Lid sinds

3 maanden

Rol

[Sciencefiction] De openbaring op ouderdag

Is het duidelijk, of heb je het idee dat er iets mist. Blijf je geboeid, of is er een punt waar je interesse verliest. 

Dit is het begin van mijn verhaal getiteld: Nucleaire Winter. Basel groeit op in een weeshuis en komt er achter dat hij familie heeft. Maar tijdens zijn zoektocht begint nucleaire winter. Hij moet ijs, sneeuw en duisternis overwinnen om ze ooit te kunnen ontmoeten.

Fragment

 

Het is één van de ergste dagen van het jaar. Zo’n dag waarvan je al weet, dat teleurstelling op de loer ligt. Basel heeft deze dag op eindeloze situaties uitgedacht en elke keer eindigt hij alleen in het stapelbed. Eenzaam op een plek vol met kinderen. Allemaal hopen ze ooit liefde van een moeder te voelen, of de bescherming van een vader. Maar elk weeskind weet, hoe ouder je wordt, hoe kleiner de kans dat je wordt gekozen en Basel is ver van die ideale leeftijd. Hij is te lang , zijn gezichtshaar is zichtbaar, maar zijn enorme voeten zetten de toon. In het verleden zijn er wel adoptieouders geweest met interesse. Zijn felle groene ogen hebben op veel mensen indruk gemaakt. Een aantal keer was hij zo dichtbij, maar aan het eind van de dag kon hij toch zijn kleren uitpakken. Mevrouw Agatha kwam altijd met het slechte nieuws. Basel is volkomen bewust van haar lage empathisch vermogen. Ze is altijd doodserieus en reageert slecht op sarcasme. Elke ochtend is hetzelfde. En als het ook maar een klein beetje afwijkt van haar wil, wordt het een lange dag.

‘Het is half zeven en ik wil geen gedoe vandaag. We gaan meteen douche, jullie hebben dertig seconden om te verzamelen bij de deur!’ Basel is al wakker voor dat Agatha begint met commanderen. Hij is dan ook één van de eerste die bij de deur staat. Basel knikt en vermijd snel oogcontact met haar. ‘Misschien heb je vandaag meer geluk jongen,’ zegt Agatha monotoon. Ze probeert niet eens te doen alsof het haar iets boeit, dacht Basel. ‘Ik heb deze keer getraind, ben helemaal fit, klaar voor alles.’ Basel is aan het huppelen en schaduwboksen. Agatha kijkt afkeurend en schudt haar hoofd. De kinderen douchen snel en maken zich klaar voor de opstelling. Ondanks dat uitstraling geen effect heeft op de uitkomst. Moet ouderdag, één van je best geklede dagen zijn. Iedereen staat naast elkaar met zijn borst vooruit. Eén voor één worden de namen genoemd van kinderen die hun potentiële adoptieouders mogen zien. De altijd rumoerige eetzaal is dan ook doodstil deze ochtend. De kinderen maken een lange rij voor de kozijnen. Het is bewolkt en de regendruppels vallen op het enkelglas. Basel kijkt om zich heen en is blij om te zien dat hij groter is dan de meeste. ‘Goedemorgen allemaal, het is vandaag ouderdag dus ik verwacht excellent gedrag. Als je naam wordt genoemd, kom dan naar ons toe en wacht tot we klaar zijn. Degene die overblijven maken samen met de staf het ontbijt en gaan alvast eten.’ Meneer Malik schraapt zijn keel. ‘Nala Smith, Kenyi Du Plessis, Abu Diallo, Jafaar Singh, Rico Ramirez en Jamila Hill. De rest graag melden in de keuken.’ Basel kijkt opgelucht naar het meisje met lang zwart haar. Loa komt al snel aangelopen en slaat Basel meteen op zijn arm. ‘Dacht je zo makkelijk van me af te komen, dacht het niet hè.’ Ze slaat een arm om hem. ‘Het is beter zo Bigfoot over een paar jaar zijn we achttien en kunnen we eindelijk weg hier.’ ‘Voorlopig zitten we hier nog even,’ zei Basel teleurgesteld. ‘Maar ik ben blij voor Rico. Dan kan hij tenminste een schaakwedstrijd van iemand winnen.’ Hij is dan ook de enige die er hard om moet lachen. ‘Jij met je schaken altijd. Dat is dan ook het enige wat je kan.’ ‘Nee hoor ik kan ook goed onderhandelen. Ik heb mijn oude schoenen uitgeleend voor een lekkernijtje bij de lunch.’ Loa probeert Basel te negeren die over zijn buik wrijft en danst. Maar ze kan het niet laten om in de lach te schieten.

