Lid sinds

4 maanden

Rol

[thriller] Onsterfelijk deel twee

Noopt het tot verder lezen of geloof je het wel. Zijn de personages aansprekend genoeg? Is het op enig moment spannend. Alvast bedankt.

Fragment

Oostenrijk

Het licht boven de spiegel verspreidde een zachte gloed. Geschrokken ging zijn hand over zijn stoppelige baard en zijn ingevallen wangen. Zijn mond stond strak en holle ogen staarden hem aan. Zweet glom op zijn gezicht. Hij had het Anna niet willen vertellen maar eergisteren had hij in de pot gekeken toen hij had gepoept. Onmiskenbaar waren er sporen van bloed. Zijn maag kromp samen van de pijn maar hij had niets gezegd. Hij vroeg zich af hoe lang het zou duren voordat Anna het in de gaten had. Bij hem rinkelden alle alarmbellen. Hij spoot scheerschuim in zijn hand en masseerde zijn kaak in. Toen haalde hij met snelle,regelmatige bewegingen zijn mesje erover heen.
Tot nu toe was de reis geweldig geweest. Anna had al meer dan duizend foto's gemaakt en samen waren ze van de ene verbazing in de andere gevallen. Ze hadden zich nooit gerealiseerd dat er nog zoveel viel te ontdekken buiten de Verenigde Staten. Over een paar uur zouden ze doorvliegen naar Praag ,de hoofdstad van Tsjechië waar ze drie dagen gingen doorbrengen.
De laatste dagen voelde hij zich moe en snel geïrriteerd. Hij was zelfs uitgevallen tegen Anna. iets wat nog nooit gebeurd was. John had altijd een goede conditie gehad en nooit lichamelijke klachten. Hij draaide de kranen open,maakte een kom van zijn handen en gooide het water in zijn gezicht. Hij herhaalde het een paar keer en nam toen een ruwe handdoek van het haakje. Nadat hij zich had afgedroogd leunde hij op de wastafel en keek naar het goot steentje waar de laatste druppeltjes wegliepen. Hij knipperde met zijn ogen en haalde zwaar adem. Een afschuwelijke gedachte maakte zich van hem meester...

Anna zat hun tafeltje en nipte aan haar drankje. Een zonnebril hing aan een touwtje om haar nek en haar gebruinde gezicht werd overschaduwd door de grote rand van haar hoed. John liep moeizaam naar haar toe en liet zich op zijn stoel vallen. Voordat ze iets kon zeggen stak hij een vinger in de lucht om haar voor te zijn.
' Ik voel me niet zo lekker,'zei hij schor. 'Als we in Praag zijn ga ik even bij een arts langs.'
Een ober liep naar ze toe met de menu kaarten en legde ze discreet op tafel.
Anna keek hem aan en John zag aan de uitdrukking op haar gezicht dat ze schrok.
'John, je ziet er verschrikkelijk uit.'
Hij pakte de menu kaart op en vouwde hem open.' Ik denk dat ik een griepje op heb gelopen. Maak je geen zorgen.'
Ze kwam half overeind en boog zich naar hem over.
' Maak je geen zorgen?' zei ze met trillende stem. Een traan rolde uit haar oog. ‘Natuurlijk maak ik me zorgen, lieverd. Besef je wel hoe slecht je eruit ziet.'
John huiverde. Hij kneep zijn ogen tot spleetjes en het leek alsof hij moeite had de menu kaart te lezen.
' Ik denk dat ik eieren met spek neem , en wat toast.'
Zijn stem stierf weg en hij glimlachte bemoedigend naar Anna. ' Ik beloof je..als we in Praag zijn geland, ga ik gelijk door naar een arts.'
Niet helemaal gerust gesteld ging Anna behoedzaam weer zitten, zonder haar ogen van hem af te houden.
'Ik dacht het al een paar dagen,'zei ze zacht. ' Je bent jezelf niet, je bent prikkelbaar en je eet slecht.'
John keek haar kwaad aan en sloeg toen zijn ogen neer.
Tranen prikten in haar ogen en ze legde haar hand op tafel.' Dit bedoel ik, lieverd. Ik houd van je. Je hoeft voor mij geen geheimen te hebben.'
John wreef zijn handen stevig over zijn gezicht.' Oke, misschien is het iets erger dan een griepje.'
Hij liet de woorden even in de lucht hangen voor hij verder ging.
'Ik weet zelf niet wat er met me aan de hand is, maar het is niet goed.'
De ober kwam op ze af lopen met een blokje in ene hand, een pen in de ander.
' Heeft u een keuze kunnen maken?'
' Ik neem de eieren met spek en toast, ' zei John.
' Voor mij hetzelfde.'
De man knikte,nam de menukaarten mee en verdween weer. John haalde diep adem, hij genoot van de frisse lucht die de bergen met zich meevoerden.
Hij keek op zijn horloge.'Hoe laat komt de taxi ons naar het vliegveld brengen.'
Anna pakte haar tas van de grond en haalde er een dun mapje uit. ' De transfer is hier over een uurtje,'zei ze, met haar vinger langs het schema. 'En dan zijn we binnen twee uur in Praag.'
John leunde tevreden achterover met de handen op zijn buik. In gedachten ging hij terug naar de wandeling die ze gisteren hadden gemaakt door de bergen. Halverwege had hij geen moed meer, maar om Anna niets te laten merken had hij doorgezet.

