Lid sinds

3 maanden

Rol

[Sciencefiction] De openbaring op ouderdag II

Ook hier wil ik weten of je geboeid blijft. Mis je een element, dan hoor ik dat graag. 

Dit hoort bij het vorige fragment. De hoofdpersoon groeit op in een weeshuis en komt er hier achter dat hij nog familie heeft. 

Fragment

 

‘Heb je dit nog nooit gezien? Ik heb mijn ziel verkocht aan de frisdrank industrie. Toen ik één was hebben mijn ouders mij opgegeven voor een reclamespot. Kijk hier zie je mij met een fles Tropical Fruits,’ zegt Loa trots. Basel pakt de krant af en moet hard lachen om de foto. Hij stopt dan ook vrij snel met lachen en zegt, ‘hebben je ouders dit bewaart?’ Ze knikt en Basel geeft voorzichtig de krant terug. ‘Sorry.’ Loa stelt hem gerust en nodigt hem weer uit om naast haar te zitten. ‘Moet je kijken wat hier allemaal in staat. “Terreur slaat weer toe, ISIS heeft grip op Europa.” En ken je deze man nog met die toupet.’ ‘Die president bedoel je?’ ‘Ja, kijk hier een foto van hem en zijn vrouw. Basel waar kijk je naar?” Loa kijkt goed naar de krant en ziet rechts een kleine kop met “Familie Aquarii nog steeds opzoek naar vermiste baby.” Ze schrikt en kijkt naar Basel, maar die is aandachtig aan het lezen. “De 32-jarige Tevin is met zijn zwangere vrouw van 28 al zes maanden op zoek naar hun vermiste zoon. Het kind Basel Aquarii is geboren op 21 januari 2016. Dezelfde dag hebben de ouders het kind mogen vasthouden. Maar na zeven uur was de baby nergens te bekennen. De ouders klagen dan ook het ziekenhuis aan voor nalatigheid. De vader van de moeder is een petitie gestart om een onafhankelijk onderzoek te starten naar de vermiste baby. Dus als u rond deze dag in het West-Afri ziekenhuis was en u iets vreemds heeft gezien of gehoord stuur ons dan een bericht. Zie hieronder onze contactgegevens.” ‘Wat is dit Loa een grap ofzo.’ Basel probeert zijn emoties in toon te houden. Hij ziet aan Loa dat ze net zo verbaasd is als hem. Basel laat zich vallen en haalt hevig zijn handen door zijn haar. ‘Leven mijn ouders nog, een zwangere vrouw, heb ik nog broers of zussen? Dit is niet echt, ik droom toch.’ Hij zet zijn nagels in zijn arm en knijpt zo hard hij kan. Loa probeert hem te kalmeren maar Basel reageert niet op haar. Hij neemt dan ook de benen en Loa kijkt hem verdrietig na.

 

Lid sinds

2 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Dag Errol,

Ik zal niet op kleine dingetjes ingaan, maar meer de hoofdlijn becommentariëren.

Om te beginnen, het ontbreken van alinea's maakt het moeizaam leesbaar. Een wisseling van spreker hoort bijvoorbeeld te starten op een nieuwe regel. 

Ik struikel al snel over het onwaarschijnlijke toeval van de krant: niet alleen is die bewaard gebleven (dat kan nog), maar precies op de bladzijde van de advertentie wordt in een ander stukje Basel genoemd, blijkbaar een gestolen baby die wonderbaarlijk genoeg dezelfde naam is blijven dragen. Dit is een construct waar geen lezer in zal geloven. 

Zap ik door naar het einde, dan is het te veel tell in plaats van meeslepende show.

Basel probeert zijn emoties in toon te houden. Hij ziet aan Loa dat ze net zo verbaasd is als hem. ...

Loa probeert hem te kalmeren maar Basel reageert niet op haar. Hij neemt dan ook de benen en Loa kijkt hem verdrietig na.

Doordat je dit niet als een scene uitschrijft, komt het niet binnen bij mij als lezer. Een illustratie van wat ik bedoel, uit de losse pols:

Basel laat de krant zakken. "Loa..." Zijn stem klinkt verstikt, een traan loopt over zijn wang.
"Gaat dit over jou?" zegt Loa met grote ogen.
Basel zegt niets en staart uit het raam. Loa legt haar hand op zijn arm. Hij schudt 'm weg, staat schielijk op en rent weg. Loa kijkt hem na, de tranen stromen over haar wangen.

De lezer snapt direct en beter nog, voelt dat Basel geëmotioneerd en Loa verbaasd en vervolgens verdrietig is. Dat hoef je dan niet (meer) uit te leggen.

