Lid sinds

2 weken 3 dagen

Rol

[kort verhaal] Kastanjes in je hand

Wat vinden lezers van de sfeer? ik weet eigenlijk helemaal niet wat ik verder moet vragen, ben zo onbekend op het schrijfvlak.. ik schrijf vanuit gevoel. Wil ik ook graag blijven doen, maar wel groeien hierin. Hoe kan ik dat doen? 

Fragment

 

Op de automatische piloot wandelde ik, in gedachten ver weg. Bij werk, het huis, de kinderen en nog duizend andere dingen, heen en weer schietend tussen alles en niets. Zo kwam ik op de plek in het bos waar ik al heel, heel lang niet was geweest. Vanochtend had het me overvallen, het gevoel dat ik de auto moest pakken en hierheen moest rijden. Naar het bos, zo’n zes kilometer van ons huis vandaan. Te ver om erheen te lopen, zodat mijn dagelijkse wandelingen zich meestal in de velden rondom ons huis afspelen. Vaak goed genoeg, maar nu had zich het gevoel hiernaartoe te moeten opgedrongen en was pas tevreden toen ik de auto op de parkeerplaats zette. Op die kleine parkeerplek voelde ik het al; het moment dat ik het poortje openduwde dat toegang geeft tot het weggetje naar het bos, had de nostalgie me in zijn greep.

Kastanjes hebben we hier geraapt, kilo’s, zakken vol! Onze ouders, tantes en juffen zaten op het bankje, tot we uitgespeeld waren op de open plek aan het begin van het bos. Het bankje staat precies zo, dat je kunt uitkijken over het dal, naar het stadje erachter met als middelpunt de hoge kerktoren. Het heuvellandschap daar weer achter wordt gekenmerkt door het oplichtende Wilhelminakruis en de eeuwenoude kasteelruïne. Wij hadden de onszelf opgelegde taak om over alle omgevallen boomstammen te lopen en te springen, de uitstekende wortels te inspecteren en te kijken of de takkenhutten van de vorige keer er nog stonden. Afhankelijk van het seizoen raapten we kastanjes en aten ze op, plukten we bramen en kregen zwarte vingers en monden en werden beukennootjes verzameld en voorzichtig geproefd. Als we dan op een rustpunt kwamen in ons spel, wandelden we meestal het bos in, met de belofte dat we straks zouden terugkomen en nog wat mochten spelen. De verzamelde kastanjes lieten we achter in de zak bij het bankje, die konden we later oppikken. Het bos, met aardig wat hoogteverschillen, bood dan weer een heel scala aan beloften van spel, geuren, kleuren en zelfs magie. Hollend de lange berg af, tot het kleine smalle beekje. Onweerstaanbaar voor kinderhandjes en -voetjes. Stokjes en blaadjes gingen te water, werden bootjes en volgden de stroom, er werd pootje gebaad en gedronken van het heldere bronwater, zacht en zoet van smaak. De wandeling vervolgde zich, kleine heuveltjes weer op, over dassenburchten en spannende holen, noordwaarts richting de grote vijver. Het sprak luid tot de verbeelding, dit stille, groene wateroppervlak. Onze ouders en grootouders, hun vrienden, broers en zussen vertelden graag over de vervlogen tijden waarin op de vijver in koude lange winters werd geschaatst en in de zwoele zomerdagen de vijver verkoeling bracht als ze erin zwommen. Hoe leuk het was als ze vanuit de takken boven de vijver in het water plonsden.