Lid sinds

3 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Hoi Arrold,

Het kan een leuk verhaal worden, ik zou nog wel een stukje verder willen lezen. Het doet met wel denken aan Queens Gambit op Netflix, maar zo te zien gaat het een hele andere kant op. Ook vraag ik me af in wat voor wereld/tijd je het gaat zetten, aangezien we geen weeshuizen in Nederland hebben.

Verder heb ik een hoop opmerkingen. Ten eerste zie ik tal van slordigheden, in taal en dergelijke. Ik zal er zo een aantal noemen.

Ten tweede, heb je show, don't tell. Dat show doe je op zich wel, maar je moet oppassen dat je niet show & tell doet. Dat je laat zien wat er gebeurt en dat je vervolgens de lezer nog eens gaat uitleggen hoe hij het moet zien. 

Ik zal nu van bovenaf een paar opmerkingen maken.

Je openingszin 'Het is één van de ergste dagen van het jaar' vind ik slecht. De zin bevat geen spannend woord en met 'ergste' probeer je meteen al naar superlativen te grijpen. Je wilt hier de lezer grijpen (er gebeurt iets heel ergs), maar op deze manier is het te eenvoudig. Bovendien is de zin naar mijn mening niet accuraat, want uit het vervolg blijkt dat de dag niet zo erg is. De dag is dubbel, enerzijds de verwachtte teleurstelling, maar anderszijds ook wel leuk omdat er iets anders gebeurt. Suggestie voor een alternatief: 'Het is dag waar je leert om niet te hopen.'

' eindigt hij alleen in het stapelbed' alleen in stapelbed wringt een beetje.

'Basel is ver van die ideale leeftijd. Hij is te lang ' Je hebt over leeftijd en vervolgens noem je dingen op die niet over leeftijd gaat, dit komt krom over. Dit kun je handiger oplossen door iets te zeggen: 'Een paar jaar geleden was hij nog in de begeerlijke leeftijd en zijn felle groene ogen trokken aandacht. Maar...'

'hij toch zijn kleren uitpakken' heeft hij die dan ingepakt? Onduidelijk.

'Basel is volkomen bewust van haar lage empathisch vermogen.' onnodig tell naar mijn menign.

‘Het is half zeven en ik wil geen gedoe vandaag. We gaan meteen douche, jullie hebben dertig seconden om te verzamelen bij de deur!’ Onduidelijk wie dit nu zegt. 'We gaan meteen douche' is geen zin en douchen kun je niet in dertig seconden.

'Basel knikt en vermijd' vermijdT

dacht Basel. Moet 'denkt' zijn, je schrijft in tt.

'‘Ik heb deze keer getraind, ben helemaal fit, klaar voor alles.’ Basel is aan het huppelen en schaduwboksen.' Hij zegt dit en laat dit zien? Dan zou ik er van maken: ..., terwijl hij huppelt en schaduwbokst.

'Ondanks dat uitstraling geen effect heeft op de uitkomst.' Waarom niet? Of is dit een mening van Basel?

'Eén voor één worden' zullen worden, omdat het nog niet gebeurt.

‘Goedemorgen allemaal... ' ik zou hier direct meneer Malik noemen anders denk je dat het Agatha is.

'‘Nala Smith, Kenyi Du Plessis, Abu Diallo, Jafaar Singh, Rico Ramirez en Jamila Hill' de lezer denkt nu, moet ik deze namen onthouden of niet? Ook al kan dit een accurate beschrijving is, is het handiger als je iets schrijft in de trend van: 'Hij noemt de namen op, allemaal kinderen die na hem in het weeshuis zijn gekomen en waar hij weinig contact mee heeft. Behalve Rico...'

'Basel kijkt opgelucht naar het meisje met lang zwart haar.' ik zou prefereren dat je hier direct Loa gebruikt, daarmee is het duidelijk dat hij haar kent. En de zwarte haren later brengen.

'kunnen we eindelijk weg hier.' 'kunnen' is hier te voorzichtig. Ze gaan weg.

'Loa probeert Basel te negeren die over zijn buik wrijft en danst. Maar ze kan het niet laten om in de lach te schieten.' Op zich kan dit wel, maar het perspectief begint nu naar Loa in plaats van Basel te leunen. Wees je daar bewust van.

Oke, ik hoop dat je hier wat mee kunt.

Lucas

Lid sinds

9 jaar 3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Mooi fragment, ik mis wel iets maar ik blijf geboeid.

