Lid sinds

4 weken

Rol

[Psychologische roman] Introductie personages

Dit is een stukje uit het begin van mijn boek. Eerste versie. Hierin worden enkele personages geïntroduceerd. Ik zou graag willen horen wat jullie eraan opvalt, duidelijk of onduidelijk vinden. Omdat het een eerste versie is gaat het niet om kleine dingen nog. Ik zou ook graag willen weten welke indruk jullie hebben van Micky, die de hoofdpersoon in dit boek wordt.

Alvast bedank!

Ella

Fragment

Micky bladert door de Linda. Een acteur uit een recente misdaadserie en een rechtbankverslaggever die vaak op tv is staan pagina na pagina samen op de foto. De bijschriften vertellen van welke merken de kleding is die zij dragen. De relevantie ontgaat Micky, net als de relevantie van het boek dat naast haar op de bank ligt en waar ze dus geen zin in heeft. Ze heeft een onbestemd gevoel, ergens tussen pissig en niks. Ze wil hier niet zijn.

De ruimte is ingericht met wat zitjes, een grote tafel met stoelen in het midden en posters van schilderijen aan de muur. Ze herkent het Meisje met de Parel. Ze zag het in meerdere woningen op Funda toen ze daar een tijdje terug regelmatig aan het neuzen was. De eerste keer dacht ze hm, de tweede keer dacht ze huh, de derde keer wat de fuck. Ze zocht het op; Meisje met de Parel, een tronie; geen idee wie het model is geweest. Vermeers bekendste schilderij. Aan de wand tikt de dertien-in-een-dozijnklok. Ze hoort hem niet maar weet het. Dat geluid zit ingebakken. Waar ze ook is in dit gebouw, ze hoort het overal.

Geroezemoes in haar oren. Een bekende, onprettige lucht in haar neus. Prakje, denk ze. Gadverdamme, daar gaan we weer. Straks haar zoon even appen voor wat van zijn eigenbereide maaltijden en extra supplementen. Hopelijk komt hij dit weekend langs. Van dit vreten word je niet sterk toch zeker. Toen ze nog vocht at ze wel anders, gek genoeg had ze dat dieet nu waarschijnlijk harder nodig dan ooit. Oh, het staat al op tafel, iedereen zit. Sloom komt ze van de bank af, ze houdt haar handen met gespreide vingers lichtjes op haar buik, op haar gezicht een lichte grimas. Ze loopt naar de tafel.

,,Hee Con,’’ zegt ze tegen de jonge vrouw naast wie ze plaatsneemt. Conny, begin dertig schat ze.

,,Huw‘‘, is het antwoord.

Koos zit tegenover haar. Een vrij kleine man met kleine handen maar een grote, rode baard. Zijn haar is dun, vlassig en heeft een onbestemde keur. Past niet bij zijn baard, denkt Micky. He, waarom denk ik dat elke keer, denkt ze dan. Of ik niks anders heb om mijn hersenen over te kraken.

,,Hee Koos’’, zegt ze tegen haar overbuurman.

,,Hee Micky’’, zegt Koos. En geeft haar een knikje.

Koos loopt tegen de vijftig. Koos was Koosje tot een jaar of zes geleden. Toen besloot hij eindelijk zichzelf te worden. Vorig jaar had hij zijn laatste operatie. Een half jaar later kreeg hij een hersenbloeding en kon hij geen mallemoer meer. Daar heeft ie verdomme wel heel kort van kunnen genieten, dacht Micky toen ze dit verhaal hoorde.

,,Hee Jacq’’, zegt Micky.

,,Hee eh.’’

,,Micky’’, zegt Micky.

,,Hee Micky.’’

Jacqueline zit aan de andere kant naast haar. Is eenenveertig jaar, zo vertelde zij gisteren toen zij elkaar voor het eerst ontmoetten. Jacqueline is psycholoog en werkt in een revalidatiecentrum. Zij is getrouwd en heeft drie meiden van vijftien, dertien en elf jaar genaamd Fleur, Annabel en Teuntje. Haar man is psychiater en samen wonen zij in een heerlijke woning in Wassenaar. De familiehond, een koningspoedel, heet Karel.

Dit alles is onbelangrijk, dacht Micky gisteren. Bovendien slechts matig interessant. En ik begrijp niet waarom mij het iets aangaat. Het kan me helemaal niks schelen. Maar Jacqueline had het verteld en ze kon het niet meer niet weten. Vooral die naam van die hond. Karel, haar ex. Nu zou ze dat nog onthouden ook. Wat Jacqueline vergat te vertellen, en Micky later te weten zou komen, is dat zij flink was gevallen tijdens het schaatsen met haar meiden. Op haar hoofd. Ze wist er niet meer van overeind te krabbelen.