Nu kwaakte er lui een kikker, en ik schrok op uit mijn gedachten. Ik keek om me heen en zag dat ik al mijmerend tot aan de vijver was gewandeld. De vlonder waarover je langs de zijkant van de vijver kunt lopen en waar ook een bank staat, leek kleiner dan in mijn herinnering en ook steviger. Vroeger leek het een spannende oude en krakkemikkige brug, waar je met een beetje geluk nét over kon. Als je je ogen dichtdeed en er snel overheen rende, kwam je net aan de andere kant voordat er weer een plank doormidden zakte. Ik glimlachte om de herinnering, bedacht hoe de fantasie van een kind alles een glans kan geven die de wereld uitdagend, leuk maakt. Ik deed mijn ogen dicht en rende zo snel als ik kon de vlonder over. Ik beeldde me in hoe de planken onder mijn voeten kraakten, hoe mijn nichtjes en neefjes achter me aan en voor me uit renden en we juichten toen we de overkant bereikten. Al rennend leek een aangenaam warme bries me tegemoet te komen, en “Welkom, welkom terug!” te roepen. Welkom in de fantasie van mijn jeugd. Aan de overkant bleef ik staan en hield ik mijn ogen nog even dicht, nog niet klaar om terug te keren naar het hier en nu. De herinneringen en de nostalgie trokken aan me, alsof ze vonden dat zij nu eens aan de beurt waren en mijn volledige aandacht moesten hebben.

 

Lid sinds

2 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Beste Nancy,

Dapper dat je, twijfelend en zoekend, dit persoonlijk getinte stuk hier plaatst. Ik neem tenminste aan dat dit autobiografisch is?

Je schrijft vanuit gevoel, zeg je. Dat gevoel mag je van mij blijven volgen, je bent zeker taalvaardig en in staat om mooie zinnen te maken. Het stuk is een fraaie sfeerschets met veel goed uitgewerkte details en beschrijvingen. 

Maar... dan komt natuurlijk de maar. Waarom zal iemand die jou niet kent dit gaan lezen? En haalt de gemiddelde lezer het einde? Want er gebeurt niet zoveel. Of eigenlijk bijna niets, in ieder geval niet iets waar een lezer op aan zal slaan en geboeid door zal lezen. Een verhaal moet daarom boeiend zijn, aan de lezer trekken, een 'edge' hebben, spanning oproepen, vragen opwerpen waar de schrijver én de lezer samen de antwoorden op gaan zoeken. Een doel én een boeiende weg daarnaartoe. Dat ontbreekt in je stuk.

Is dat erg? Maakt het dat dit een slecht stuk is? Helemaal niet! Daarom begon ik ook met te zeggen wat ik er oprecht goed aan vind. Als je dit voor jezelf en je naasten schrijft, dan is je zoektocht snel ten einde. Als je je verder wilt bekwamen als schrijver dan heb je de geruststelling dat je een goed taalgevoel hebt. Schrijven vereist naast enige aanleg vooral heel veel oefening. Koop een paar goeie schrijfboeken (deze vind ik bijvoorbeeld heel goed), lees alles wat los en vast zit en schrijf je te pletter. Op deze website is bijvoorbeeld een wekelijkse schrijfopdracht te vinden, waarbij je van een prof én van mede-schrijvers feedback krijgt. Een goede manier om je vaardigheden aan te scherpen!

Ik hoop dat je hier iets mee kunt?

Groet!
Martin

Lid sinds

2 weken 3 dagen

Rol

  • Gewone gebruiker

O! Wat een fijne reactie! Daar kan ik wel wat mee, zeker! Het is niet autobiografisch, wel geput uit persoonlijke ervaringen. Het klopt dat ik wel zoekende ben naar een manier om een boeiend verhaal te maken. Voornamelijk bekenden hebben mijn verhalen inderdaad gelezen en de meest gemaakte opmerkingen zijn dat ik de herinnering en de sfeer goed weet te beschrijven. Was ik al blij mee, maar ik realiseer me nu inderdaad dat het ook voor anderen interessant moet zijn. Ik denk dat ik die schrijfopdracht eens ga proberen. Dank ook voor de tip over het boek!  
fijn weekend! Groetjes Nancy

Lid sinds

12 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  •  

Ik vind het ook erg mooi en heerlijk lezen. Heel beeldend en herkenbaar.

