtje van mijn vest. Weer andere pillen. Ik hoop dat ze te doen zijn en niet al te veel impact hebben. Ik ben als de dood voor bijwerkingen, vooral gewichtstoename of ongezonde veranderingen in het bloed.
‘Gevonden,’ zegt dokter Somergras opgewekt.
‘Ik schrijf eerst voor twee weken uit. Als het goed gaat krijg je daarna een recept voor 30 dagen. Zullen we gelijk ook je bloeddruk nog even doen? Je bent hier nou toch.’
‘Ja is goed,’ Dokter Somergras is goed op dreef gaat het door me heen. Soms is ze wat warrig en vergeet ze dingen, of kan ze iets niet vinden op de computer. Nu is ze echter erg efficiënt. Afgezien van haar warrigheid voel ik me altijd gehoord en serieus genomen. Ook heeft ze gevoel voor humor. Ik vind haar een prachtmens. Ze is een beetje gezet en ik ben altijd gefascineerd door haar ‘zwembandje’. Hoe dat over haar broekrand puilt en hoe lastig me dat lijkt als je veel achter je bureau moet zitten. Of dat je tegen iemand moet zeggen dat het beter is dat je gaat afvallen vanwege de gezondheid, terwijl je zelf ook wat kilootjes te zwaar bent. Ze is Surinaamse en houdt vast van lekker eten. Heerlijk als je gewoon jezelf kan – en durft – te zijn mét ‘zwembandje’.
‘Vind je het goed dat de coassistent het dan doet?’ ‘Ja hoor prima.’ Daar ben ik altijd voor. Ik weet hoe fijn het is als mensen het toestaan om als een soort van ‘proefpersoon’ te zijn. Dat je de kans krijgt om dingen in de praktijk te leren.
Ik stroop mijn mouw op en de coassistente doet de band erom. Grappig om te zien met wat voor nauwkeurigheid ze dat doet. Dan meet ze de bloeddruk.

Reacties

Josta-Mari
Laatst aanwezig: 1 jaar 17 weken geleden
Sinds: 12 Okt 2015
Berichten: 61

Beste Miepie,

Ik heb dit fragment doorgelezen. Wat me opvalt is dat je goed schrijft, weinig tot geen fouten. Het is mijn mening dat je in dit fragment te lang doorschrijft over alle gebeurtenissen die op zich weinig vertellen, zoals gesprekje, bloeddruk, receptje e.d. Probeer dit voor jezelf iets compacter te maken, wat is echt belangrijke informatie dat aansluit bij de rode draad van je verhaal.

Is dat de weerstand /schaamte betreffende bezoek aan de psychiater?
Zijn het de verschillende medicijnen die je slikt of geslikt heb?
Zijn het de reacties van de buitenwereld, van je partner, onbegrip op je werk?
Of gaat het voornamelijk over het genezingsproces?

Het noemen van medicijnmerknamen is ook iets waar je goed over moet nadenken. Als je slechte of goede ervaringen hebt met bepaalde medicijnen wil dat niet zeggen dat dat voor een ander ook zo werkt. Bijwerkingen noemen kan altijd, maar ik zou dat persoonlijk niet koppelen aan een medicijn.

Tot slot het puntje privacy. Dit hele verhaal gaat over jezelf en als het goed is wordt het een boek dat straks door familie, vrienden en vreemden wordt gelezen. Houd dit altijd voor ogen.

Een deel schrappen en herschrijven dus. Dat zegt niets over je kwaliteiten als schrijfster. Schrijven en schrappen doen we allemaal, dat hoort erbij. Maar wel blijven schrijven dus, want dat kun je prima.

Nu antwoord op je vragen:
Mijn vraag is of het prettig leest en of het lokt om verder te lezen.
Het leest prettig maar lokt niet om verder te lezen, waardoor dat komt heb ik hierboven uitgelegd.

Zijn de dialogen goed opgebouwd en hoe is het dat ik ook mijn gedachten er in verweef.
Teveel dialoog, je gaat te lang door met beschrijven van de gebeurtenissen bij de dokter, zeker op het moment dat je bloeddruk ook nog wordt opgemeten.

Ik probeer ook altijd een beetje over de omgeving te schrijven of wat iemand doet. Is dit een goede aanvulling of overdrijf ik daarin.
Dat doe je heel goed, karakterbeschrijving van de huisarts e.d. moet je er wel inhouden. Het zwembandje en dat je denkt dat dat vervelend moet zijn is prima, net zoals het frunniken aan het touwtje van je vest.
Heel veel succes!

Miepie
Laatst aanwezig: 3 jaren 5 weken geleden
Sinds: 29 Apr 2016
Berichten: 3

Bedankt voor je feedback Josta-Marie. Daar kan ik wel wat mee.
Goed om te weten dat ik wat meer to the point moet komen met sommige zaken.
Ik probeer soms door middel van dialoog zaken duidelijk te maken aan de lezer. Vandaar dat er soms veel dialogen zijn. Is het dan beter om het een soort van uit te leggen?

Ik ben me er inderdaad van bewust dat het straks door fam. en bekenden gelezen gaat worden.

Nogmaals bedankt! Het is de allereerste keer dat ik iets heb laten lezen van wat ik heb geschreven dus vond het ook wel spannend wat ik te horen zou krijgen.

Josta-Mari
Laatst aanwezig: 1 jaar 17 weken geleden
Sinds: 12 Okt 2015
Berichten: 61

Beste Miepie,

In plaats van beschrijven of uitleggen zou je een andere invalshoek kunnen kiezen. Ik geef hierbij een voorbeeld:

En plotseling sta ik buiten de deur van de spreekkamer. Het recept met daarop het medicijn dat het verschrikkelijke lamlendige gevoel moet gaan verdrijven vouw ik drie keer dubbel voordat ik het diep wegstop in mijn rechterjaszak.

Op weg naar huis (of een andere plek van bestemming) overdenk je dan de gebeurtenissen in de spreekkamer, voorbeeld:

Ik stap op de fiets en onderweg word ik (in gedachten verzonken) opnieuw geconfronteerd met de ernstige blik van mijn huisarts. Dokter.. noemt ze zichzelf. Ze is Surinaams en een paar kilootjes te zwaar. Ik vind haar niet alleen een prachtmens maar ook een fantastische huisarts.

Ik lees net dat dit het je eerste fragment is dat je hebt laten lezen. Dat is altijd superspannend. Blijven schrijven!

Miepie
Laatst aanwezig: 3 jaren 5 weken geleden
Sinds: 29 Apr 2016
Berichten: 3

Beste Josta-Mari,

Bedankt voor je voorbeeld! Heel duidelijk zo. Ik zal eens kijken of het me lukt, het stuk met jouw goede tips, te herschrijven.

Lees Schrijven Magazine
  • Leer schrijven als Stephen King
  • Alles wat een schrijver moet weten over uitgeverijen
  • Schrijftips van Sander Kollaard (Stadium IV)
  • Wat verdien je aan een boek?
  • Crashcourse publiciteit & promotie
  • De schrijfdip en wat je ertegen kunt doen

Dit nummer niet missen, maar nog geen abonnee? Neem vóór 23 september 16:00 u. een abonnement!

MELD JE AAN
Lees Schrijven Magazine

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Meld je aan vóór 23 september!

Word abonnee