Tenslotte dit. Ik weet natuurlijk niet hoe je het verhaal verder opbouwt. Voor lezers is het leuk (en boeiend) om in het verhaal mee te puzzelen. Wie is Basel? Waar komt hij vandaan? Waarom zit hij in het weeshuis? Door de lezer er stukje bij beetje achter te laten komen, vergroot je de binding van die lezer met je verhaal. Iets cruciaals als de afkomst van Basel kun je ook daarom beter in het verhaal weven, in plaats van zo ineens bij de lezer te dumpen.

Ik hoop dat je er wat aan hebt!

Cheers,
Martin

Lid sinds

3 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Arrold,

Veel opmerkingen heb ik. De oude krant met het artikeltje vind ik wel een vondst. Echter, ik vind het niet zo waarshijnlijk dat hij de juiste naam heeft en dat hij dan niet gevonden zou zijn. Het zou beter op mij overkomen als er een of ander kenmerk was. Een grote moedervlek op de rug, of vier vingers. Dat maakt het voor de lezer ook spannender of hij het echt wel is. Een dieper probleem is daarbij dat het onduidelijk is of Basil wist wie zijn ouders zijn, maar dacht dat ze dood waren. Of hij wist in zijn geheel niet wie zijn ouders zijn. Aangezien hij van geboorte af aan al zoek was, is het tweede logischer. In dat geval is het minder logisch dat hij precies zijn naam weet en in dat geval is zijn reactie op het artikeltje niet geheel logisch, want dan is hij in eerste instantie opgewonden dat hij nu weet wie zijn ouders zijn en op de tweede plaats komt dan de vraag of ze nog leven. 

Een probleem dat ik heb is dat het zich in Zuid-Afrika afspeelt, maar ik nog geen enkel detail heb gezien dat me aan Zuid-Afrika doet denken. Ik ben er twee keer geweest en ik heb ook collega's uit dat land. Nu kun je de lokatie redelijk abstract houden, maar als je specifieke dingen gaat noemen, zoals jaartallen, dan ga je het echt in een tijd en locatie plaatsen, je moet naar mijn mening een keuze maken, of je houdt abstract sprookjesachtig of je zorgt dat er aantal dingen kloppen. Om een paar dingen op te noemen, in Zuid-Afrika gaan kinderen over het algemeen in uniform naar school. In Zuid-Afrika worden verschillende talen gesproken. Speelt het zich meer af bij een township (blikkiesdorp) of in een rijker gedeelte. Is het meer richting Kaapstad (het meest oude en culturele gedeelte) of Joburg (Johannesburg), waar je dichter bij de wildernis bent (Krugerpark). Een aanval door apen op het weeshuis zou niet geheel ondenkbaar zijn. Een lekkernij is biltong (gedroogd zout vlees, zoals wij haring hebben).

Een aantal opmerkingen door de tekst heen. Een foto van een eenjarige zou ik eerder op een verpakking verwachten voor babies dan voor Tropical Fruits. 

'Ik heb mijn ziel verkocht'. Aangezien ze toen 1 was, zou ik eerder zeggen, 'ze hebben mijn ziel verkocht.' En ziel verkopen vind ik hier niet helemaal lekker overkomen. Klassiek krijg je bij het verkopen van je ziel rijkdom en succes, maar eindig je uiteindelijk in de hel. Is het niet logischer om te zeggen 'ze hebben mijn lichaam verkocht'?

'Hij stopt dan ook vrij snel met lachen'. Met 'dan' suggereer je een gevolg uit het voorgaande, maar dat zie ik niet. Je bedoelt dat hij jaloers is dat hij niet iets dergelijks heeft?

Dan wat er in de krant staat, verwijs je naar dingen buiten Zuid-Afrika. Ik denk dat je ook verwijst naar Trump, maar dit is 2032 en dan is dat lang geleden. Als je naar zoiets verwijst zorg dat het iets heel herkenbaars is (het einde van de planet of the Apes, met het vrijheidsbeeld).

In het krantenartikeltje wil je teveel noemen. De moeder zal pas drie maanden zwanger zijn en dat zou niet genoemd worden. Ook zijn het starten van een petitie voor onderzoek en het nog op zoek zijn naar de baby, twee verschillende dingen. Beperk je tot 1.

'Familie Aquarii nog steeds opzoek naar vermiste baby.' Dit is een veel te lange kop voor in een krant. Alternatief: 'Baby nog steeds vermist. Ouders wanhopig.'

Succes ermee,

Lucas