Maar ik ben het ook met Martin eens dat het nog niet helemaal als een afgerond verhaal voelt. Ik ga er even vanuit dat het stukje hierboven het hele verhaal is - en dat er niet nog een stuk achteraan hoort dat je hier niet geplaatst hebt.
In dat geval, valt me op dat het einde van het verhaal niet anders is dan het begin. Een zeker verlangen trekt de ik-persoon naar een plek uit haar jeugd, en op het eind is ze op die plek, nog steeds even verlangend, als niet meer.
Ik denk dat het eind meer 'af' zou voelen als je er een subtiele lijn in zou verwerken, van A naar een zeker B. Waarin ze op het einde iets gevonden heeft dat ze in het begin (onbewust) miste.

Een van-dik-hout-zaagt-men-plankenoplossing zou zijn: op het eind van het verhaal komt ze thuis en hoort ze dat haar lievelingsneef overleden is.
Lelijk voorbeeld, past totaal niet bij de subtiele mystiek van je verhaal. Ik noem het alleen even ter illustratie. Zo'n einde zou de melancholie, die de kern van je verhaal is, plotseling een plaats geven.

Maar! Je verhaal is subtiel en je maakt van heel weinig concrete actie een heel diepe sfeertekening. Daarbij past een einde dat even subtiel en sfeervol is. Geen dooie neef dus. Maar wat dan wel? Iets dat de ik-persoon bezighield - en nu van haar afvalt? Iets dat haar opvalt in het bos - en dat haar veelzeggend voorkomt, in dat moment? Een realisatie over zichzelf? Een realisatie over haar jeugd? Het is aan jou.

Ik moest bij het lezen van je verhaal erg denken aan Murakami. Die schrijft met even veel detail en invoelbaarheid over kleine, intieme stukken uit het leven van zijn personages. En de betekenis van al die details blijft tot het einde toe zweven, is zo licht dat je nauwelijks weet wat het verhaal wilde zeggen, en toch weet je zeker dat het iets gezegd heeft. Misschien dat je iets zult vinden als je de verhaalopbouw van zijn verhalen zou analyseren. Specifiek denk ik aan After the quake of Na de aardbeving (beide zijn vertalingen want het origineel is Japans). Ik kan het je sterk aanraden. Het is heel kort.

Lid sinds

12 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Als het mijn verhaal zou zijn, zou dit het einde worden: Ik beeldde me in hoe de planken onder mijn voeten kraakten, hoe mijn nichtjes en neefjes achter me aan en voor me uit renden en we juichten toen we de overkant bereikten. Al rennend leek een aangenaam warme bries me tegemoet te komen, en “Welkom, welkom terug!” te roepen. Aan de overkant bleef ik staan. Ik hield mijn ogen dicht. De modder zoog de zolen van mijn laarzen op. En in de zakken van mijn jas, handenvol kastanjes.

Lid sinds

2 weken 3 dagen

Rol

  • Gewone gebruiker

Dankjewel Diana, voor je mooie reactie! Het is niet het hele verhaal maar alleen het begin! Er is ook een einde…en ze vindt ook iets. Maar er mochten maar 750 woorden geplaatst worden… ik kijk ff of ik vandaag een volgend stuk kan plaatsen, het is in totaal 2000 woorden ongeveer. Dank ook voor je suggestie van een einde en voor de boekentip! Ga het zeker lezen. 

Lid sinds

9 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Wat is er mis met een sfeertekening? 
Moet die altijd opgeleukt worden met een verhaallijn?

Gebeurt er iets in 'de Avonden' van G. K. van het Reve of in 'Bartleby' van H. Melville? Zouden die verhalen er beter van zijn geworden als de schrijvers daar een spanningsboog in hadden geknoeid?

Ik ben benieuwd naar die 2000 woorden, maar dit stukje onaangelengde nostalgie heb ik met plezier gelezen.