Naast Koos zit Truus, onderhand tachtig. Keurig verzorgd vanaf haar zilveren coupe tot aan haar zwarte glimmende schoenen. De enorme brace die vanaf haar middel tot aan haar rechterknie reikt, breekt het beeld enigszins. Maar dat zie je alleen als zij eraan komt schuifelen met haar rollator. Niet wanneer ze aan tafel zit. En daar zit ze graag, een beetje scheef, door die brace, ondanks het extra kussen onder haar linker bil. Schrijvend op een stuk papier, kleine hersenspinsels. Trots op haar gelijkmatige en duidelijke handschrift wat ze aan iedereen die voorbij loopt laat zien.

,,Ik heb een stuk of duizend kinderen leren lezen en schrijven’’, zegt ze dan. Wat goed zou kunnen kloppen. Ze stond veertig jaar voor de klas, meestal de eerste. ,,Wat inmiddels al jaren groep drie heet.’’

Lid sinds

2 jaar 1 maand

Rol

  • Gewone gebruiker

Een aardig stuk! De kleine dingetjes laat ik voor wat ze zijn, zoals je vraagt. Er zitten er wel heel wat in ;-).

Je laat mij als lezer best puzzelen voordat het mij (enigszins) duidelijk is waar Micky verblijft. Dat moet ik afleiden (of raden) aan de hand van wat de andere personen is overkomen. Misschien helpt het lezers als je het wat sneller duidelijk maakt?

Tsja, show, don't tell... Je introduceert veel personages in korte tijd, vooral door veel over ze te vertellen. Een aardige ingreep is de passage Maar Jacqueline had het verteld en ze kon het niet meer niet weten. ... Nu zou ze dat nog onthouden ook. Dat geeft een functioneel tintje aan de infodump, maar het blijft glas ijs, want het is en blijft een infodump. Moeten we aan het begin zoveel van ze weten? Of kan de nodige (lees: noodzakelijke) achtergrondverhalen van hen wachten tot een ander moment van introductie? Tegelijk vind ik dat je soepel schrijft, dus heel ergerlijk vind ik het daarom niet.

Je vraagt naar mijn beeld van Micky. Eerst schatte ik haar in als jonge vrouw, dat moest ik bijstellen toen ze een volwassen zoon bleek te hebben. Ze komt op mij humeurig over, niet echt een aardig mens. Ze vindt veel van anderen. Maar wie Micky werkelijk is en waarom ze daar zit, daar heb ik nog geen goed beeld van.

Martin

Lid sinds

13 jaar 6 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker
  • Pluslid
  • Moderator

Ik heb het idee dat je de personages beter in het verhaal zelf kunt verweven - nu is het een opsomming en omdat het het begin van het verhaal is, vraag je van de lezer dat hij/zij geduldig wacht tot er iets gebeurt (maar is de lezer zo geduldig?)

Misschien moet er van meet af aan iets aan de hand zijn, iets meer dan het lezen van de Linda met daarin een onbeduidend bericht (tenzij het bericht van cruciaal belang is voor de rest van het verhaal, maar dan zou er een intrigerend haakje in moeten zitten, waardoor de lezer wil weten hoe-en-wat en dóórleest).

En hoewel soepel leesbaar, kabbelt 't verhaal nu te veel voort.

De ruimte is ingericht met wat zitjes, een grote tafel met stoelen in het midden en posters van schilderijen aan de muur.

Hier kan je de ruimte 'aankleden' met wat sprekende details, ook als de ruimte saai is (hoe groot is de ruimte, welke vorm heeft die, wat voor zitjes staan er, van welk materiaal is de grote tafel etc). Daarmee laat je de lezer de ruimte niet alleen zien, je trekt hem - als het goed is - ook mee naar binnen, en dat is wat je wilt, want het is een (sfeer- en situatie)bepalende setting, belangrijk voor je verhaal.

Lid sinds

12 jaar 2 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Je schrijft heel leuk en je personage heeft voor mijn gevoel echt een eigen stem. Ik ben het wel met bovenposters eens dat hoe je de bijpersonages opvoert, één voor één zonder dat er echt iets gebeurt, niet helemaal werkt. Het wordt voorspelbaar en daardoor wat saai om te lezen. Ik denk dat je hierboven al goede tips hebt gekregen hoe je het anders zou kunnen aanpakken: laat Micky en de rest iets doen, in plaats van stil tegenover elkaar te zitten. In ieder geval succes!

Lid sinds

4 weken

Rol

  • Gewone gebruiker

Dank jullie wel! Het is natuurlijk maar een klein stukje uit een heel boek maar wel (bijna) aan het begin. Ik ga de introductie van de personages uit elkaar trekken! en ook de andere opmerkingen noteer ik zodat ik daar nog naar kan kijken. Fijn!

Lid sinds

10 jaar

Rol

  • Gewone gebruiker

Goed hoor! Zo zien we ze niet vaak.

De locatie blijft inderdaad nog een beetje onduidelijk, ik vermoed een revalidatiecentrum, maar dat is niet erg. Voor het overige sluit ik me helemaal aan bij de bovenstaande commentaren. Micky is prettig bozig, baalt van de situatie waar ze in zit, gaat nog wel een paar teleurstellingen meemaken, vermoed ik. Volgens mij ben je gewoon goed bezig.