Lid sinds

2 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Noopt het tot verder lezen of geloof je het wel.

Ik ben niet overtuigd. Dat zit 'm in kleine dingen, bij elkaar opgeteld. Ik noem er een paar.

Allereerst de slordigheden met spaties: hier ontbrekend, daar te veel. Dat geeft een onverzorgde indruk.

De beschrijving van hoe John zich scheert voegt niets toe, daarmee remt het onnodig je verhaal.

Dat iemand die zich blijkbaar doodziek voelt eieren met spek gaat eten is niet geloofwaardig - tenzij hij het bestelt als tegenreactie op de opmerking van Anna over zijn slechte eten. Maar waarom doet hij dat dan, als hij ook tegen haar erkent dat hij zich ziek voelt? Bovendien lezen we niet dat de eieren aan de kant worden geschoven.

De reactie van Anna (' Maak je geen zorgen?' zei ze met trillende stem. Een traan rolde uit haar oog) vind ik overtrokken. Dat ze bezorgd is, is logisch. Dit is te zwaar aangezet.

Even verderop prikken tranen in haar ogen, maar er liep toch al een traan.

Ik snap niet waarom John haar kwaad aankijkt, als ze haar zorgen over hem uitspreekt. Het zou kunnen, maar dan wil ik weten waarom.

De verteller zit 'in' John, dan is de zin Hij kneep zijn ogen tot spleetjes en het leek alsof hij moeite had de menu kaart te lezen vreemd. Hij heeft er moeite mee, of niet. 

John leunde tevreden achterover - hoezo is hij ineens tevreden, hij maakt zich toch grote zorgen? Zie de slotzin van het eerste stukje: Een afschuwelijke gedachte maakte zich van hem meester...

Ik mis iets wat mij meesleept, mijn nieuwsgierigheid wekt, mij wakker schudt. De vertelling kabbelt vooruit, ondanks de best dramatische dingen die er spelen.

Zijn de personages aansprekend genoeg?

Over John en Anna is nauwelijks iets duidelijk geworden, van beiden heb ik nog geen beeld.

Is het op enig moment spannend.

Euhm... nee, niet echt. Het gesprek tussen John en Anna kan op zich spannend worden, maar dat effect heeft het nu niet (op mij althans).

Het kan zijn dat je een goed verhaal te pakken hebt, dus laat je door mij niet ontmoedigen. Andere proeflezers zien het misschien weer anders. Mijn mening: schrijven is inderdaad fijn, én het is een ambacht. Volhouden dus!

Lid sinds

13 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid
  • Moderator

Je vertelt veel in de 'achteraf-modus': hij had in de pot gekeken, de reis was tot nu toe geweldig geweest, Anna had duizenden foto's gemaakt, ze waren van de ene verbazing in de andere gevallen, hij was moe geweest, was tegen Anna uitgevallen, kortom: dit is gebeurd, dat is gebeurd.

Je kan deze dingen ook in het actuele nu beschrijven, schrijf de scènes uit (onder welke omstandigheden keek hij in de pot, waar, hoe voelde hij zich toen, waarom keek hij in de pot - kijkt trouwens niet iedereen in de pot als hij 'iets' gedaan heeft?), waar zijn ze geweest, waar maakte Anna foto's van, waar verbaasden ze zich over, et cetera et cetera.

Dan bouw je een verhaal met urgentie: de psychologie van iemand die op reis is en zich volstrekt niet goed voelt, dat niet wil laten weten aan zijn vrouw die een kiekje knipt van de Eiffeltoren - voorkant, achterkant, van onder en er ook ín en óp wil, terwijl hij ... en ondertussen voelt de lezer de ellende en angst van die man.

Vanuit wiens perspectief en beleving wordt het verhaal eigenlijk verteld, vroeg ik me nog af. De ene keer vanuit hem, de andere keer vanuit haar - om wie gaat het voornamelijk, wie is de hoofdpersoon?