In het begin van dit verhaal introduceer je een aantal personen. Basel zal wel de hoofdpersoon zijn, Loa zijn toekomstige kompaan, Agatha en Malik mensen die later uit het verhaal zullen verdwijnen, Nala Smith, Kenyi Du Plessis, Abu Diallo, Jafaar Singh, Rico Ramirez en Jamila Hill bijfiguren. Dat zijn veel personen. Voor mij doe je de introductie goed genoeg maar misschien helpt het als je hen elk anders introduceert.
Vermijd de bijnaam Bigfoot zo vroeg in het verhaal, als de lezer toch al overspoeld wordt met namen. 
Dat Nala Smith, Kenyi Du Plessis, Abu Diallo, Jafaar Singh, Rico Ramirez en Jamila Hill bijfiguren zijn blijkt goed uit dat je hen in een opsomming geeft. Uit hun namen leer ik dat het een gemeleerd gezelschap is: mooi voorbeeld van impliciete informatie die later in het verhaal vast belangrijk wordt, zo gebracht dat het niet storend is. 
Van Basel en Loa weet ik dat ze bijzonder zijn en dat ik hun namen moet onthouden, omdat je hen omschrijft: lang, grote voeten, zwart haar. Maar misschien mag je dat wat nadrukkelijker doen: vertel iets meer over hun uiterlijk, of inpliciet over hoe Basel zijn omgeving waarneemt. 
Mevrouw Agatha en meneer Malik kan je wat beter apart zetten door consequent hun functie te vermelden: bijvoorbeeld 'hoofdzuster Agatha' en 'meester Malik'. Je geeft vrij veel informatie over Agatha: "Mevrouw Agatha kwam altijd met het slechte nieuws. Basel is volkomen bewust van haar lage empathisch vermogen. Ze is altijd doodserieus en reageert slecht op sarcasme." Dat is meer informatie dan je over Basel geeft. Betekent dat Agatha de echte hoofdpersoon is? Zo niet, verminder dan die informatie. Of maak hem impliciet. Bijvoorbeeld zo:
"Als u geen gedoe wilt, dan kunt u ons het beste laten slapen." / "Basel, ik weet dat je lollig bent maar nu even serieus."

De sprong van klaarmaken voor de ouderdag naar het moment dat Rico verkozen is, gaat veel te snel. Terwijl zo'n kijkdag voor de koopwaarkinderen best wel emotioneel kan zijn. 
Het enige wat je daarover schrijft is "teleurgesteld" en "Maar ik ben blij voor Rico. Dan kan hij tenminste een schaakwedstrijd van iemand winnen.’ Hij is dan ook de enige die er hard om moet lachen." Dat laatste is mooi beschreven. Doe het daarom vaker. Uit je schrijfstijl maak ik op dat dit een lang verhaal gaat worden, dan mag je best wat meer ruimte besteden aan de initiele setting. Vertel hoe Basil zich voelt: een rare mix van verwachting om eindelijk uit dat stomme weeshuis weg te kunnen, spanning of hij verkozen gaat worden, jalousie jegens anderen die meer kans maken, afkeer voor diegenen die duidelijk zich aanbieden, walging tegen afkeer jegens diegenen die dat te nadrukkelijk doen, gene om als koopwaar te moeten paraderen op een soort slavenmarkt, ezovoort, enzovoort, en flarden van gesprekken van de kleiner kinderen daardoorheen: "pssst - zie je die lelijke daar? Ik hoop niet dat die mij uitkiest." / "Huh, jij maakt geen kans. Ik wil die met dat rode hoedje op, die is vast rijk." Door verschil in formulering van Basils gedachten en de onbehouwen uitspraken van de kinderen kan je Basil dan ook beter apart zetten van het jongere grut in het weeshuis.

Als dit de eerste scene is van een verhaal dat 'Nucleaire Winter' heet, dan zal je toch even moeten vertellen dat het weeshuis bij die nucleaire winter past. Bijvoorbeeld door terloops te melden dat de adoptieouders bij het binnenkomen van het weeshuis door het geigertellerpoortje moeten.

Lid sinds

3 maanden

Rol

  • Gewone gebruiker

Erg bedankt Ikruijsw en Menno. Jullie hebben goede punten, ik heb ook al wat aanpassingen gedaan. 

Ik moet zeggen dat er nog een alinea mist, dat zou het stuk beter afsluiten. Maar dat redde ik niet met het aantal woorden. Ik zal die nog toevoegen en later de aangepaste versie delen. 

Ikruijsw, je gaf aan dat je benieuwd was in welke tijd het zich afspeelt. Het speelt zich af in de toekomst 2032 om precies te zijn. Daarnaast speelt het zich af in Zuid-Afrika, vandaar het weeshuis.

Menno, je had het over de setting van het weeshuis en nucleaire winter. Het boek begint een paar dagen voor dat het begint. Dus in het eerste hoofdstuk zullen de karakters langzaam de effecten merken.

Ben erg blij om te zien dat jullie geboeid waren om door te lezen. Ik ben momenteel klaar met mijn eerste versie en druk bezig met herschrijven. Dus ik kan de tips goed gebruiken!